Dekret ws. tytulatury Wielkiego Księcia Toskanii i Głowy Rodu de Medici y Zep

[Aurelio de Medici y Zep]

Il Decreto del Granduca di Toscana

z dnia VIII II MMXXVI A.D.

My, Don Aurelio I Lorenzo Carlo Paolo de 'Medici y Zep, Wielki i Arcykatolicki Książę Toskanii; Książę Florencji, Książę Dalmacji, Markiz Livorno, Hrabia Bibione, Baron Lucca, Baron Veglia e Cherso, Pan na włościach Dicomano, Ragusa, Pelago, Pistoia etc., etc., działając dla dobra Wielkiego Księstwa Toskanii  i Rodziny Prześwietnej, mając na względzie nade wszystko historyczną prawdę i to, co po nas odziedziczą przyszłe pokolenia Najzacniejszego Rodu Naszego, zleciliśmy grupie mężów obeznanych w historii i dawnych manuskryptach, aby zbadali wnikliwie kolekcję archiwaliów zgromadzonych po dawnych dziejach Familii Medyceuszy i Zepów i krajów, którymi rządziła. Odnalezione po latach pergaminowe zwoje, którym rzesze uczonych poświęciły wiele dni i nocy potwierdziły to, co w żywej tradycji zachowało się i utarło niezachwianie tak mocno, że żadnych wątpliwości nie budziło. My jednak, pragnąc nade wszystko zgodności z prawdą i miłując prawo oraz historię, chcieliśmy oprzeć czcigodną tradycję na solidnym fundamencie. Mędrcy zatem na naszą prośbę zbadali stare pisma i ustalili, że Ojciec nasz Czcigodny i i nieodżałowany, lata całe już spoczywający w Panu, Karol Wawrzyniec Medyceusz-Zep, Głowa Rodu Medyceuszy-Zepów, Król-Senior Skarlandu i Wielki Książę Toskanii etc., a przezeń wszyscy potomkowie jego piastujący godność Głowy Rodu, to jest My i nasi następcy, mają pełne prawo do tytulatury rodowej będącej w codziennym użyciu w brzmieniu takim, jakiego używał Ojciec nasz, gdy zasiadał na imperialnym Tronie Królestwa Skarlandu.  Ponieważ Dekret Ostateczny z Wielkiego Pałacu Królewskiego w Rotrii wydany przez Karola II 30 września 2015 r. został później uznany za nieważny i niezgodny z prawem skarlandzkim na mocy Dekretu Prezydenta Wschodniej Republiki Estelli Norberta Catalana z 30 września 2015 r., tytulatura użyta w Edykcie Niderlandzkim De Oriente Karola II z 24 sierpnia 2015 r. wciąż pozostaje w mocy, bowiem nie została nigdy odebrana, ani nigdy się jej nie zrzeczono. Toteż, otrzymawszy potwierdzenie, iż skarlandzka tytulatura imperialna istotnie przynależy do Głowy Rodu de Medici y Zep na mocy dziedziczenia, poleciliśmy uczonym i świątobliwym mężom tak ją na nowo zredagować, aby lepiej odzwierciedlała współczesny stan faktyczny i nie wchodziła w konflikt z żadną dzisiejszą ugruntowaną prawem i tradycją władzą świecką, ani z żadnym monarchą zasiadającym na jednym ze współczesnych tronów. Toteż, nie usuwając w najmniejszym stopniu niczego spośród otrzymanego po Przodkach dziedzictwa, postanowiliśmy dawnych tytułów królewskich nie używać w codziennej tytulaturze w tradycyjnym ich brzmieniu, a zamiast tego wyrażać je jako książęce. Zatem jako Dziedzic Korony Królewskiej Jerozolimy, Walencji, Kastylli i Leonu, zwać się będziemy tychże księciem etc. Zrezygnowaliśmy nadto z tych tytułów, które już są w wyraźnym i codziennym użyciu lub zamieniliśmy je na książęce, które lepiej wyrażają udział w dziedzictwie, a nie są uzurpacją praw do zajmowanego przez kogo innego tronu. Nadto, zasięgnąwszy opinii uczonych wyjaśniamy, iż Jerozolima i wszelkie tytuły z nią związane, nie jest tą samą Jerozolimą, w której panuje umiłowany nasz Przyjaciel Jego Eminencja Maurycy Orański w Bizancjum, a starszą Jerozolimą, w której jeszcze przed powstaniem Bizancjum panowali nasi przodkowie. Toteż w żadnym stopniu nie rościmy sobie praw do tronu, który przez Jego Eminencję jest zajmowany. 

