Wywód sukcesji ap. biskupów Kościoła Rotryjskiego z poprzednich tworów eklezjalnych

Jak powszechnie wiadomo, Kościół Rotyjski został powołany w 2007 r. z połączenia Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego i Kościoła Tyrencji, przy udziale Kościoła Autro-Katolickiego (1). Dla badania samych początków sukcesji apostolskiej Kościoła Rotryjskiego niezbędne jest zatem spojrzenie wstecz, aż do czasów sprzed jego powstania, bowiem wyżej wymienione wspólnoty religijne funkcjonowały i posiadały swą hierarchię niezależnie, jeszcze przed połączeniem. Celem niniejszego artykułu jest wskazanie źródeł tej sukcesji oraz uzupełnienie wywodu sukcesji apostolskiej biskupów rotryjskich aż do samego początku.

Linea successionis Gregorii Richardi von Kaiser

Gregor Richard von Kaiser był dotąd uważany za pierwszego w historii znanego biskupa w hierarchii rotryjskiej, którego linia sukcesyjna trwa do dziś (2). Dalsza kwerenda pozwoliła jednak ustalić nazwisko jego konsekratora oraz nazwisko biskupa, który konsekrował jego konsekratora. Gregor Richard von Kaiser nie jest zatem według aktualnego stanu wiedzy protoplastą sukcesji wszystkich rotryjskich biskupów, lecz pozostaje postacią ważną historycznie z uwagi na fakt, że to on wprowadził do Kościoła Rotryjskiego sukcesję pochodzącą z Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego, którą przekazał swoim następcom, w tym współczesnym biskupom rotryjskim. W archiwach zachował się bowiem dokument potwierdzający jego nominację na biskupa Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego, której 7 czerwca 2007 r. udzielił Hans von Lezner (3). Jego zaś na urząd Surmeńskiego Arcykapłana Austro-Węgier, tożsamy z biskupim, mianował 10 maja 2007 r. Victor Surmun (Victor I), Arcydotr Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego (4). Należy podkreślić dla uniknięcia nieporozumienia, że Victor Surmun panował pod imieniem Victor I nie tylko jako pierwszy Patriarcha Rotrii, ale również jako Arcydotr SKCh. Victor Surmun został zaś mianowany R’otrem 23 lutego 2007 r. przez panującego wówczas króla Surmenii, a zatem Pawła de Zeppa (5). Victor Surmun stanowi zatem pierwotne źródło sukcesji apostolskiej Kościoła Rotryjskiego. Jego poprzednikiem na urzędzie R’otra był Samuel I, brak jednak dowodów na powiązanie sukcesyjne między nimi (6). Urząd R’otra był bowiem stanowiskiem państwowym w Królestwie Surmenii, a prawo nominacji przysługiwało monarsze. Warto zauważyć, iż w epoce przedrotryjskiej stosowano terminologię mniej nawiązującą do realnego chrześcijaństwa niż w Kościele Rotryjskim. Urzędy Arcykapłana, Arcydotra i R’otra należy jednak uważać za posiadające naturę identyczną z episkopatem, skoro dawały prawo do przewodniczenia wspólnocie kościoła i przekazywania urzędów kościelnych.

W świetle powyższych informacji należy zatem uznać, że sukcesja biskupów rotryjskich pochodzi z pierwotnego nadania Pawła de Zeppa, króla Surmenii, który nadał urząd R’otra Victorowi Surmunowi. Urząd R’otra ewoluował w kierunku episkopatu, który przekazywany jest w nieprzerwanej linii sukcesji od czasów Victora I aż do czasów współczesnych.

Consecratio rotriensis prima

Gregora Richarda von Kaisera konsekrował zatem Hans von Lezner, Surmeński Arcykapłan Austro-Węgier, jego zaś Victor Surmun, Arcydotr Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego, którego władza pochodziła z nadania królewskiego. Z taką linią sukcesji Gregor Richard von Kaiser stał się członkiem episkopatu nowo powołanego Kościoła Rotryjskiego. Był zatem biskupem już w momencie powstania I Rotrii. Pierwszym biskupem konsekrowanym już w epoce rotryjskiej, którego współczesny episkopat może znaleźć w swoich wywodach sukcesji jest Lorenzo de Medici, konsekrowany przez Klemensa II, którym był właśnie Gregor Richard von Kaiser, posługujący się wówczas nowym nazwiskiem Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (7). Od tego momentu w historii sukcesji apostolskiej dzisiejszego episkopatu rozpoczyna się trwająca do dziś epoka rotryjska.

Linea successionis episcoporum Ecclesiae Rotrianae aucta et completa

Na podstawie odzyskanych archiwaliów można uzupełnić linię sukcesji współczesnych biskupów rotryjskich i przedstawić ją w formie kompletnej, sięgającej samego początku, pierwotnego źródła w osobie Victora Surmuna - „Apostoła Polinu”. Posłużymy się przykładem Henryka Ziemiańskiego-Wieniawy, jako jednego z najmłodszych biskupów rotryjskich, którego linia sukcesji zawiera znaczną część współcześnie aktywnych członków episkopatu. Dla pozostałej części biskupów linie wyglądają tak samo jak wskazano w pracy Successio apostolica hodiernorum episcoporum Ecclesiae Rotrianae (2) po osobie Gregora von Kaisera, a poniżej identycznie jak w przypadku Henryka Ziemiańskiego-Wieniawy.

Sukcesja apostolska biskupów rotryjskich wywodzi się zatem z Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego, pierwotnie z królewskiego nadania dla Victora Surmuna, a do pierwszego biskupa-przodka współczesnego episkopatu konsekrowanego w nowych strukturach rotryjskich dotarła przez Hansa von Leznera, Surmeńskiego Arcykapłana Austro-Węgier.

Autor pracuje aktualnie nad zagadnieniem prób i możliwości wyprowadzenia sukcesji apostolskiej poza Kościół Rotryjski, a także nad kwestią powiązania sukcesyjnego Alberta Orańskiego z Kosmą de Medici i Kosmy de Medici z Lorenzem de Medici. Efekty badań będą publikowane na bieżąco. Ponadto, Dziekan Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Rotryjskiego zadecydował o zarchiwizowaniu dokumentów stanowiących źródła niniejszej pracy, aby zabezpieczyć je dla potomności. Archiwalia pojawią się niebawem w bibliotece Wydziału Teologicznego.