Cytat:

Bracia i Siostry w Chrystusie,

przyszliśmy tu dzisiaj po to, by usłyszeć te słowa: „Prochem jesteś i w proch się obrócisz”. To nie są słowa rozpaczy. To nie jest wyrok. To jest prawda, która ma nas wyzwolić z iluzji, że jesteśmy wieczni o własnych siłach. Popiół na naszych czołach to nie znak śmierci, ale znak początku – początku drogi powrotnej do Tego, który jako jedyny ma moc wyprowadzić nas z prochu.
Rozpoczynamy Wielki Post. Czterdzieści dni. To symboliczna liczba – tyle dni trwał potop, tyle lat Izrael wędrował przez pustynię, tyle dni Chrystus pościł na pustkowiu. To czas próby, ale i czas oczyszczenia. Pustynia, na którą wchodzimy, nie jest miejscem przeklętym – to przestrzeń, w której Bóg mówi do serca. Ale by usłyszeć, trzeba najpierw zamilknąć. Trzeba odłożyć na bok to, co zagłusza Jego głos.
Post, jałmużna, modlitwa – oto trzy filary tego czasu. Nie praktykujmy ich jednak na pokaz, nie po to, by ludzie nas chwalili. Pośćmy, by zrozumieć, że nie samym chlebem żyje człowiek. Dzielmy się chlebem z głodnymi, by zrozumieć, że wszystko, co mamy, jest darem. Módlmy się, by przypomnieć sobie, że nasze życie ma cel wykraczający poza to, co widzialne.
Patrzcie na ołtarz – jest ogołocony. Patrzcie na krzyż – jest zasłonięty. To znak, że nadchodzą dni, w których Oblubieniec zostanie zabrany. Ale nie lękajcie się. To ogołocenie ma swój cel. Ma nas nauczyć, że prawdziwe bogactwo nie leży w złocie ołtarzy, ale w sercu oczyszczonym z pychy.
Weźcie więc ten popiół na swoje czoła. Nie zmywajcie go pośpiesznie. Niech wam towarzyszy przez ten dzień jako znak, że należycie do Chrystusa – że jesteście Jego ludem w drodze do Jerozolimy, do Krzyża, do Zmartwychwstania.

Błogosławionego czasu nawrócenia.

† Albert, Patriarcha Rotrii