Dominica in Palmis de Passione Domini

[Albert]

Dominica in Palmis de passione Domini

Niedziela Palmowa
XXIX III MMXXVI

Dzwony Bazyliki Świętego Pawła na Welii obwieściły ludowi Rotrii, że oto otwarto mosiężne bramy Pałacu Apostolskiego. W te wiosenne południe, wierni zgromadzeni na placu z radością dzierżyli w swych dłoniach palmowe i oliwne gałązki, oczekując na rozpoczęcie Wielkiego Tygodnia. Gdy na placu zaczęła formować się długa procesja, gwardia apostolska ustawiła się w szpaler, dumnie prezentując halabardy, w które wpleciono zielone gałązki.

Na czele dostojnego korowodu kroczył turyfer z procesyjnym krucyfiksem z czasów Piusa VI, a tuż za nim akolici i diakoni. Dalej postępowali purpuraci, ubrani w czerwone kapy bogato obszyte złotą nicią oraz białe mitry. Na końcu procesji, w otoczeniu gwardii, ukazał się Jego Świątobliwość Albert. Ojciec Święty obleczony był w białą sutannę i albę z potrójną koronką, okryty długą, brokatową kapą w kolorze czerwonym, a jego skronie wieńczyła tiara. W lewej dłoni Patriarcha dzierżył gałązkę palmową, prawą zaś z ojcowskim uśmiechem błogosławił nabożnie klękających wiernych.

Po uroczystym poświęceniu palm na przygotowanym podwyższeniu, procesja skierowała się ku wrotom bazyliki, które pozostawały zamknięte. Chór zaintonował starożytny hymn Gloria, laus et honor. Wówczas subdiakon uderzył w drzwi laską z procesyjnym krucyfiksem, co symbolizowało, iż bramy Nieba pozostawały dla nas zamknięte, dopóki nie otworzyła ich zbawcza moc Krzyża. Mosiężne wrota otwarły się z łoskotem, a orszak wkroczył do wnętrza świątyni.

Rozpoczęła się uroczysta Eucharystia. Gdy po odśpiewaniu Pasji nadszedł czas na patriarszą przemowę, kardynałowie zdjęli z głowy Ojca Świętego tiarę, zastępując ją białą, wysoką mitrą. Patriarcha zasiadł na tronie, a diakon, klęcząc przed jego obliczem, podał mu ozdobne okładki. W ciszy, jaka zapadła pod sklepieniem Bazyliki, Biskup Rotrii zwrócił się do swojego ludu:

Umiłowani Bracia i Siostry w Chrystusie,

Z radosnym „Hosanna” i pieśnią na ustach powitaliśmy dziś naszego Zbawiciela, dokładnie tak, jak przed wiekami witała Go Jerozolima. Patrzę na Wasze twarze i na te zielone palmy, które trzymacie w dłoniach jako znak triumfu. Musimy jednak pamiętać, że ta radosna droga, którą dzisiaj kroczyliśmy, ma swój kres na Golgocie.

Wkraczamy w Wielki Tydzień. Czas zadumy, ciszy i wielkiej łaski. Te same palmy, które dziś z taką dumą wnosimy do naszych domów, za rok staną się popiołem, by przypomnieć nam o naszej kruchości. Proszę Was, niech te najbliższe dni nie będą dla Was tylko kalendarzowym obowiązkiem czy pięknym ceremoniałem. Niech staną się prawdziwym oczyszczeniem serc.

Zapraszam Was wszystkich do duchowego towarzyszenia Chrystusowi w Jego samotności i męce. Tylko w ten sposób, z sercem obmytym z własnych słabości, będziemy mogli prawdziwie i w pełni radować się z poranka Zmartwychwstania, który na nas czeka. Niech Pan Wam błogosławi i strzeże Was w tym Świętym Czasie.

Po wygłoszeniu tych słów liturgia toczyła się dalej z należytym jej dostojeństwem. Zgromadzeni wierni w głębokim skupieniu chłonęli dym kadzideł i potężne śpiewy chóru, przygotowując swe dusze na zbliżające się Święte Triduum Paschalne.

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

Amen. Piękna celebra, Wasza Świątobliwość. 

[Albert]

Amen. Piękna celebra, Wasza Świątobliwość. 

Zawsze do usług  

[Andrew von Habsburg]

W Nabożeństwie uczestniczyła gwardia Patriarchy