Bombowiec klasy "Papa Gordo"

Patriarszy bombowiec klasy „Papa Gordo” nie jest tyle maszyną wojenną, co teologicznym manifestem uzbrojonym w silniki turbośmigłowe.

Wygląda jak monumentalny znak krzyża rozciągnięty na niebie — choć oficjalnie inżynierowie utrzymują, że to jedynie „optymalizacja aerodynamiki i sygnatury radarowej”. Nikt jednak nie ma wątpliwości, że jego prawdziwą misją nie jest tyle bombardowanie, co nawracanie przez absolutną dominację przestrzeni powietrznej.

„Papa Gordo” przenosi w lukach nie tylko klasyczne uzbrojenie, ale również kapsuły transmisyjne zdolne emitować kazania na wszystkich pasmach radiowych jednocześnie. Gdy pojawia się nad celem, najpierw następuje Objawienie w postaci fal infradźwiękowych rozbijających morale, a dopiero potem — jeśli wiara nie kiełkuje — następuje korekta doktrynalna w tonach wysokiej precyzji.

Załoga, nazywana nie pilotami, lecz diakonami powietrznymi, operuje maszyną według rytuału: start jest „powołaniem”, nalot — „misją duszpasterską”, a powrót do bazy — „rekolekcjami technicznymi”. Sama konstrukcja skrzydła symbolizuje objęcia Kościoła: szerokie, nieuniknione i niemożliwe do ominięcia przez radar ani przez sumienie.

W doktrynie Kościoła „Papa Gordo” uchodzi za szczyt agresywnej ewangelizacji kinetycznej — dowód na to, że jeśli nie da się dotrzeć do dusz słowem, zawsze można dotrzeć do nich z prędkością naddźwiękową i certyfikatem boskiego mandatu.
Krótko mówiąc: to bombowiec, który nie tyle niszczy cele, co usuwa alternatywne interpretacje rzeczywistości.