Cytat:

Albertus Episcopus
Servus Servorum Dei
Ad perpetuam Rei memoriam

Renuntiato

My, Albert I, pozostając we władzach własnej woli, bez wpływów osób postronnych, postanawiamy ustąpić ze Złotego Tronu i zrzec się godności Patriarchy Rotrii, powierzonej Nam przez Kolegium Kardynalskie w dniu XIX V AD MMXXV.

Wolą naszą jest, by Kolegium Kardynalskie obrało nowego Następcę świętego Pawła.

Niniejszy akt będzie skuteczny wraz z nastaniem godziny 00:00 dn. IX VIII AD MMXXVI.

Datum Rotriae, apud S. Paulum, die VIII mensis Augusti, anno Domini MMXXVI, pontificati nostri primo.

/-/ Albertus PP. I
Pontifex Maximus et Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae etc. etc. etc.
Rex Poloniae, Magnus Dux Lithuaniae

Cytat:

Umiłowani Bracia i Siostry!

Gdy rzymscy konsulowie kończyli urzędowanie i przekazywali władzę swoim następcom, mieli w zwyczaju mawiać: „Feci, quod potui, faciant meliora potentes” co tłumaczy się jako; Zrobiłem, co mogłem, kto potrafi, niech zrobi lepiej. Dziś, gdy nadchodzą ostatnie godziny mojego pontyfikatu, te antyczne słowa cisną mi się na usta ze zdwojoną siłą.

Obecna chwila jest dla mnie niezwykle paradoksalna. Z jednej strony przepełnia mnie radość i dumą z tego, co udało nam się osiągnąć. Ufam głęboko, że oddaję Państwo Kościelne Rotria i sam Kościół w dobre, sprawdzone ręce, że nie zmarnowałem darowanego mi czasu i że wszystko zmierza w dobrym kierunku. Z drugiej jednak strony czuję obawę o przyszłość. Kiedy byłem wybierany na ten zaszczytny urząd, nie ciążył na mnie żaden z góry ustalony limit, żaden ostateczny termin. Dawało mi to niezwykłe poczucie stabilności i pewności jutra. Wiedziałem, że mam przed sobą otwarty, wręcz nieograniczony czas. Teraz ten czas dobiega końca. Bycie Patriarchą to było naprawdę piękne uczucie, to był wspaniały okres. A teraz to się kończy. Muszę Wam wyznać, że po raz pierwszy od dawna odczuwam wyraźny niepokój. Moje myśli uciekają do tamtych dni, gdy trwało konklawe. Przypominam sobie te chwile, gdy nad kaplicą unosił się czarny dym, potem moment, gdy zostałem wezwany, odbyły się inwestytury i ostatecznie ukazał się dym biały. Pamiętam ciężar tamtych chwil gdy musiałem szybko przygotować przemówienie, widząc jednocześnie przykre posty i słowa wymierzone przeciwko mnie. Nie byłem pewny swojej pozycji, nie wiedziałem, czy podołam, co rodziło we mnie ogromny stres. Dziś to samo uczucie ściska mnie w żołądku. Zupełnie szczerze: nie wiem do końca, co będzie dalej. Chcę wciąż dla Was działać, chcę tu być, ale moja rola, moja funkcja bezpowrotnie ulega zmianie.
Może wydać się to komuś dziecinne. Ktoś może uznać, że podchodzę do tego zbyt emocjonalnie. Taki jednak już jestem. Ten wirtualny świat, choć stworzony z pikseli i słów, wciąga mnie bez reszty. Spojrzeć starczy na to ile czasu poświeciłem przez ten ponad rok na forum (Spędzony czas online: 3 Tygodni, 3 Godzin). Aktywność w mikronacjach w tym w Rotrii przynosi mi często ogromną radość i frajdę, bywa powodem wielkiego smutku, a czasem jak dzisiaj napawa strachem i niepewnością, zupełnie jak w prawdziwym życiu. Zanim jednak wskazówki zegara wybiją północ i zrzucę z ramion ten jakże słodki ciężar, chciałbym, abyśmy spojrzeli wstecz na drogę, którą wspólnie przebyliśmy.

