Cytat:

Orémus.

Omnípotens sempitérne Deus, infirmitatem nostram propítius réspice: atque, ad protegéndum nos, déxteram tuæ majestátis exténde.

Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. 

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona Regent wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą. 

Cytat:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i  Bracia,

Dzisiejsza Ewangelia ponownie kieruje nas do Galilei, do Kafarnaum – miejscowości znajdującej się na pograniczu ziemi Zabulona i Neftalego, gdzie byliśmy już podczas pierwszego czytania. Tam właśnie udał się Jezus na wieść o uwięzieniu Jana Chrzciciela. On nie ucieka w obawie przed podzieleniem losu swego krewnego, lecz ma świadomość, że to jeszcze nie jest Jego czas, choć prześladowanie już się zaczęło. To właśnie tam spełniają się proroctwa Izajasza z pierwszego czytania, to tam, w ziemi pogan, Jezus wzywa do nawrócenia, zajmuje niejako miejsce Jana, lecz kieruje się najpierw do tych, którzy najbardziej potrzebują Jego miłości, do tych, którzy byli wzgardzeni przez Żydów, którzy prawdziwie byli pogrążeni w ciemności. Tam też powołuje swoich pierwszych apostołów spośród ubogich rybaków: najpierw braci Piotra i Andrzeja, a następnie synów Zebedeusza Jana i Jakuba. Wszyscy czterej zostawili wszystko, co do tej pory stanowiło ich całe życie i bez zbędnych pytań, bezwarunkowo, podążyli za Jezusem, by wraz z Nim głosić Dobrą Nowinę właśnie tam, w Galilei, gdzie wiara w Jedynego Boga była mocno zachwiana przez mnożące się kulty pogańskie, a także w środowiskach, do których nauka o Bogu jeszcze w ogóle nie dotarła.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach wielowiekowej świątyni.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona Regent wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą. 

Cytat:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i  Bracia,

W przypowieści o siewcy, Pan Jezus mówi o czterech możliwych miejscach, na które może upaść ziarno, które rozrzuca siewca. Dziś rozważymy los ziarna, które pada między ciernie.

Pan wyjaśnia uczniom, że ziarno, które upadło między ciernie przedstawia to co dzieje się z tymi «którzy wprawdzie słuchają słowa, lecz troski tego świata, ułuda bogactwa i inne żądze, wciskają się i zagłuszają słowo, tak, że pozostaje bezowocne” (ww. 18-19).

W odróżnieniu od ziarna, które pada na drogę, albo na grunt skalisty, w tym przypadku ziarno mogło zakiełkować i rozwinąć się. A jednak, po jakimś czasie, kiedy wzmagają się trudności, roślina przestaje rosnąć i tak jak inne, nie wydaje owocu.

Letniość jest chorobą duszy, która ma wiele wspólnego z cierniami. Małe braki miłości, za które nie żałujemy, małe zaniedbania w naszej relacji miłości z Bogiem, poszukiwanie zaspokojenia głębokich pragnień serca w osobach lub rzeczach, które jedynie zwiększają to pragnienie, zamknięcie na opinie lub sposoby myślenia innych, itd. Są to niektóre z możliwych przyczyn rozprzestrzeniania się cierni wokół rośliny.

A jednak, żadna z wcześniejszych przyczyn, sama z siebie, nie jest zdolna zniszczyć ziarna zasianego przez Boga. Wystarczy zrobić parominutowy rachunek sumienia w obecności Bożej i uciec się ze skruchą do jego ramion, aby nas uzdrowił i napełnił pragnieniami powrotu do walki, rozpoczęcia na nowo.

Poświęcić parę minut dziennie, aby zbadać nasze sumienie pomaga nam zobaczyć ciernie, które rosną w naszej duszy i wokół nas. I poprzez skruchę na koniec –najważniejszą część rachunku sumienia – Pan zajmie się wyrwaniem z korzeniami cierni, tak by roślina mogła się rozwinąć w sposób wolny i harmonijny.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach wielowiekowej świątyni. 

S. Francisci Salesii Episcopi Confessoris et Ecclesiæ Doctoris



Gdy na zegarach była godzina 19:30, w Bazylice św. Pawła na Welii rozpoczęła się msza święta sprawowana przez Regenta Stolicy Apostolskiej, arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Po Eucharystii Regent rozdawał jałmużnę ubogim wiernym na Placu Świętego Pawła. 

Cytat:

Orémus

 Deus, qui ad animárum salútem beátum Francíscum Confessórem tuum atque Pontíficem ómnibus ómnia factum esse voluísti: concéde propítius; ut caritátis tuæ dulcédine perfúsi, ejus dirigéntibus mónitis ac suffragántibus méritis, ætérna gáudia consequámur. 
 Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona arcybiskup wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą. 

Cytat:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,


Po tym jak mówił o siewcy, który wyszedł siać, o ziarnach, które „padły na ziemię żyzną i wydawały plon” i o tych, które padły na grunt skalisty lub między ciernie i nie przyniosły żadnego owocu, Jezus mówi nam o lampie, którą stawiamy na świeczniku i o mierze, której używamy do mierzenia.

Te dwie przypowieści mówią nam o stylu życia chrześcijanina: o tym, kto daje siebie bez miary. Ponieważ w rzeczywistości jest to sposób bycia, życia, myślenia, działania Jezusa Chrystusa: robi wszystko bez miary, obficie. Nic nie zachowuje dla siebie.

