Klasztor Świętego Piotra

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

Monastero di San Pietro 



Klasztor Świętego Piotra jest urokliwym kompleksem budynków, położonym na obrzeżach marchii Senigallia, z dala od zgiełku. Tutaj mieszka i pracuje arcybiskup Henryk Ziemiański-Wieniawa. Oprócz księcia, w klasztorze mieszka kilkunastu zakonników Zakonu Świętego Izydora. Centrum życia modlitewnego jest kościół św. Tymoteusza, gdzie markiz codziennie sprawuje liturgię dla wspólnoty zakonnej. 


Cela abp. Ziemiańskiego-Wieniawy

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

S. Cyrilli Episc. Alexandrini Confessoris et Ecclesiæ Doctoris



Gdy na zegarach było już po godzinie dziewiętnastej, w kościele św. Tymoteusza rozpoczęła się msza święta sprawowana przez markiza Senigalli, arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego-Wieniawę OSI. Liturgię sprawowano w intencji pokoju w Sarmacji. 

Orémus.

Deus, qui beátum Cyríllum Confessórem tuum atque Pontíficem divínæ maternitátis beatíssimæ Vírginis Maríæ assertórem invíctum effecísti: concéde, ipso intercedénte; ut, qui vere eam Genitrícem Dei crédimus, matérna eíusdem protectióne salvémur.

Per eúndem Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona arcybiskup wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą. 

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i  Bracia, 


Miejscem wydarzenia jest Genezaret, czyli żyzne tereny wokół Jeziora Galilejskiego. Początkowo autor zarysowuje wydarzenie w liczbie mnogiej: jest Jezus i są z Nim uczniowie. Autor mówi, że przeprawili się, przypłynęli, przybili do brzegu, wysiedli i tu kończy się narracja w liczbie mnogiej i reszta tekstu skupia się już tylko na osobie Jezusa, jest mowa o tym, że został od razu rozpoznany. Przyjrzyjmy się temu terminowi rozpoznany. W tekście greckim mamy tu ἐπιγινώσκω [epiginōskō], które oznacza nie powierzchowną znajomość, ale poznanie gruntowne, dokładne rozpoznanie, chodzi o to, że o kimś lub o czymś wie się w pełni, rozumie się, ma się pewność co do osoby lub sytuacji. Skutkiem tego zaczęli znosić do Jezusa swoich chorych i każdy z nich został uzdrowiony. I właśnie o to chodzi z nami, byśmy poznali Jezusa, to znaczy zrozumieli Kim On jest i przyjęli prawdę o Nim.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni. 

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

Feria IV Cinerum

XVIII II MMXXVI A.D 



W Środę Popielcową, o poranku, wierni gromadzą się w nawach kościoła św. Tymoteusza, aby uroczyście rozpocząć okres Wielkiego Postu oraz tradycyjnie posypać swoje głowy popiołem. Punktualnie o godzinie 7:25 rozległ się dźwięk sygnatury, a następnie z zakrystii wyszła procesja prowadzona przez turyfera z dymiącą kadzielnicą, za którym szli krucyferariusz z krzyżem i akolici ze świecami. Za nimi zaś kroczyli pozostali ministranci, diakoni i prezbiterzy, natomiast na końcu podążał celebrans - Jego Książęca Wysokość arcybiskup Henryk Ziemiański-Wieniawa OSI. 



Msza święta rozpoczęła się dziś od poświęcenia popiołu, a następnie arcybiskup posypał nim głowy zgromadzonych wiernych.



Po tym obrzędzie chór odśpiewał Introit oraz Kyrie eleison. 

Orémus.

Præsta, Dómine, fidélibus tuis: ut jejuniórum veneránda sollémnia, et cóngrua pietáte suscípiant, et secúra devotióne percúrrant.

Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. 

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona, arcybiskup zdjął manipularz i  wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą. 

