Transfiguratione Domini Festum - VI VIII MMXXVI

[Fryderyk Oranje]

Transfiguratio Domini

Święto Przemienienia Pańskiego
VI VIII MMXXVI

W radosny, sierpniowy poranek, gdy promienie słońca oświetliły majestatyczną fasadę Bazyliki św. Pawła na Welii, Kościół Rotryjski zgromadził się, by celebrować święto Przemienienia Pańskiego. Dzień ten wpisał się jednak w historię Państwa Kościelnego ze szczególną, nostalgiczną nutą. Zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami, była to bowiem ostatnia pontyfikalna liturgia celebrowana przez Jego Świątobliwość Alberta, wieńcząca jego bezterminowy i pełen historycznych wydarzeń pontyfikat.

Zakrystię bazyliki wypełniał gwar przygotowań, po którym nastała wzniosła cisza. Przez mosiężne wrota wyruszyła wspaniała procesja, w której udział wzięło całe duchowieństwo Rotrii i znamienici goście. Kroczyli biskupi i arcybiskupi: Piotr Suworow, Henryk Ziemiański-Wieniawa, Guliano Giuseppe Montini oraz Nicefor. Tuż za nimi szli purpuraci: Kamerling Aurelio de Medici y Zep, kardynał senior Pio Maria de Medici, kardynał Maurycy Orański, kardynał Stanisław Wieniawa, kardynał senior Albert Orański oraz kardynał świecki Andrew von Habsburg. Szczególnego blasku ceremonii dodawała obecność licznie przybyłych ambasadorów akredytowanych przy Stolicy Apostolskiej, jak również zwykłych gości z zagranicy. Na samym końcu, w otoczeniu Gwardii Apostolskiej, kroczył w złotym ornacie i wspaniałej mitrze sam Namiestnik Chrystusa.

Liturgia Słowa nawiązywała do chwalebnego wejścia Jezusa z trzema uczniami na górę, gdzie objawił On swoje Bóstwo i rozmawiał z Mojżeszem oraz Eliaszem. Po odśpiewaniu Ewangelii św. Mateusza, Patriarcha Albert, z widocznym wzruszeniem na twarzy, zasiadł na patriarszym tronie i zwrócił się do zgromadzonych w bazylice po raz ostatni jako Głowa Kościoła Rotryjskiego:

Drodzy Bracia Kardynałowie,
Bracia Arcybiskupi,
Ekscelencje Ambasadorzy i Umiłowany Ludu Rotrii!

Dzisiejsza Ewangelia prowadzi nas na górę przemienienia. Wyobrazić można sobie Piotra, który widząc chwałę Chrystusa, w przypływie ogromnej radości i poczucia bezpieczeństwa mówi: "Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty". Chciał zatrzymać tę chwilę na zawsze. Przemienienie jednak nie miało trwać wiecznie, było po to, by umocnić apostołów przed krzyżem, pokazać im prawdziwy cel, którym jest zmartwychwstanie. Własne światło można znaleźć tylko schodząc z góry i mierząc się z codziennością.

Podobnie jest dzisiaj z nami. Stojąc tutaj, w sercu Bazyliki św. Pawła, patrząc na Wasze twarze, moglibyśmy rzec, wzorem św. Piotra: dobrze mi tu z Wami. Przez ponad rok z Bożą pomocą staraliśmy się prowadzić łódź rotryjskiego Kościoła. To był dobry, intensywny czas. Pogodziliśmy Rotrię z dawnymi przyjaciółmi, odbyliśmy wspaniałe pielgrzymki m.in. na kontynent Vaarlandzki, ale i Nordacki. Przeprowadziliśmy historyczny, II Sobór Rotryjski, który odmieni oblicze naszego państwa na długie lata. Było to możliwe tylko i wyłącznie dzięki Wam; dzięki Waszej aktywności, wsparciu, modlitwie i braterskiej radzie, ale też i naszej upartości i popychaniu was ciągle do przodu. Udało się wybrać kolejnego patrona Rotrii mianowicie Vittorio Paolino Zepa. Udało się dołączyć Rotrię do Międzynarodowego Banku Pollinu. Udało się ożywić narrację na forum, udało się poukładać Forum pod względem technicznym, jak również zrobić porządek z grupami. Niejako wyjmując z samego Soboru jedną kwestię szczególnie to zmieniliśmy Ryty Laterański i Welijski, a później dzięki naszej wytrwałości udało nam się je opublikować na forum w swoich działach. Za sukces nasz poczytamy sobie także co prawda jeszcze niewielkie ale jednak odrodzenia Uniwersytetu Rotryjskiego. Prócz tego sukces tego pontyfikatu można by zmierzyć w postaci postów, tych napisaliśmy od maja 2025 aż 1 153. Przez większość miesięcy będąc zawsze na podium. Zaznaczyć na pewno należy, iż nie była to aktywność spamerska, ale faktyczne posty, narracja, dokumenty, wydarzenia, rozmowy. Jeszcze pozostając w temacie statystyk do tej pory wydaliśmy 21 Bulli, 49 Dekretów MP, 35 Brewe. W każdej z tych "kategorii dokumentów" jest to największa liczba. Poza tymi dokumentami mieliśmy czas także na wydanie dwóch Encyklik. Za naszego pontyfikatu zawarto 7 umów międzynarodowych. Do tego podczas naszego pontyfikatu sporo duchownych uzyskało inwestytury biskupie, a dwie osoby tj. Nasz v-ojciec Maurycy Orański, oraz Andrew von Habsburg otrzymali kapelusze kardynalskie, tym samym odmłodziliśmy nieco kolegium kardynalskie, tak by odpowiadało tym nowym czasom, nowym wyzwaniom, oraz reprezentowało cały kościół a nie jedynie starsze pokolenie Rotryjczyków.

