Dominica Resurrectionis Domini - V IV MMXXVI

[Albert]

Dominica Resurrectionis Domini

Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego
V IV MMXXVI

Poranek Niedzieli Zmartwychwstania przywitał Wieczne Miasto bezchmurnym niebem i radosnym biciem dzwonów wszystkich rotryjskich kościołów, z potężnym dzwonem Bazyliki św. Jana na Lateranie na czele. Już na długo przed rozpoczęciem uroczystości, rozległy plac przed świątynią wypełnił się rzeszami wiernych oraz pielgrzymami z całego Mikroświata, którzy pragnęli świętować ten największy z dni w sercu chrześcijaństwa. W powietrzu unosiła się woń wiosennych kwiatów i wszechobecna, triumfalna radość.

Tuż przed godziną dziewiątą z bram Pałacu Laterańskiego wyruszyła prześwietna procesja. Tłum na placu zafalował, a powietrze przeszyły radosne wiwaty, gdy ukazała się lektyka sedia gestatoria, na której niesiony był Ojciec Święty Albert. Patriarcha, odziany w drogocenny, szczerozłoty ornat przygotowany specjalnie na dzisiejszą uroczystość, błogosławił wiwatującemu ludowi. Na Jego skroniach lśniła pontyfikalna tiara – symbol pełni władzy pasterskiej. W asyście purpuratów, gwardii apostolskiej i przy dźwiękach fanfar, Namiestnik Chrystusa wkroczył do wnętrza bazyliki, gdzie chór Cantores Lateranensis powitał Go potężnym śpiewem Te Deum.

Gdy procesja dotarła do ołtarza skrytego pod gotyckim baldachimem, Ojciec Święty opuścił sedia gestatoria i rozpoczęła się uroczysta Msza Święta. Liturgia Słowa obfitowała w radosne świadectwa o pustym grobie. Po odczytaniu fragmentów z Dziejów Apostolskich i listu świętego Pawła, chór odśpiewał uroczystą Sekwencję Wielkanocną Victimae paschali laudes. Następnie, w blasku świec i kłębach kadzidła, diakon donośnym głosem wyśpiewał po łacinie słowa Ewangelii Świętego Jana, opowiadające o poranku zmartwychwstania.

Po wysłuchaniu Słowa Bożego, Patriarcha Albert zasiadł na patriarszym tronie i zwrócił się do zgromadzonego Kościoła z radosnym orędziem:

Umiłowani w Chrystusie Panu! Siostry i Bracia!
Chrystus Zmartwychwstał! Prawdziwie Zmartwychwstał!

Nastał wreszcie ten dzień, w którym z głębi naszych serc wyrywa się radosne Alleluja. Po dniach postu, modlitwy i milczenia, po mrokach Wielkiego Piątku i żałobie Wielkiej Soboty, stajemy dziś przed pustym grobem Zbawiciela. Oto On, zwycięzca śmierci, piekła i szatana, powrócił! Złamał więzy śmierci, udowadniając, że ostatnie słowo nie należy do ciemności, lecz do Światła; nie do grzechu, lecz do niewyczerpanej Miłości Boga.
Przez ostatnie dni wędrowaliśmy wraz z Chrystusem drogą Jego męki. Wspominaliśmy Jego ustanowienie Eucharystii w Wieczerniku, Jego samotność w Ogrójcu, aż po ofiarę złożoną na drzewie Krzyża. Dziś jednak nasze łzy zamieniają się w radość. Tajemnica Zmartwychwstania to nie tylko wydarzenie z przeszłości ale to najgłębsza prawda o naszej przyszłości. W Zmartwychwstałym Panu każdy z nas ma obietnicę nowego życia.

Moi drodzy korzystając z tej możliwości jaką daje ta uroczystość, oraz ze szczególnej pozycji jaką posiadamy jako Patriarcha chcielibyśmy nagrodzić nieco wszystkich, którzy ostatnio przyczynili się do rozwoju naszego państwa kościelnego, oraz kościoła.
Dlatego też po pierwsze ogłaszamy, że wynosimy Wielebnego Pierbattistę Pastaballa do godności kapelana honorowego Jego Świątobliwości.
Po drugie pragniemy Jego Ekscelencję Henryka Ziemiańskiego Wieniawę, oraz Jego Eminencję Andrew von Habsburga odznaczyć Medalem „Pro Ecclesia et Pontifice”. Wszystkim innym zaś dziękujemy za aktywność, za działanie, za wspieranie nas. Zachęcamy do dalszej aktywności, do dalszego działania.

Drodzy obywatele Państwa Kościelnego i wszyscy zgromadzeni goście, niech Zmartwychwstały Chrystus napełni Wasze serca niezłomną nadzieją i swoim trwałym pokojem. Niech prowadzi nas wszystkich przez cały ten rok. Nieście tę radość do swoich domów i bliskich. Alleluja! Alleluja! Alleluja!

/-/ Albertus PP. I

Celebra zakończyła się w atmosferze nieopisanej, duchowej euforii. Organy grały potężne akordy, a chór śpiewał pieśni wielkanocne, których echo odbijało się od starożytnych murów bazyliki. Na zakończenie uroczystości, Namiestnik Chrystusa, z wysokości ołtarza, udzielił zgromadzonym oraz całemu światu uroczystego, apostolskiego błogosławieństwa Urbi et Orbi.

Sancti Apostoli Petrus et Paulus  de quorum potestate et auctoritate confidimus ipsi intercedant pro nobis ad Dominum 

Et benedictio Dei omnipotentis:

Patris † et Filii † et Spiritus Sancti descendat super vos et maneat semper †.

Procesja wyjściowa utonęła w dymie kadzidła i owacjach wiernych, a radosne bicie dzwonów obwieszczało całej Rotrii ostateczne zwycięstwo Pana.

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

Alleluja! Radujmy się, bo Pan zmartwychwstał. Dziękuję Waszej Świątobliwości za docenienie mojej skromnej osoby i obiecuję, że będę dalej pracować dla dobra Rotrii.