Wobec tego, co wyżej ustaliliśmy, ustanawiamy, codzienną tytulaturę Głowy Rodu Medyceuszy-Zepów i Wielkiego Księcia Toskanii w brzmieniu, jakie niżej podajemy.

Wielki i Arcykatolicki Książę Toskanii, Wielki Książę Rotrii, Książę Skarlandu, Książę Florencji, Książę Walencji, Książę Surmenii, Książę Jerozolimy, Książę Estelli Wschodniej, Książę Dalmacji, Kastylli i Leonu, Orleanu, Galicji, Toledo, Nawarry, Andory i Sieny, Saragossy, Tosse de Mar i Lizbony, Murcji, Jaen i Cuenda, Książę Acri i Kordoby, Markiz Livorno, Hrabia Barcelony, Castellony i Pampeluny, Hrabia Bibione, Baron Veglia e Cherso, Pan na włościach Dicomano, Ragusa, Pelago, Pistoia, Pan na Wyspach Zachodnich, Pan w Mostoles i Sewilli, Pan w Porto, Władca San Carlos i Isla Transfiguracion de Jesus, Wielki Obrońca Wiary Rotryjskiej i Kościoła, Obrońca Świętego Grobu Pańskiego, etc., etc., etc.

Tytulatura ta odtąd będzie w użyciu naszym i tych naszych następców, którzy nas zastąpią na Tronie Wielkiego Księstwa Toskanii i w godności Głowy Familii Medyceuszy-Zepów. Gdyby zaś kolejne badania starych tekstów ustaliły, iż listę tę należy uzupełnić, drogą nowego Dekretu to uczynimy.

Come abbiamo scritto, così decidiamo di.

Dano we Florecji, dnia ósmego miesiąca lutego roku Pańskiego dwa tysiące dwudziestego szóstego, piątego roku Naszego panowania.

  Aurelio I Lorenzo Carlo Paolo de Medici y Zep,

Granduca di Toscana

Załącznik 1. Pisownia poprawiona Edykt Ostateczny z Wielkiego Pałacu Królewskiego w Rotrii (unieważniony)

My, Karol II, z Bożej łaski Katolicki, Arcychrześcijański i Najwierniejszy Król Imperium Skarlandu; Król Estelli Wschodniej; Wielki Obrońca Wiary i Kościoła; Obrońca Świętego Grobu Pańskiego i Król Jerozolimski; Koregent Niderlandów; Wielki Książę Rotrii, Wielki Książę Toskanii; Król Walencji; Król Kastylii i Leónu; Pan Nowego Skarlandu; Książę Orleanu; Książę Ferrary, Palestriny i Florencji; Pan na Wyspach Zachodnich; Książę Galicji, Toledo, Nawarry, Andory i Sieny; Pan w Móstoles i Sewili; Książę Acri i Kordoby; Książę w Surmenii; hrabia Barcelony, Castellony i Pampeluny; Pan na Archipelagu Aztec, Władca San Carlos i Isla Transfiguración de Jesús; Książę Saragossy, Leónu, Tosse de Mar i Lizbony; Pan w Porto; Książę Murcji, Jaén i Cuenco, etc., etc., etc.