Chrześcijanin otrzymał światło Chrystusa, światło, które przyszło na świat, aby rozproszyć ciemności naszych serc. Właśnie dlatego każdy chrześcijanin jest świadkiem tego światła.

Wszyscy powinniśmy widzieć siebie w tym świetle: nie jesteśmy poddani ciemnościom naszych nieszczęść, grzechów, słabości, błędów; ani ciemności, która nas otacza w postaci choroby, porażki, upokorzenia, braku wdzięczności, zapomnienia itp.

Jesteśmy dziećmi światłości, umiłowanymi dziećmi Boga, który troszczy się o nas, wybawia nas, zawsze na nas czeka.

I chce, abyśmy byli świadkami tego światła: abyśmy dzięki naszej trosce, naszej pracy, umiejętności oczekiwania, przebaczenia i pocieszenia, nieśli światło Boga tak wielu sercom, które są w ciemności.

A wszystko to bez miary, z wielkodusznością, ponieważ jesteśmy dziećmi wspaniałomyślnego Ojca.

Tak więc serce chrześcijanina jest sercem otwartym, które nie zamyka się we własnym egoizmie, które nie stawia granic: nie troszczy się jedynie do pewnego stopnia, nie wybacza tylko do pewnego momentu, nie czeka, patrząc na zegarek.

Jest to serce, które pragnie mieć takie serce jak Jezus Chrystus, serce, które daje siebie bez miary.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach wielowiekowej świątyni. 

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona Regent wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą. 

Cytat:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

W dzisiejszej Ewangelii ponownie słyszymy przypowieści Jezusa. Tym razem są to przypowieści o królestwie Bożym: o zasiewie i o ziarnku gorczycy. Tak jak ziarno wrzucone w ziemię nie jest uzależnione od człowieka czy pory dnia lub nocy, lecz kiełkuje i wzrasta własną mocą, tak też królestwo Boże rozwija się własną mocą, stopniowo, etapami. Zostało zapoczątkowane na ziemi wraz z pojawieniem się Syna Bożego i będzie wzrastać aż do czasu żniw, czyli do dnia sądu, kiedy każdy się dowie, czy osiągnął to, do czego dążył, czy całą wieczność będzie radował się oglądaniem oblicza Bożego. Przypowieść o ziarnku gorczycy natomiast pokazuje, że chociaż początki królestwa Bożego są skromne, jak maleńkie ziarnko gorczycy, to efekty jego rozwoju są spektakularne. Jezus zapoczątkował je na ziemi wraz ze swym narodzeniem jako bezbronne niemowlę, Jego towarzyszami byli ludzie nie liczący się w społeczeństwie żydowskim, On sam był tylko Synem cieśli z Nazaretu i zmarł okryty hańbą. To wszystko jednak przerodziło się w Kościół trwający na całym świecie już ponad dwa tysiące lat. Ci, którzy do niego należą, są jak ptaki znajdujące schronienie w krzewie gorczycy i oni też znajdą swoje miejsce w wiecznym królestwie Bożym.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach wielowiekowej świątyni. 

Dominica in Septuagesima



Gdy na zegarach było już po godzinie szesnastej, w Bazylice św. Pawła na Welii rozpoczęła się msza święta sprawowana przez Regenta Stolicy Apostolskiej, arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Świątynia pękała w szwach, a Regent po skończonej Eucharystii rozmawiał z wiernymi. 

Cytat:

Orémus

 Preces pópuli tui, quǽsumus, Dómine, cleménter exáudi: ut, qui juste pro peccátis nostris afflígimur, pro tui nóminis glória misericórditer liberémur. 
 
Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona Regent wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą. 

Cytat:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Jezus rozpoczyna swoją pierwszą wielką mowę w Ewangelii św. Mateusza, zwaną kazaniem na górze. Tak jak kiedyś Mojżesz na Synaju ogłaszał Dekalog, tak teraz Jezus na Górze Błogosławieństw proklamuje uroczyście nowe prawo Ewangelii. Odwraca ono ludzką logikę sukcesu. Jezus nie mówi: błogosławieni silni, bogaci, wpływowi. Mówi dokładnie odwrotnie: błogosławieni - czyli dosłownie „szczęśliwi” ci, których świat często uznaje za słabych i przegranych.
Jezusowe błogosławieństwa można podzielić na dwie grupy. Pierwsze cztery: ubodzy, płaczący, cisi i łaknący sprawiedliwości odnoszą się do postawy wewnętrznej. Kolejne cztery: miłosierni, czystego serca, czyniący pokój i prześladowani bardziej podkreślają relację do innych ludzi i do świata. Wszystkie tworzą pełny portret człowieka, należącego do Jezusowego Królestwa.
Błogosławieństwa nie są wezwaniem do szukania cierpienia. Jezus nie mówi: starajcie się być biedni czy prześladowani. Zapewnia jednak: gdy znajdujesz się w takiej sytuacji, nie jesteś poza zasięgiem Bożego działania. W Bożych oczach najbardziej błogosławiona może być właśnie ta nasza słaba, poraniona, pogardzana przez świat ludzka kondycja.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach wielowiekowej świątyni.