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,


Jezus przypomina, że prawdziwa pobożność nie polega na pokazaniu jej przed innymi: „Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli”. Środa Popielcowa nie jest dniem, w którym mamy popisywać się swoim postem czy modlitwą – chodzi o szczere, ukryte przed oczami świata spotkanie z Bogiem. Chodzi o modlitwę osobistą pielęgnowaną w zaciszu naszych serc.
Modlitwa, jałmużna i post mają moc tylko wtedy, gdy wypływają z autentycznego serca. Jezus uczy: „Ty zaś, gdy pościsz, namaść sobie głowę i umyj twarz, aby nie ludziom pokazać, że pościsz, ale Ojcu twemu, który jest w ukryciu”. To zaproszenie, by nasze praktyki religijne były aktem miłości i pokory, a nie sposobem zdobywania pochwał czy uznania ludzi.
Środa Popielcowa staje się więc dniem wewnętrznej przemiany. To czas, aby sprawdzić swoje motywacje i otworzyć serce na Boże spojrzenie. Modlitwa, post i jałmużna stają się wtedy prawdziwym znakiem nawrócenia, które prowadzi do bliskości Boga.
Obietnica Jezusa jest jasna: „A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie”. Bóg nagradza autentyczną pobożność, nawet jeśli nikt jej nie dostrzega. Środa Popielcowa przypomina, że nasze działania w ukryciu – modlitwa, post, jałmużna – stają się źródłem prawdziwego błogosławieństwa i spotkania z Bożą miłością, choć może na efekty poczekamy aż do dnia, kiedy znajdziemy się w niebie.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni. 

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

Via Crucis

XX II MMXXVI A.D 

 

Po zakończonej mszy świętej, w kościele św. Tymoteusza odbyło się nabożeństwo Drogi Krzyżowej, któremu przewodniczył Jego Książęca Wysokość arcybiskup Henryk Ziemiański-Wieniawa OSI. Uczestnicy wspólnie przeszli przez 14 stacji, a krzyż był niesiony po kolei przez każdego zakonnika. 

Stacja 1. Pan Jezus skazany na śmierć.

Panie, jak liczni są moi przeciwnicy,
jak wielu przeciw mnie powstało!
Wielu mówi o mnie:
„W Bogu nie ma dla niego zbawienia!”
Ale Ty, Panie, jesteś moją tarczą.
Nie lękam się tysięcy ludzi,
chociaż mnie osaczyli.
Zacznij działać, Panie,
ocal mnie, mój Boże!”
(Ps 3, 2-3, 4a, 7-8a)

Ostatni cud Jezusa – wskrzeszenie Łazarza – doprowadziło przeciwników Jezusa do wściekłości. Nie widzieli już innego wyjścia, niż Jego śmierć. Choć nie musieli wcale tak decydować, mając do wyboru dobro i zło – wybrali zło. Ale Bóg ze zła może wyprowadzić dobro. I złe wybory ludzi wpisać w swój plan, nie dlatego, że zło Mu się podoba, ale dlatego, że potrafi przemienić dotkniętą złem rzeczywistość w najlepszą możliwą. Ty też często wybierasz zło. Nie, to nie jest duże zło; nie ma porównania ze skazywaniem kogoś na śmierć. To takie małe rzeczy. Inni robią gorzej.

Pozwól teraz, żeby Duch Święty pokazał ci, jakie małe, niepozorne zło rozgościło się w twoim życiu.
Zostaw to, co odkrywasz, u stóp krzyża, by Bóg z tego zła mógł wyprowadzić w twoim życiu dobro.

Stacja 2. Jezus bierze krzyż na swoje ramiona.

Odpowiedz na moje wołanie,
Boże, który mnie sądzisz sprawiedliwie!
Zmiłuj się nade mną i usłysz moją modlitwę!
Synowie Adama,
dokąd będziecie mnie lekceważyć,
czemu kochacie marność
i lubujecie się w kłamstwie?
(Ps 4, 2-3)

Jezus bierze krzyż. Nie zasłużył na niego. Krzyż jest niesprawiedliwy. Ale Jezus bierze go i tak, bo wie, że w Bożym planie to jest droga do tego, by odzyskać i uratować tych, których kocha: wszystkich ludzi. Co jest twoim krzyżem? Nie myśl na razie o tym, co zewnętrzne: o trudnościach, o działaniach innych ludzi. Bo najczęściej krzyżem dla siebie jesteś ty sam. Twoje słabości. Pokusy, którym ulegasz. Nie proś, by Bóg ci je zabrał: bo to właśnie one mogą stać się łaską, mogą stać się drogą do bycia lepszym człowiekiem. Przyjmowanie trudności, które wynikają z twojego charakteru, twoich nawyków – to jest przyjmowanie krzyża.

Pozwól teraz, żeby Duch Święty pokazał ci, jaka słabość, jaka pokusa jest twoim krzyżem.
Poproś Go, by Jego mocą i z Jego pomocą niesienie tej słabości stawało się dla ciebie okazją do czynienia dobra.

