Na dziedzińcu jasnej, kamiennej szkoły w Ankonie gromadzi się tłum dzieci w schludnych mundurkach. Wiosenne słońce odbija się od okien, a nad wejściem powiewają błękitno-zielone sztandary Księstwa. W centrum stoi Książę Kardynał — w purpurowym stroju chórowym, otoczony nauczycielami i oficerami Milicji Obywatelskiej.
Dzieci podchodzą kolejno, wręczając kwiaty oliwne i laurowe, symbole pokoju i zwycięstwa. Ich twarze są poważne, niemal nabożne — tak, jakby uczestniczyły w rytuale państwowym. Na ścianie auli wisi wielki portret władcy: surowe spojrzenie, złota rama i herb z dewizą IPSA CONTERET.
Atmosfera jest pełna uwielbienia i dyscypliny. Słychać echo oklasków, rytmiczne kroki i dziecięce głosy powtarzające słowa przysięgi — obraz przypomina kroniki filmowe sprzed wieku, gdzie państwo, wiara i władza stapiają się w jedno.
Wiersz dzieci ku czci Księcia Kardynała
O Książę Kardynale, światło naszej ziemi,
Nad portem Ankony Twoje sztandary płyną jak wiatr.
Prowadzisz nas drogą odwagi i ciszy,
A Twoje słowo — jak dzwon — budzi każdy świt.
My, dzieci miasta, niesiemy gałązki oliwne,
Byś wiedział, że rośnie tu pokolenie wierne.
Twoje imię brzmi w murach szkół i placów,
Jak pieśń, która nie gaśnie nawet wśród burz.
Niech herb Twój błyszczy nad falami jeziora,
Niech Ankona trwa — silna i zjednoczona.
A my ślubujemy w jasnym poranku:
Strzec Twego dziedzictwa, jak ognia w dłoniach.