Rytuał Laterański

[Fryderyk van Oranje]

Inwestytura Diakońska (Gdy dokonuje jej Patriarcha)

P - Patriarcha
B - Biskup
K - Kandydat
MC - Mistrz Ceremonii

MC: Do kościoła zmierza procesja. Prowadzi ją diakon z dymiącą kadzielnicą, za nim akolici, krucyfiks i duchowieństwo wedle hierarchii – diakoni, prezbiterzy, kanonicy, prałaci i infułaci. Można również dostrzec biskupów, arcybiskupów i kardynałów ubranych w stroje chórowe. Podąża też kandydat na diakona ubrany w albę. Na samym końcu niesiony jest w lektyce Patriarcha, mający na sobie szaty pontyfikalne. Gdy dochodzą do ołtarza, obecny w liturgii biskup zwraca się do kandydata:
B: Niech zbliży się ten, który ma zostać wyniesiony do godności diakona.
MC: Gdy kandydat na diakona podchodzi pod tron patriarszy, biskup składa głęboki ukłon względem Patriarchy i prosi go:
B: Najjaśniejszy Panie, święta Matka Kościół Rotryjski domaga się, abyś tego Brata wyniósł do godności diakona.
P: Czy wiesz, że jest tego godzien?
B: O ile ułomność ludzka mi pozwala, zaświadczam, że jest tego godzien.
P: Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadamy Ci Synu pytania.
Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć godność diakona?
K: Chcę.
P: Czy chcesz kontynuować naukę, abyś był godnym przyjęcia godności prezbiteratu?
K: Chcę z Bożą pomocą.
P: Czy nam, naszym następcom i swemu biskupowi oraz jego następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?
K: Przyrzekam.
MC: Patriarcha nakłada nowemu diakonowi stułę.
P: Przyjmij tę szatę chwalebną z ręki Bożej, wypełniaj Twój urząd i pomnażaj swoją łaskę i wiarę.
K: Amen.
MC: Patriarcha nakłada nowemu diakonowi dalmatykę.
P: Przyjmij suknię zbawienia i wesela.
K: Amen.
P: Flectamus genua.
B: Levate.
MC: Patriarcha wyciąga ręce nad nowym diakonem i mówi donośnym głosem:
P: Wysłuchaj, Panie, prośby nasze, i racz pobłogosławić tego sługę, aby zasłużył podobać się Majestatowi Twemu i życiem swoim dawał dobry przykład wiernym. Amen.
MC: Nowy diakon całuje Patriarchę w pierścień, kolana i stopy. Ceremonia kończy się śpiewem Te Deum.

[Fryderyk van Oranje]

Benedykcja Opata (Gdy dokonuje jej Biskup)

B - Biskup
P - Prezbiter (lub inny biskup)
K - Kandydat
MC - Mistrz Ceremonii

MC: Do kościoła zakonnego zmierza długa procesja. Prowadzą ją turyfer i kleryk niosący krucyfiks, za którymi idą akolici. Podążają dalej zakonnicy ubrani w szaty liturgiczne, według godności. Na końcu idzie opat-nominat wraz z biskupem, który dziś udzieli mu benedykcji:
P: Najprzewielebniejszy Ojcze, Zakon N. prosi pokornie, abyś tego wybranego pobłogosławił jako opata.
B: Czy wiecie, że został prawnie nominowany?
P: O ile ułomność ludzka mi pozwala, tego zaświadczam.
B: Pradawny zwyczaj nakazuje nam badać tych, którzy zostali wybrani do rządzenia. W oparciu o ten zwyczaj, pytam Ciebie, Bracie - czy chcesz żyć zgodnie ze swą zakonną regułą i dawać przykład braciom?
K: Chcę.
B: Czy chcesz strzec klasztoru, rządzić nim mądrze, szacunkiem i miłością otaczać swych Braci?
K: Chcę.
B: Czy chcesz bronić Kościoła Rotryjskiego przed zepsuciem?
K: Chcę.
B: Czy Najwyższemu Kapłanowi oraz Jego następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?
MC: Nominat klęka przed Biskupem i mówi:
K: Ja, N, przysięgam Tobie Najprzewielebniejszy Ojcze, że będę wierny Jego Świątobliwości i jego następcom, a urząd swój wykonywał będę z najwyższym poświęceniem, nie opuściwszy go do czasu, kiedy zdejmie mnie z niego Najjaśniejszy Pan. Tak mi dopomóż Bóg.
MC: Po złożeniu przysięgi następuje wręczenie pontyfikaliów.
P: Podaję biskupowi pastorał pokryty welonem, jak zgodnie z tradycją używa go opat.
B: Umocniony pastorałem, jako laską pasterską, prowadź swe owce chroniąc je od zatracenia i złości wilków, zawsze szukając jednej zagubionej spośród stu.
P: Podaję biskupowi infułę.
B: Niech Twe oblicze przyozdobione infułą będzie postrachem dla zła, a źródłem światłości dla sprawiedliwych.
K: Fiat!
MC: Opat całuje biskupa w rękę, zebrani śpiewają Te Deum, ciesząc się z benedykcji nowego opata. Ceremonia dobiega końca.

