Vigilia Natalis Domini - XXV XII MMXXV

[Albert]

Missa in Nocte

Pasterka
XXV XII MMXXV

O północy, gdy mroźne powietrze nad Welią zdawało się skrzyć od gwiazd, wierni zgromadzili się w monumentalnej Bazylice św. Pawła. Świątynia, zazwyczaj surowa w swej kamiennej powadze, tej nocy tonęła w blasku niezliczonych świec i lampek oliwnych, przystrojona w girlandy z jodły i ostrokrzewu. W powietrzu unosiła się woń wosku, kadzidła i zimnej, kamiennej wilgoci.

Tuż po wybiciu godziny dwunastej, przy akompaniamencie uroczystych dźwięków organów, z zakrystii wyszła procesja. Na jej czele niesiono figurę Nowonarodzonego Dzieciątka w pozłacanym żłóbku. Za nią, w białych, lśniących ornatach, szli duchowni. Patriarcha Albert kroczył w białej, gronostajem podbitej cappa magna, z pastorałem w dłoni i prostą, złotą mitrą na głowie. Jego wejście do wypełnionej po brzegi bazyliki przyjęto radosnym szmerem. Gdy zasiadł na tronie ustawionym przed konfesją Apostoła Narodów, chór zaintonował potężne „Adeste fideles”.

Liturgia rozpoczęła się uroczystym śpiewem „Dominus dixit ad me”. Po raz pierwszy od wielu tygodni rozbrzmiało pełne, triumfalne „Gloria in excelsis Deo”, a wszystkie dzwony bazyliki i dzwonki na ołtarzu zadzwoniły, by ogłosić radość. Diakon odśpiewał Ewangelię o narodzinach w Betlejem i anielskim „Gloria” pasterzom.

Homilię wygłosił sam Ojciec Święty. Mówił krótko, jego głos, nieco ochrypły od zimna i emocji, niosło echo pod sklepieniem. „Nie lękajcie się – zaczynał. – Bo oto Bóg przyszedł nie w blasku mieczy, ale w bezradności dziecięcia. Przyszedł nie do pałaców, ale do stajni. Przyszedł na światło naszej nocy.” Wskazał na żłóbek. „Patrzcie. Oto znak dla nas. Bóg jest z nami. Emmanuel.”

W kulminacyjnym momencie Przeistoczenia, gdy uniósł Hostię, cała bazylika zapadła w głęboką, czujną ciszę, przerywaną tylko trzaskiem płomieni. Komunię świętą poprzedziło odśpiewanie rotryjskiej kolędy „Wśród nocnej ciszy”.

Po komunii, Patriarcha pobłogosławił lud, a następnie, trzymając w rękach monstrancję, udzielił uroczystego błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem. Procesja wyjściowa, przy dźwiękach „Te Deum”, powoli opuściła nawę.

Gdy ostatni wierni wyszli na mroźny plac przed bazyliką, w kaplicy żłóbka jeszcze długo paliły się świece, a niektórzy śpiewali cicho kolędy. Noc była najciemniejsza, ale Światło już przyszło. Z Bazyliki św. Pawła na Welii rozchodziła się po Rotrii cicha, niezwyciężona radość Bożego Narodzenia.

[Andrew von Habsburg]

Święta Bożego Narodzenia jak zawsze obstawiała Gwardia Szwajcarska