Stacja 3. Jezus upada pod krzyżem po raz pierwszy.

Zmiłuj się nade mną, Panie,
bo jestem słaby,
ulecz mnie, Panie,
bo drżą moje kości
przenika mnie trwoga,
a Ty, Panie, jak długo jeszcze będziesz zwlekał?
Powróć, o Panie, i mnie ocal,
wybaw mnie swoją łaską!
(Ps 6, 3-5)

Belka krzyża, którą Jezus niesie, mogła ważyć nawet do sześćdziesięciu kilogramów. Zdrowy, sprawny i w sile wieku syn cieśli poradziłby sobie z niesieniem jej bez trudu. Ale Jezus jest głodny, spragniony, wyczerpany i ciężko poraniony chłostą, która miała doprowadzić skazańca do stanu krytycznego. Nie ma nic dziwnego z tym, że traci równowagę i upada. Gdy ty przyjmujesz swoje słabości i pokusy i idziesz z nimi dzień po dniu, twoja równowaga też bywa bardzo chwiejna. Im dalej od ostatniej spowiedzi, tym częściej się potykasz, tym więcej zbierasz zranień, aż w końcu nie da się już nie upaść. Wiesz, że to prawda. Bóg też to wie.

I właśnie On mówi ci teraz, że bardzo cię kocha.
Że widzi twój ostatni upadek, wszystkie potknięcia, ciężar, który niesiesz. Gdy upadasz, jest bardzo blisko, tak blisko, żeby cię podnieść. Gdy go zawołasz, nie będzie zwlekał. Żaden twój grzech nie sprawi, że On przestanie cię kochać. Nic nie jest w stanie odebrać ci Jego miłości. Nic.

Stacja 4. Jezus spotyka swoją Matkę.

Zachowaj mnie, Boże, bo Tobie zaufałem!
Rzekłem Panu: Ty jesteś moim Panem,
moje dobro pochodzi od Ciebie.
Do świętych,
którzy są na Jego ziemi,
całą swą wolę
cudownie nakłonił.
(Ps 16, 1-3)

Maryja patrzy na swojego Syna, którego trudno teraz rozpoznać, tak jest zakrwawiony, poraniony i cierpiący. Ale Ona widzi go takim, jaki On naprawdę jest. I wie, że to cierpienie prowadzi do zwycięstwa. Być może z tobą i twoją matką jest o wiele trudniej. Nie jesteś bezgrzeszny jak Jezus. A twoja matka nie jest tak święta, jak Maryja. Ale to właśnie twoja matka została wybrana, by patrzeć na ciebie spojrzeniem pełnym czułości i widzieć to, co w tobie najlepsze – i najgorsze. To właśnie ona najczęściej potrafi powiedzieć ci prawdę o tobie: choć nie zawsze umie to zrobić w najlepszy sposób. W spojrzeniu Maryi jest miłość i wsparcie. Nie wiem, gdzie jest teraz twoja mama. Może ją kochasz, może trudno ci z nią żyć, może odeszła i ma inne życie, może nie żyje.

Stacja 5. Szymon Cyrenejczyk pomaga nieść krzyż Chrystusowi.

Szczęśliwy, kto myśli o biednym,
Pan go wybawi w dniu nieszczęścia.
Pan go ustrzeże, zachowa przy życiu
uczyni szczęśliwym na ziemi.
Pan mu udzieli pomocy na łożu boleści,
w chorobie poprawi mu posłanie.
(Ps 41, 2-4)

Nie, Szymon z Cyreny wcale nie był chętny do pomocy. Był zmuszony do tego, by zhańbić się dotykaniem skazańca. By brać udział w czymś, w czym żaden normalny człowiek nie chciał brać udziału. Był tam przypadkiem. Nie stał i się nie gapił; wracał od swoich spraw. Ludzie spotkani przypadkiem potrafią rozjaśnić twoje życie. Nie muszą cię znać ani ty nie musisz znać ich. Zaskakują cię swoją otwartością, poświęceniem, chęcią niesienia pomocy, choć wiadomo, że trudno ci się będzie zrewanżować.

