Dominica in albis - XII IV MMXXVI

[Albert]

Dominica In Albis

Niedziela Przewodnia
XII IV MMXXVI

Osiem dni nieprzerwanej radości Zmartwychwstania dopełniło się w dzisiejszy poranek. Apostolskie Miasto obudziło się w blasku wiosennego słońca, by świętować Pierwszą Niedzielę po Wielkanocy, zwaną tradycyjnie Dominica in albis, od starożytnego zwyczaju zdejmowania przez neofitów białych szat chrzcielnych. Choć odświętne tuniki zostały złożone, biel dusz obmytych w wodach chrztu miała pozostać nieskalana. Dzwony Bazyliki św. Pawła na Welii po raz kolejny zaniosły się potężnym, radosnym brzmieniem, wzywając lud na spotkanie ze Zmartwychwstałym Panem.

W uroczystej procesji, przy dźwiękach introitu Quasi modo geniti infantes (Jako niedawno narodzone niemowlęta), do świątyni wkroczył orszak patriarszy. Ojciec Święty Albert, wniesiony w otoczeniu gwardii apostolskiej i powiewających flabelli, miał na sobie wspaniałą, białą kapę przetykaną szczerozłotą nicią, na której w blasku świec lśniły perły i szlachetne kamienie. Skronie Namiestnika Chrystusa wieńczyła okazała, złota mitra. Zgromadzeni wokół kardynałowie i biskupi również przywdziali białe, jedwabne szaty, tworząc lśniący, triumfalny korowód. Gdy procesja dotarła do ołtarza, a Patriarcha zajął miejsce na tronie, rozpoczęła się solenna Eucharystia.

Po odśpiewaniu radosnego Gloria i odczytaniu Słowa Bożego, diakon zaintonował Ewangelię według św. Jana, opowiadającą o ukazaniu się Chrystusa przerażonym apostołom i o niewiernym Tomaszu. Po zakończeniu śpiewu, Patriarcha Albert zwrócił się z tronu do zgromadzonego w murach bazyliki ludu z pasterskim pouczeniem:

Czcigodni Bracia, Umiłowany Ludu Rotrii!

W dzisiejszej Ewangelii stajemy pośrodku Wieczernika. Drzwi są zamknięte z obawy, lecz dla Zmartwychwstałego Pana nie ma już zapór, lęków ani granic. Staje On pośrodku swoich uczniów i mówi: „Pokój wam!”.

Ten sam pokój Chrystus przynosi dziś nam wszystkim. Jakże często, podobnie jak Tomasz Apostoł, żądamy namacalnych dowodów, chcemy dotknąć ran, zanim ufnie uwierzymy. A jednak Pan z nieskończoną łagodnością i cierpliwością pozwala Tomaszowi zbliżyć się do swej przebitej piersi. Robi to, by wyprowadzić go z mroków niewiary ku najwspanialszemu wyznaniu, jakie słyszał świat: „Pan mój i Bóg mój!”.

Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli! Niech ten wielkanocny czas utwierdzi w nas wiarę tak silną, by żadne wichry współczesnego świata nie mogły jej zachwiać. Zdejmując dziś symbolicznie świąteczne, białe szaty tej oktawy, nałóżmy na nasze serca mocny pancerz wiary i miłosierdzia. Niech pokój Chrystusowy, ów bezcenny dar Zmartwychwstania, króluje w Waszych domach i w całym Państwie Kościelnym.
/-/ Albertus PP. I

Po odśpiewaniu Credo liturgia potoczyła się z należytym jej majestatem. Złoty trybularz wznosił ku sklepieniu kłęby wonnego kadzidła, a podczas momentu Przeistoczenia w całej bazylice zapanowała przejmująca, pełna czci cisza, w której rozbrzmiewał jedynie potrójny, srebrny dźwięk ołtarzowych dzwonków. Po zakończonej komunii Ojciec Święty Albert uniósł prawicę i udzielił całemu zebranemu Kościołowi apostolskiego błogosławieństwa.

Uroczystość zamknęło doniosłe Ite, missa est, alleluja, alleluja, wyśpiewane przez diakona. Procesja wyjściowa, przy triumfalnych akordach organów i rykach fanfar gwardii, powoli opuściła nawę. Choć Święta Oktawa dobiegła końca, blask Wielkiej Nocy niezmiennie tętnił w sercach całego Apostolskiego Miasta.

[Andrew von Habsburg]

Gwardia uczestniczyła w całej uroczystości

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

Piękna celebra, Wasza Świątobliwość.

[Albert]

Staram się jak zawsze.