[Fryderyk van Oranje]

Benedykcja Opata (Gdy dokonuje jej Patriarcha)

P - Patriarcha
B - Biskup
K - Kandydat
MC - Mistrz Ceremonii

MC: Do kościoła zakonnego zmierza długa procesja. Prowadzą ją turyfer i kleryk niosący krucyfiks, za którymi idą akolici. Podążają dalej zakonnicy ubrani w szaty liturgiczne, według godności. Na końcu idzie opat-nominat wraz z Ojcem Świętym niesionym w lektyce, który dziś udzieli mu benedykcji:
B: Najjaśniejszy Panie, Zakon N. prosi pokornie, abyś tego wybranego pobłogosławił jako opata.
P: Czy wiecie, że został prawnie nominowany?
B: O ile ułomność ludzka mi pozwala, tego zaświadczam.
P: Pradawny zwyczaj nakazuje nam badać tych, którzy zostali wybrani do rządzenia. W oparciu o ten zwyczaj, pytam Ciebie, Bracie - czy chcesz żyć zgodnie ze swą zakonną regułą i dawać przykład braciom?
K: Chcę.
P: Czy chcesz sumiennie spełniać zadana nałożone przez władze kościelne, gdziekolwiek zostaniesz posłany?
K: Chcę.
P: Czy chcesz strzec klasztoru, rządzić nim mądrze, szacunkiem i miłością otaczać swych Braci?
K: Chcę.
P: Czy chcesz bronić Kościoła Rotryjskiego przed zepsuciem?
K: Chcę.
P: Czy nam i naszym następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?
MC: Nominat klęka przed Patriarchą i mówi:
K: Ja, N, przysięgam Tobie Najjaśniejszy Panie, że będę wierny Tobie i Twoim następcom, a urząd swój wykonywał będę z najwyższym poświęceniem, nie opuściwszy go do czasu, kiedy zdejmie mnie z niego Najjaśniejszy Pan. Tak mi dopomóż Bóg.
MC: Po złożeniu przysięgi następuje wręczenie pontyfikaliów.
B: Podaję Patriarsze pastorał pokryty welonem, jak zgodnie z tradycją używa go opat.
P: Umocniony pastorałem, jako laską pasterską, prowadź swe owce chroniąc je od zatracenia i złości wilków, zawsze szukając jednej zagubionej spośród stu.
B: Podaję Patriarsze infułę.
P: Niech Twe oblicze przyozdobione infułą będzie postrachem dla zła, a źródłem światłości dla sprawiedliwych.
K: Fiat!
MC: Opat całuje Patriarchę w rękę, zebrani śpiewają Te Deum, ciesząc się z benedykcji nowego opata. Ceremonia dobiega końca.

[Fryderyk van Oranje]