Dane mi było trwać na Złotym Tronie od 19 maja 2025 roku, co czyni mnie najdłużej panującym Biskupem Rotrii w całej jej historii, a zarazem jedynym Patriarchą nieograniczonym żadnym limitem kadencji. Przez ten czas, pragnąc uporządkować i wzbogacić nasze państwo oraz Kościół, ogłosiłem 23 bulle, 54 dekrety Motu Proprio, 35 brewe oraz 2 encykliki (co też jest pewnym sukcesem, patrząc pod względem liczb bezwzględnych, nie patrząc na to ile miałem czasu na ich wydanie a ile inni Patriarchowie). Naszym wielkim, wspólnym sukcesem stało się doprowadzenie do unii kościelnej z Rzecząpospolitą Obojga Narodów i przywrócenie tam rotryjskich struktur kościelnych, a także ponowne przyprowadzenie Bizancjum na łono Kościoła Rotryjskiego. Praktycznie były to pierwsze zadanie jakie postawiło przede mną kolegium kardynalskie, niejako taki warunek tego pontyfikatu.
Działając na arenie międzynarodowej, zawarłem siedem umów międzynarodowych, z czego większość to były konkordaty, odbyłem podróże apostolskie do kilku zaprzyjaźnionych mikronacji i prowadziłem niezwykle aktywną politykę zagraniczną. Zawsze starałem się szukać pojednania z innymi kościołami, godzić wewnętrzne stronnictwa oraz gasić spory i konflikty. Wewnątrz Rotrii zwołałem i z sukcesem poprowadziłem historyczne obrady II Soboru Rotryjskiego. Z radością i troską o nasze duchowe dziedzictwo odnowiłem starożytne ryty laterański i welijski, a także zreformowałem Uniwersytet Rotryjski.
Zadbałem również o struktury państwowe ponieważ przeprowadziłem głęboką reformę urzędów oraz odznaczeń, rozdałem zasłużonym obywatelom należne lenna i zaszczyty. Odmłodziłem Święte Kolegium, kreując trzech nowych kardynałów, i tchnąłem nowe życie w zbrojne ramię naszego państwa, odradzając wojsko Rotrii. Niezmiernie cieszy mnie także to, że odrodziliśmy piękną działalność narracyjną i że dane mi było osobiście sprawować aż 27 wspaniałych celebr pontyfikalnych w murach naszych świątyń w Rotrii. Mam głęboką, płynącą z serca nadzieję, że tymi wszystkimi działaniami udało mi się przywrócić Rotrii choć część jej dawnej, wspaniałej chwały i należnej jej pozycji w świecie.

Dziękuję Wam za wszystko. Za każdą pochwałę, która dodawała mi skrzydeł, za każdą krytykę, która uczyła mnie pokory, oraz za ten niezwykły, wspólnie spędzony czas. Módlcie się za nadchodzące Konklawe. Módlcie się za Rotrię.
Feci, quod potui, faciant meliora potentes.

/-/ Albertus PP. I

(08.08.2026, 21:01:44)Aurelio de Medici y Zep napisał(a): Wasza Świątobliwość,

w ostatnich godzinach najdłuższego pontyfikatu patriarszego w dziejach Kościoła Rotryjskiego, pragnę na Wasze ręce złożyć słowa podziękowania, uznania i wdzięczności za miniony czas. Trudno znaleźć słowa, które dostatecznie wyrażą wagę czasu Waszego patriarszego posługiwania dla wspólnoty Kościoła. Pontyfikat ten był historyczny od pierwszych jego chwil i historycznym pozostanie na zawsze.

Przepraszam, że nie zawsze byłem dyspozycyjny. Tym bardziej cenię Waszą Świątobliwość jako organizatora, który mimo (z początku) braku doświadczenia, rzucony na głęboką wodę, zdołał przewodzić Rotrii i zebrać grono wiernych współpracowników. Wyrażam wielką nadzieję, że pozostanie Ojciec Święty wśród nas jako kapłan i biskup, doświadczony pasterz Ludu Bożego.

Bóg zapłać!

(08.08.2026, 21:04:47)Henryk Ziemiański-Wieniawa napisał(a): Ja również dziękuję za pontyfikat Waszej Świątobliwości.

(08.08.2026, 21:43:51)Pio Maria de Medici napisał(a): Towarzyszu, Wasza Świątobliwość, prawdziwego mężczyznę nie poznaje się po tym jak zaczyna, ale po tym jak kończy - Wy - zamykacie pontyfikat w dobrym tonie, co można uznać za ogromny sukces.

(08.08.2026, 22:02:45)Pio Maria de Medici napisał(a): Tak będąc całkowicie szczerzy, to nie była osobista niechęć  - tylko maska, którą utworzyłem w ramach nacjonalizmu, ksenofobii i zamordyzmu, której się trzymałem bo musiałem. Potajemnie trzymałem kciuki, i się nie zawiodłem .

(08.08.2026, 22:04:32)Aurelio de Medici y Zep napisał(a): Wasza Świątobliwość,

raz jeszcze pozwolę sobie na kilka słów przy zakończeniu Waszego pontyfikatu. W moim odczuciu, a zapewne również w odczuciu wielu z nas, kończy się nie tylko pontyfikat, ale przede wszystkim kończy się epoka. Ten pontyfikat był wielką epoką w dziejach Kościoła. Epoką patriarchy aktywnego, obecnego, zaangażowanego, niezależnego. Był to dobry czas dla Rotrii i podzielam niepokój Waszej Świątobliwości, bowiem nie sposób być spokojnym, gdy kończy się czas tak dla Rotrii dobry. Również wracam dziś w pamięci do początków tego pontyfikatu. Osobiście trzykrotnie kładłem ręce na głowę mojego nowego Ojca Świętego, czyniąc go diakonem, prezbiterem i biskupem. Przyjmowałem od niego przysięgę posłuszeństwa, aby chwilę później paść przed nim na twarz i złożyć homagium. Ręce trzęsły mi się, gdy Sługą Sług Bożych czyniłem tego, kto jeszcze chwilę wcześniej był poza Kościołem. Różne głosy towarzyszyły temu wyborowi. Dziś, po długich miesiącach panowania Alberta, historia sama oceniła epokowy wybór konklawe.

Niech Wasza Świątobliwość zostanie teraz z nami jako biskup, doświadczony pasterz, a nade wszystko przyjaciel. Razem oddajmy się służbie Kościołowi na nowo, wykorzystajmy wielki kapitał i ogromne dziedzictwo pontyfikatu Patriarchy Alberta.

Bóg zapłać, Wasza Świątobliwość!