Abdykacja

[Alberto Tommaso di Mancini]

W związku z niefortunnym wyborem kardynałów, zamiast na tradycyjną audiencję do Jego Świątobliwości, Książę Parmy udał się do swojej rezydencji na rotryjskim Awentynie. Tam wszedł spokojnie do swojego gabinetu, w którym czekał jego osobisty sekretarz Gianbattisa Ciano, niegdyś agent rotryjski o kryptonimie "Lancelot". Powiedział do niego:
- Lancelocie, plan James II. 
- Si, Serenita vostra!
Lancelot wyjął dokumenty i podał je Manciniemu. Ten spojrzał na nie i z głębokim westchnięciem zaczął je podpisywać. Lancelot odszedł do raidostacji w sekretariacie. Rozmawiał przez nią z drżącym głosem, nietypowym dla byłgo przecież specjalnego agenta. 



Książę Parmy podpisywał następujące dokumenty: 

DECRETUM DUCALE

de titulo et dignitate Ducis post abdicationem

Nos, Albertus Thomas, Dux Parmae, Comes de Ternzo

consilio coronam ducalem deponendi suscepto, volentes ut huius actus effectus quoad personam Nostram praevie et sine ambiguitate lege definiantur, statuimus quae sequuntur.

Art. I. Ex quo momento abdicatio a Nobis, Alberto Thoma, peracta fuerit, ipso iure Nobis competit titulus et dignitas Principis Sanguinis Ducalis (Principe del Sangue Ducale), una cum praedicato Celsitudinis Ducalis.

Art. II. Qui titulus eodem momento acquiritur quo abdicatio effectum sortitur, nulla separata collatione, nulla confirmatione, nulla promulgatione requisita.

Art. III. Titulus hic inalienabilis est et ad vitam durans. Renuntiationi, translationi, ademptioni aut limitationi per nullum actum posteriorem subiacet, ne per actum quidem successoris Nostri.

Art. IV. Ex momento abdicationis nomen ac appellationem gerimus: Dominus Albertus Thomas de Mancinis, Princeps Sanguinis — vulgari sermone: Don Alberto Tommaso de Mancini. Quae forma unica est appellationis Nostrae forma officialis, hoc ipso tenore in omnibus actis, documentis et publicis occasionibus adhibenda.

Art. V. Titulus Principis Sanguinis dignitas personalis et honorifica est. Nullum secum fert ius ad thronum, nullam potestatem supremam, nullas principis regnantis praerogativas; Litterae autem Patentes de Successione die XV mensis Augusti anni MMXXVI datae hoc decreto illaesae permanent.

Art. VI. Omnia officia et organa Nostra, nec non quaecumque post abdicationem constitutae auctoritates, decretum hoc pro lege vigente habere eique parere tenentur.

Art. VII. Decretum hoc die promulgationis suae in vigorem intrat.

In quorum fidem decretum hoc manu propria subscripsimus et sigillo maiori ducali muniri iussimus.

Datum in sede Nostra Parmae, die XV mensis Augusti, Anno Domini MMXXVI.

(-) Albertus Thomas
Dux Parmae, Comes de Ternzo

DEKRET KSIĄŻĘCY

o tytule i godności Księcia po abdykacji

My, Albert Tomasz, Książę Parmy, Hrabia Ternzo

powziąwszy zamiar złożenia korony książęcej i pragnąc, aby skutki tego aktu co do Naszej osoby były z góry i jednoznacznie prawem określone, stanowimy, co następuje.

Art. 1. Z chwilą dokonania abdykacji przez Nas, Alberta Tomasza, przysługuje Nam z mocy samego prawa tytuł i godność Księcia Krwi (Principe del Sangue Ducale), wraz z predykatem Jego Książęcej Wysokości.

Art. 2. Tytuł ten nabywany jest w tej samej chwili, w której abdykacja staje się skuteczna, bez potrzeby odrębnego nadania, zatwierdzenia ani ogłoszenia.

Art. 3. Tytuł ten jest niezbywalny i dożywotni. Nie podlega zrzeczeniu się, przeniesieniu, odebraniu ani ograniczeniu przez żaden akt późniejszy, w tym przez akt Naszego następcy.

