Kazania

[Andrew von Habsburg]

17 grudnia

„Rodowód Jezusa Chrystusa”

Jest tylko jeden Bóg, który przez swoje Słowo, swoją Mądrość pogodził wszystko ze sobą. On, Stworzyciel, dał ten świat rodzajowi ludzkiemu. Żadna z istot stworzonych przez Niego nie zna Go według Jego potęgi, ponieważ nikt nie zbadał Jego pochodzenia. Jednakże wszyscy Go znają według Jego miłości, dzięki Temu, przez którego wszystko stworzył (Rz 1,20). To nie nikt inny, jak Jego Słowo, nasz Pan, Jezus Chrystus, który w ostatnich czasach stał się człowiekiem pośród ludzi, aby przywiązać koniec do początku, to znaczy człowieka do Boga.
Oto dlaczego prorocy, otrzymawszy od tego samego Słowa dar prorokowania, z wyprzedzeniem głosili Jego przyjście w ciele, przez które dokonało się zjednoczenie Boga i człowieka, wedle łaskawości Ojca. Od początku bowiem Słowo głosiło, że ludzie ujrzą Boga, pojawi się na ziemi i będzie przebywał z nimi (Ba 3,38), że stanie się obecny pośród dzieła, które ukształtował, aby je zbawić. Prorocy z góry zatem oznajmiali, że ludzie ujrzą Boga, zgodnie z tym, co powiedział także Pan: „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą” (Mt 5,8). To pewne, według Jego potęgi i niewyrażalnej chwały, „człowiek nie może oglądać Bożego oblicza i pozostać przy życiu” (Wj 33,20), ponieważ Ojciec jest nieuchwytny. Ale według Jego miłości, Jego dobroci wobec człowieka i Jego wszechmocy, ofiaruje tym, którzy Go kochają, przywilej oglądania Boga, ponieważ „Co niemożliwe jest u ludzi, możliwe jest u Boga” (Łk 18,27).

Św. Ireneusz z Lyonu (ok. 130 – ok. 208)
biskup, teolog, męczennik

[Andrew von Habsburg]

18 grudnia

„Zbudziwszy się ze snu, Józef uczynił tak, jak mu polecił anioł Pański”

U początku tego pielgrzymowania wiara Maryi spotyka się z wiarą Józefa. Jeśli po zwiastowaniu Elżbieta powiedziała o Niej: „błogosławiona, która uwierzyła” (por. Łk 1, 45) — to w pewien sposób można by błogosławieństwo to odnieść również do Józefa, ponieważ odpowiedział on twierdząco na słowo Boga, przekazane mu w rozstrzygającym momencie. Józef wprawdzie nie odpowiedział na słowa zwiastowania słowami, tak jak Maryja, natomiast „uczynił tak, jak mu polecił anioł Pański: wziął swoją Małżonkę do siebie” (Mt 1, 24). To, co uczynił, było najczystszym „posłuszeństwem wiary” (por. Rz 1, 5).
Można powiedzieć, iż to, co uczynił Józef, zjednoczyło go w sposób szczególny z wiarą Maryi: przyjął on jako prawdę od Boga pochodzącą to, co Ona naprzód przyjęła przy zwiastowaniu. Uczy Sobór: „Bogu objawiającemu należy okazać «posłuszeństwo wiary» przez które człowiek z wolnej woli powierza się Bogu, okazując «pełną uległość rozumu i woli wobec Boga objawiającego»” (Dei Verbum 5). Powyższe słowa, które mówią o najgłębszej istocie wiary, odnoszą się w całej pełni do Józefa z Nazaretu.
Stał się on szczególnym powiernikiem tajemnicy „od wieków ukrytej w Bogu” (por. Ef 3, 9) — i to, podobnie jak Maryja, w tym momencie przełomowym, który Apostoł nazywa „pełnią czasu”, gdy „zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu”, by „mogli otrzymać przybrane synostwo” (por. Ga 4, 4-5). Józef — wraz z Maryją — jest pierwszym powiernikiem tej tajemnicy Boga żywego... Mając przed oczyma zapis obu ewangelistów: Mateusza i Łukasza, można też powiedzieć, że Józef jest pierwszym, który uczestniczy w wierze Bogarodzicy. Uczestnicząc, wspiera swą Oblubienicę w wierze Bożego zwiastowania. Droga własna Józefa — Jego pielgrzymowanie przez wiarę — zakończy się wcześniej...; jednakże droga wiary Józefa podąża w tym samym kierunku.

