Klasztor Świętego Piotra

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

S. Hermenegildi Martyris

XIII MMXXVI A.D 



Gdy na zegarach była godzina 17:00, w kościele św. Tymoteusza rozpoczęła się msza święta sprawowana przez Jego Książęcą Wysokość arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego-Wieniawę. Punktualnie rozległ się dźwięk sygnatury, a następnie z zakrystii wyszła procesja prowadzona przez turyfera z dymiącą kadzielnicą, za którym szli krucyferariusz z krzyżem i akolici ze świecami. Dalej podążali pozostali ministranci, diakoni i prezbiterzy, zaś na końcu kroczył celebrans przyodziany w szaty pontyfikalne, dzierżący pastorał i błogosławiący lud. Po dojściu do ołtarza chór odśpiewał dzisiejszy introit. 



Następnie podczas okadzenia ołtarza wierni śpiewali wraz z chórem formułę Kyrie eleison, błagając Pana o miłosierdzie. 




Po śpiewie Kyrie, celebrans wykonując odpowiedni gest, zaintonował śpiew hymnu Gloria in excelsis Deo.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona, arcybiskup zdjął manipularz i wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą. 

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Życie Boże i nowe narodzenie to tematy ważne dla Ewangelii św. Jana. Znalazło się dla nich miejsce już w samym Prologu. Słowo dzieli się życiem z całym stworzeniem, zwłaszcza z człowiekiem. Dzięki wierze w Syna Bożego dokonuje się w człowieku nowe narodzenie. I to do tego tematu odwołuje się Jezus w dzisiejszej nocnej rozmowie z Nikodemem. Charakterystyczny w tej rozmowie już od samego początku jej trwania jest nieporozumienie pomiędzy Nikodemem a Jezusem. Myślenie o nowym narodzeniu i nowym życiu do jakiego zaprasza Jezus, Nikodemowi kojarzy się z powtórnym wejściem do łona ziemskiej matki i przyjściem na świat. Jezus wykorzystuje zaskoczenie, jakie towarzyszy Nikodemowi gdy słyszy o nowym narodzeniu, by przekierować jego myślenie – a także nasze myślenie i wszystkich późniejszych słuchaczy ewangelii – na narodzenie z wody i Ducha. Bramą do Królestwa Bożego są narodziny duchowe, dokonujące się w wodzie chrztu świętego, której towarzyszy udzielanie Ducha Świętego przyjmującym chrzest. Wobec tych narodzin wszyscy są równi, znajomość, czy nieznajomość Prawa, sprawiedliwość legalna, czy brak znajomości szczegółów Prawa nikogo nie przekreślają, ani nie faworyzują. Istotna okazuje się relacja z Synem Człowieczym. Kilka wersetów dalej Jezus określi to słowami: „Trzeba, aby wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne” (w.15).

Woda sakramentu chrztu i Duch Święty zstępujący w tym momencie na człowieka, to owoce Jezusowego uniżenia i wywyższenia w czasie Męki, Śmierci i przy Zmartwychwstaniu. Woda i Krew wypływające z przebitego boku Jezusa to obraz sakramentów Kościoła. Ta woda da początek praktyce chrztu, a Ducha Jezus udzieli uczniom zaraz po swoim Zmartwychwstaniu tchnąc na nich podczas spotkania w Wieczerniku.

Wszystko, czego potrzebuje człowiek do nowego narodzenia Kościół otrzymał od Chrystusa po Jego zmartwychwstaniu i trwa to w tej wspólnocie po dzień dzisiejszy. Podobnie jak narodziny według ciała są dane człowiekowi za darmo, tak sakrament chrztu i działanie Ducha Świętego jest dla wierzącego w pełni darmowe, bez konieczności uprzednich zasług. W przypadku narodzenia z wody i Ducha owocność Bożego obdarowania wymaga od człowieka współpracy przez wiarę i zaufanie Synowi Bożemu. Im większa wdzięczność nam towarzyszy za to Boże to obdarowanie, tym bardziej nasze serce i całe nasze życie są otwarte na owocowanie i na bliskość Królestwa Bożego.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni.