Pierwotnie w tym miejscu znajdowała się letnia willa biskupia należąca do miejscowej kurii. Po burzliwych wydarzeniach politycznych i ogłoszeniu autonomii Ankony została ona przebudowana w reprezentacyjny pałac książęcy. Przebudowę zlecił pierwszy Wielki Książę Ankony Stanisław kardynał Wieniawa OSI, który pragnął stworzyć siedzibę łączącą duchowy autorytet biskupa z świecką władzą księcia.

Architekci inspirowali się rezydencjami Lombardii i Wenecji Euganejskiej – stąd bogato zdobiona fasada, kopuła nad centralnym korpusem oraz symetryczne skrzydła otwierające się na ogrody. W latach 20. XX wieku pałac przeszedł modernizację: wprowadzono elektryczne oświetlenie, nowe galerie ceremonialne i salę audiencyjną, w której Wielki Książę przyjmował delegacje zagraniczne.

Pałac wyróżnia się:

• monumentalnym portykiem z kolumnami korynckimi,
  
• licznymi rzeźbami świętych i alegorii cnót książęcych,
  
• wysoką kopułą symbolizującą jedność władzy duchowej i świeckiej,
  
• rozległym ogrodem geometrycznym z fontanną w osi głównej.
  
  

Wnętrza utrzymane są w stylu barokowego przepychu: marmurowe posadzki, złocone stiuki oraz galerie sztuki.

Dziś pałac pełni funkcję oficjalnej rezydencji Wielkiego Księcia Ankony oraz centrum ceremoniału państwowego. Z jego balkonów ogłaszane są najważniejsze decyzje, a park wokół rezydencji jest miejscem uroczystości wojskowych i religijnych.

Mimo swego majestatu pałac zachował atmosferę północnorotryjskiej elegancji — jest jednocześnie twierdzą władzy i symbolem ciągłości tradycji, w której wiara, polityka i kultura splatają się w jedną historię Ankony.