Anniversarium Electionis Alberti

[Albert]

Anniversarium Electionis Summi Pontificis

Rocznica Wyboru Biskupa Rotrii
XXIII V MMXXVI

Wiosenny wieczór spowił Apostolskie Miasto łagodnym blaskiem zachodzącego słońca, gdy dzwony Bazyliki Świętego Pawła na Welii uderzyły w radosny ton. Dokładnie dziewiętnastego maja minął rok od wiekopomnego konklawe, które po najdłuższym i trudnym czasie sede vacante dało Rotrii nowego pasterza. Dziś, wierny lud, duchowieństwo oraz dostojnicy państwowi zgromadzili się pod wspaniałymi sklepieniami świątyni, by dziękować Bogu za minione miesiące owocnego pontyfikatu Jego Świątobliwości Alberta. Wnętrze bazyliki jaśniało od setek płonących świec, a w powietrzu unosił się gęsty, słodki dym kadzidła.

Do ołtarza głównego powoli zbliżała się wspaniała, pontyfikalna procesja. Na jej końcu, otoczony gwardią apostolską i asystą wyższych duchownych, ukazał się Ojciec Święty. Patriarcha miał na sobie drogocenną, lśniącą złotem i bielą kapę, a na Jego skroniach spoczywała ozdobna tiara, z którą wkrótce pożegnał się u stóp ołtarza, nakładając bogato haftowane szaty mszalne. Uroczystą Eucharystię celebrowano z największym dostojeństwem. Gdy po odśpiewaniu Ewangelii nadszedł czas pasterskiego słowa, na głowę Patriarchy nałożono białą, wysoką mitrę, obszytą złotą nicią i perłami. Ojciec Święty zasiadł na patriarszym tronie i z łagodnym, ojcowskim uśmiechem zwrócił się do zgromadzonych w bazylice wiernych:

Umiłowani w Chrystusie Panu, Czcigodni Bracia w Kardynalacie i Biskupstwie, Drodzy Rotryjczycy!

Na samym wstępie naszych rozważań, pragniemy gorąco przeprosić Was za to, że nasza wspólna dziękczynna celebra nie mogła odbyć się w samą rocznicę wyboru. Niestety, obowiązki życia codziennego i ciężar doczesnej realiozy zmusiły nas do nieznacznego przesunięcia tego radosnego spotkania.

Kiedy spoglądamy w przeszłość, na dzień 19 maja 2025 roku, widzimy chwilę w istocie wyjątkową. Był to początek pierwszego pontyfikatu po długim i bolesnym sede vacante, ale też pierwszego pontyfikatu o charakterze bezterminowym i niekadencyjnym. Wybór naszej skromnej osoby był krokiem niezwykle ekumenicznym, lecz i nieco kontrowersyjnym. Zostaliśmy bowiem wezwani na Tron Pawłowy nie z grona Kolegium Kardynalskiego, a nawet nie z grona biskupów Rotrii. Byliśmy wówczas duchownym działającym w Rzeczypospolitej Obojga Narodów, z bagażem wiadomej, smutnej przeszłości. A jednak, ufamy, że czas pokazał, iż ów wybór i nasz pontyfikat, nie okazał się dla Państwa Kościelnego najgorszym doświadczeniem, czego dowodem jest ogromny zaszczyt, jakim nas obdarzyliście, nadając nam tytuł "Rotryjczyka Roku 2025". Wiele udało nam się wspólnie osiągnąć przez ten czas. Zwołaliśmy Sobór Rotryjski II, który powoli dobija do brzegu. Pragniemy, by w rocznicę jego otwarcia móc uroczyście zakończyć jego obrady. Był to czas szerokich dyskusji, ważnych głosowań i wielkiej pracy. Liczymy, że zmiany, które przyniesie, ukształtują Rotrię na lata i że Sobór ten stanie się prawdziwym Opus Magnum naszego pontyfikatu. Dokonaliśmy również reformy odznaczeniowej, uchwaliliśmy nowy statut Uniwersytetu Rotryjskiego, zreformowaliśmy Wojsko Rotrii oraz przywróciliśmy blask celebrom z okazji świąt państwowych i uroczystości religijnych. Kreowaliśmy dwóch nowych purpuratów i przeprowadziliśmy sześć inwestytur biskupich (jeśli dobrze liczymy). Wydaliśmy także, czego sami się nie spodziewaliśmy, dwie encykliki; "Rotrianum Decet Pontificem" oraz "Foedus Matrimoniale". Na arenie międzynarodowej pogodziliśmy Rotrię z Rzecząpospolitą Obojga Narodów i Księstwem Urbino, zawarliśmy nowe konkordaty z Cesarstwem Bizantyjskim, Cesarstwem Niemieckim, Imperium Rusowskim, II Federacją Nordacką oraz podpisaliśmy traktat uznaniowy z Republiką Bialeńską. W najbliższym czasie planujemy pielgrzymki do Bialenii i Rusowii, a przed końcem pontyfikatu pragniemy odwiedzić również RON, Niemcy, Bizancjum, Nordatę, Palatynat Leocji oraz Księstwo Sarmacji, by odnowić tamtejszy kościół lokalny (w miarę możliwości, lub też zwyczajnie odnowić relacje dyplomatyczne, wzmocnić więź). W miarę możliwości odwiedzimy także naszych sojusznicze niepodległe państwa; Wielkie Księstwo Ankony, Toskanię i Antwerpię.

