Koronacja Carska Aleksandry Izabeli i Piotra Dostojewskich

[Taddeo Piccolomini]

Dzwony wszystkich kościołów w kraju obwieszczają mieszkańcom o rozpoczynających się uroczystościach koronacyjnych. Orszak zbliża się do świątyni patriarszej na wzgórzu laterańskim. Na czele pochodu maszerują żołnierze, za nimi idą wysocy urzędnicy i dostojnicy, na końcu można dostrzec Jej i Jego Majestat udających się w złotej karecie zaprzężonej w dwa białe rumaki. Procesja wchodzi do katedry, Ich Carskie Mości wysiadają z karocy. Zgromadzony lud wiwatuje na cześć nowych władców. Korowód koronacyjny zbliża się do ołtarza, gdzie na Monarchów czeka już Patriarcha obleczony w złotą kapę.

[Stanisław Wieniawa]

Aleksandro i Piotrze - jako wierzący w Chrystusa gotów będziecie ślubować, tarczę Kościoła nosić, bronić sprawiedliwości, być Brodrii  dobroczyńcami, opiekunami wdów i sierot oraz dotrzymać wierność narodowi?

[Piotr Pawłow]

 Volo.

[Aleksandra Dostojewska]

Volo.

[Taddeo Piccolomini]

Jego Świątobliwość namaszcza władców.

[Stanisław Wieniawa]

Namaszczamy Was uroczyście na Cara i Carycę Brodrii.

[Aleksandra Dostojewska]

Amen.

[Piotr Pawłow]

 Amen.

[Taddeo Piccolomini]

Władca nakłada rękawiczki oraz pierścień, bierze berło do prawej, a jabłko do lewej ręki. Ojciec święty otwiera złoty Ewangeliarz, a następnie przytacza fragment Ewangelii św. Jana. Po odczycie Monarcha klęka, a Patriarcha wkłada mu koronę na skronie.

[Stanisław Wieniawa]

Aleksandro, Piotrze czy przyjmujecie tę koronę?