Bazylika św. Wawrzyńca za Murami

[Maurycy Orański]

Zanim zbudowano obecną bazylikę, na terenie dawnego majątku, na którym się znajduje, znajdowała się niewielka kaplica zbudowana w miejscu, w którym według tradycji pochowano św. Wawrzyńca.
Pierwotna bazylika powstawała około czterystu lat. W XIII wieku, na patriarsze zlecenie zbudowano nowy, kościół, wkomponowując w niego elementy starszej budowli. Świątynia ozdobiony freskami przedstawiającymi życie Wawrzyńca i pierwszego diakona-męczennika, Stefana , który został pochowany wraz z Wawrzyńcem w krypcie, zwanej też konfesją , pod głównym ołtarzem . Wykopaliska ujawniły kilka innych krypt, w których spoczywają różne osoby.
We wnętrzu warto zwrócić uwagę na kamieniarskie dekoracje w stylu Cosmatich, a także paschalny świecznik w tym samym stylu. Na łuku tęczowym znajdują się bizantyjskie mozaiki z VI wieku, przedstawiające Chrystusa ze świętymi. Najcenniejszym obrazem znajdującym się w bazylice jest "Ścięcie Jana Chrzciciela" z 1619 roku autorstwa Giovanniego Serodine

[Maurycy Orański]

Die IV infra octavam Paschae

Kardynał Orański przybył do Apostolskiego Miasta dzień wcześniej. Zatrzymał się na plebanii bazyliki. Następnego dnia, w samo południe sprawował liturgię stacyjną.

Po introit, Kyrie i Gloria, kardynał odczytał modlitwę 

Deus, qui  nos Resurrectiónis Domínicæ ánnua solemnitáte lætíficas: concéde propítius; ut per temporália festa, quæ ágimus, perveníre ad gáudia ætérna mereámur.
Per eudem Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Potem zabrzmiała uroczysta sekwencja 


A następnie diakon odczytał Lekcję

W one dni: Piotr otwierając swe usta rzekł: «Mężowie izraelscy i którzy lękacie się Boga, słuchajcie: Bóg Abrahama i Bóg Izaaka, i Bóg Jakuba, Bóg ojców naszych uwielbił Syna swego Jezusa, któregoście wy wydali i zaparli się przed Piłatem, choć ten sądził, że należy Go uwolnić. A wy zaparliście się świętego i sprawiedliwego prosiliście, aby wam ułaskawił morderce. Zabiliście tedy dawcę życia, którego Bóg wskrzesił z martwych, czego my świadkami jesteśmy. Ale teraz, bracia, wiem, żeście to z nieświadomości uczynili, jako i przełożeni wasi. Bóg zaś spełnił to, co był zapowiedział przez usta wszystkich Proroków, że Chrystus Jego miał cierpieć. Czyńcie przeto pokutę i nawróćcie się, aby zostały zgładzone grzechy wasze».

Potem, odczytał Ewangelię 

Onego czasu: Ukazał się znowu Jezus uczniom nad Morzem Tyberiadzkim. A ukazał się tak oto: Byli razem Szymon Piotr i Tomasz, zwany Didymusem, Natanael z Kany Galilejskej, synowie Zebedeusza i dwaj inni z uczniów Jego. Rzekł do nich Szymon Piotr: Idę łowić ryby. Mówią mu: Pójdziemy i my z tobą. Poszli więc i wsiedli do łodzi, a nocy owej nic nie ułowili.
A gdy nastał ranek, stanął Jezus na brzegu, ale uczniowie nie poznali, że to był Jezus. Rzekł im tedy Jezus: «Dzieci, a macie co jeść?» Odpowiedzieli Mu: «Nie». Rzekł im: «Zapuśćcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie». Zapuścili tedy, a już nie mogli uciągnąć z powodu mnóstwa ryb. Tedy ów uczeń, którego miłował Jezus, rzekł do Piotra: «Pan to jest». A Szymon Piotr usłyszawszy, że to Pan jest, przywdział suknię (był bowiem nagi) i rzucił się w morze. Inni zaś uczniowie przypłynęli w łodzi (byli bowiem daleko od brzegu, jakoby na dwieście łokci) ciągnąc sieć z rybami.
I gdy wyszli na ląd, ujrzeli węgle nałożone, rybę na nich leżącą i chleb. Rzecze im Jezus: «Przynieście z ryb, któreście teraz złowili». Poszedł Szymon Piotr i wyciągnął na ląd sieć napełnioną wielkimi rybami, których było sto pięćdziesiąt trzy. A chociaż było ich tyle, nie porwała się sieć. Mówi im Jezus: «Pójdźcie, jedzcie». I nikt z siedzących nie śmiał Go zapytać: Ktoś ty jest? bo wiedzieli, że to Pan jest. A Jezus zbliża się, bierze chleb i daje im, a podobnież i rybę. I tak już po raz trzeci ukazał się Jezus uczniom swoim, odkąd powstał z martwych.

A następnie wygłosił kazanie 

Dzisiaj, Jezus po raz trzeci od zmartwychwstania ukazuje się uczniom. Piotr powrócił do swej pracy rybaka, a inni za jego przykładem uczynili to samo. Jest logiczne, ze jeżeli Piotr był rybakiem zanim poszedł za Jezusem, rybakiem pozostał nadal; choć do tej pory niektórzy dziwią się, że nie trzeba porzucać własnej godnej pracy, aby naśladować Chrystusa.
Tej nocy nic nie złowili! Kiedy o świcie pojawia się Jezus, nie rozpoznają go aż do momentu, kiedy prosi ich o coś do jedzenia. Odpowiadają, że niczego nie mają, a On wskazuje im miejsce, gdzie mają zarzucić sieci. I pomimo, że doskonale znają swój fach i w tym miejscu łowili bezowocnie, jednak usłuchali. «O, siło posłuszeństwa! —Jezioro Genezaret odmówiło ryb sieciom Piotra. Całą noc na próżno. —Teraz posłusznie zarzucił sieć i złowili (...) mnóstwo ryb. —Uwierz mi: ten cud powtarza sie codziennie» (Św. Josemaría)
Ewangelista zauważa, że były tam «sto pięćdziesiąt trzy» duże ryby (fr. J 21,11) i mimo tej ilości, sieci się nie przerwały. Te szczegóły warte są uwagi, ponieważ Odkupienie dokonało się dzięki odpowiedzialnemu posłuszeństwu i w trakcie powszednich zajęć.
Wszyscy wiedzieli «że to jest Pan. A Jezus przyszedł, wziął chleb i podał im - podobnie i rybę.» (J 21,12-13). Ani pokarmu duchowego ani materialnego nie zabraknie nam jeśli będziemy posłuszni. Tego uczy swych najbilższych naśladowców i powtarza nam to także Jan Pawła II: «Na początku nowego tysiąclecia wybrzmiewają w naszych sercach słowa, które pewnego dnia Jezus wypowiedział do Apostoła ‘Wypłyń na głębię´: ‘Duc in altum’ (Łk 5, 4). Piotr i pierwsi uczniowie ufali słowom Chrystusa (...) i ‘zagarnęli wielkie mnóstwo ryb’ (Łk 5,6). Te słowa brzmią także dla nas dzisiaj».
Z posłuszeństwem na wzór Maryi prośmy Pana, by udzielał owoców apostolskich dla całego Kościoła.
Ks. Joaquim MONRÓS i Guitart

Następnie kontynuował liturgię i na koniec pobłogosławił wiernych