Art. 4. Od chwili abdykacji nosimy imię i miano: Don Alberto Tommaso de Mancini, Książę Krwi. Forma ta jest jedyną urzędową formą Naszego miana i w tym brzmieniu ma być używana we wszystkich aktach, dokumentach i wystąpieniach urzędowych.

Art. 5. Tytuł Księcia Krwi jest godnością osobistą i honorową. Nie łączy się z nim prawo do tronu, do władzy zwierzchniej ani do prerogatyw panującego, a Patent Sukcesyjny z dnia 15 sierpnia 2026 roku pozostaje przez niniejszy dekret nienaruszony.

Art. 6. Wszystkie urzędy i organy Nasze, a także wszelkie władze ustanowione po abdykacji, zobowiązane są uznawać niniejszy dekret za obowiązujące prawo i stosować się do niego.

Art. 7. Dekret niniejszy wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Na dowód czego dekret niniejszy podpisaliśmy własnoręcznie i opatrzyliśmy pieczęcią większą książęcą.

Dano w stolicy Naszej w Parmie, dnia 15 sierpnia Roku Pańskiego 2026.

(-) Albert Tomasz

Książę Parmy, Hrabia Ternzo

Następny dokument wywołał w nim poruszenie, można powiedzieć, że serce tak mocno nigdy go nie bolało. 

INSTRUMENTUM ABDICATIONIS

Sanctissimo Domino Nostro

Patriarchae Stephano II — Domino Nostro Feudali

Nos, Albertus Thomas, Dux Parmae, Comes de Ternzo, Sedis Patriarchalis fidelis vasallus —

in manus Sanctitatis Vestrae hanc voluntatis Nostrae declarationem deponimus.

Rerum Nostrarum statu ac Ducatus Nobis commissi bono mature perpensis, declaramus Nos coronae ducali Parmae omnique supremae potestati cum ea coniunctae renuntiare, sponte, plena conscientia et sine ulla coactione.

Quae abdicatio secundum ius ducale peragitur, in favorem Serenissimi Friderici, Magni Ducis Arausionensis, cui thronus Noster obvenit eo ordine qui Litteris Patentibus de Successione die XV mensis Augusti Anno Domini MMXXVI datis constitutus est — una cum omnibus iuribus, praerogativis, immunitatibus ac privilegiis throno huic adnexis, integris et imminutis.

Iuxta Decretum Ducale eiusdem diei, ex quo momento actus hic effectum sortitur, ipso iure Nobis competit titulus Principis Sanguinis, perpetuus et inalienabilis, atque appellatio Nostra deinceps sonat:
Dominus Albertus Thomas de Mancinis — vulgari sermone: Don Alberto Tommaso de Mancini.

Omnes subditos, officiales ac dignitarios Ducatus a iuramento fidelitatis personae Nostrae praestito absolvimus, eosque hortamur ut eandem fidem Successori Nostro exhibeant.

Dignetur Sanctitas Vestra actum hunc ad notitiam accipere atque Successori Nostro investituram feudalem iure et more concedere.

Filiali obsequio iudicio Sanctitatis Vestrae Nos submittentes, benedictionem pro Nobis et pro Ducatu Parmae imploramus.

Datum in sede Nostra Parmae, die XV mensis Augusti, Anno Domini MMXXVI.

(-) Albertus Thomas

Dux Parmae, Comes de Ternzo

AKT ABDYKACJI

Jego Świątobliwości

Patriarsze Stefanowi II— Zwierzchnikowi Naszemu Lennemu

My, Albert Tomasz, Książę Parmy, Hrabia Ternzo, wierny lennik Stolicy Patriarszej

składamy na ręce Waszej Świątobliwości niniejsze oświadczenie woli.

Rozważywszy dojrzale stan spraw Naszych i dobro powierzonego Nam Księstwa, oświadczamy, że zrzekamy się korony książęcej Parmy i wszelkiej władzy zwierzchniej z nią związanej, dobrowolnie, w pełni świadomości i bez jakiegokolwiek przymusu.