Nadszedł jednak czas, aby, tak jak uczniowie, zejść z góry. Jak wielokrotnie zapowiadaliśmy, wraz z końcem obrad soborowych, wprowadzeniem reform Soboru Rotryjskiego II w życie, oraz dokończeniem wszelkich innych spraw jakie mieliśmy ułożone i postanowione przez Nas na ten pontyfikat nadszedł czas przekazania sterów. Dziś, podczas tej Najświętszej Ofiary, po raz ostatni przemawiamy do Was jako Patriarcha. Robimy to z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku i z ogromną wdzięcznością. Zaufanie jakim zostaliśmy obdarzeni w maju 2025 mamy nadzieję, nie poszło na marne. Pomysł abyśmy to my stanęli na czele Kościoła Rotryjskiego i Państwa Kościelnego Rotria, trzeba to przyznać był szalony i kontrowersyjny. Gdy wybór został ogłoszony, nie każdy tak jak kardynałowie elektorzy przyjęli ten wybór radośnie. Początek pontyfikatu był bardzo ciężki. Czuliśmy się trochę osamotnieni, wrzuceni na głęboką wodę. Wiedzieliśmy, że przyjmując wybór przyjęliśmy ciężką drogę, ciężki żywot, wymagającą robotę. Zrobiliśmy co mogliśmy. Jak mówi piękny cytat rzymskich konsulów: „Feci, quod potui, faciant meliora potentes”

Zanim jednak zakończymy swoją posługę, pragniemy dopełnić jeszcze jednego, ostatniego aktu. Korzystając z pełni władzy apostolskiej, pragniemy uroczyście ogłosić i opublikować nazwisko kardynała, którego do tej pory nosiliśmy w naszym sercu in pectore. Osobą tą, włączoną w poczet Świętego Kolegium, zostaje ustanowiony Jego Ekscelencja Najprzewielebniejszy Henryk Ziemiański-Wieniawa. Niech Bóg ma Go w swojej opiece i prowadzi w tej odpowiedzialnej służbie!

Dziękuję Wam za wszystko. Za każdą chwilę. Niech Bóg błogosławi Rotrii na zawsze!

Słowa odchodzącego Patriarchy wywołały głębokie poruszenie wśród zgromadzonych, a w oczach wielu zaszkliły się łzy. Po zakończeniu homilii, liturgia potoczyła się z najwyższym dostojeństwem. Woń kadzidła unosiła się ku sklepieniom, a modlitwy wznoszono już nie tylko z dziękczynieniem za pontyfikat, ale i z prośbą o światło Ducha Świętego na czas zbliżającego się niechybnie Sede Vacante. Na zakończenie, przy majestatycznych akordach organów i radosnym śpiewie, Ojciec Święty udzielił całemu Kościołowi i zgromadzonym gościom uroczystego, pożegnalnego błogosławieństwa Urbi et Orbi.

Sancti Apostoli Petrus et Paulus  de quorum potestate et auctoritate confidimus ipsi intercedant pro nobis ad Dominum 

Et benedictio Dei omnipotentis:

Patris † et Filii † et Spiritus Sancti descendat super vos et maneat semper †.

Najpierw Patriarcha i duchowni, a następnie cały lud zgromadzony powoli zaczęli opuszczać Bazylikę Św. Pawła na Welii. Podczas opuszczania kościoła w drodze na plac w celu ostatniego objazdu pośród wiernych białym papamobilem, Patriarcha błogosławił dzieci i wiernych, ściskał ich ręce i dziękował za życzenia. Epoka Patriarchy Alberta dobiegała końca, pozostawiając Rotrię przemienioną, silną i z nadzieją patrzącą w przyszłość.

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

Bogu niech będą dzięki. Za purpurę będę wdzięczny do końca życia.