Inauguracja Bazyliki

MC - Mistrz Ceremonii
P - Patriarcha

MC: Potężne dzwony zachęcają wiernych do udania się w stronę Bazyliki N., gdzie rozpocznie się inauguracja owej świątyni. Potężne dzwony oznajmiają przybyłym, że z zakrystii wyrusza procesja przed zamknięte drzwi Bazyliki. Na przedzie krucyferariusz z krzyżem Anakleta II, za nim akolici niosący relikwie Patrona Bazyliki. Następnie podążają diakoni z figurą św. N. oraz sztandarami Państwa Kościelnego Rotria. Dalej Gwardia Honorowa Ojca Świętego z flagami wojennymi Rotrii, za nimi kapłani i biskupi oraz czcigodne grono kardynałów. Na końcu, wśród Dragonii Patriarszej widać Patriarchę N. niesionego w Sedia Gestatoria. Patriarcha ma na sobie uroczystą tiarę koronacyjną, złote mantum z wyszywanymi herbami Ojca Świętego, trójwarstwową koronkową albę przeciągniętą złotym cingulum rotryjskim. Na stopach białe pantofle, na dłoniach rękawiczki pontyfikalne z wyhaftowanymi przez Siostry Benedyktynki krzyżami. Korowód w ciszy udaje się przed miedziane drzwi kościoła, gdzie następuje ceremonia otwarcia. Do Ojca Świętego podchodzi kleryk z kociołkiem z wodą. Biskup Rotrii wzywa wszystkich do wstąpienia w progi świątyni.
P: Wstępujcie w bramy Pańskie z dziękczynieniem, z hymnami w Jego przedsionki.
W świętym Kościele Boga łaska i pokój niech będzie z Wami wszystkimi.
MC: Budowniczy i fundator Bazyliki N. podaje Ojcu Świętemu klucze do świątyni. Patriarcha wkłada je i przekręca. W tym momencie następuje pobłogosławienie wody do poświęcenia murów Bazyliki. N. wkłada palce do kociołka modląc się o pobłogosławienie wody. W tym czasie lud śpiewa pieśń ku czci Najświętszej Maryi Panny.
Patriarcha kropi mury Bazyliki N., odrzwia i wejścia a także zgromadzony lud mówiąc:
P: Bóg, Ojciec Miłosierdzia, niech będzie zawsze obecny w tym domu modlitwy, a łaska Ducha Świętego niech oczyści żywą świątynię, którą my jesteśmy.
MC: Następuje otworzenie Świątyni. N. z wysokiego chóru rozpoczyna śpiew "Veni Creator". W międzyczasie Ojciec Święty z procesją podchodzą do skrzyżowania transeptu i prezbiterium, gdzie wysypany zostaje poświęcony popiół.
Po odśpiewaniu Hymnu do Ducha św. Ojciec Święty modli się w ciszy. Wkrótce swoją złotą ferulą kreśli alfabet łaciński i grecki na znak jedności Kościoła Świętego, a także wspólnej kultury Kościoła - wschodniej i zachodniej. Po wypisaniu odpowiednich liter do Patriarchy podchodzi alumn z wodą święconą wymieszaną z winem, solą i popiołem - która służy tylko do święcenia kościołów. Patriarcha kropi ściany Bazyliki mówiąc:
P: Boże, Ty cały świat uczyniłeś świątynią Twojej chwały, aby wszędzie sławiono Twoje imię, nie zabraniasz jednak poświęcać Tobie miejsc przeznaczonych do sprawowania świętych obrzędów. Dlatego z radością poświęcamy Tobie ten dom modlitwy wzniesiony pracą ludzi. Jest on znakiem prawdziwej świątyni i obrazem niebieskiego Jeruzalem. Ty bowiem Ciało Twojego syna zrodzone z Matki Dziewicy uczyniłeś swoją świątynią, aby w niej przebywała pełnia Bóstwa. Z Twojej woli Kościół święty jest jak miasto zbudowane na fundamencie Apostołów, a Jego kamieniem węgielnym jest sam Jezus Chrystus. Świątynia ta powstaje z wybranych kamieni, ożywionych przez Ducha Świętego i spokojnych miłością, gdzie przez nieskończone wieki Ty Boże, będziesz wszystkim dla wszystkich i jaśnieć będzie wiekuiste światło Chrystusa. Dlatego pokornie prosimy Cię, Panie, ześlij pełnię błogosławieństwa na ten kościół i ołtarz, aby zawsze były miejscem świętym i stołem przygotowanym do składania Chrystusowej Ofiary.
MC: Po pokropieniu Kościoła chór odśpiewuje Litanię do Wszystkich Świętych, wzywając ich wstawiennictwa przy ofiarowaniu świątyni Bogu.
Patriarcha ściąga rękawiczki oraz mantum i przywdziewa śnieżnobiały fartuch do namaszczania ołtarza i zacheuszków. Ojciec Święty ucałowuje ołtarz, w którym są relikwie św. N. i mówi do zgromadzonych:
P: Niech Bóg uświęci swoją mocą ten ołtarz i kościół, który namaszczamy jako Jego słudzy, aby wyrażały tajemniczy związek Chrystusa i Kościoła.
MC: Biskup Rotrii rozsmarowuje Święte Krzyżmo na środku i w rogach ołtarza, i podchodzi do dwunastu krzyży na ścianach w kościele, tzw. zacheuszków i również je namaszcza. W międzyczasie chór śpiewa psalm "Miserere mei, Deus".
Następnie Ojciec Święty siada na tronie i obmywa dłonie. Powstaje, chwilę modli się w ciszy i podchodzi do ołtarza, aby je okadzić. Patriarcha nabiera kadzidła i rozkłada je po czterech rogach ołtarza oraz na środku, gdzie umieszczone są relikwie. Następnie odpala je mówiąc do zebranych:
P: Niech nasza modlitwa wznosi się przed Tobą Panie, jak kadzidło. A jak ta świątynia napełnia się wonią kadzidła, tak niech Twój Kościół promieniuje świętością Chrystusa.
MC: Po wypaleniu się kadzidła ceremoniarze nakrywają ołtarz obrusem, przynoszą wspaniale pachnące lilie oraz ogromne świece z pszczelego wosku. Ozdabianiu ołtarza towarzyszy śpiew chóru.
Ojciec Święty pokrapia wodą święconą ustawioną kolumnę świec oraz je okadza, modląc się:
P: Niech w Kościele jaśnieje światło Chrystusa, aby wszystkie ludy osiągnęły poznanie prawdy.
Wszechmogący Wieczny Boże, ześlij na tę świątynię swoją łaskę, udzielaj swojej pomocy wszystkim, którzy Ciebie tutaj wzywają i umacniaj ich serca swoim słowem i sakramentami.
MC: Następuje odpalenie wszystkich świec w świątyni. Zaś chór wykonuje śpiew uroczystego Te Deum, chwalącego Boga za przyjęcie Domu Modlitwy w N.
Po ukończeniu hymnu Patriarcha wraz z asystą udaje się do zakrystii gdzie przebiera się w szaty pontyfikalne by odprawić Uroczystą i Pierwszą Celebrę. Po jej zakończeniu Patriarcha wchodzi na dębową ambonę, skąd wygłasza swoją mowę:

