Kazania

[Andrew von Habsburg]

2 lipca

„Któż może odpuszczać grzechy, oprócz jednego Boga ?” (Mk 2,7)

Istnieją dwie rzeczy, które należą do samego Boga: zaszczyt przyjmowania spowiedzi i moc przebaczania. Jemu powinniśmy się wyspowiadać i od Niego oczekiwać przebaczenia. Tylko bowiem do Boga należy przebaczanie grzechów; Jemu zatem samemu należy je wyznać. Ale Wszechmogący, Najwyższy, mając oblubienicę słabą i nieznaczącą, uczynił jednak z niej królową. Ta, która siedziała u Jego stóp, została posadzona przy Jego boku; bo z Jego boku wyszła i przez ten bok sobie ją poślubił (Rdz 2,22; J 19,34). A tak jak wszystko to, co jest Ojca, należy do Syna, a co jest Syna, należy do Ojca ze względu na jedność ich natury (J 17,10), podobnie Oblubieniec dał wszystkie swoje dobra oblubienicy i zaopiekował się tym, co należało do oblubienicy, którą zjednoczył ze Sobą i Ojcem.
To dlatego Oblubieniec, który jest jedno z Ojcem i jedno z oblubienicą, pozbawił ją wszystkiego, co było u niej obce, mocując to do krzyża, gdzie zaniósł nasze grzechy na drzewo i zniszczył je przez drzewo. To, co jest naturalne i właściwe oblubienicy, On to przyjął i przybrał: co Jemu jest właściwe i boskie, dał oblubienicy. Podzielił także słabość oblubienicy i jej jęki, a wszystko jest wspólne Oblubieńcowi i oblubienicy: honor wysłuchania spowiedzi i moc przebaczanie. Taki jest powód tego słowa: „Idź, pokaż się kapłanowi” (Mk 1,44).

Izaak ze Stella (? – ok. 1171)
mnich cysterski

[Andrew von Habsburg]

5 czerwca

Bóg tak bardzo pragnie przyjaźni ludzi!

To tu trzeba zawołać wraz ze świętym Pawłem: „O altitudo... Sapientiae... Dei! O głębokości bogactw mądrości i wiedzy Bożej!” (Rz 11, 33). Któż będzie owym aniołem tak oświeconym i owym człowiekiem tak zuchwałym, aby podjąć się objaśnienia nam jej początków? […] To właśnie substancjalna i wieczna idea Bożego piękna cudownie olśniła myśl świętego Jana Ewangelisty na wyspie Patmos, kiedy zawołał: „In principio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum: Na początku było Słowo - inaczej Syn Boży, albo Mądrość Przedwieczna – a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo” (J 1,1). […]
Piękno owo przedwieczne i wyjątkowo łaskawe, tak bardzo pragnie przyjaźni z ludźmi, iż przygotowało specjalną księgę, by tę przyjaźń zdobyć, odsłaniając przed ludźmi to, jak jest wspaniałe oraz czego pragnie. Księga owa jest niczym list ukochanej do ukochanego, wysłany, by zdobyć jego uczucie. Pragnienia serca człowieka, o jakich zaświadcza, są tak naglące, podejmowane poszukiwania człowieczej przyjaźni – tak czułe; wezwania i życzenia są tak pełne miłości, że słysząc, jak [Mądrość] o tym mówi, rzeklibyście, iż to nie Władczyni Nieba i ziemi, lecz że potrzebuje ona człowieka, aby być szczęśliwą. […]
Ileż razy wołała, jeszcze żyjąc na ziemi: „Przyjdźcie do mnie, przyjdźcie do mnie wszyscy; to ja, nie lękajcie się; czemuż się lękacie? Jestem podobna do was; kocham was. Czy [lękacie się] dlatego, że jesteście grzesznikami? Ach! To właśnie ich przyszłam szukać; jestem przyjaciółką grzeszników. Czy dlatego, iż z własnej winy opuściliście owczarnię? Ach! Jestem Dobrym Pasterzem. Czy może dlatego, iż jesteście obciążeni grzechami, pokryci nieczystościami, przygnieceni smutkiem? Ach! Właśnie z tych powodów powinniście przyjść do mnie; bo to ja zdejmę z was ciężar, oczyszczę was, pocieszę.