Abdykacja niniejsza dokonana jest zgodnie z prawem książęcym, na rzecz Jego Książęcej Mości Fryderyka, Wielkiego Księcia Orańskiego, któremu tron Nasz przypada w porządku ustanowionym Patentem Sukcesyjnym z dnia 15 sierpnia Roku Pańskiego 2026 — wraz ze wszystkimi prawami, prerogatywami, immunitetami i przywilejami do tronu tego przywiązanymi, w stanie nieuszczuplonym.

Stosownie do Dekretu Książęcego z tegoż dnia, z chwilą skuteczności niniejszego aktu przysługuje Nam z mocy prawa dożywotni i niezbywalny tytuł Księcia Krwi, a miano Nasze brzmi odtąd: Don Alberto Tommaso de Mancini.

Zwalniamy wszystkich poddanych, urzędników i dostojników Księstwa z przysięgi wierności złożonej Naszej osobie i wzywamy ich, aby wierność tę okazali Naszemu Następcy.

Wasza Świątobliwość raczy przyjąć niniejszy akt do wiadomości oraz udzielić Naszemu Następcy inwestytury lennej wedle prawa i zwyczaju.

Poddając się z synowską uległością osądowi Waszej Świątobliwości, prosimy o błogosławieństwo dla Nas i dla Księstwa Parmy.

Dano w stolicy Naszej w Parmie, dnia 15 sierpnia Roku Pańskiego 2026.

(-) Albert Tomasz

Książę Parmy, Hrabia Ternzo

Po podpisaniu aktu abdykacji i dekretów wykonawczych obecnie już don Alberto Tommaso de Mancini wręczył je Lancelotowi z poleceniem natychmiastowej publikacji. Ten zaś podał księciu mikrofon. Czas na nadanie komunikatu radiowego. 

Transkrypt nagrania:

Czcigodni Poddani!


Mając na uwadze wybór Jego Świątobliwości Stefana II na Stolicę Pawłową, postanowiliśmy abdykować z tronu parmeńskiego. Decyzja nasza nie jest motywowana urazą czy niechęcią do nowego Biskupa Rotrii. Jako jego lennicy jesteśmy zobowiązani do okazywania mu należnej czci i miłości. Tak było, tak jest i tak zawsze będzie w Księstwie Parmy.

Jednak troska o bezpieczeństwo poddanych naszych przynagla nas do opuszczenia tronu. Jego Świątobliwość pała żądzą zemsty wobec nas, a także wobec wszystkich obywateli naszego Księstwa. Wielokrotnie straszył nas sądami, a w rozmowach kuluarowych zapewniał kardynałów, że zostaniemy pozbawieni tytułów i przywilejów, gdy tylko zostanie wybrany. Co prawda potem się z tego wycofał, ale… jak mamy wierzyć komuś, kto kardynałom deklarował dwumiesięczny pontyfikat, a w ostatniej chwili wydłużył go o miesiąc? Czyż nie wycofa się i z zapewnień o zaniechaniu zemsty wobec naszego Księstwa? Odpowiedź, poddani nasi, brzmi: nie.

Dlatego w trosce o przyszłość Księstwa Parmy zdecydowaliśmy o abdykacji i przekazaniu mitry książęcej naszemu następcy, księciu Fryderykowi Orańskiemu, który z chwilą publikacji niniejszego instrumentu abdykacji zostaje nowym Księciem Parmy. Jemu też niniejszym przysięgamy dozgonną cześć, posłuszeństwo i miłość.

Niech Bóg błogosławi Parmie! Niech Bóg błogosławi księciu Fryderykowi!

Po audycji podszedł do Lancelota i objął go
- Dziękuję, Lancelocie. Byłeś moim najlepszym współpracownikiem i… przyjacielem. - łezka polała mu się po policzku - Samolot gotowy?
-  Tak, Wasza Wysokość - odpowiedział Lancelot. - Proszę im się nie dać, don Alberto. 



Don Mancini pomachał swojemu druhowi i wyszedł z pałacu, gdzie czekała na niego limuzyna. Ta odwiozła go na lotnisko, skąd odleciał do Almery.