Z największym bólem serca, oglądając rozpad Wielkiego Imperium Skarlandu, siedząc w ciemności serca, z drżeniem w rękach na ukochanym fotelu w Gabinecie Królewskim, poświęcając Najlepszemu Bogu całą przyszłość i nas samych, pod ogromem wichrów i burzy przeciwników Pomazańców Bożych, Boga w Trójcy Jedynego i Kościoła Świętego, My, Karol II, Pobożnym od dziś zwanym, postanawiamy co następuje na świętą rzeczy pamiątkę:
Nie widząc dalszych perspektyw działania Imperium Skarlandu, z powodu rozpadów, zamachów i gróźb secesji wielu terytoriów podległych monarsze oficjalnie, wraz naszą Matką Eleonorą I, Najwspanialszą, Najdroższą i Największą dla serca naszego, Królową Imperium Skarlandu, My, Karol II Pobożny, zrzekamy się tronu Imperium Skarlandu, kończąc jednocześnie dziś jego działalność, ziemie zaś jego dzieląc dla uratowania świadomości skąd pochodzimy: ze Skarlandu. Pamiętnego dnia 30 września Roku Pańskiego 2015, po 7 latach działalności, w tym roku jako Imperium Skarlandu, ogłaszamy nieodwołalny upadek administracji Skarlandu, a tym samym przestanie bytowania na mapach Skarlandu jako Imperium. My zaś, i Matka Nasza przyjmujemy od dziś tytuł: Katolickich, Arcychrześcijańskich i Najwierniejszych Mości, królów-seniorów Imperium Skarlandu.
My, Karol II, postanawiamy przeto na rzecz wieczną, nieodwołalną podzielić ziemie nieistniejącego już Imperium Skarlandu dla przyjaciół Imperium Skarlandu. Będzie to ziemia wieczysta i niezbywalna jako lenno, pamiątka po Karolu II, który tak dbał o Imperium Skarlandu, My, Karol II, nadajemy więc przeto:

1. Ziemie Księstwa Lizbony i Porto, a także Wyspy Zachodnie oraz całe Wicekrólestwo Aztec z podległymi mu ziemiami oddajemy na wieczną pamiątkę, wieczyste i niezbywalne lenno Hrabiemu Badajoz, Wicekrólowi Aztec, Don Felipe Miguelowi de Guzman pod trwały i nieodwołalny zarząd nad nimi.
   
2. Ziemie Wicekrólestwa Białogóry oddajemy pod wieczysty zarząd naszym największym przyjaciołom: Królestwu Agurii, które nigdy się od nas nie odwróciło. Ziemia ta będzie od dziś włączona do Królestwa Agurii jako jej region, którego nikt nie ma prawa jej odebrać.
   
3. Ziemie byłej Korony Walencji, od Taragony, Guadalajary po Móstoles, a także Baleary oddajemy po wieki jako kolejny region Królestwa Francji i Nawarry, a którym zarządcą czynimy Króla Ludwika I. Ziemie te natychmiastowo zostają przyłączone do Królestwa, jako pamiątka i dziękczynienie za ślub z jego wnuczką.
   
4. Ostatnie zaś ziemie, ziemie Księstwa Toledo, Galicji, Sewilli, Cáceres, Jaén, Córdoby, Leónu i Pampeluny oraz Saragossy i Andory przekształcamy w nasze wieczyste lenno jako Katolickie Królestwo Kastylii, którego to my władcą jego zostajemy i zarząd nad nim pełnimy. Ziemie Wielkiego Księstwa Rotryjskiego również zostają jako domena nasza, nad którym przez pewien czas panować będziemy, a złączone będzie unią personalną z Katolickim Królestwem Kastylii. Ziemie te, niezbywalnie należeć będą do Medyceuszy.
   

My, Karol II, z woli Boga Jedynego Ostatni Król Imperium Skarlandu tak postanawiamy, a nadto chcemy by wszyscy dworzanie wierni Królowi zostali przetransportowani z Walencji do Escorialu, zaś rodzina Królewska przewieziona do najbezpieczniejszej twierdzy w Sewilli. Wszystkie arcydzieła sztuki, instrumenty, wazy i obrazy, także rękopisy, dokumenty i biblioteki nakazujemy przewieźć do Toledo i Escorialu, gdzie nastąpi ich inwentaryzacja.
Oficjalnie również ogłaszamy zakończenie istnienia wszystkich instytucji skarlandzkich: Inkwizycji, Rady Imperialnej, Kortez Generalnych, Wojsk Imperialnych, Ambasad i instytucji kulturalnych, których siedziby i władze przejdą w skład nowych właścicieli ziem, zaś wojsko przejdzie w służbę Katolickiemu Królowi Kastylii. Nakazujemy przeto również powiadomienie wszystkich przyjaciół Króla Karola i Królowej Eleonory o zaistniałej sytuacji i przeproszenie ich, że zawiedliśmy ich oczekiwanie. Imperium Skarlandu przestaje oficjalnie istnieć.
Edykt ten niniejszy zyskuje moc prawną w momencie ogłoszenia go wszystkim głównym miastom Imperium Skarlandu. W żalu serca podpisujemy tenże dokument, lecz niestety pewna epoka musi się skończyć. Najdroższy Boże, miej nas w swojej opiece!
(-) Jego Katolicka, Arcychrześcijańska i Najwierniejsza Mość Karol II,
z Bożej łaski Ostatni Król Imperium Skarlandu, Wielki Obrońca Wiary i Kościoła, Wielki Książę Rotrii, etc., etc., etc.

