Sede Vacante IX VIII MMXVI A.D.

[śp. Stefan II]

Tego wariata nie ogarniesz, on robi po swojemu wszystko, jakby pozjadał rozumy.

[Pio Maria de Medici]

Extra omnes jeszcze nie było.

[śp. Stefan II]

Celebritas Missae Pro Eligendo Pontifice

Opis ceremonii proszę odczytać przy akompaniamencie niżej zamieszczonego śpiewu Kyrie.

We wczesnych godzinach południowych 13 sierpnia roku Pańskiego 2026 Książęta Kościoła, wraz ze swoimi domownikami, otoczeni przez przedstawicieli Kościoła lokalnego w Rotrii i całego Kościoła Powszechnego Polinu, zgromadzili się w Bazylice św. Pawła na Welii celem błagania Stwórcy o światło Ducha Świętego podczas wyboru nowego Biskupa Powszechnego. O godzinie 12. 00, po przyodzianiu stosownych szat, wysłuchaniu uwag mistrzów ceremonii i przygotowaniu modlitewnym, rozpoczyna się Msza Pro Eligendo Pontifice. Procesję poprzedza Marszałek Konklawe Tomasz Mancini, ubrany w tradycyjny strój szlachecki, niosący chorągiew. Turyfer prowadzący procesję niesie złoty i wysadzany kamieniami szlachetnymi trybularz w formie gotyckiej bazyliki. Wydobywają się z niego gęste kłęby dymu kadzidlanego powstającego ze spalania najszlachetniejszego olibanum zmieszanego z benzoe i bizantyjskimi żywicami kwiatowymi. Podąża za nim akolita niosący złoty i zdobiony szafirami krucyfiks z relikwiami Drzewa Krzyża Pana Naszego. Dalej akolici niosą świece z bielonego wosku na bogatych lichtarzach. Ich zapach pszczelego ula subtelnie dopełnia orientalną woń kadzideł. Dalej kroczy duchowieństwo Rotrii i Świata ubrane w stroje chórowe według stopnia. Kolejno kroczą tonsurowani klerycy, ostiariusze, lektorzy, egzorcyści i akolici. Później podążają subdiakoni, diakoni i prezbiterzy, według godności obrani w stosowne stroje chórowe, reprezentujące ich różne zaszczyty. Później podążają obdarzeni pełnią kapłaństwa biskupi, arcybiskupi i metropolici. Wśród duchowieństwa idą też ci, którzy posługują w rycie welijskim - lektorzy, subdiakoni i diakoni w sticharionach, prezbiterzy w felonionach i biskupi odziani w sakkosy oraz omoforiony z mitrami na głowach.

Dalej podążają już sami Książęta Kościoła - Mikołaj kard. Dreder, Maurycy kard. Orański, Henryk Tymoteusz kard. Ziemiański-Wieniawa, Andrew kard. von Habsburg. Na głowach mają czerwone birety, na szyi zawieszone drogocenne pektorały. Ich monumentalne cappae magnae ciągną się daleko poza ich sylwetki i muszą być niesione przez licznych caudarii. Idąc błogosławią i pozdrawiają lud. Na ich palcach błyskają złote pierścienie zdobione drogocennymi kamieniami. Za nimi zaś podąża odziany w obszerny czerwony ornat gotycki Stanisław kardynał Wieniawa - Dziekan Kolegium Kardynalskiego i celebrans dzisiejszej Mszy Świętej. Na głowie ma zdobną mitrę typu pretiosa. W dłoni dzierży pastorał po śp. kard. Albercie Orańskim. Otacza go pełna pontyfikalna asysta. Chór zaś śpiewa introit.

Już gdy procesja przeszła przez Bazylikę, u stóp ołtarza rozpoczęto odmawianie modlitw u jego stóp. Chór zaś błagał Pana o zmiłowanie śpiewem Kyrie. Gdy okadzano ołtarz, kard. Medycejski-Zep wykonywał zamaszyste ruchy trybularzem.

Po odśpiewaniu przez diakona słów Ewangelii Jego Eminencja Kardynał Dziekan wygłosił homilię, której wszyscy słuchali z uwagą.

[śp. Stefan II]

Wasze Eminencje,

Umiłowani Bracia i Siostry,

dziś nadchodzi czas wybrania następcy wielkiego patriarchy Alberta, który mimo wielu zarzutów na początku pontyfikatu podołał zadaniu i podniósł Kościół Rotryjskich z niebytu. Nie jest to zadanie łatwe, ponieważ po przełomowych pontyfikatach wobec następcy rosną oczekiwania. Wydawać się może, że na te najbliższe miesiące czy lata - tu właśnie nie wiadomo, ponieważ to pierwsze konklawe, na którym elekt za zgodą elektorów sam wyznaczy kadencję - konieczne jest utrzymanie tego poziomu zaangażowania, co dotychczas. Słychać też narzekania, że stara gwardia kardynałów wraca tylko na konklawe, a potem znika. Tym niemniej warto zauważyć, że taka jest główna rola kolegium - czuwanie nad dobrostanem Kościoła, chronienie go i wyznaczanie kierunku, którym ma podążać. Być może następca Jego Świątobliwości Alberta będzie kolejną niespodzianką, jaką był i sam wybór Alberta. Może świeża krew na dobre obejmie stery nad Kościołem Rotryjskim. A może czeka nas stabilizujący pontyfikat kogoś doświadczonego. W każdym razie Kościół Rotryjski przetrwał już tyle, że można śmiało powiedzieć, iż bramy piekielne go nie przemogą. Na czas konklawe proszę o modlitwę w intencji elektorów i całej naszej wspólnoty.

