Prywatna kaplica kard. de Medici y Zep

[śp. Stefan II]

I pomyśleć, jakby wyglądał Wasz pontyfikat, gdybyście byli tak aktywni Eminencjo, to by było...

Właśnie to jest zastanawiające, że aktywniejszy jest kardynał niż patriarcha.

[Ametyst I Dziecię]

Niespecjalnie mnie to dziwi. Ja też miałem w swojej karierze kadencję prezydencką, w czasie której byłem dużo mniej aktywny niż na przykład w okresie pełnienia funkcji lwa Wolnogradu albo ministra.

[Mikołaj Dreder]

Niespecjalnie mnie to dziwi. Ja też miałem w swojej karierze kadencję prezydencką, w czasie której byłem dużo mniej aktywny niż na przykład w okresie pełnienia funkcji lwa Wolnogradu albo ministra.

Kim jest lew Wolnogradu?

[Gagik Bagratyda]

Jednocześnie zarządcą miasta Wolnograd, jak i całej Rzeszy Bialeńskiej (większego z dwóch samorządów Republiki). Tradycyjnie funkcja ta jest sprawowana przez Ekscelencję Faradobusa.

[Aurelio de Medici y Zep]

I pomyśleć, jakby wyglądał Wasz pontyfikat, gdybyście byli tak aktywni Eminencjo, to by było...

Właśnie to jest zastanawiające, że aktywniejszy jest kardynał niż patriarcha.

Rzeczywiście wygląda to tajemniczo, ale odpowiedź leży po prostu w moim realnym życiu i niefortunnym fakcie, że po końcu pontyfikatu mam dużo więcej czasu. Oczywiście szkoda, bo przy większej aktywności mogłem miniony pontyfikat bardzo dobrze wykorzystać, ale nie było to możliwe, a przeszłości niestety już nie zmienię. Trzeba więc pracować hic et nunc

[Aurelio de Medici y Zep]

Dziady
XXXI X MMXX A. D. 

Jego Eminencję odwiedzili w ostatnim czasie goście z Litwy i Korony. Poprosili o użyczenie kaplicy w celu odprawienia pewnego tajemniczego nocnego obrzędu. Zapewnili, że jest to ceremonia godna miejsca świętego, a pieczę nad nią sprawował będzie duchowny obrządku welijskiego. Jego Eminencja bez wahania oddał klucze do kaplicy swym gościom, po czym udał się pociągiem do Apostolskiego Miasta, aby ogłosić wakat na stanowisku Generała Towarzystwa Jezusowego. Powrót do Florencji nastąpił późną nocą - kardynał wszedł do  rezydencji w okolicach północy i zapragnął odmówić Jutrznię oraz Matutinum w swojej kaplicy. Gdy otworzył drzwi, ujrzał suto zastawiony stół oraz stojących wokół niego ludzi przemawiających w tajemniczym słowiańskim języku. Było zupełnie ciemno - jedynym źródłem światła były rozstawione w różnych miejscach świece. Ksiądz kardynał znał podstawy słowiańskiej mowy, bowiem służył w Polsce, a odwiedzał często jej wschodnie kresy. Czuł się jednak nieco zagubiony.
Batiuszka powtarzał modlitwy za zmarłych kierowane do Boga, ale ceremonia niczym nie przypominała łacińskiej liturgii. Ciemność działała na wyobraźnię kardynała, który ujrzał w gęstej ciemności zjawy swych przodków i dawnych Rotryjczyków, między innymi Karola Medyceusza Zepa, Severina Castiglioniego, Tomasza Manciniego i Alberta Orańskiego. Przerażony tym widokiem, pewien o własnym szaleństwie, odmówił Requiem... i wykonał w powietrzu znak krzyża. W lekkim letargu powrócił do swoich apartamentów, aby zająć się przygotowywaniem kazania na najbliższą Mszę Pro Defunctis.

[Michał Franciszek Lisewicz]

Ciekawe....

Ojej...
Co też oni narobili.
Nie spodziewał się, widać, Ksiądz Kardynał tego.

Może lepiej odprawić egzorcyzmy?

[Aurelio de Medici y Zep]

Egzorcyzmy chyba nie będą potrzebne, ale przekonałem się ostatecznie, że wschodni duchowni potrafią rzeczy takie, jakie my w Rotrii potrafimy dopiero po długiej biesiadzie w Winiarni u Bernarda

[śp. Stefan II]

Dobre te Dziady.

[Michał Franciszek Lisewicz]

A to dziady przyszły do kaplicy Jego Eminencji!