Św. Jan Paweł II (1920–2005)
papież

[Andrew von Habsburg]

19 grudnia

„A oto będziesz niemy”

W Boże Narodzenie świętujemy potrójne narodziny. Pierwsze to najszlachetniejsze narodziny jedynego Syna, zrodzonego przez Ojca niebieskiego w boskiej istocie, ale w odrębności Osób. Drugie nadrodziny to te, które dokonały się dzięki matce, która w swojej płodności zachowała całkowitą nieskazitelność swojej dziewiczej czystości. Trzecie to te, przez które Bóg, codziennie i o każdej godzinie, rodzi się w prawdzie, duchowo, dzięki łasce i miłości w dobrej duszy. […]
Na te trzecie narodziny musi pozostać w nas może jedynie proste myślenie o Bogu – nic z tego, co do nas należy, z naszego sposobu bycia, stawania się i otrzymywania, lecz tylko oddanie się Bogu na własność i pozostawienie całego miejsca temu, co Najwyższe i Najbliższe, po to by Jego dzieło mogło się w nas dokonać, by On się mógł w nas narodzić bez żadnych przeszkód z naszej strony. To dlatego święty Augustyn nam mówi: „Opróżnij siebie, abyś mógł zostać napełniony; wyjdź, aby móc wejść”. A w innym miejscu: „Szlachetna duszo, szlachetne stworzenie, dlaczego szukasz poza sobą Tego, który cały jest w tobie, prawdziwie i w sposób jak najbardziej oczywisty? A skoro uczestniczysz w boskiej naturze, to jakie znaczenie mają dla ciebie rzeczy stworzone i po co masz się nimi zajmować?” Gdyby człowiek przygotowywał w taki sposób miejsce w głębi siebie, Bóg, bez wątpienia, byłby zobowiązany wypełnić je i uzupełnić; w przeciwnym razie niebiosa by się raczej rozerwały, aby napełnić tę pustkę. Bóg nie może pozostawić rzeczy próżnymi, to byłoby sprzeczne z Jego naturą, z Jego sprawiedliwością.
To dlatego musisz zamilknąć, a wtedy Słowo tych narodzin, Słowo Boże, będzie mogło w tobie być wypowiedziane i usłyszysz je. Ale zrozum dobrze, że jeśli chcesz mówić, On musi zamilknąć. Nie można lepiej służyć Słowu jak milczeniem i słuchaniem. Jeśli zatem opuścisz całkowicie siebie, Bóg wejdzie cały. Im więcej wychodzisz, tym więcej On wchodzi, nie mniej, nie więcej.

Jan Tauler (ok. 1300–1361)
dominikanin ze Strasburga

[Andrew von Habsburg]

20 grudnia

„Bądź pozdrowiona, pełna łaski”