[Fryderyk van Oranje]

Proklamacja Patrona Kościoła

P - Patriarcha
Bp - Biskup
SS - Sekretarz Stanu (lub Generalny Gubernator)
MC - Mistrz Ceremonii

MC: W całym mieście słychać doniosły dźwięk dzwonów. Narzucają one rytym podążającej do Bazyliki N. procesji. Na jej czele podąża turyferariusz oraz nawikulariusz, krzyż oraz dwaj akolici. Dalej kroczą klerycy oraz przedstawiciele niższego duchowieństwa, biskupi i kardynałowie w strojach chórowych, zaś jako ostatni idzie Biskup N., który będzie przewodniczył procesowi nadania godności Patrona Kościoła Czcigodnemu NN. Towarzyszy mu Sekretarz Stanu (lub Generalny Gubernator) NN. Na samym zaś końcu w lektyce niesiony jest Jego Świątobliwość NN., który będzie przewodniczył dzisiejszej uroczystości. Gdy procesja dotarła przed główny ołtarz świątyni, Ojciec Święty z pomocą asystentów tronu patriarszego, zajął miejsce na specjalnym tronie przeznaczonym dla głowy Kościoła Świętego. Następnie do świątyni wkroczyła procesja, która wniosła zasłonięty obraz z wizerunkiem kandydata do godności Patrona Kościoła. Gdy dotarli przed ołtarz świątyni, został on ustawiony po jego prawej stronie. Następnie głos zabrał Sekretarz Stanu (lub Generalny Gubernator).
SS: Czcigodny Ojcze, składam przed Twe oblicze prośbę Owczarni Pańskiej, abyś uwzględnił liczne zasługi dla Kościoła Rotryjskiego naszego Brata w kapłaństwie, N. i przez ten akt wyniósł go do godności Patrona Kościoła.
P: Odczytajcie zatem jego biografię.

