Kazania

[Andrew von Habsburg]

23 lutego

Jak pasterz będzie sądził?

„Ojciec bowiem nie sądzi nikogo, lecz cały sąd przekazał Synowi” (J 5,22), nie pozbawiając się swojej władzy, ale sądząc przez Syna. Syn więc sądzi zgodnie ze wskazówkami Ojca. Wskazówki Ojca nie są bowiem jednego rodzaju, a wskazówki Syna innego rodzaju, ale są to te same wskazówki. Co zatem sędzia powie o twojej odpowiedzialności lub nieodpowiedzialności za twoje uczynki?
„I zgromadzą przed nim wszystkie narody”, ponieważ „wszyscy muszą zgiąć kolana przed Chrystusem, mieszkańcy nieba, ziemi i piekła”. „I oddzieli jednych od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów” (por. Mt 25,32; Rz 14,10; Flp 2,10). W jaki sposób pasterz dokonuje rozdzielenia? Czy sprawdza w książce, które zwierzęta są owcami, a które kozami? Czy też ocenia na podstawie tego, co widzi? Czy wełna nie wskazuje na owce, a kudłata i sucha sierść na kozy? Jeśli więc zostałeś wcześniej oczyszczony ze swoich grzechów, twoje uczynki wyglądają na zewnątrz jak czysta wełna, a szata niewinności czeka na ciebie i zawsze będziesz mówił: „Suknię z siebie zdjęłam, mam więc znów ją wkładać?” (Pnp 5,3). Twoja sierść sprawia, że jesteś rozpoznawany jako owca. Ale jeśli okażesz się owłosiony, podobnie jak Ezaw, który miał gęstą sierść i lekki umysł, który za posiłek poświęcił swoje prawo pierworództwa i sprzedał swoje przywileje, zostaniesz umieszczony po lewej stronie.
Niech Bóg sprawi, aby nikt z obecnych tutaj nie popadł w niełaskę i nie znalazł się z powodu swoich złych uczynków po lewej stronie, wśród grzeszników.

Św. Cyryl Jerozolimski (ok. 315 – 386)
biskup Jerozolimy, doktor Kościoła

[Andrew von Habsburg]

24 lutego

„Gdy chcesz się modlić” (Mt 6,6)

Chociaż takie jest zalecenie modlitwy,
Ja nie wszedłem w duchu do komnaty serca.
Ani też nie modliłem się na placu publicznym,
aby uzyskać przynajmniej ludzką nagrodę.

Ale ja byłem niedbały w obu przypadkach:
W kwestii pozorów i rzeczywistości;
Bo moje lenistwo zwyciężyło nadzieję,
Zarówno ziemską, jak i niebiańską!

Teraz Ten, który z natury jest Twoim Ojcem w niebie,
Którego dałeś nam dzięki swojej łasce,
Pozwól mi doskonale wzywać
Jego Imię z czystym sercem,

Niech Królestwo Pana
Przybędzie, aby rządzić moją duszą;
I aby na tej ziemi we mnie się spełniła
Jego wola, tak jak w niebie.

Chleb powszedni i Chleb, który jest zawsze,
Lekarstwo dla mojego ciała i lekarstwo dla duszy,
Niech zechce mi je obficie dać, mnie, niegodnemu:
Zarówno duchowe, jak i materialne.

Niech mi odpuści moje winy, mnie, dłużnikowi,
Tak jak ja odpuszczam temu, kto jest mi winien;
Albo przede wszystkim niech On sprawi,
Że obie strony sobie przebaczą, abym ja otrzymał przebaczenie.

I niech nie pozwoli Kusicielowi
Kusić mnie, tchórzliwego, jakbym był nieustraszony;
Ale niech On mnie chroni przed jego mieczem;
Niech On sam walczy ze Złym!

Św. Nerses IV Šnorhali zwany Wdzięcznym (1102–1173)
patriarcha ormiański

[Andrew von Habsburg]

25 lutego

"Dzięki nawoływaniu Jonasza się nawrócili, a oto tu jest coś więcej niż Jonasz”