Jak mówić? Jaką pochwałę mógłbym wypowiedzieć dla chwalebnej i świętej Dziewicy? Ona przekracza wszelkie byty, z wyjątkiem samego Boga; z natury jest piękniejsza niż cherubinowie, serafinowie i wszystkie zastępy aniołów. Ani język z nieba, ani z ziemi, ani nawet anielski nie wystarczyłby, by Ją chwalić. Błogosławiona Dziewica, czysta gołębica, niebieska oblubienica, świątynia i tron boskości! Chrystus, jaśniejące słońce w niebie i na ziemi, jest Twój. Jesteś świetlistym obłokiem, który zniósł Chrystusa — lśniącą błyskawicę, która oświeca świat.
Bądź pozdrowiona, pełna łaski, bramo niebios; o Tobie mówi autor Pieśni nad Pieśniami, kiedy woła: „Ogrodem zamkniętym jesteś, siostro ma, oblubienico, ogrodem zamkniętym, źródłem zapieczętowanym” (4,12). […] Święta Matko Boża, nieskalana owieczko, wydałaś na świat Baranka, Chrystusa, Słowo wcielone w Tobie… Co za zadziwiający cud na niebie: niewiasta przyobleczona w słońce (Ap 12,1), niosąca światło w swych ramionach! […] Co za zadziwiający cud na niebie: Pan aniołów stał się niemowlęciem Dziewicy. Aniołowie oskarżali Ewę; teraz wychwalają Maryję, bo podniosła Ona Ewę z jej upadku i otworzyła niebo Adamowi wygnanemu z Raju. […]
Ogromna jest łaska dana tej świętej Dziewicy. To dlatego Gabriel się najpierw do Niej zwraca z takim pozdrowieniem: „Bądź pozdrowiona, pełna łaski”, jaśniejąca jak niebo. „Bądź pozdrowiona, pełna łaski”, Dziewico ozdobna w liczne cnoty… „Bądź pozdrowiona, pełna łaski”, poisz spragnionych słodyczą wiecznego źródła. Bądź pozdrowiona, święta, niepokalana Matko; Ty zrodziłaś Chrystusa, który istniał przed Tobą. Bądź pozdrowiona, królewska purpuro, Ty przyoblekłaś się w króla nieba i ziemi. Bądź pozdrowiona, zapieczętowana księgo; dałaś światu czytać Słowo, Syna Ojca.

Św. Epifaniusz z Salaminy (? – 403)
biskup

[Andrew von Habsburg]

21 grudnia

Św. Józef – wzór słuchania

Milczenie św. Józefa jest wypełnione kontemplacją tajemnicy Boga, w postawie całkowitego posłuszeństwa Jego woli. Innymi słowy, jego milczenie nie świadczy o pustce wewnętrznej, lecz przeciwnie, o pełni wiary w jego sercu, która kierowała każdą jego myślą i każdym jego czynem. Dzięki temu milczeniu św. Józef razem z Maryją zachowuje Słowo Boże, które poznał za pośrednictwem Świętych Pism, i odnosi je nieustannie do wydarzeń z życia Jezusa; jest to milczenie wypełnione nieustanną modlitwą, w której błogosławi on Pana, wielbi Jego świętą wolę i zawierza się bez reszty Jego Opatrzności. Nie będzie przesadne stwierdzenie, że to właśnie od swego „ojca” Józefa Jezus nauczył się – na ludzki sposób – owego głębokiego życia wewnętrznego, które jest podstawą autentycznej sprawiedliwości, owej „większej sprawiedliwości”, której pewnego dnia będzie uczył swych uczniów (por. Mt 5, 20).
Uczmy się milczenia od św. Józefa! Tak bardzo go potrzebujemy w świecie, często zbyt pełnym zgiełku, utrudniającego skupienie i słuchanie głosu Bożego. W tym okresie przygotowania do Bożego Narodzenia starajmy się pogłębiać wewnętrzne skupienie, byśmy mogli przyjąć i zachować Jezusa w naszym życiu.

Benedykt XVI
papież od 2005 do 2013

[Andrew von Habsburg]

22 grudnia

„Wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej” (Łk 1,48)

