Festum Nativitatis Domini - XXV XII MMXXV

[Albert]

Dies Natalis Christi

Missa In Die
XXV XII MMXXV

Południowe słońce, zimne i jasne, zalewało złotem wnętrze Bazyliki św. Pawła na Welii, rozpraszając resztki nocnego mroku. Choć pasterka odeszła w pamięć, świąteczna radość trwała niezmienna, podsycana dymem kadzidła i donośnym śpiewem wiernych, którzy znów zapełnili kamienne nawy. Świątynia, przybrana w biel, złoto i zieleń, jaśniała w pełni dnia.

Gdy wybiła godzina dwunasta, z zakrystii wyszła procesja, tym razem prowadzona przez krzyż z wizerunkiem Zmartwychwstałego, ozdobiony wieńcem z lauru. Za nim postępował orszak duchowieństwa w białych, świątecznych szatach. Patriarcha Albert kroczył w lśniącej, białej kapie z haftem złotych gwiazd i monogramów Chrystusa, z pastorałem w dłoni i wysoką, złotą mitrą na głowie. Jego wejście przyjęto gromkimi oklaskami i radosnymi okrzykami „Vivat!”. Gdy zasiadł na tronie, chór, wzmocniony trąbkami, zaintonował uroczysty introit: „Puer natus est nobis, et Filius datus est nobis”.

Liturgia toczyła się z podniosłym, dziennym majestatem. „Gloria in excelsis Deo” zabrzmiało z jeszcze większą mocą niż w nocy, a dzwony bazyliki ponowiły swój radosny hejnał. Diakon odśpiewał Ewangelię o Słowie, które stało się Ciałem, a cała asysta i wierni, według starożytnego zwyczaju, klęknęli przy słowach „Et Verbum caro factum est”

1 In principio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum.
2 Hoc erat in principio apud Deum.
3 Omnia per ipsum facta sunt, et sine ipso factum est nihil, quod factum est;
4 in ipso vita erat, et vita erat lux hominum,
5 et lux in tenebris lucet, et tenebrae eam non comprehenderunt.
6 Fuit homo missus a Deo, cui nomen erat Ioannes;
7 hic venit in testimonium, ut testimonium perhiberet de lumine, ut omnes crederent per illum.
8 Non erat ille lux, sed ut testimonium perhiberet de lumine.
9 Erat lux vera, quae illuminat omnem hominem, veniens in mundum.
10 In mundo erat, et mundus per ipsum factus est, et mundus eum non cognovit.
11 In propria venit, et sui eum non receperunt.
12 Quotquot autem acceperunt eum, dedit eis potestatem filios Dei fieri, his, qui credunt in nomine eius,
13 qui non ex sanguinibus neque ex voluntate carnis neque ex voluntate viri, sed ex Deo nati sunt.
14 Et Verbum caro factum est et habitavit in nobis; et vidimus gloriam eius, gloriam quasi Unigeniti a Patre, plenum gratiae et veritatis.

Homilię wygłosił Jego Eminencja Stanisław kardynał Wieniawa. Jego głos był dźwięczny i wyraźny, oraz wypełniający tę świątynną przestrzeń. „Nie jest to już noc tajemnicy! To dzień objawienia! W świetle słońca kontemplujemy nie już Dziecię w żłobie, ale Odwieczne Słowo, które przyszło, by zamieszkać między nami. To Światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka.” Mówił o Wcieleniu jako o największej rewolucji miłości, która przemienia historię. Jego słowa, przetykane cytatami z Ojców Kościoła, niosły pociechę i teologiczną głębię.

Podczas offertorium chór odśpiewał pieśń „Veni, Redemptor gentium”, a dym z trybularzy wirował w słupach światła wpadającego przez wysokie okna. Wierni, klęcząc, ofiarowywali swe intencje – małe, zapisane karteczki, które ceremoniarze zbierali do srebrnej patery.

W chwili Przeistoczenia zapanowała ta sama, przejmująca cisza co w nocy, ale teraz prześwietlona blaskiem dnia. Komunię świętą poprzedziło odśpiewanie „Adoro te devote”. Po komunii Patriarcha, zwracając się do ludu, odczytał modlitwę o pokój i jedność dla całego v-chrześcijaństwa.

Na zakończenie, przed udzieleniem uroczystego błogosławieństwa, odczytano uroczyście Prolog Ewangelii według św. Jana (1,1-14). Patriarcha Albert, stojąc z księgą w dłoniach, zaintonował pierwsze słowa: „In principio erat Verbum…”, a chór i wierni odpowiadali kolejnymi wersetami. Ten starożytny ryt, zwany „Ostatnią Ewangelią”, przypieczętował liturgię dnia. Następnie Biskup Rotrii dokonał uroczystego błogosławieństwa:

Przyjmijcie błogosławieństwo Urbi et Orbi.

Sancti Apostoli Petrus et Paulus  de quorum potestate et auctoritate confidimus ipsi intercedant pro nobis ad Dominum 

Et benedictio Dei omnipotentis:

Patris † et Filii † et Spiritus Sancti descendat super vos et maneat semper †.

Po błogosławieństwie procesja wyjściowa, przy dźwiękach triumfalnego „Te Deum laudamus”, opuściła świątynię, wynosząc na zimowe powietrze żar wiary i nadziei Bożego Narodzenia.

[Nicefor]

Gloria in excelsis Deo! Deo Gratias!
Dobrego świętowania w realu.

[Albert]

In nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti. Amen.
Dziękujemy wszystkim którzy byli na tej celebrze.