Okażmy skruchę, odwróćmy się od niewiedzy do prawdziwego poznania, od szaleństwa do mądrości, od niesprawiedliwości do sprawiedliwości, od bezbożności do Boga. Jak wielkie dobra z tego wynikają, sam Bóg o tym mówi u Izajasza: „Takie będzie dziedzictwo sług Pana” (54,17). Nie złoto ani srebro, ani to, co niszczy mól i kradnie złodziej (Mt 6,19), ale bezcenny skarb zbawienia. Otrzymujemy to dziedzictwo dzięki odwiecznemu testamentowi Boga, który nas zapewnia o swoich darach. Ten Ojciec, który nas czule kocha, nie przestaje nas nawoływać, pouczać, kochać i zbawiać. „Sprawiedliwi bądźcie” – mówi Pan. „O, wszyscy spragnieni, przyjdźcie do wody, przyjdźcie, choć nie macie pieniędzy. Kupujcie i spożywajcie, bez pieniędzy” (Iz 55,1). Zaprasza nas do oczyszczającej kąpieli, do zbawienia i oświecenia. Święci Pańscy odziedziczą chwałę Boga i jej moc, której „ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć” (1Kor 2,9). […]
Wy otrzymaliście boską obietnicę łaski, a z drugiej strony usłyszeliście groźby kary: to są dwie drogi, przez które zbawia Pan. Dlaczego się spóźniamy? Dlaczego nie przyjmujemy Jego daru, wybierając to, co najlepsze? „Patrz! Kładę dziś przed tobą życie i szczęście, śmierć i nieszczęście” (Pwt 30,15). Pan pragnie cię zachęcić do wyboru życia, radzi ci jak ojciec. […]
Komu Pan powie: „Do was należy królestwo niebieskie” (Mt 5,3)? Należy do was, jeśli tego pragniecie, kiedy wybierzecie Boga. Należy do was, jeśli tylko zechcecie wierzyć i przestrzegać podstaw przesłania, jak Niniwici, którzy wysłuchali proroka i otrzymali, dzięki ich szczerej skrusze, piękne zbawienie zamiast zniszczenia, które im groziło.

w. Klemens Aleksandryjski (150 – ok. 215)
teolog

[Andrew von Habsburg]

26 lutego

Czy Bóg mógłby odrzucić modlitwę, która do Niego dociera?

„Nadchodzi jednak godzina, owszem już jest, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie” (J 4,23), a On szuka takich czcicieli. Jesteśmy prawdziwymi czcicielami i prawdziwymi kapłanami, gdy modlimy się w duchu i w ten sposób składamy Bogu w ofierze naszą modlitwę, jako ofiarę, którą On sobie zarezerwował i która jest Mu miła – tę samą, o którą prosił i którą przygotował. Tę ofiarę, ofiarowaną z głębi serca, karmioną wiarą, wychowaną w prawdzie, nienaruszoną i niewinną, uczciwą i czystą, ukoronowaną miłością, musimy zanieść do ołtarza Boga wraz z procesją dobrych uczynków, wśród psalmów i hymnów, a ona wyjedna nam wszystko od Boga.
Czy Bóg mógłby odmówić czegokolwiek modlitwie, która wznosi się do Niego w duchu i prawdzie, skoro to On sam jej zażądał? Czytamy, słyszymy o świadectwach, wierzymy w tak wiele świadectw jej skuteczności! Już dawna modlitwa wybawiała od ognia, od głodu i dzikich zwierząt, a przecież nie otrzymała swojej formy od Chrystusa. O ileż większa jest zatem skuteczność modlitwy chrześcijańskiej! Nie wysyła aniołów, aby gasili płomienie, nie zamyka paszczy lwów, nie przynosi pożywienia głodnym, nie usuwa zmysłowych namiętności darem łaski; ale uczy cierpliwości tych, którzy doświadczają bólu, i daje im wiarę, która pozwala zrozumieć, co Pan przygotował dla tych, którzy cierpią dla imienia Bożego. […]
Każde stworzenie się modli. Zwierzęta domowe i dzikie modlą się i klękają. Kiedy wychodzą ze swoich stajni lub nor, nie bez powodu wypełniają powietrze swoimi krzykami. Nawet ptaki latające po niebie rozkładają skrzydła w kształcie krzyża i wypowiadają coś, co przypomina modlitwę. Co jeszcze można powiedzieć na cześć modlitwy? Sam Pan modlił się, niech będzie mu cześć i chwała na wieki wieków.

Tertulian (ok. 155 – ok. 220)
teolog

[Andrew von Habsburg]

27 lutego

Prośmy Ducha Świętego o miłość Pana!

Jeśli wiesz, na czym polega ofiara, zrozumiesz, dlaczego wzywamy Ducha Świętego.
Według świadectwa apostoła Pawła ofiara jest składana, aby głosić śmierć Pana i ożywić pamięć o Tym, który oddał za nas swoje życie. Sam Pan powiedział: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15,13). Skoro więc Chrystus umarł za nas z miłości, prosimy – gdy wspominamy Jego śmierć w czasie ofiary – aby miłość została nam dana przez przyjście Ducha Świętego. Błagamy, aby dzięki tej samej miłości, która skłoniła Chrystusa do oddania się za nas na krzyżu, również my, otrzymując łaskę Ducha Świętego, mogli zostać ukrzyżowani dla świata i naśladować śmierć naszego Pana, aby kroczyć w nowym życiu.
W ten sposób wszyscy wierni, którzy kochają Boga i bliźniego, nawet jeśli nie piją z kielicha cierpienia cielesnego, piją jednak z kielicha miłości Pana. Pije się bowiem kielich Pana, dopóki zachowuje się świętą miłość, bez której nie ma sensu oddawać swojego ciała płomieniom. Dar miłości sprawia, że stajemy się naprawdę tym, co mistycznie celebrujemy w ofierze. […] Dlatego prosimy, aby Duch Święty przyszedł i obdarzył nas miłością.


Św. Fulgencjusz z Ruspe (467–532)
biskup w Afryce Północnej