Kazania

[Andrew von Habsburg]

30 marca

Orygenes (ok. 185–253)
kapłan i teolog

„Dom napełnił się wonią olejku”

Oblubienica z Pieśni nad Pieśniami mówi: „Nard mój rozsiewa woń swoją” (1,12); ale można także czytać: „Jego woń”. Oblubienica zbliżyła się do Oblubieńca, namaściła Go olejkami i w zadziwiający sposób, nard był jakby bezwonny, kiedy dostał się w ręce oblubienicy, ale wydał zapach w kontakcie z ciałem Oblubieńca – wydaje się, że to nie On pachniał nardem, ale nard przyjął Jego zapach. […]
Przedstawmy tutaj oblubienicę Kościoła w osobie Marii: jest powiedziane, że przyniosła funt drogocennego olejku, którym namaściła stopy Jezusa, wytarła je swoimi włosami i otrzymała w pewnym sensie dla siebie, przez włosy, zapach przeniknięty właściwością i mocą ciała Jezusa. Wyborna woń, nie tyle olejku, co Chrystusa, przepoiła jej głowę, i mówi [z Oblubienicą]: „Mój olejek, wylany na ciało Chrystusa, oddał mi Jego woń” […}
„A dom napełnił się wonią olejku”. To wskazuje bez wątpienia, że woń nauki, która wychodzi od Chrystusa i miły zapach Ducha Świętego napełniły każdy dom tego świata lub dom całego Kościoła. Lub przynajmniej napełnili dom tej duszy, która otrzymała w dziale woń Chrystusa, ofiarując naprzód dar wiary, jako czysty olejek nardowy, i otrzymując w zamian łaskę Ducha Świętego oraz miły zapach duchowej nauki, aby mogła także powiedzieć: „Jesteśmy bowiem miłą Bogu wonnością” (2Kor 2,15). Ponieważ jednak ten olejek został napełniony wiarą i cenną miłością, dlatego Jezus daje Marii takie świadectwo: „Dobry uczynek spełniła względem Mnie” (Mk 14,6).

Orygenes (ok. 185–253)
kapłan i teolog

[Andrew von Habsburg]

31 marca

„Kogut nie zapieje, aż ty trzy razy się Mnie wyprzesz”

Święty Piotr, jeden z apostołów, wyrządził krzywdę swemu Mistrzowi, ponieważ się Go wyparł i zaklinał, że go nie znał. Co więcej, złorzeczył Mu i bluźnił, protestując, że nie wiedział, kim On jest (Mt 26,69nn). Poważne wydarzenie, które przebiło serce naszego Pana! Eh, biedny święty Piotrze, co robisz i co mówisz? Nie wiesz, kim On jest, nie znasz Go, chociaż zostałeś powołany do apostolstwa Jego wargami i wyznałeś, że On jest Synem Boga żywego? (Mt 16,16) Ach, jakże nieszczęsnym człowiekiem jesteś, jak ośmielasz się mówić, że Go nie znasz? Czy nie jest On tym, który niegdyś był u twoich stóp, aby je umyć (J 13,6), który cię karmił swoim Ciałem i Krwią? […]
Niech nikt będzie zbyt ufny w swoje dobre dzieła i sądzi, że już niczego się nie musi obawiać, skoro święty Piotr, który otrzymał tyle łask, obiecał towarzyszyć Panu w więzieniu i aż do samej śmierci, wyparł się Go jednak wobec nieznacznego pytania służącej.
Święty Piotr, usłyszawszy pianie koguta, przypomniał sobie; co zrobił i co mu powiedział dobry Nauczyciel. Wtedy, uznając swoją winę, wyszedł i zapłakał tak gorzko, że otrzymał za to odpust zupełny i przebaczenie wszystkich swoich grzechów. O błogosławiony święty Piotrze, za taką skruchą za grzechy otrzymałeś całkowite przebaczenie tak wielkiej zdrady. Wiem dobrze, że to święte spojrzenia naszego Pana przeniknęły jego serce i otworzyły mu oczy, aby uznał swój grzech (Łk 22,61). Od tego czasu Piotr nie przestał płakać, szczególnie kiedy słyszał pianie koguta rano i wieczorem. W ten sposób z wielkiego grzesznika stał się wielkim świętym.

Św. Franciszek Salezy (1567–1622)
biskup Genewy, doktor Kościoła

[Andrew von Habsburg]

1 kwietnia

„Gdzie chcesz, żebyśmy Ci przygotowali Paschę do spożycia?”

