Ród Wieniawów wymarł. Wraz z nim runęła konstrukcja polityczna, która przez miesiące utrzymywała Ankonę w ryzach.

Upadek nastąpił szybko. Pozostawione bez żołdu oddziały wojskowe zaczęły opuszczać koszary. Część żołnierzy wróciła do domów, inni przyłączyli się do lokalnych grup zbrojnych. W prowincjach zniknęła władza centralna. Doniesienia o grabieżach, samowoli uzbrojonych oddziałów i zajmowaniu urzędów przez lokalnych przywódców docierały do Rotrii z każdym kolejnym dniem.

W stolicy narastało przekonanie, że państwo przestało istnieć w praktycznym znaczeniu tego słowa. Na ulicach panował chaos i anarchia, nieuporządkowane grupy zbrojne i przestępcy przejęli panowanie nad miastem. Zdjęta strachem o własny los ludność cywilna ruszyła w kierunku Rotrii szukać schronienia.

Generał Orański podjął jedyną możliwa w tym przypadku decyzję - nie dopuścić by chaos rozprzestrzenił się na Rotrię. Ustabilizowanie Ankony było priorytetem rotryjskiego bezpieczeństwa.



Operacja rozpoczęła się przed świtem. Nad miastem pojawiły się samoloty transportowe, a chwilę później na wyznaczonych punktach wylądowali komandosi. Desant przeprowadzono szybko i bez rozgłosu. Pierwsze meldunki mówiły o przejęciu najważniejszych węzłów komunikacyjnych, urzędów państwowych oraz budynków strategicznych.

Kilka godzin później do miasta wkroczyły główne siły kardynała generała Orańskiego.

Żołnierze zajęli koszary, magazyny broni i najważniejsze gmachy administracji. Na ulicach ustawiono posterunki. Wydano rozkazy mające zapobiec grabieżom i samosądom. Jednocześnie zabezpieczono granice, obawiając się, że rozpad Ankony może przerodzić się w konflikt, który szybko przekroczy jej granice.

Po południu ogłoszono powstanie Tymczasowej Rady Ustabilizowania Państwa.

Jej pierwszym zadaniem będzie przywrócenie podstawowego funkcjonowania administracji i zapewnienie bezpieczeństwa ludności. Rada przejęła kontrolę nad państwowymi urzędami, podczas gdy wojska Rotrii pozostały w mieście jako gwarant porządku.

Wieczorem odbyła się narada z oficerami wojsk stacjonujących na terenie Ankony. Omówione zostały dane wywiadowcze i plany działania na najbliższe dni.

Pomimo stosunkowo szybkiego opanowania miasta rubieże wciąż pozostają pod kontrolą zbrojnych band i samozwańczych kacyków, którzy wykorzystując zapaść struktur państwowych postanowili sięgnąć po władzę i bogactwa dla siebie. Całkowite opanowanie prowincji może więc zająć kolejne tygodnie.

Wbrew początkowym optymistycznym założeniom oficerów, wkroczenie wojsk generała Orańskiego nie wystarczyło do ugaszenia nastrojów rewolucyjnych w Wielkim Księstwie Ankony. Macki anarchii sięgnęły bowiem o wiele głębiej, niż można było przypuszczać. Upadłe państwo przekształciło się w skorumpowaną i na wskroś patologiczną machinę ucisku rządzoną przez pospolitych przestępców. Zbrojne grupy zdołały połączyć siły i utworzyć podziemie walczące z "rotryjskimi najeźdźcami". Wraz z nimi uruchomiona została machina propagandowa siejąca dezinformację.

Każdego dnia mnożą się akty wandalizmu - niszczone są pomniki Wieniawów, widzianych jako rotryjskich namiestników i ciemiężycieli. Nie bez zdania racji są zarzuty kierowane pod adresem zmarłego księcia, którego nieroztropność przyczyniła się do agonalnego stanu kraju, który ongiś pokładał wielkie w nim nadzieje.

Sytuacja ludności cywilnej pogarsza się z dnia na dzień. Nad miastem unosi się widmo głodu z powodu ataków wymierzonych w kupców zmierzających do Ankony z dostawami podstawowych produktów: żywności, węgla, drewna na opał. Powoli zaczyna brakować również leków i środków czystości.

Generał Orański wziął na cel uporanie się z przestępcami. Drogą do tego ma być powołanie lokalnej milicji, złożonej z miejscowej ludności, która korzystając ze wsparcia wojskowego ma przywrócić praworządność i porządek publiczny.

