Klasztor Świętego Piotra

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

S. Hermenegildi Martyris

XIII MMXXVI A.D 



Gdy na zegarach była godzina 17:00, w kościele św. Tymoteusza rozpoczęła się msza święta sprawowana przez Jego Książęcą Wysokość arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego-Wieniawę. Punktualnie rozległ się dźwięk sygnatury, a następnie z zakrystii wyszła procesja prowadzona przez turyfera z dymiącą kadzielnicą, za którym szli krucyferariusz z krzyżem i akolici ze świecami. Dalej podążali pozostali ministranci, diakoni i prezbiterzy, zaś na końcu kroczył celebrans przyodziany w szaty pontyfikalne, dzierżący pastorał i błogosławiący lud. Po dojściu do ołtarza chór odśpiewał dzisiejszy introit. 



Następnie podczas okadzenia ołtarza wierni śpiewali wraz z chórem formułę Kyrie eleison, błagając Pana o miłosierdzie. 




Po śpiewie Kyrie, celebrans wykonując odpowiedni gest, zaintonował śpiew hymnu Gloria in excelsis Deo.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona, arcybiskup zdjął manipularz i wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą. 

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Życie Boże i nowe narodzenie to tematy ważne dla Ewangelii św. Jana. Znalazło się dla nich miejsce już w samym Prologu. Słowo dzieli się życiem z całym stworzeniem, zwłaszcza z człowiekiem. Dzięki wierze w Syna Bożego dokonuje się w człowieku nowe narodzenie. I to do tego tematu odwołuje się Jezus w dzisiejszej nocnej rozmowie z Nikodemem. Charakterystyczny w tej rozmowie już od samego początku jej trwania jest nieporozumienie pomiędzy Nikodemem a Jezusem. Myślenie o nowym narodzeniu i nowym życiu do jakiego zaprasza Jezus, Nikodemowi kojarzy się z powtórnym wejściem do łona ziemskiej matki i przyjściem na świat. Jezus wykorzystuje zaskoczenie, jakie towarzyszy Nikodemowi gdy słyszy o nowym narodzeniu, by przekierować jego myślenie – a także nasze myślenie i wszystkich późniejszych słuchaczy ewangelii – na narodzenie z wody i Ducha. Bramą do Królestwa Bożego są narodziny duchowe, dokonujące się w wodzie chrztu świętego, której towarzyszy udzielanie Ducha Świętego przyjmującym chrzest. Wobec tych narodzin wszyscy są równi, znajomość, czy nieznajomość Prawa, sprawiedliwość legalna, czy brak znajomości szczegółów Prawa nikogo nie przekreślają, ani nie faworyzują. Istotna okazuje się relacja z Synem Człowieczym. Kilka wersetów dalej Jezus określi to słowami: „Trzeba, aby wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne” (w.15).

Woda sakramentu chrztu i Duch Święty zstępujący w tym momencie na człowieka, to owoce Jezusowego uniżenia i wywyższenia w czasie Męki, Śmierci i przy Zmartwychwstaniu. Woda i Krew wypływające z przebitego boku Jezusa to obraz sakramentów Kościoła. Ta woda da początek praktyce chrztu, a Ducha Jezus udzieli uczniom zaraz po swoim Zmartwychwstaniu tchnąc na nich podczas spotkania w Wieczerniku.

Wszystko, czego potrzebuje człowiek do nowego narodzenia Kościół otrzymał od Chrystusa po Jego zmartwychwstaniu i trwa to w tej wspólnocie po dzień dzisiejszy. Podobnie jak narodziny według ciała są dane człowiekowi za darmo, tak sakrament chrztu i działanie Ducha Świętego jest dla wierzącego w pełni darmowe, bez konieczności uprzednich zasług. W przypadku narodzenia z wody i Ducha owocność Bożego obdarowania wymaga od człowieka współpracy przez wiarę i zaufanie Synowi Bożemu. Im większa wdzięczność nam towarzyszy za to Boże to obdarowanie, tym bardziej nasze serce i całe nasze życie są otwarte na owocowanie i na bliskość Królestwa Bożego.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni. 

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

Dominica post Ascensionem



Gdy na zegarach była godzina 15:00, w kościele św. Tymoteusza rozpoczęła się msza święta sprawowana przez Jego Książęcą Wysokość arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego-Wieniawę. Punktualnie rozległ się dźwięk sygnatury, a następnie z zakrystii wyszła procesja prowadzona przez turyfera z dymiącą kadzielnicą, za którym szli krucyferariusz z krzyżem i akolici ze świecami. Dalej podążali pozostali ministranci, diakoni i prezbiterzy, zaś na końcu kroczył celebrans przyodziany w szaty pontyfikalne, dzierżący pastorał i błogosławiący lud. Po dojściu do ołtarza chór odśpiewał dzisiejszy introit. 



Jako Kyriał była wykonywana Mała Msza Jazzowa. 



Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona, arcybiskup zdjął manipularz i wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą. 