Pozwól teraz, żeby Duch Święty przypomniał ci człowieka, który cię zaskoczył.
Pomocą, życzliwością, wsparciem, którego wcale się nie spodziewałeś, a było ci tak bardzo potrzebne. Zobacz: tak Bóg tak się o ciebie troszczy. On wie, czego i kiedy ci potrzeba. I gdy Jemu ufasz, nigdy nie zostawi cię bez pomocy, zawsze znajdzie inne swoje dziecko, które będzie skłonne porzucić swoje sprawy, żeby zatroszczyć się o ciebie. Im bardziej przypadkowo, tym bardziej z Jego natchnienia.

Stacja 6. Weronika ociera twarz Chrystusowi.

Miłujesz sprawiedliwość,
nienawidzisz nieprawości,
dlatego Bóg Twój, o Boże,
namaścił Cię olejkiem wesela bardziej,
niż Twych towarzyszy.
Córki królewskie
wychodzą na Twoje spotkanie.
(Ps 45, 8.10a)

Weronika. Jej imię przypomina to, co zrobiła: vero ikon znaczy: prawdziwy obraz. Weronika, odważna kobieta, która nie bała się usłużyć skazańcowi. Może zobaczyła w nim niewinnego, udręczonego człowieka, który musi iść, choć ma oczy zalane potem i krwią. A może zobaczyła w nim żywego, cierpiącego, bliskiego na wyciągnięcie ręki Mesjasza, dowód na to, że Bóg nie zapomniał o swoim ludzie, a Jego obietnica właśnie się spełnia. Weronika; córka królewska, która wychodzi na spotkanie Króla, choć On wcale nie nosi królewskiej szaty. I obietnica boża, która wcale nie spełnia się tak, jak się wszyscy spodziewali. Czego ty się spodziewasz po Bogu? Jakie masz oczekiwania? Czego, co On ci daje, nie dostrzegasz, bo wygląda zupełnie inaczej, niż według ciebie powinno?

Pozwól teraz, żeby Duch Święty pokazał ci twoje rozczarowanie.
Czym rozczarował cię Bóg? Co obiecał, a ty wcale nie widzisz, żeby się spełniało? Powiedz Mu teraz o tym. Najprościej, tak, jak potrafisz. Poproś, by Ci pokazał, jak ta sytuacja wygląda, gdy się na nią patrzy Jego boskim spojrzeniem.

Stacja 7. Jezus upada pod krzyżem po raz drugi.

Ukaż mi drogi Twoje, Panie,
naucz mnie chodzić ścieżkami,
które wskazujesz.
Prowadź mnie w swej wierności
i pouczaj, bo Ty jesteś Bogiem
(Ps 25, 4-5)

Upada, znowu upada, chociaż przecież Szymon Mu pomaga. I znowu – nie ma w tym nic dziwnego. Tyle, że On cierpi niewinnie i przyjmuje z pokorą to, co przychodzi, rozszarpujący ramiona ból, niemal roztrzaskane na kamieniach lewe kolano, pulsujące, poszarpane przez bicze mięśnie i ścięgna. W twoim życiu też nie da się nie upadać. Ale to nie znaczy, że masz się poddać i nie robić już nic. Nie znaczy, że masz sobie pozwolić na wszystko, bo skoro upadków nie da się uniknąć, to co za różnica. Słabości i pokusy, które w końcu doprowadzą cię do grzechu – one będą. Będą cały czas. Upadek to nie jest koniec, nigdy. Natomiast zawsze przynosi rozczarowanie sobą. Niesmak, że się nie udało. Gryzące poczucie, że nie jesteś w porządku, że jesteś do niczego. Beznadziejny.

Pozwól teraz, by Duch Święty pokazał ci, to, w czym jesteś sobą rozczarowany.
To, w czym uznałeś, że taki jesteś, taka jesteś i już. I nic się nie zmieni. W czym czujesz się beznadziejny i nic nie wart. Bóg mówi, że On nie jest tobą rozczarowany. On cię zna. Najlepiej. Wie, na co cię stać, a na co na pewno nie. I chce cię prowadzić tak, żeby upadki zdarzały się jak najrzadziej. Ale bez twojej woli, bez twojej zgody nie będzie cię prowadził. Bo On nigdy nie odbiera wolności, nawet, jeśli w tej wolności ludzie prowadzą Go na krzyż. By cię prowadził, musisz najpierw wybrać Jego. Jeśli chcesz, powiedz teraz na głos: Jezu Chryste, przyjmuję Cię jako mojego Pana i Zbawiciela.