Poczęcie naszego Pana zostało wyobrażone w gorejącym krzewie, który płonął, nie tracąc swej zieleni (Wj 3,2), jak Maryja poczęła swego boskiego Syna, nie tracąc dziewictwa. Pan, który przebywał w płonącym krzewie, zamieszkał także w łonie Maryi. Tak, jak zszedł do tego krzewu, by uwolnić Żydów, wyprowadzając ich z Egiptu, podobnie zszedł do Maryi, by odkupić ludzi, wyrywając ich piekłu.
Wybór Maryi przez Boga spośród wszystkich kobiet, by przybrać nasze ciało, jest wyobrażony w runie Gedeona (Sdz 6,36 nn). Bo tak jak runo samo otrzymało niebieską rosę, podczas gdy ziemia wokół pozostawała sucha, tak samo jedynie Maryja została napełniona tą boską rosą, której żadne inne stworzenie w świecie nie zostało uznane za godne. Dziewica Maryja jest tym runem, z którego Jezus Chrystus utkał sobie tunikę. Runo Gedeona otrzymało rosę z nieba bez szkody, a Maryja poczęła Człowieka-Boga i w jej dziewictwie nie zaszły zmiany.
O Jezu, Synu Boga żywego, Ty, który z woli Ojca niebieskiego i ze współdziałania Ducha Świętego wyszedłeś z łona Ojca jak głucha rzeka poza Rajem rozkoszy; Ty, odwiedziwszy nasze doliny i ujrzawszy pokorę Twej służebnicy, zszedłeś do łona dziewicy, gdzie, przez niewypowiedziane poczęcie, przybrałeś śmiertelne ciało. Błagam cię, Jezu miłosierny, przez zasługi tej Dziewicy, Twej Matki, ześlij na mnie, niegodnego sługę, Twoją łaskę, abym Cię pragnął żarliwie, a przez tę miłość począł Ciebie w moim sercu i z pomocą tej samej łaski wydał zbawcze owoce dobrych dzieł. Amen.

Ludolf z Saksonii (ok. 1300–1378)
dominikanin, następnie kartuz w Strasburgu

[Andrew von Habsburg]

23 grudnia

Wszyscy pytali: „Kimże będzie to dziecię?”

Jaka będzie chwała sędziego, jeśli chwała heroda jest tak wielka? Jaki będzie ten, który ma przyjść jako droga (J 14,6), jeśli taki jest ten, który szykuje drogę? (Mt 3,3). Kościół uznaje narodziny Jana za szczególnie święte; nie świętuje uroczyście narodzin żadnego ze świętych, którzy nas poprzedzili, prócz Jana i Chrystusa. Jan rodzi się ze starej, niepłodnej kobiety; Chrystus z młodej dziewicy. Wiek rodziców nie sprzyjał narodzinom Jana; narodziny Chrystusa miały miejsce bez zjednoczenia płci. Jeden jest zapowiedziany przez anioła; drugi poczęty głosem anioła. Narodziny Jana wzbudzają niedowierzanie i jego ojciec traci mowę; Maryja wierzy w narodziny Chrystusa i poczęła Go przez wiarę.
Jan jawi się zatem jako granica między dwoma Testamentami, Starym i Nowym. Sam Pan to potwierdza, kiedy mówi: „Aż do Jana sięgało Prawo i Prorocy” (Łk 16,16). Jan reprezentuje zatem to, co jest stare, jak i to, co jest nowe. Ponieważ reprezentuje dawne czasy, rodzi się z dwojga starców; ponieważ reprezentuje nowe czasy, okazuje się prorokiem już w łonie swej matki (Łk 1,41). Jawi się jako posłaniec przed Chrystusem, zanim jeszcze się spotkali. Te rzeczy pochodzą od Boga i przekraczają zdolności słabego człowieka.
Wreszcie Jan się rodzi, otrzymuje swoje imię, a język jego ojca zostaje rozwiązany. Należy powiązać te wydarzenia z ich głęboką symboliką.

Św. Augustyn (354–430)
biskup Hippony (Afryka Północna) i doktor Kościoła

[Andrew von Habsburg]

24 grudnia

„Ty rozświetliłeś tę noc światłem prawdy”