Bp: (Odczytuje biografię).
SS: Czcigodny Ojcze. Jego Ekscelencja N. odczytał biografię naszego Brata, która poświadcza, że jego wkład w rozwój Kościoła był na tyle szczególny, że zasługuje on na wyniesienie do najwyższej godności, jaką jest tytuł Patrona Kościoła.
P: Odczytajcie wobec tego oficjalną nominację Stolicy Apostolskiej.

Bp: (Odczytuje Motu Proprio, zatwierdzone decyzją Synodu Biskupów).
P: Najdostojniejszy Biskupie, uznajemy wobec tego, że Brat N. godzien jest najwyższego kościelnego zaszczytu.
Bp: Ojcze Święty, czy wysłuchasz prośbę naszą i przez ten akt ustanowisz go Patronem Kościoła?
P: Niechaj będzie wiadome wszystkim narodom świata, że od dnia dzisiejszego, władzą naszą apostolską, ustanawiamy Brata N. Patronem Kościoła.
MC: W świątyni słychać głośne oklaski. Chór intonuje hymn do Ducha Świętego "Veni Creator". Gdy chór dokończył swój śpiew, Biskup podszedł do zasłoniętego obrazu Patrona Kościoła i odsłonił go.
Bp: Najdroższy Kościele, Matko nasza - oto Twój wierny sługa N., który dzisiaj został proklamowany Patronem Kościoła.

(Publikacja wizerunku Patrona Kościoła)

MC: Ceremonia dobiegła końca. Chór wykonał hymn Te Deum, a duchowni udali się do zakrystii.

[Fryderyk van Oranje]

Proklamacja Ojca Kościoła (Patriarcha)

P - Patriarcha
Bp - Biskup
S - Świecki wierny
SS - Sekretarz Stanu (lub Generalny Gubernator)
MC - Mistrz ceremonii

MC: W całym mieście słychać doniosły dźwięk dzwonów. Narzucają one rytym podążającej do Bazyliki N. procesji. Na jej czele podąża turyferariusz oraz nawikulariusz, krzyż oraz dwaj akolici. Dalej kroczą klerycy oraz przedstawiciele niższego duchowieństwa, biskupi zaś za nimi idzie Biskup N. w towarzystwie świeckich wiernych, którzy są przedstawicielami społeczności z której pochodzi kandydat na Ojca Kościoła NN. Za nimi w asyście Prałatów kroczy Sekretarz Stanu (lub Generalny Gubernator), NN. Na samym zaś końcu w lektyce niesiony jest Jego Świątobliwość NN., który będzie przewodniczył dzisiejszej uroczystości. Gdy procesja dotarła przed główny ołtarz świątyni, Ojciec Święty z pomocą asystentów tronu patriarszego, zajął miejsce na specjalnym tronie przeznaczonym dla głowy Kościoła Świętego. Następnie do świątyni wkroczyła procesja, która wniosła zasłonięty obraz z wizerunkiem kandydata do godności Ojca Kościoła. Gdy dotarli przed ołtarz świątyni, został on ustawiony po jego prawej stronie. Następnie głos zabrał Sekretarz Stanu (lub Generalny Gubernator).
SS: Czcigodny Ojcze, składam przed Twe oblicze prośbę Owczarni Pańskiej, abyś uwzględnił liczne zasługi dla Kościoła Rotryjskiego oraz lokalnej społeczności archidiecezji/diecezji N. naszego Brata N. i przez ten akt wyniósł go do godności Ojca Kościoła.
P: Odczytajcie zatem jego biografię.

S: (Odczytuje biografię).

SS: Czcigodny Ojcze. Została odczytana biografia naszego Brata, która poświadcza, że jego wkład w rozwój Kościoła Świętego oraz lokalnej społeczności wiernych był na tyle szczególny, że zasługuje on na wyniesienie do najwyższej godności przeznaczonej dla osób świeckich, jaką jest tytuł Ojca Kościoła.
P: Odczytajcie wobec tego oficjalną nominację Stolicy Apostolskiej.

Bp: (Odczytuje Motu Proprio, zatwierdzone decyzją Synodu Biskupów).

