Palazzo Leone da Perego

[Maurycy Orański]

Położony w sercu lombardzkiego lenna, z dala od dusznych i pełnych intryg korytarzy rotryjskiej Kurii, wznosi się surowy i majestatyczny Palazzo Leone da Perego, nazwany na cześć XIII wiecznego arcybiskupa Mediolanu który zmarł w rezydencji niegdyś stojącej na miejscu współczesnego pałacu.

Po przekroczeniu żelaznej bramy, przybysz wkracza na rozległy, brukowany dziedziniec wewnętrzny. Wchodząc po szerokich, kamiennych schodach, petenci trafiają w świat eklektycznego przepychu. Amfiladowy układ pomieszczeń sprawia, że gość musi przejść przez ciąg bogatych przedpokoi, zanim stanie przed obliczem władcy.

Wielka Sala to największa z komnat, pełniąca funkcję głównej auli audiencyjnej. Jej wspaniały, kasetonowy strop z ciemnego orzecha został ozdobiony złoceniami, a ściany pokrywają jedwabne tapety i portrety przodków z rodu Orańskich-Nassau. W głębi stoi rzeźbiony fotel hrabiego. To tu przyjmowani są współpracownicy, kontrahenci i urzędnicy. Kancelaria i Skarbiec to ciąg pomieszczeń, w których bezustannie pracują urzędnicy.  Do  skarbca, wyposażonego w nowoczesne sejfy, znoszone są fundusze z zarządzanych przez Kardynała domen.

Zachodnie skrzydło pałacu, doświetlone południowym słońcem, zostało wyznaczone na reprezentacyjne pokoje gościnne. Hrabia urządził je z rozmachem.  W apartamentach ustawiono meble w stylu empire oraz ogromne lustra, które optycznie powiększają przestrzeń, tworząc idealne warunki do kuluarowych rozmów

We wschodnim skrzydle, mieszczą się prywatne apartamenty Księcia Kardynała. Wchodzący w ich skład gabinet to miejsce pracy hrabiego jeśli akurat przebywa na miejscu. Ściany pomieszczenia pokrywa ciemna, dębowa boazeria  w stylu angielskim, w której wbudowano dyskretne, ukryte szafy na najważniejsze  dokumenty, raporty wywiadu i szyfry. Centralne miejsce zajmuje potężne, rzeźbione biurko z ciemnego mahoniu, przy którym Pan podpisuje najważniejsze papiery Światło wpada tu przez wysokie okna wychodzące na południe. Za plecami siedzącego przy biurku wiszą oprawione w złote ramy mapy Vaarlandu i Orientyki, a na bocznych stolikach spoczywają misternie wykonane astrolabia i lunety oraz modele okrętów. Jest to ukłon w stronę godności Wielkiego Admirała. 
Właściwe miejsce spoczynku Hrabiego Legnano to potężna komnata, której ściany obito ciężkim, florenckim adamaszkiem w kolorze głębokiej zieleni. Głównym elementem jest wielkie łoże z rzeźbionym baldachimem, zwieńczone herbem rodu Orańskich-Nassau. Kamienną posadzkę przykrywają grube perskie dywany. W zacisznym rogu komnaty stoi bogato rzeźbiony, orzechowy klęcznik . Umieszczono go przed, zawieszonym wysoko na ścianie, monumentalnym, hebanowym krucyfiksem z figurą Chrystusa wyrzeźbioną w kości słoniowej, pod którym wisi obraz  "Zdjęcie z Krzyża". To właśnie tutaj, w absolutnej ciszy, Książę Kardynał odmawia poranne brewiarze.
Bezpośrednio z apartamentów Księcia można przejść do niewielkiej, kaplicy. Ołtarz, wyrzeźbiony z czarnego marmuru i błękitnego lapis lazuli, w centrum ukazuje Najświętszą Maryję Pannę w płaszczu o głębokim, królewskim błękicie, otaczającą swą opieką klęczącego rycerza w białym płaszczu z czarnym krzyżem. Na bocznych skrzydłach tryptyku widnieją postaci świętej Elżbiety Węgierskiej oraz świętego Jerzego w lśniącej zbroi. Rzucane przez witraże barwne światło nadaje temu miejscu mistyczną aurę
Ostatnia komnata,, Salonik Czerwony to kameralne pomieszczenie recepcyjne wyłożone karmazynowym jedwabiem z Damaszku, przeznaczone wyłącznie dla najbardziej zaufanych sojuszników oraz poufnych negocjacji. Znajdują się tu wygodne szezlongi, karciane stoliki i karafki z najlepszym winem. To w tym pokoju, przy cygarach i alkoholu, zapadają nieoficjalne decyzje, które potem przybierają formę praw państwowych.

Z apartamentów dyskretne, wąskie schody prowadzą bezpośrednio na parter, umożliwiając niepostrzeżone opuszczenie pałacu lub wezwanie swoich zaufanych kurierów z pominięciem oficjalnych korytarzy recepcyjnych.