Stacja 8. Jezus upomina płaczące kobiety.

Panie, kto zagości w Twoim namiocie,
kto zamieszka na Twej świętej górze?
Ten, kto postępuje nienagannie,
czyni sprawiedliwość,
kto mówi prawdę w swym sercu,
kto swym językiem nie kłamie,
nie czyni zła bliźniemu
i nie znieważa sąsiada.
(Ps 15, 1-3)

Te kobiety chciały Mu usłużyć; jak pogrzebowe płaczki, choć jeszcze nie umarł i nie miał pogrzebu. A Jezus się zatrzymuje. I mówi do nich. Można powiedzieć: skazaniec marnuje oddech, tak cenny, gdy go prawie już brak. Można powiedzieć: ktoś skazany na haniebną śmierć osądza innych. Bo przecież Jezus mówi do kobiet: „Nie płaczcie nade Mną! Płaczcie raczej nad sobą i nad waszymi dziećmi! Bo jeśli tak czynią z drzewem zielonym, to co stanie się z uschniętym?” Nie wiadomo, co zrobiły z Jego słowami te kobiety. Może zrobiło to na nich wrażenie i się nawróciły. Może oburzyły się i wróciły do swoich domów, ignorując Jego słowa. Tobie też się zdarza ignorować to, co Bóg do ciebie mówi, prawda? Myślisz sobie: to mnie nie dotyczy. Współczujesz Mu, gdy przeżywasz drogę krzyżową, ale ty tak ogólnie jesteś w porządku. Inni grzeszą. Ale ty tu jesteś tylko jako wsparcie. Nie masz udziału.

Poproś teraz z odwagą Ducha Świętego, żeby przypomniał ci słowa, które były skierowane do ciebie, ale puściłeś je mimo uszu.
Uznałeś, że to nie było ani o tobie, ani do ciebie. Co to za słowa? Kto je powiedział? Pamiętasz je, prawda? Ale Bóg nie mówi ci prawdy o tobie, by cię zranić. On wie, że prawda może pomóc ci żyć. Żyć w pełni, z radością, z miłością, czując, że żyjesz, a nie tylko wegetujesz, a życie mija dzień po dniu. Gdy przyjmiesz Jego słowa o sobie – to zmieni twoje życie.

Stacja 9. Jezus upada pod krzyżem po raz trzeci.

Jak długo, Panie,
nie będziesz o mnie pamiętał?
Jak długo będziesz odwracał ode mnie swoje oblicze?
Spójrz i wysłuchaj mnie, Panie,
mój Boże!
Oświeć moje oczy,
bym na śmierć nie zasnął.
Niech nie mówi mój nieprzyjaciel:
„Pokonałem go!”
(Ps 13, 2.4-5)

To już jest prawie koniec. I sił też prawie koniec. Właściwie nie wiadomo, jak Jezus może jeszcze iść. Ci, co się spodziewali, że dokona jakiegoś cudu, że się uratuje w ostatniej chwili, że zwycięży – widzą przegranego. Ty też masz takie miejsce, taką przestrzeń w życiu, w której czujesz się przegrany. Twoje słabości, pokusy, wynikające z nich grzechy zwyciężyły i już nie ma szans. Jesteś przegrany, ale i tak musisz iść dalej. Więc idziesz. I to jest twoja droga krzyżowa. Bo to uczucie, że jesteś przegrany, psychicznie i fizycznie cię obciąża. Nie jesteś wierny, nie jesteś dobry, nie jesteś sprawiedliwy. Czujesz się porzucony i nic dziwnego, że Bóg cię porzucił, bo nie zasługujesz na Jego łaskę. Z tej sytuacji nie ma już wyjścia. Nic się nie zmienia od dawna.

Wsłuchaj się teraz w swoje serce. W czym czujesz się kompletnie przegrany?
Co uznałaś za niemożliwe i straciłaś nadzieję? Pan Bóg mówi ci teraz: nie jesteś przegrany. Ze Mną możesz zwyciężyć wszystko. Ja cię nie porzucam, nie zapominam o tobie, nigdy. Zawsze zasługujesz na moją łaskę, bo Ja nikogo nie skreślam, nikogo nie porzucam, nikogo nie przestaję kochać. Zależy mi na tobie. Chcę przemienić twoje życie. Dzisiaj.

Stacja 10. Jezus z szat odarty.

