Wizyty gości na Monte Cassino

Kardynał de Medici uznawał za ogromny afront osobisty brak zainteresowania gośćmi, choćby byli niespodziani. Niestety, ale sytuacja w Szpitalu Ducha Świętego, gdzie znajduje się Patryjarcha Stefan przymusiła go do dłuższej absencji - aby osobiście przygotować kolejne karty do rozdawania w różnych wariantach zachowania Patryjarchy. Kiedy jego zacni goście spotkali się ze sobą na partię szachów, a może i pięć partyjek, Emeryt krążył pomiędzy Pałacem Apostolskim a Pałacem Kwirynalskim szukając punktu zaczepienia, co zrobić w tak patowej sytuacji, do której doprowadził nierozsądny wybór Stefana II. Po rozmowie z kard. Aureliuszem rozgoryczony wrócił na Monte Cassino. Podał wszelkie paramenta Siostrze Ratzinger, zapytał gdzie znajdują się goście, przebrał się w najbardziej uroczystą sutannę obszytą wszelakimi orderami i wraz z kochanymi Siostrami udał się do biblioteki.

- Lubię, kiedy ktoś stosuje w grze zwischenzug, trzeba wówczas mocniej wysilać szare komórki, których w głowie Seniora coraz mniej - zażartował Medyceusz - Serdecznie witam, nasamprzód pierwszego gościa, Waszą Królewską Mość, oraz Waszą Eminencję, Najdroższego Przyjaciela. Bardzo dziękuję za Wasze podarki, o których informowały mnie drogie Siostry. Jestem dozgonnie wdzięczny.

Medyceusz chwycił za piękne pakunki, które przyniosła za nim Siostra Dolores. Postawił na stoliku szachowym przed Czcigodnymi Gośćmi i rzekł:
- W ramach rewanżu proszę przyjąć po butelce 100 letniego koniaku Don Lorenzo z beczek Grosseto. Drugiego tak dobrego trunku nigdzie nie znajdziecie.

Emeryt wyciągnął z kieszeni sutanny dokumenty, pokazał je gościom i rzekł:
- Mamy prawny pat z Stefanem II, dlatego się wycofałem do Monte Cassino. Podjąłem kilka decyzji, nie wiem czy nie przypłacę za to głową, dlatego Serdecznych Gości zapraszam na "Ostatni Raut". Proszę za mną!

Medyceusz poprowadził Szlachetnych Gości do Piwnic Monte Cassino, a tam, ukazało im się prawdziwe Kasyno-Cassino.
- To co, partyjkę pokera? Gentlemani grają na pieniądze. Kardynałowie na ordery.

[i]

[/i]

Późnym wieczorem, po długim i wyjątkowo męczącym tygodniu spędzonym w stolicy, w zaciszu klasztoru Monte Cassino nastała wreszcie chwila wytchnienia. W niewielkim, dyskretnie oświetlonym salonie spotkali się trzej gentlemani: Kardynał Orański, gospodarz klasztoru Kardynał Pio Maria de Medici oraz Jego Wysokość Pedro Catalan, Król Senior Skarlandu.

Na stole spoczywały trzy kieliszki koniaku, a atmosfera spotkania daleka była od oficjalnego ceremoniału. Był to jeden z tych wieczorów, podczas których po tygodniu pełnym obowiązków można było wreszcie odłożyć na bok protokół, dokumenty i sprawy państwowe, by po prostu porozmawiać w dobrym towarzystwie.

W pewnej chwili Kardynał Orański sięgnął po niewielkie, eleganckie pudełko. Zwrócił się ku gospodarzowi i wręczył mu je z lekkim uśmiechem.
— Eminencjo, pomyślałem, że po tak długim tygodniu należy się chwila prawdziwego odpoczynku.

Kardynał de Medici przyjął prezent i z zainteresowaniem obejrzał pudełko. Cygara stanowiły starannie wybrany upominek i — jak zauważył gospodarz — doskonale uzupełniały jego kolekcję koniaków.

Jego Wysokość Pedro Catalan spojrzał na pudełko z wyraźnym zainteresowaniem.
— Widzę, że Wasza Eminencja zadbał nie tylko o jakość wieczoru, ale również o jego odpowiednią oprawę.

Kardynał Orański uśmiechnął się.
— Tym bardziej, że są to podobno ulubione cygara El Presidente Moralesa z Republiki La Palmy.

Ta informacja wywołała krótkie rozbawienie całego towarzystwa. Kardynał de Medici uniósł kieliszek, spoglądając kolejno na obu gości.
— W takim razie pozostaje mieć nadzieję, że koniak okaże się godnym towarzystwem dla tak znamienitego podarunku.

Pedro Catalan podniósł swój kieliszek.
— Za wieczory, które nie wymagają żadnego protokołu.
— I za gentlemanów, którzy wiedzą, kiedy go odłożyć — dodał Kardynał Orański.

Trzej mężczyźni wznieśli toast. Za oknami Monte Cassino pogrążało się w nocnej ciszy, podczas gdy w klasztornym salonie rozpoczęła się długa, niespieszna rozmowa o polityce, historii, ludziach i sprawach, które — jak zgodnie uznali — zdecydowanie lepiej omawia się przy dobrym koniaku niż w świetle dnia.
Pudełko cygar pozostało na stole, obok kolekcji koniaków gospodarza, jako dyskretny znak tego niezwykłego wieczoru.