[i][/i]

Na skutek zorganizowanej przez Pedro Catalana akcji humanitarnej nastroje antyrotryjskie zaczęły powoli ustępować, ponieważ ludzie dostrzegli, że główną przyczyną ich niedoli są lokalni watażkowie, a nie rotryjczycy próbujący ustabilizować sytuację w kraju. Zorganizowana przez kardynała Orańskiego milicja sukcesywnie wyłapywała wichrzycieli i poddawała pod osąd trybunałów ludowych. Pomniejsi rozbójnicy byli z reguły skazywani na prace publiczne, mające na celu resocjalizację i naprawę wyrządzonych szkód.

Kardynał Orański uznał, iż samo opanowanie najważniejszych punktów miasta nie wystarczy do przywrócenia trwałego porządku. Coraz liczniejsze doniesienia o napadach na transporty, działalności band oraz szerzącej się wśród mieszkańców dezinformacji wskazywały, że wydarzenia w Ankonie nie są wyłącznie następstwem upadku dotychczasowej władzy.

- Najważniejsze bitwy wygrywa się w cieniu - pomyślał Orański.

Z rozkazu kardynała rozpoczęto zatem tworzenie siatki wywiadowczej, której zadaniem było rozpoznanie struktur odpowiedzialnych za destabilizację miasta. Do działań skierowano zarówno oficerów wywiadu, jak i zaufanych duchownych oraz miejscowych współpracowników. Agenci pod przykryciem rozpoczęli obserwację targowisk, portów, zajazdów oraz miejsc, w których najczęściej pojawiali się członkowie podejrzanych grup. Szczególną uwagę zwracano na osoby dysponujące pieniędzmi, bronią i zaopatrzeniem w ilościach niewspółmiernych do ich oficjalnego statusu.



Pierwsze meldunki nie przyniosły jeszcze jednoznacznej odpowiedzi. Poszczególne bandy zdawały się działać niezależnie, a ich członkowie często nie znali osób stojących wyżej w hierarchii. Z czasem jednak agenci Orańskiego zaczęli dostrzegać powtarzający się schemat. Te same środki finansowe pojawiały się w różnych częściach Ankony, podobne instrukcje trafiały do pozornie niezwiązanych ze sobą grup, a kampanie plotek i fałszywych wiadomości pojawiały się w mieście dokładnie wtedy, gdy dochodziło do kolejnych ataków na rotryjskie transporty.

Przełom nastąpił po pozyskaniu kilku informatorów spośród osób związanych z przestępczym podziemiem. Ich zeznania, zestawione z wcześniejszymi meldunkami, pozwoliły wywiadowi ustalić, że część band nie działa z własnej inicjatywy. Otrzymywały one pieniądze, instrukcje oraz zaopatrzenie od osób znajdujących się poza granicami Ankony.

Kardynał Orański nakazał wówczas dalsze prowadzenie obserwacji, unikając przedwczesnego ujawnienia odkrytych kanałów. Rozpoczęto śledzenie przepływu funduszy, kontaktów pomiędzy przywódcami band oraz osób odpowiedzialnych za rozpowszechnianie fałszywych informacji. Wkrótce udało się ustalić, że poszczególne elementy destabilizacji tworzą jedną, znacznie większą sieć.

Kolejne raporty zaczęły wskazywać na udział zagranicznego mocarstwa. W przechwyconych wiadomościach oraz zeznaniach informatorów pojawiły się wzmianki o osobach utrzymujących kontakty z przedstawicielami Królestwa Skarlandu. Trop ten początkowo traktowano z ostrożnością, jednak kolejne źródła niezależnie potwierdzały tę samą wersję wydarzeń.



Zebrany materiał pozwolił wywiadowi kardynała Orańskiego sformułować pierwsze poważne wnioski. Chaos panujący w Ankonie nie był jedynie spontanicznym następstwem kryzysu politycznego. Lokalne bandy, kampania dezinformacyjna oraz ataki na transporty stanowiły element szerszej operacji mającej na celu osłabienie rotryjskiej obecności i podważenie autorytetu władz.
Według meldunków wywiadu sponsorem tej działalności miało być Królestwo Skarlandu, którego celem było wykorzystanie kryzysu ankonskiego do destabilizacji samej Rotrii.

Kardynał Orański, po zapoznaniu się z raportami, nakazał zachowanie ustaleń w ścisłej tajemnicy. Nie zamierzał jeszcze publicznie oskarżać Skarlandu. Zebrane informacje miały zostać poddane dalszej weryfikacji, a siatka wywiadowcza otrzymała rozkaz kontynuowania pracy.