Załącznik 2. Pisownia poprawiona Edykt Niderlandzki De Oriente

My, Karol II, z Bożej łaski Katolicki, Arcychrześcijański i Najwierniejszy Król Imperium Skarlandu; Król Estelli Wschodniej; Wielki Obrońca Wiary i Kościoła; Obrońca Świętego Grobu Pańskiego i Król Jerozolimski; Koregent Niderlandów; Wielki Książę Rotrii, Wielki Książę Toskanii; Król Walencji; Król Kastylii i Leónu; Pan Nowego Skarlandu; Książę Orleanu; Książę Ferrary, Palestriny i Florencji; Pan na Wyspach Zachodnich; Książę Galicji, Toledo, Nawarry, Andory i Sieny; Pan w Móstoles i Sewili; Książę Acri i Kordoby; Książę w Surmenii; hrabia Barcelony, Castellony i Pampeluny; Pan na Archipelagu Aztec, Władca San Carlos i Isla Transfiguración de Jesús; Książę Saragossy, Leónu, Tosse de Mar i Lizbony; Pan w Porto; Książę Murcji, Jaén i Cuenco, etc., etc., etc.
Zaraz po audiencji Królewskiej w Pałacu de Oriente, zasiadłszy w gabinecie naszej Matki Eleonory, we wspomnienie św. Bartłomieja Apostoła, postanawiamy co następuje dla dobra naszego Imperium:
Dla dobra naszego Imperium, ubogaconego przez wiele państw stowarzyszonych i niedawno skolonizowanych wicekrólestw, a także siłą Jego obywateli i Władców, a dla zacieśnienia stosunków szczególnie z Królestwem Zjednoczonych Niderlandów niniejszym potwierdzamy, podpisany przez Nas i Jego Królewską Wysokość Alberta Wilhelma van Oranje-Nassau Traktat Stowarzyszeniowy z Królestwem Zjednoczonych Niderlandów z dnia 28 czerwca.
My, Karol II, potwierdzamy przeto, że ogłoszone w wyżej wymienionym traktacie przywileje i prawa są nadal aktualne i nakazujemy je przestrzegać jak stronie skarlandzkiej, tak i niderlandzkiej. Uznajemy, że wymienione przywileje są niezbywalne i nikt nie ma prawa ich odebrać Królestwu Zjednoczonych Niderlandów. Szerokie uprawnienia, takie jak posiadanie własnego prawa konstytucyjnego, jak i wydawania innych dokumentów w celu zarządzania Królestwem Zjednoczonych Niderlandów i brak ingerencji w tych sprawach Imperium Skarlandu uznajemy za niezaprzeczalny przywilej Niderlandów. Ustanawiamy także prawo do własnej polityki wewnętrznej, zarządzania regionami i kulturą, a także prawo do wolnego rządzenia w sprawach monetarnych, finansowych i gospodarczych. Stanowimy także o posiadaniu przez Niderlandy własnej floty oraz wojsk, które w bazach imperialnych współpracować będą z Armią Imperialną dla dobra obu państw i dla bezpieczeństwa obu narodów. Potwierdzamy także niezbywalne prawo władz Niderlandów do niezależnej polityki migracyjnej oraz wolności w zdobywaniu obywateli i obsadzaniu ich urzędami w Królestwie oraz rozwoju regionów i miast. Stanowimy także o wolności Niderlandów do posiadania niezależnych władz ustawodawczych i niezawisłych sądów.
My, Karol II, z woli Boga Jedynego Król Imperium Skarlandu i Koregent Niderlandów stanowimy także o dodatkowym przywileju, który zacieśni współpracę między naszymi narodami. Zezwalamy przeto, aby w Kortezach Generalnych Imperium Skarlandu zasiadały dwie osoby z Królestwa Zjednoczonych Niderlandów, czyli Król Zjednoczonych Niderlandów i wyznaczony przezeń obywatel. Udzielamy im nie tylko prawa obserwowania i komentowania obrad Kortez, ale też i głosowania w obradach Parlamentu Imperium. Ogłaszamy, że jest to niezbywalne i chronione prawo Królestwa Zjednoczonych Niderlandów, którego nikt tego przywileju nie może odebrać.
Mając na uwadze dobro Imperium, takoż stanowimy i rozkazujemy tenże Edykt rozesłać po miastach Imperium Skarlandu, a ornamentowe wydanie tegoż dokumentu przekazać Jego Królewskiej Mości Albertowi II, Królowi Zjednoczonych Niderlandów w dowód wdzięczności za dobre stosunki i jako kamień węgielny pod dalszą, coraz to lepszą współpracę.
Edykt ten niniejszy zyskuje moc prawną w momencie ogłoszenia go wszystkim głównym miastom Imperium Skarlandu, to jest Królestwa Skarlandu; Królestwa Zjednoczonych Niderlandów; Wschodniej Republiki Estelli; Wielkiego Księstwa Rotrii; Państwa Kościelnego Rotria, zaś gwarantem praw ogłoszonych w tym edykcie stajemy się My, Karol II oraz Nasza najdroższa Matka, Arcychrześcijańska Królowa Eleonora I. Strzec, opisanych w tym Edykcie praw i przywilejów przyrzekamy przed Krzyżem Przenajświętszym, patrząc w figurę Matki Przenajświętszej. Tak Nam dopomóż Bóg Wszechmogący, w Trójcy Jedyny; Święta Maryja Bogurodzica i święci Teresa z Avilla, Jan od Krzyża i Ferdynand oraz święta Róża, patronka Estelli.
(-) Jego Katolicka, Arcychrześcijańska i Najwierniejsza Mość Karol II,
z Bożej łaski Król Imperium Skarlandu, Król Estelli Wschodniej, Wielki Obrońca Wiary i Kościoła, Koregent Niderlandów, Wielki Książę Rotrii, etc., etc., etc.