Przenikasz i znasz mnie, Panie.
Wiesz, kiedy kładę się i wstaję,
i czytasz z daleka w moich myślach.
Ze wszystkich stron mnie ogarniasz
i kładziesz na mnie swą rękę.
Przedziwna jest Twoja wiedza o mnie;
przerasta mnie, nie mogę jej pojąć!
(Ps 139, 1a-2. 5-6)

Odarcie z szat. To kolejny moment upokorzenia. Tradycja mówi, że Jezus został w przepasce biodrowej; ale jest też możliwe, że stał przed patrzącymi nago, okryty tylko ranami i krwią. To moment, w którym nie można już niczego ze swojej fizyczności ukryć. Ciebie nikt nie odziera z szat, by cię upokorzyć przed patrzącymi. Czujesz się bezpiecznie w swoich ubraniach, w swojej głowie, w swojej duszy, do której nikt nie ma dostępu. Nikt poza Bogiem. On wie o Tobie wszystko. I można się tej myśli bać, jeśli się patrzy na Niego jak na surowego ojca, który wymaga, by jego dzieci były doskonałe. Bóg nie jest surowym ojcem. Jest Ojcem, który gorąco kocha. Ciebie kocha. Dowód tej miłości stoi przed Tobą: Jezus Chrystus, który dał się poniżyć, poranić, upokorzyć, zmaltretować i zaraz umrze, by ciebie ratować.

Tak, Bóg wie o Tobie wszystko. Zna Twoje myśli. Można się tego bać. A można też zobaczyć w tym szansę. Powierzyć się komuś, komu nie trzeba długo i wyczerpująco opowiadać, co się dzieje w twoim sercu, bo już to wie. Komuś, kto może wszystko i wszystkie twoje raniące sekrety, tajemnice, których się wstydzisz przed światem – małe i ogromne – może przemienić w coś, co jest dobre, czego nie wstyd pokazać.
Pokaż Mu się dzisiaj, ze wszystkimi ranami ciała i duszy, które nosisz.

Stacja 11. Jezus przybity do krzyża.

Wszyscy razem zbłądzili,
stali się nikczemni.
Nie ma nikogo,
kto by czynił dobro,
nie ma ani jednego.
(Ps  14, 3)

Jest taka metafora, której się używa, by uświadomić dzieciom ich udział w drodze krzyżowej. Mówi się wtedy: twoje grzechy to są te gwoździe, którymi przybijasz Jezusa do krzyża. To bardzo mocny obraz i bardzo łatwo go odrzucić. Bo jest okrutny. Stawia nas w pozycji rzymskiego żołdaka, zadającego śmierć i cierpienie. Nieczułego na cudze cierpienie. Nie czujesz się katem, gdy grzeszysz, prawda? A przecież rany nie muszą być fizyczne. Te psychiczne bolą nawet bardziej. Łatwiej je ukryć, ale trudniej, o wiele trudniej wyleczyć. I ty pewnie o tym wiesz. Tak łatwo ci jest odnosić swój grzech tylko do siebie. Sprawdzać, jak daleko jeszcze do końca skali, myśleć sobie: nie jest ze mną tak źle, to tylko drobiazg, inni robią gorzej. To tak działa, gdy patrzysz na grzech i świętość jak na tabelę punktów w meczu. Wygrywam albo przegrywam, Bóg na koniec patrzy na wynik. Tyle, że to nie jest mecz. To jest relacja. Jak przyjaźń. Jak miłość. Może na razie tylko znajomość.

Za każdym razem, gdy wybierasz zło zamiast dobra – jak małe by nie było, mówisz Bogu: nie chcę Cię.
A On cię chce, Jemu na Tobie zależy, i to odrzucenie go rani, zwyczajnie, po ludzku rani.
Ale gdy wybierzesz Jego, będzie Cię wspierał, by udało ci się wytrwać z dala od zła.

Stacja 12. Jezus umiera na krzyżu.

Boże mój, Boże, czemuś mnie opuścił?

Daleko jesteś, mój Wybawco, chociaż jęczę w bólu. Boże mój, wołam w ciągu dnia, a nie odpowiadasz, i nocą, a nie zaznaję spokoju! A przecież Ty mieszkasz w świątyni, Chwało Izraela! Tobie ufali nasi przodkowie, ufali, a Ty ich wyzwoliłeś. Do Ciebie wołali i się nie zawiedli. Ja zaś jestem robakiem, a nie człowiekiem, wyszydzonym przez ludzi, i przez lud wzgardzonym. Drwią ze mnie wszyscy, którzy na mnie patrzą, wykrzywiają usta i potrząsają głowami: „Zaufał Panu, niechże go ocali, niech go wybawi, jeśli go kocha!”

