Zaloguj się

**Albert** · 1 godzinę temu

Dies Passionis Domini

Liturgia Męki Pańskiej
III IV MMXXVI

Wielki Piątek przywitał Apostolskie Miasto w ciszy i głębokiej żałobie. Kaplica Sykstyńska, pozbawiona wszelkich ozdób, z całkowicie ogołoconym ołtarzem i tronem, przypominała wiernym żałosny i surowy widok Kalwarii. W tej świątyni nie zapłonęła początkowo żadna świeca. Ojciec Święty, na znak głębokiej żałoby po śmierci Zbawiciela, zrzekł się w tym dniu zewnętrznych oznak swojej godności; asystujący mu kardynałowie, prócz prostych inklinacji, nie oddawali mu żadnych innych honorów.
Patriarcha Albert wkroczył do kaplicy w pokorze, nie udzielając błogosławieństw. Odziany był w faldę, rokietę, albę, fioletową stułę oraz czerwoną atłasową kapę haftowaną złotem. Na Jego głowie spoczywała prosta, srebrna mitra, a na dłoni brakowało Pierścienia Rybaka. Główne obrzędy celebrował kardynał Maurycy Orański, ubrany w czarny ornat.

Najpierw rozległ się przeszywający, a cappella śpiewany przez chór tekst Pasji według Świętego Jana. Gdy kantorzy dotarli do wersetu et inclinato capite, tradidit spiritum, wszyscy zgromadzeni w kaplicy upadli na kolana, w milczeniu adorując moment śmierci Pana. Następnie wysłuchano mowy o Męce Pańskiej, po której nastąpił obrzęd Adoracji Krzyża.
Kardynał celebrans ukazał drzewo krzyża i położył je na fioletowej poduszce. Wówczas asystenci zdjęli z Patriarchy czerwoną kapę oraz czerwone trzewiki z wyhaftowanym złotym krzyżem. Biskup Rotrii, w samej mitrze, udał się na koniec kaplicy, gdzie zdjęto mu nakrycie głowy. W drodze do krucyfiksu Patriarcha dwukrotnie położył się krzyżem na marmurowej posadzce, a za trzecim razem, u stóp krzyża, głęboko go adorował i z wielką czcią ucałował. Podnosząc się, złożył na tacy obok krzyża tradycyjny fioletowy woreczek adamaszkowy z tysiącem lirów jako jałmużnę przekazywaną mistrzom ceremonii. W ten sam sposób hołd Krzyżowi oddali purpuraci. Po adoracji Patriarcha powrócił do tronu, by z księgi trzymanej przez klęczącego arcybiskupa Henryka odczytać Improperia.

Następnie uformowała się procesja, która przy śpiewie Vexilla Regis udała się do Kaplicy Paulińskiej. Tam, w srebrnej urnie, spoczywał od wczoraj Najświętszy Sakrament. Patriarcha, z odkrytą głową i nałożonym białym welonem, okadził Puszkę trzykrotnie, po czym w nabożnym skupieniu przeniósł Ją z powrotem do Kaplicy Sykstyńskiej pod białą jedwabną umbellą, przy śpiewie O crux ave. Po zakończeniu komunii i modlitw w kaplicy, aparat liturgiczny został złożony.

Ponura liturgia przeniosła się jednak dalej. Ojciec Święty, już w zwykłym stroju chórowym, udał się do Bazyliki Laterańskiej, by czcić relikwie narzędzi Męki Pańskiej. Gdy Patriarcha i kardynałowie uklękli przed konfesją, kanonik kapituły ukazał ludowi święte pamiątki, wołając: Il santo Legno, la santa Lancia, il santo Velo – Święte Drzewo, Świętą Włócznię i Święte Welum. Ich widok pobłogosławił milczące miasto, kończąc obchody tego najboleśniejszego z dni.