Cela kardynała Stanisława Wieniawy na czas konklawe

[śp. Stefan II]

Cela kardynała Stanisława Wieniawy na czas konklawe

To wnętrze przedstawia bogatą, przedsoborową celę kardynalską przygotowaną na czas konklawe — nie ascetyczny pokoik, lecz prywatne apartamentowe pomieszczenie odpowiadające aspiracjom kardynała Wieniawy.

Najmocniej rzuca się w oczy ciemne, ciężkie wyposażenie z rzeźbionego drewna. Po prawej stoi dość wysokie, pojedyncze łóżko z monumentalnym zagłówkiem, przykryte ciężką, złotobrązową narzutą o bogatym wzorze. Obok znajduje się szafka nocna ze świecą i niewielkim obrazem religijnym. Całość jest bardziej „pałacowa” niż klasztorna.

Po lewej urządzono miejsce pracy kardynała. Wielkie biurko z zielonym blatem jest zasłane księgami, dokumentami i rękopisami. Leżą tam również elementy stroju kardynalskiego — czerwony biret i inne oznaki godności. Stoi ozdobna lampa, są przybory do pisania;  kardynał lubi w wolnej chwili studiować dokumenty lub sporządzać notatki przed kolejnym głosowaniem.

Bardzo ważny jest religijny charakter pokoju. Na ścianie wisi duży krucyfiks. Na komodzie stoi figura Matki Bożej, przed którą pali się świeca. Nad łóżkiem umieszczono starą ikonę Madonny z Dzieciątkiem. W pokoju jest więc kilka miejsc do prywatnej modlitwy — kardynał Wieniawa ma gdzie odmawiać brewiarz, różaniec albo modlitwy o właściwy wybór patriarchy.

Po prawej stronie znajduje się otwarta szafa z szatami kardynalskimi i liturgicznymi: czerwone tkaniny, biel komży obszytych koronką, bogate złote hafty. Na skrzyni przed łóżkiem leżą kolejne elementy czerwonego stroju. To mocno podkreśla rotryjską estetykę kościelną — koronkowe komże, ciężkie materiały, rozbudowane insygnia, ceremonialność.

W pokoju jest też mała sauna, ponieważ saunowanie to zdrowie i kardynał Wieniawa nie wyobraża sobie życia bez seansów co wieczór.

Pomiędzy ciężkimi kotarami widać Apostolskie Miasto Rotria i kopułę Bazyliki św. Pawła. Dzięki temu cela wygląda jak pomieszczenie znajdujące się rzeczywiście gdzieś w obrębie watykańskiego kompleksu. Noc dodatkowo wzmacnia atmosferę odcięcia świata zewnętrznego charakterystyczną dla konklawe.

Całość oświetlają głównie świece i ciepłe lampy, przez co wnętrze ma bursztynowy, niemal malarski półmrok. Nie ma tu nowoczesności: cisza, ciężkie zasłony, zapach starego drewna i wosku, łacińskie księgi, czerwone szaty i świadomość, że gdzieś niedaleko inni kardynałowie rozważają właśnie, kto zostanie kolejnym patriarchą.

Cela jest prywatna i kameralna, ale jednocześnie pełna majestatu urzędu kardynalskiego. To właściwie nie cela w dzisiejszym znaczeniu, lecz mały, tymczasowy watykański apartament księcia Kościoła. To wnętrze przedstawia bogatą, przedsoborową celę kardynalską przygotowaną na czas konklawe — nie ascetyczny pokoik, lecz prywatne apartamentowe pomieszczenie odpowiadające wyobrażeniu Rotrii.