P: Najdostojniejszy Biskupie, uznajemy wobec tego, że Brat N. godny jest najwyższego kościelnego zaszczytu, a jego życie niech jest świadectwem dla innych.
Bp: Ojcze Święty, czy wysłuchasz prośbę naszą i przez ten akt ustanowisz NN. Ojcem Kościoła?
P: Niechaj będzie wiadome wszystkim narodom świata, że od dnia dzisiejszego, władzą naszą apostolską, ustanawiamy Brata N. Ojcem Kościoła.
MC: W świątyni słychać głośne oklaski. Chór intonuje hymn do Ducha Świętego "Veni Creator". Gdy chór dokończył swój śpiew, Biskup w towarzystwie świeckich wiernych podszedł do zasłoniętego obrazu Ojca Kościoła i odsłonił go.
Bp: Najdroższy Kościele, Matko nasza - oto Twój wierny sługa N., który dzisiaj został proklamowany Ojcem Kościoła.

(Publikacja wizerunku Ojca Kościoła)

MC: Ceremonia dobiegła końca. Chór wykonał hymn Te Deum, a duchowni udali się do zakrystii.

[Fryderyk van Oranje]

Proklamacja Ojca Kościoła (Legat)

L - Legat
Bp - Biskup
S - Świecki wierny
SS - Sekretarz Stanu (lub Generalny Gubernator)
MC - Mistrz ceremonii

MC: W całym mieście słychać doniosły dźwięk dzwonów. Narzucają one rytym podążającej do Bazyliki N. procesji. Na jej czele podąża turyferariusz oraz nawikulariusz, krzyż oraz dwaj akolici. Dalej kroczą klerycy oraz przedstawiciele niższego duchowieństwa, biskupi zaś za nimi idzie Biskup N. w towarzystwie świeckich wiernych, którzy są przedstawicielami społeczności z której pochodzi kandydat na Ojca Kościoła NN. Za nimi w asyście Prałatów kroczy Sekretarz Stanu (lub Generalny Gubernator), NN. Na samym zaś końcu podąża N., który wolą Ojca Świętego został Legatem przewodniczącym dzisiejszej ceremonii. Następnie do świątyni wkroczyła procesja, która wniosła zasłonięty obraz z wizerunkiem kandydata do godności Ojca Kościoła. Gdy dotarli przed ołtarz świątyni, został on ustawiony po jego prawej stronie. Następnie głos zabrał Sekretarz Stanu (lub Generalny Gubernator).
SS: Czcigodny Ojcze, składam przed Twe oblicze prośbę Owczarni Pańskiej, abyś uwzględnił liczne zasługi dla Kościoła Rotryjskiego oraz lokalnej społeczności archidiecezji/diecezji N. naszego Brata N. i w imieniu naszego Ojca Świętego N., przez ten akt wyniósł go do godności Ojca Kościoła.
L: Odczytajcie zatem jego biografię.

S: (Odczytuje biografię).

SS: Czcigodny Ojcze. Została odczytana biografia naszego Brata, która poświadcza, że jego wkład w rozwój Kościoła Świętego oraz lokalnej społeczności wiernych był na tyle szczególny, że zasługuje on na wyniesienie do najwyższej godności przeznaczonej dla osób świeckich, jaką jest tytuł Ojca Kościoła.
L: Odczytajcie wobec tego oficjalną nominację Stolicy Apostolskiej.

Bp: (Odczytuje Motu Proprio, zatwierdzone decyzją Synodu Biskupów).

L: Najdostojniejszy Biskupie, działając z upoważnienia N., Patriarchy i Biskupa Rotrii, uznajemy wobec tego, że Brat N. godny jest najwyższego kościelnego zaszczytu, a jego życie niech jest świadectwem dla innych.
Bp: Łaskawy Ojcze, czy wysłuchasz prośbę naszą i przez ten akt ustanowisz go Ojcem Kościoła?
L: Niechaj będzie wiadome wszystkim narodom świata, że od dnia dzisiejszego, w imieniu Patriarchy Rotrii, Najwyższego Kapłana, ustanawiamy Brata N. Ojcem Kościoła.
MC: W świątyni słychać głośne oklaski. Chór intonuje hymn do Ducha Świętego "Veni Creator". Gdy chór dokończył swój śpiew, Biskup w towarzystwie świeckich wiernych podszedł do zasłoniętego obrazu Ojca Kościoła i odsłonił go.
Bp: Najdroższy Kościele, Matko nasza - oto Twój wierny sługa N., który dzisiaj został proklamowany Ojcem Kościoła.

(Publikacja wizerunku Ojca Kościoła)

MC: Ceremonia dobiegła końca. Chór wykonał hymn Te Deum, a duchowni udali się do zakrystii.