Przyjęcie defilady wojskowej przez nowego Gonfaloniere

[Pio Maria de Medici]

Wojskowa Defilada ku czci Nowego Gonfaloniere

Ciężki, gryzący zapach spalin mieszał się tego popołudnia z wonią kadzidła, która zdawała się na stałe wżarta w mury Apostolskiego Miasta. Słońce stało w zenicie, odbijając się ostrym blaskiem od bruku Placu św. Pawła, który drżał dziś nie od kroków pielgrzymów, lecz od gąsienic pancernych bestii.

Na drewnianej trybunie honorowej, wzniesionej specjalnie na tę okazję, stał on – Jego Eminencja Pio Maria de Medici. Nie miał na sobie ornatów liturgicznych. Tego dnia, jako nowo mianowany Gonfaloniere Wojsk Patriarszych, przywdział czarny strój wojskowy. Jedynym przełamaniem tej surowej czerni był purpurowy pas oraz baretki i ordery wojskowe, które lśniły na jego piersi, przypominając, że Kościół Rotryjski to nie tylko modlitwa, ale i tarcza.

Kardynał zasalutował. Dłoń przytknięta do skroni była pewna, a wzrok surowy, lecz pełen ojcowskiej dumy. Przed nim przetaczała się potęga Rotrii. Najpierw czołgi – stalowe kolosy, których silniki ryczały niczym lwy św. Marka. Maszyny, choć nosiły ślady minionych lat i konstrukcji z czasów wielkich wojen, wciąż budziły respekt. Były dowodem na to, że technika w służbie wiary nie rdzewieje. Załogi wychylały się z wieżyczek, oddając honor purpuratowi, a on odpowiadał im skinieniem głowy.

Za pancerzem szła piechota – równy, rytmiczny stukot tysięcy butów, który brzmiał jak bicie jednego, wielkiego serca Państwa Kościelnego. A na końcu, w chmurze pyłu, wyłoniła się kawaleria i artyleria ciągniona przez ciężarówki. Przeszłość spotykała się z teraźniejszością.

Pio Maria de Medici opuścił dłoń, gdy ostatni oddział mijał trybunę. Spojrzał na zgromadzone tłumy i oficerów sztabowych.

– Patrzą na nas i pytają, czy w tych nowych, niepewnych czasach Rotria wciąż ma kły – pomyślał, a cień uśmiechu przemknął mu po twarzy. – Oto jest odpowiedź. Nasza tradycja to nie popiół, którego strzeżemy, lecz ogień, który niesiemy. Chwalebny rys historii nie jest tylko zapisem w kronikach. On jedzie na tych gąsienicach.

Gonfaloniere odwrócił się do swoich adiutantów. Defilada dobiegła końca, ale praca nad bezpieczeństwem domeny dopiero się zaczynała.

[Henryk Ziemiański de Harlin]

Cała potęga Rotria Esercito.

[Andrew von Habsburg]

Gratuluję objęcia tej funkcji i szczerze życzę powodzenia