Wiemy, dzięki opowieściom biblijnym, że Chrystus modlił się jak każdy Żyd, wierzący i wierny Prawu. Wypowiadał stare modlitwy błogosławieństw, które się wciąż recytuje, nad chlebem, winem i owocami ziemi, jak świadczą o tym opowiadania ostatniej Wieczerzy, w całości poświęconej dokonaniu jednego z najświętszych obowiązków religijnych – uroczystemu posiłkowi paschalnemu, który przypominał uwolnienie z poddaństwa w Egipcie. Być może to tutaj jest nam dana najgłębsza wizja modlitwy Chrystusa, która jak klucz wprowadza nas do modlitwy całego Kościoła. […]
Błogosławieństwo i dzielenie się chlebem i winem stanowiły część rytuału posiłku paschalnego. Ale jedno i drugie otrzymuje tutaj sens całkowicie nowy. Tutaj rodzi się życie Kościoła. Bez wątpienia to dniu Pięćdziesiątnicy rodzi się on jako wspólnota duchowa i widzialna. Ale tutaj, w Wieczerniku, dokonuje się wszczepienie latorośli w krzew winny, co czyni możliwym wylanie Ducha. Dawne modlitwy błogosławieństw stały się w ustach Chrystusa słowami tworzącymi życie. Owoce ziemi stały się jego Ciałem i Krwią, pełnymi życia. Pascha starego Przymierza stała się Paschą Przymierza nowego.


Św. Teresa Benedykta od Krzyża (Edyta Stein) (1891–1942)
karmelitanka bosa, męczennica, współpatronka Europy

[Andrew von Habsburg]

2 kwietnia

W chwili ofiary prośmy o łaskę jedności

„Ponieważ jeden jest chleb, przeto my, liczni, tworzymy jedno Ciało”. I dodaje Apostoł: „Wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba” (1 Kor 10,17). Aby prosić o to w chwili ofiary, mamy bardzo zbawienny przykład naszego Zbawiciela, który chciał, abyśmy, upamiętniając Jego śmierć, prosili o to, o co On sam, prawdziwy Kapłan, prosił za nas, mówiąc w chwili śmierci: „Ojcze Święty, zachowaj ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, aby tak jak My stanowili jedno”. A wkrótce potem dodaje: „Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał” (J 17,11.20-21). Tak więc, gdy ofiarujemy Ciało i Krew Chrystusa, prosimy o to, o co On prosił za nas, gdy zechciał się za nas ofiarować.
Przeczytaj ponownie Ewangelię, a przekonasz się, że nasz Odkupiciel, zaraz po zakończeniu tej modlitwy, udał się do ogrodu, gdzie został pojmany rękami Żydów. I właśnie po ostatniej Wieczerzy, podczas której dał swoim uczniom sakrament swojego ciała i krwi, Zbawiciel odmówił tę modlitwę za tych, którzy w Niego wierzyli. W ten sposób pokazał nam, że to, o co powinniśmy prosić przede wszystkim w chwili ofiary, to właśnie to, o co On, Najwyższy Kapłan, raczył prosić w chwili ustanawiania tej ofiary. To, o co prosimy – czyli naszą jedność w Ojcu i Synu – otrzymujemy dzięki jedności łaski duchowej, którą Święty Apostoł nakazuje nam pilnie strzec, mówiąc: „Znoście siebie nawzajem w miłości, usiłujcie zachować jedność Ducha dzięki więzi, jaką jest pokój” (Ef 4,2-3).

Św. Fulgencjusz z Ruspe (467–532)
biskup w Afryce Północnej

[Andrew von Habsburg]

3 kwietnia

„Gdy przyszli na miejsce, zwane «Czaszką», ukrzyżowali tam Jego i złoczyńców, jednego po prawej, drugiego po lewej Jego stronie” (Łk 23,33)

W zamian za drzewo, które zadało śmierć,
Wyrosłe pośrodku Raju (Rdz 3,3);
Niosłeś na swoich ramionach drzewo krzyża,
Wniosłeś je na miejsce zwane Golgotą.

Ulżyj mojej duszy, która popadła w grzech,
A niosąc tak ciężkie brzemię;
Ulżyj jej dzięki „słodkiemu jarzmu”
I „lekkiemu brzemieniu” krzyża (Mt 11,30).

W piątek, o trzeciej godzinie,
W dniu, kiedy pierwszy człowiek został zwiedziony;
Ty zostałeś przybity, Panie, na krzyżu
W tym samym czasie co zbrodniczy łotr.

Twoje dłonie, które stworzyły ziemię,
Rozciągnąłeś na krzyżu,
W zamian za dłonie Adama i Ewy, które się wyciągnęły
W stronę drzewa, gdzie zebrały śmierć.

Ja zgrzeszyłem jak oni,
A nawet więcej...
Przebacz mi mój występek
Jak im w krainie, gdzie nie ma nadziei.

Wstąpiłeś na święty krzyż,
Zdjąłeś nieposłuszeństwo ludzi;
A wroga naszej natury,
Przybiłeś do krzyża.

Umocnij mnie dzięki opiece
Tego świętego znaku, zawsze zwycięskiego,
A kiedy powstanie na Wschodzie (Mt 24,30),
Oświeć mnie jego światłem.

Łotrowi po Twojej prawicy
Otworzyłeś bramy Raju;
Wspomnij na mnie, kiedy powrócisz
z władzą królewską Twego Ojca (Łk 23,42).

Niech i ja usłyszę
Twoją odpowiedź, która raduje:
„Dzisiaj będziesz ze Mną w Edenie,
twojej pierwotnej ojczyźnie!”

Św. Nerses IV Šnorhali zwany Wdzięcznym (1102–1173)
patriarcha ormiański