Nie oddalaj się ode mnie, bo blisko jest udręka, a ja nie mam nikogo, kto by mnie wspomagał. Rozwarli na mnie swe paszcze, rycząc jak lwy drapieżne. Siły uszły ze mnie jak woda, rozluźniły się wszystkie moje kości. Jak wosk stało się moje serce, topnieje w moim wnętrzu. Moje gardło wyschło jak skorupa, język mi przywarł do podniebienia. Obalasz mnie w proch śmierci. Obległa mnie zgraja złoczyńców, przebili moje ręce i nogi, policzyć mogę wszystkie moje kości. Oni zaś patrzą na mnie pogardliwie. Dzielą między siebie moje ubranie, a o moją szatę rzucają losy. Ty zaś, Panie, nie stój w oddali! Pomocy moja, spiesz mi na ratunek!

Ty Mnie wysłuchałeś!
Będę głosił Twoje imię moim braciom, będę Cię chwalił pośród zgromadzenia! Wychwalajcie Pana, gdyż nie odwrócił się ze wzgardą od nędzy ubogiego, nie odwrócił od niego oblicza, lecz wysłuchał jego wołania.

Niech wasze serca żyją na wieki! Niech przypomną sobie o Panu i wrócą do Niego. Niech kłaniają się przed Twoim obliczem. Bo królowanie należy do Pana i On panuje nad narodami.

(Ps 22, 2-8, 12.14-20, 22b, 23.24a-25, 27d.28abc.29)

Stacja 13. Jezus zdjęty z krzyża.

Pan moim światłem i zbawieniem moim,
kogo więc mam się lękać?
Pan jest obrońcą mojego życia,
przed kim więc mam odczuwać trwogę?
Gdy napadli mnie złoczyńcy,
by pożreć moje ciało, to właśnie oni,
moi wrogowie i prześladowcy,
potknęli się i upadli.

O jedno tylko proszę Pana i tylko tego pragnę,
abym przebywał w domu Pana
przez wszystkie dni mego życia
Bym się wpatrywał we wspaniałość Pana
i mógł oglądać Jego świątynię.
Gdyż schroni mnie w swoim szałasie
w dniu mojej klęski
ukryje mnie w głębi swego namiotu,
postawi mnie na skale.
(Ps 27, 1-2, 4-5)

Stacja 14. Ciało Jezusa złożone do grobu.

Panie, będę Cię wywyższać,
bo mnie wybawiłeś
Wyprowadziłeś mnie z krainy umarłych
i przywróciłeś do życia
spośród schodzących do grobu.
Płacz nadchodzi wieczorem,
a rankiem okrzyk radości.
(Ps 30, 1ab.4.6cd)

I koniec.
I wszystko się dokonało, co miało się dokonać w męce i śmierci.
Jezus nie żyje.

Nieśmiertelny Bóg dał się zabić, by ciebie wyrwać ze śmierci. Teraz możesz zwyciężać w swoich małych walkach, bo ta największa już się dokonała. Jesteś uwolniony. Śmierć jest pokonana, ta śmierć, która musi przyjść, gdy grzeszysz, bo grzech zrywa twoją relację z Bogiem, odcina cię od źródła życia, stajesz się jak drzewo, któremu ktoś odciął korzenie – wygląda jeszcze całkiem nieźle, ale uschnie. Bez Niego twoje życie usycha. Ale On może ożywić to, co umarło.

Poproś teraz Ducha Świętego, żeby pokazał ci, co w twoim życiu usycha i umiera na skutek twoich własnych, złych działań.
Może to twoja przyjaźń. Może małżeństwo. Może relacja z dziećmi albo z rodzicami. Może twój talent. Co umiera, bo nie potrafisz poradzić sobie z grzechem? Złóż to do grobu razem z ciałem Jezusa. I powiedz Mu: Boże, który wszystko możesz, który pokonałeś śmierć i nie ma dla Ciebie nic niemożliwego: najpokorniej Cię proszę, jeśli taka jest Twoja wola – ożyw swoją łaską to miejsce, które na skutek grzechu umiera w moim sercu.
Amen.

Źródło