„Jedenastu uczniów udało się na górę”, która, prócz topograficznego, ma znaczenie przenośne jako symbol modlitwy; oto okoliczność wniebowstąpienia. Tam i wtedy dzieją się trzy rzeczy: kult, terapia i posłanie. Ich sekwencja zdradza wzajemną zależność: na górze modlitwy, w swej izdebce, adorujemy obecność Boga, oddając pokłon Ojcu, który widzi w ukryciu (por. Mt 6, 7); wtedy też odsłaniają się przed Nim nasze chwiejące się serca, które wątpią, czyli dosłownie „dystansują się” od Niego (po gr. distadzo); Pan tymczasem uzdrawia nas swoją łaską, czy to w ramach kontemplacji, czy to misji – jak owi „wszyscy, którzy, dotknąwszy się Go, zostali uzdrowieni” (por. Mt 14, 36) albo „trędowaci, którzy, idąc, zostali uzdrowieni” (por. Łk 17, 14). Nie inaczej jest z sercami dzisiejszych Apostołów – uzdrawianymi w ramach misji. Jezus nie przechodzi ponad wątpieniem niektórych z nich, nie przemilcza tego, lecz reaguje, „podchodząc do nich”, czyli niwelując dystans, i posyłając ich: „Idąc, czyńcie uczniami wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, nauczając je zachowywać wszystko, co wam nakazałem” (używając imiesłowów, tekst grecki podkreśla tutaj dynamizm polecenia Jezusa). Co ważne, polecenie to nie jest delegacją, tylko przedłużeniem wcielenia, Jego żywej obecności: „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do końca świata!”.

Źródło

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

In Vigilia S. Joannis Baptistæ



Gdy na zegarach było już po godzinie siedemnastej, w kościele św. Tymoteusza rozpoczęła się msza święta sprawowana przez Jego Książęcą Wysokość arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego-Wieniawę. Punktualnie rozległ się dźwięk sygnatury, a następnie z zakrystii wyszła procesja prowadzona przez turyfera z dymiącą kadzielnicą, za którym szli krucyferariusz z krzyżem i akolici ze świecami. Dalej podążali pozostali ministranci, diakoni i prezbiterzy, zaś na końcu kroczył celebrans przyodziany w szaty pontyfikalne, dzierżący pastorał i błogosławiący lud. Po dojściu do ołtarza chór odśpiewał dzisiejszy introit. 



Następnie podczas okadzenia ołtarza wierni śpiewali wraz z chórem formułę Kyrie eleison, błagając Pana o miłosierdzie. 



Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona arcybiskup zdjął manipularz i  wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą. 

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Jezus mówi nam dzisiaj: nie rzucajcie swych pereł przed świnie. Te perły to nie są jakieś abstrakcyjne mądrości, - ale najgłębsza prawda o twoim sercu, o twojej słabości, którą Bóg chce przemienić w skarb. Kiedy próbujesz przypodobać się światu, dbając o swój wizerunek i prestiż, to tak naprawdę wyrzucasz to, co w tobie najświętsze, na pożarcie demonom, które tylko czekają, by cię rozszarpać twoimi własnymi pożądaniami. Bóg nie chce od ciebie wielkich deklaracji, bo Jemu nie zależy na twoich „śmieciach”, czyli rzeczach, które i tak nic nie są warte. On chce, abyś przestał instrumentalizować miłość, by władać innymi, a zaczął sam poddawać się jej władzy.

Jeśli naprawdę na modlitwie odkryłeś, że Bóg jest twoim Ojcem, to nie możesz patrzeć na drugiego człowieka jak na rywala do władzy czy przeszkodę. Nie wytykaj nikomu zła, jeśli nie jesteś gotów za niego umrzeć, - bo Baranek Boży przyszedł nie po to, by nas osądzać z góry, ale by podnieść nasz grzech z samego dna. Drogą do życia jest ciasna brama i mało kto ją znajduje, bo nikt z nas nie chce uznać prawdy o własnej bezradności. Ta brama jest ciasna jak ucho igielne, a wejście przez nią przypomina agonię – walkę z samym sobą, z własnym „ja”, które chce być zawsze najważniejsze. Aby przejść przez tę szczelinę, musisz stać się mały, maleńki jak niemowlę, bo do Niebieskiej Jerozolimy wchodzi się przez perły, a perła to twoja słabość przezwyciężona mocą Jezusa.

Większość ludzi wybiera szeroką drogę samozadowolenia i religijnej iluzji, która jest pusta w środku. Myślimy, że znamy Boga, bo odmawiamy pacierze, ale Jezus może nam kiedyś powiedzieć: „Nigdy was nie znałem”, bo nigdy nie pokazaliśmy Mu swoich prawdziwych ran i sekretów. Prawdziwa wiara to rzucenie się w przepaść Bożej obecności, to zgoda na bycie nikim w oczach świata, by stać się kimś w oczach Ojca. Wyjście z mrocznej piwnicy tego świata jest możliwe tylko przez krzyż, który choć nas przeraża, jest jedyną dziurką od klucza do prawdziwej wolności. Nie zwlekaj, bo czas się wypełnia, a drzwi, które dziś są jeszcze uchylone, mogą się nagle zamknąć na zawsze.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a  dym  kadzidła roznosił się po murach świątyni.