Stanisław kard. Wieniawa

[śp. Stefan II]

Po celebracji Mszy Świętej kardynałowie udali się do zakrystii, aby przyodziać stroje chórowe i przeszli do Bazyliki. Jedynie Dziekan odział się w kapę i dokonał wystawienia Najświętszego Sakramentu, który wszyscy wspólnie adorowali. Następnie odprawiono nabożeństwo do św. Michała Archanioła i odczytano instrukcje prawne oraz praktyczne dla kardynałów elektorów. Gdy wszystko było już gotowe, ruszyła procesja prowadzona przez Marszałka Konklawe Tomasza Manciniego. Za krucyfiksem podążali duchowni według godności przyodziani w stroje chórowe, na końcu zaś kolejno podążali purpuraci ubrani w spektakularnie długie capae magnae. Nieśli je liczni caudarii. Książętom Kościoła towarzyszyli ich domownicy oraz konklawiści. 

W czasie procesji śpiewano litanię do wszystkich świętych, prosząc o wstawiennictwo tych, którzy poprzedzili nas w drodze do wieczności.

Gdy procesja dotarła na miejsce, odśpiewano hymn Veni Creator Spiritus. Następnie kardynałowie zajęli swoje miejsca na tronach z baldachimami, zaś Dziekan przemówił.

[śp. Stefan II]

Umiłowani w Chrystusie Panu Bracia Kardynałowie!

Za moment złożymy przysięgę, której wymagają od nas święte przepisy. Jej złamanie grozi najwyższymi sankcjami kościelnymi. Gdy ostatni z nas zaprzysięgnie, ogłosimy zamknięcie drzwi Kaplicy Sykstyńskiej. Od tego momentu obowiązuje członków Kolegium całkowity zakaz kontaktowania się ze światem zewnętrznym. Wyjątek dotyczy mnie osobiście w sprawach elekcji patriarszej oraz Kamerlinga w sprawach niecierpiącego zwłoki zarządu Państwem. Po wyborze nowego Biskupa Rotrii ogłoszone zostanie uroczyste Habemus Patriarcham. Bracia. Powstańcie, by złożyć przysięgę.

My, wszyscy i poszczególni Kardynałowie Elektorzy, obecni przy tym wyborze Patriarchy przyrzekamy, zobowiązujemy się i przysięgamy zachować wiernie i skrupulatnie wszystkie przepisy dotyczące wyboru Biskupa Rotryjskiego zawarte w prawie i Tradycji. Równocześnie przyrzekamy, zobowiązujemy się i przysięgamy, że jeśli ktokolwiek z nas, z Boskiego postanowienia, zostanie wybrany Biskupem Rotryjskim, dołoży starań, by wiernie wypełniać najwyższy urząd Pasterza Kościoła powszechnego i nie ustanie w wysiłku zapewniania i bronienia wytrwale praw duchowych i doczesnych oraz wolności Stolicy Świętej. Przede wszystkim przyrzekamy i przysięgamy zachować z największą wiernością i wobec wszystkich, tak duchownych, jak świeckich, tajemnicę związaną z tym wszystkim, co w jakikolwiek sposób odnosi się do wyboru Biskupa Rotryjskiego i z tym, co odbywa się w miejscu wyboru i dotyczy bezpośrednio lub pośrednio liczenia głosów; nie naruszać w żaden sposób tej tajemnicy tak w czasie wyboru, jak i po wyborze nowego Patriarchy, chyba że zostanie do tego udzielone wyraźne upoważnienie przez samego przyszłego Patriarchy; nie dawać żadnego poparcia ani nie sprzyjać jakiemukolwiek oddziaływaniu, sprzeciwianiu lub jakiejkolwiek innej formie interwencji, przez które władze świeckie jakiegokolwiek porządku i stopnia lub jakakolwiek grupa osób czy jednostki chciałyby ingerować w wybór Biskupa Rotryjskiego. Równocześnie przyrzekam i przysięgam powstrzymać się od wykorzystania jakiegokolwiek utrwalania odnośnie do tego, co w okresie wyboru dokonuje się w granicach Państwa Kościelnego, a szczególnie tego co bezpośrednio lub pośrednio w jakikolwiek sposób łączy się z czynnościami związanymi z tymże wyborem. Oświadczam, że tę przysięgę składam świadomy, że jej złamanie spowoduje w stosunku do mnie te sankcje duchowe i kanoniczne, jakie przyszły Patriarcha zdecyduje zastosować.

Jego Eminencja podszedł następnie do zdobionego Ewangeliarza, położył na nim rękę i przyrzekł:

Et Ego, Stanislaus cardinalis Wieniawa, spondeo, voveo, ac iuro, sic me Deus adiuvet et haec Sancta Dei Evangelia que manu mea tango.



Po złożeniu przysięgi Wieniawa zasiadł na tronie w centralnej nawie Kaplicy i oczekiwał przyrzeczenia od pozostałych Elektorów.

[Henryk Ziemiański]

Et Ego, Henricus  Timotheus cardinalis Ziemiański-Wieniawa, spondeo, voveo, ac iuro, sic me Deus adiuvet et haec Sancta Dei Evangelia que manu mea tango.

[Maurycy Orański]

Et Ego, Mauritius  Wilhelmus cardinalis Auriaco-Nassovia spondeo, voveo, ac iuro, sic me Deus adiuvet et haec Sancta Dei Evangelia que manu mea tango.

[Aurelio de Medici y Zep]

Et Ego, Aurelius Laurentius Carolus Paulus cardinalis de Medieces et Zepp, spondeo, voveo, ac iuro, sic me Deus adiuvet et haec Sancta Dei Evangelia que manu mea tango.

[Andrew von Habsburg]

Et Ego, Andrew  cardinalis von Habsburg, spondeo, voveo, ac iuro, sic me Deus adiuvet et haec Sancta Dei Evangelia que manu mea tango