Wiemy już najpewniej, że nie wszystkie obietnice uda nam się zrealizować do wakacji. Wszystko zależeć będzie od woli Rotrii. Jak pisaliśmy wielokrotnie, po wprowadzeniu reform soborowych, jesteśmy gotowi abdykować. Nie chcemy stanowić przeszkody, usilnie trzymając się tronu. Jeśli jednak zechcecie, pozostaniemy z Wami jeszcze przez chwilę, by dopełnić podróży zagranicznych i przygotować Państwo Kościelne na czas, który nadejdzie po naszym ustąpieniu.

Zastanawialiśmy się nad wyróżnieniami z okazji dzisiejszego jubileuszu. Prawda jest jednak taka, że najbardziej aktywne osoby zostały już niedawno docenione, a nie możemy w nieskończoność odznaczać Arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego-Wieniawy i Kardynała Andrew von Habsburga! Pragniemy im po prostu z całego serca pogratulować i podziękować za wspaniałą aktywność.
Chcemy w tym miejscu wyrazić naszą najgłębszą wdzięczność naszej v-rodzinie: v-ojcu, Kardynałowi Maurycemu Orańskiemu, v-bratu, Arcybiskupowi Benedyktowi Orańskiemu, a także naszemu (pra)pradziadkowi, Kardynałowi Albertowi Orańskiemu, którego niespodziewany powrót z pewnością nie znajdował się na niczyim bingo na rok 2026. Dziękujemy za niezastąpioną obecność Kardynałowi Stanisławowi Wieniawie, Kardynałowi Pio Maria de Medici, Biskupowi Guliano Giuseppe Montiniemu, Arcybiskupowi Niceforowi, Arcybiskupowi Piotrowi Suworowi. Ciepłe myśli kierujemy ku mało obecnemu Kardynałowi Mikołajowi Drederowi – szanujemy Go, doceniamy i dziękujemy Mu, bo wiemy, że bez niego nie byłoby nas tu dzisiaj.
Na koniec zostawiliśmy podziękowania dla osoby chyba najważniejszej. Gdyby nie Jego Eminencja Kardynał Aurelio de Medici y Zep w maju 2025 roku, nigdy nie zostalibyśmy Patriarchą Rotrii. Gdyby nie jego odwaga, dalekowzroczność i otwartość umysłu, nie stalibyśmy się następcą Świętego Pawła. Brak nam słów, by wyrazić naszą wdzięczność. Będziemy mu dziękować do końca naszego v-życia. Eminencjo jesteś dla nas nie tylko inspiracją, ale bratem, mentorem i ojcem.

Mamy nadzieję, że dobrze spełniamy swoją rolę, że nie zawiedliśmy i nie zawiedziemy pokładanych w nas nadziei. Ufamy, że nie popełniliście błędu, wybierając nas przed rokiem. Patrząc na tamto konklawe, widzimy zmianę w mentalności i ufamy, że nie dojdzie już nigdy do podziału na starą gwardię i młodych. Wierzymy, że wciąż będziemy jedną, wielką rodziną. Chcielibyśmy, aby nasz następca, który nieuchronnie nadejdzie jeszcze w tym roku, wywodził się z młodszego pokolenia. Mamy wielu wspaniałych, aktywnych duchownych, którzy mogliby podjąć ten ciężar. Ufamy, że Kolegium Kardynalskie dokona dobrego wyboru.

Vivat Rotria! Vivat Sancta Mater Ecclesia! Rotria aeterna est!

Gdy przepełnione szczerym wzruszeniem słowa Ojca Świętego przebrzmiały pod sklepieniami bazyliki, chór zaintonował potężne i radosne Te Deum laudamus, dziękując Najwyższemu za dar minionego roku. Liturgia toczyła się dalej z wielkim majestatem, wśród woni kadzideł i w blasku ołtarzowych świec. Na zakończenie tej doniosłej celebry, Patriarcha Albert uniósł dłoń i z wysokości ołtarza udzielił zgromadzonym w świątyni, jak i całemu Państwu Kościelnemu, uroczystego błogosławieństwa. Przy dźwiękach wspaniałych organów procesja powoli opuściła bazylikę, a radość z tego pięknego jubileuszu poniosła się na ulice Apostolskiego Miasta.

Sancti Apostoli Petrus et Paulus  de quorum potestate et auctoritate confidimus ipsi intercedant pro nobis ad Dominum 

Et benedictio Dei omnipotentis:

Patris † et Filii † et Spiritus Sancti descendat super vos et maneat semper †.

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

Vivat Albertus! Vivat Rotriae!

[Andrew von Habsburg]

W uroczystościach rocznicowych brała udział Gwardia szwajcarska

[Nicefor]

Amen. Vivat Albertus! Vivat Rotriae!
Życzę Waszej Świątobliwości jeszcze co najmniej kilku celebr w charakterze patriarchy.