Załącznik 3. Pisownia poprawiona Dekret Prezydenta Wschodniej Republiki Estelli

Decreto del Presidente de la República Oriental del Estella
Dekret Prezydenta Wschodniej Republiki Estelli
Prezydencja Republiki postanawia o przejęciu kontroli nad Imperium Skarlandu i zaprowadzenia w nim porządku.
Artykuł 1

1. Prezydencja Wschodniej Republiki Estelli postanawia o detronizacji JKM Carlosa II i skazuje go na areszt domowy.
   
2. Uznajemy Edykt Ostateczny z Wielkiego Pałacu Królewskiego w Rotrii za niezgodny z prawem Imperium i tym samym uznajemy go za nieważny, a wszelkie decyzje podjęte na jego podstawie za przestępstwo.
   
3. Uznajemy Dekret w sprawie ziem Wielkiego Księstwa Rotrii za niezgodny z prawem Imperium i tym samym uznajemy go za nieważny, a wszelkie decyzje podjęte na jego podstawie za przestępstwo.
   
4. Uznajemy Ordonans w sprawie nadania i odebrania statusu persona non grata za nieważny.
   
5. Uznajemy Ordonans w sprawie wprowadzenia stanu nadzwyczajnego za nieważny.
   
6. Uznajemy Ordonans w sprawie zakończenia regencji za nieważny.
   

Artykuł 2
Prezydencja Wschodniej Republiki Estelli postanawia, że do czasu proklamacji Republiki lub elekcji nowego Króla Skarland nosić będzie nazwę: Państwo Skarlandzkie – Estado Scarlañol.
Artykuł 3
Prezydencja Wschodniej Republiki Estelli postanawia o zwołaniu posiedzenia Kortez Generalnych Imperium Skarlandu w oparciu o przepisy centralne w kwestii ustroju państwa skarlandzkiego i ewentualnej elekcji króla lub wyboru władz tymczasowych.
Artykuł 4
Prezydencja Wschodniej Republiki Estelli postanawia o wprowadzeniu stanu wojennego zgodnie z przepisami Wschodniej Republiki Estelli na obszarze całego Imperium Skarlandu (Państwa Skarlandu).
Artykuł 5
Dekret wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
(-) Norbert de Catalán
Prezydent Wschodniej Republiki Estelli

[url=https://skarland.eu/archiwum/index.php?topic=2308.0][/url]