„Gdy głęboka cisza zalegała wszystko, a noc w swoim biegu dosięgała połowy, wszechmocne Twe słowo przyszło z nieba, z królewskiej stolicy” (Mdr 18,14-15). Pismo wskazuje na święty czas, kiedy wszechmocne Słowo Boga przyjdzie do nas, aby ogłosić nam nowinę o naszym zbawieniu. Wychodząc z najgłębszej tajemnicy Ojca, przychodzi ono w postaci człowieka. Słowo Boga schodzi z królewskiego tronu i zniża się do nas, aby nas wynieść na wysokości; przyjmuje ubóstwo, aby nas ubogacić; staje się człowiekiem, aby wynieść nas do Boga.
To Słowo mówiło: Niechaj się stanie świat i stał się świat; mówiło: Niechaj się stanie człowiek i stał się człowiek. Ale tego, co stworzyło Słowo, nie odtworzy ono tak samo łatwo. Stworzyło przez swoje przykazania, ale musiało odtworzyć przez swoją śmierć. Stworzyło – nakazując, ale odtwarzało – cierpiąc. „Uprzykrzyliście się Panu” mówi Słowo (Ml 2,17). Cały świat nie przeszkodził mi w organizowaniu i rządzeniu nim, gdyż „Ja sięgam potężnie od krańca do krańca i władam wszystkim z dobrocią” (Mdr 8,1). Jedynie człowiek złamał moje prawo, uprzykrzył mi się swoimi grzechami. Dlatego też, schodząc z tronu niebieskiego, przyjąłem ciało z dziewicy i utożsamiłem się z upadłą ludzkością. Po narodzeniu owinięto mnie w pieluszki i położono mnie w żłobie, gdyż nie było miejsca w gospodzie dla Stwórcy świata. Wsłuchajmy się w to, co mówi do nas Pan w naszych sercach. Aby zniknęła niezgoda i aby ucichły bezładne obrazy naszej wyobraźni, aby nasze uszy czujnie słuchały tego, co mówi Duch Święty – głos z niebios.

Julian z Vezelay (Iulianus Vizeliacensis)
(ok. 1080 – ok. 1160), benedyktyn

[Andrew von Habsburg]

25 grudnia

Ty, jedyny Synu Ojca, urodziłeś się w naszym ciele!
Najpierw, przez Twojego boskiego Ducha,
dusza Najświętszej Dziewicy została uświęcona,
a moc Twojego Ojca w niebie
otoczyła ją swoim cieniem.

Następnie Ty, jedyny Syn Ojca,
Zstąpiłeś z własnej woli do jej łona:
Stałeś się prawdziwym ciałem,
Bogiem i człowiekiem, tworząc jedno.

Narodziłeś się z naszym ludzkim ciałem,
Ty, który najpierw narodziłeś się z Ojca bezcieleśnie;
Usunąłeś cierpienia pierwszego człowieka,
Okrytego liśćmi, dzięki swoim pieluszkom.

O Ty, Słowo, w żłobie tego, który jest pozbawiony mowy,
Aby być pokarmem dla tego, który jest obdarzony mową,
O Ty, Światło, objawione przez światło gwiazdy,
dzięki niej Mędrcy oddali Ci cześć.

Chóry aniołów zstąpiły do groty,
I służyły Ci w Twoim świętym Narodzeniu;
Powiadomiły pasterzy i ogłosili im Dobrą Nowinę;
Śpiewały: „Chwała na wysokościach!”

[Andrew von Habsburg]

26 grudnia

„Oto idę, abym spełniał wolę Twoją, Boże” (Hbr 10,7)

Po raz kolejny klękamy przed szopką. Tuż blisko nowo narodzonego Zbawiciela widzimy świętego Szczepana. Czym zasłużył sobie na to zaszczytne miejsce ten, który pierwszy dał świadectwo krwi Ukrzyżowanemu? W swoim młodzieńczym zapale wypełnił to, co Pan oznajmił, przychodząc na świat: „Utworzyłeś mi ciało. Oto idę spełniać Twoją wolę” (Hbr 10,5-7). Dał przykład doskonałego posłuszeństwa, którego korzenie zanurzają się i uzewnętrzniają w miłości. Kroczył śladami Pana w tym, co dla natury i być może dla serca ludzkiego jest najtrudniejsze, a nawet niemożliwe: jak Pan, wypełnił przykazanie miłości nieprzyjaciół. Dziecię w żłóbku, które przybyło wypełnić wolę Ojca aż do śmierci krzyżowej (Flp 2,8), widzi w duchu przed sobą tych, którzy pójdą za Nim na tej drodze. Kocha tego młodzieńca, na którego zaczeka pewnego dnia, aby dać mu pierwsze miejsce przy tronie Ojca, z palmą w dłoni. Jego mała ręka wskazuje na niego, dając go nam za przykład, jakby mówił: „Oto złoto, jakiego od was oczekuję”.

Św. Teresa Benedykta od Krzyża (Edyta Stein) (1891–1942)
karmelitanka bosa, męczennica, współpatronka Europy