Św. Ludwik Maria Grignion de Montfort (1673–1716)
kaznodzieja, założyciel wspólnot religijnych

[Andrew von Habsburg]

6 lipca

„Nigdy nie porzucam tego, kto mnie szuka”

Jestem stabilnym i pewnym filarem – [powiedział Pan w wizji do świętej Hildegardy] – i nigdy nie opuszczam tego, kto mnie szuka. Ten, kto mnie chwyta i z ufnością przytula się do mnie, nigdy nie popadnie w zgubę. Ale dla tego, który spycha Mnie w zapomnienie swojej duszy i, nadymając się, wznosi się ponad Mnie – to znaczy, że bardziej ufa sobie niż Mnie i dlatego nie dba o to, by Mi zaufać, ponieważ nie ceni łaski Bożej – dla niego będę w jego duszy jak wirujący wiatr, ponieważ gardzi mną i szydzi ze Mnie z wyniosłą pychą.
W swojej rozpaczy – nie z powodu ciężaru popełnionych grzechów, lecz z powodu swojej pychy – szydzi ze mnie, mówiąc: „Czymże jest łaska Boża?”. Takiego człowieka zniszczę, odrzucając go, i nie chcę go wywyższyć z własnej woli, gdyż jest on martwy dla wiecznej błogości. A ludzie, którzy nie wierzą głęboko, że mogą podnieść się z wszystkich ciężkich win swoich grzechów, i którzy w ten sposób odrzucają wszechmocnego Boga i Jego łaskę, to znaczy ci, którzy w wielkim smutku popadają w rozpacz, sądząc, że nie mogą już uciec od ogromu swoich zbrodni, ci są pokonani i odrzuceni, i z uporem pędzą ku śmierci.
Ale moi umiłowani synowie, którzy przyjmują Mnie z otwartym umysłem, z dobrą wolą w duszy, z bystrym umysłem, którzy poruszają Mnie swoimi jękami i łzami, obejmując Mnie z radością, w niepohamowanym uniesieniu – ci są jak kwiaty. Gdy tylko wyczuwają, że tu jestem, natychmiast radują się we mnie, a ja w nich. Pragnę ich nieustannie szlifować i oczyszczać, aż zostaną umieszczeni w sposób zaszczytny i chwalebny w nowym Jeruzalem. Często ich opuszczam, aby zewnętrzny człowiek w nich nie napełnił się pychą… W ten sposób poddaję ich wiarę surowej próbie.

Święta Hildegarda z Bingen (1098–1179)
opatka benedyktyńska i doktor Kościoła

[Andrew von Habsburg]

7 lipca

„Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników”

Zastanawiałam się pewnego dnia, co mogłabym zrobić, by ratować dusze; pewne słowa Ewangelii ukazały mi żywe światło. Mówił kiedyś Jezus do uczniów swoich, wskazując na pola dojrzałych zbóż: „Podnieście oczy i popatrzcie na pola, jak się bielą na żniwo” (J 4,35), a nieco później: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo”. Jaka tajemnica! Czy Jezus nie jest wszechmocny? Czy stworzenia nie są własnością Tego, który je stworzył? Dlaczego zatem Jezus mówi: „Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na żniwo”? Dlaczego?
Ach! Dlatego, że Jezus kocha nas miłością tak niepojętą, iż chce, abyśmy współpracowały z Nim w dziele zbawienia dusz. Nie chce nic uczynić bez nas. Stworzyciel wszechświata czeka na modlitwę jednej biednej, małej duszy, by zbawić inne dusze odkupione jak ona ceną wszystkiej Jego krwi. Naszym powołaniem nie jest praca żniwiarza na łanach dojrzałego już zboża; Jezus nie mówi do nas: „Spuśćcie oczy, przypatrzcie się łanom złocistych kłosów i idźcie żąć”. Nasza misja [Karmelitanek] jest jeszcze wznioślejsza. Oto słowa Jezusa: „Podnieście oczy wasze i patrzcie. Patrzcie, jak wiele w moim Niebie jest miejsc pustych; waszym zadaniem jest zapełnić je, jesteście moimi Mojżeszami modlącymi się na górze (Wj 17,8nn). Proście mnie o robotników, a ześlę ich, czekam tylko na waszą modlitwę, na jedno westchnienie waszego serca!”

Św. Teresa od Dzieciątka Jezus (1873–1897)
karmelitanka, doktor Kościoła

[Andrew von Habsburg]

8 lipca


„Tych to Dwunastu wysłał Jezus”

Duchu wiecznej Miłości,
który od Ojca i Syna pochodzisz,
dziękujemy Ci za wszystkie powołania
apostołów i świętych, które użyźniły Kościół.
Prosimy Cię, prowadź dalej to swoje dzieło.
Pamiętaj, jak w dniu Pięćdziesiątnicy
zstąpiłeś na apostołów zgromadzonych na modlitwie
wraz z Maryją, Matką Jezusa,
i wejrzyj na swój Kościół,
który szczególnie potrzebuje dziś świętych kapłanów,
wiernych i wiarygodnych świadków Twojej łaski;
Kościół potrzebuje osób konsekrowanych,
aby ukazywali innym radość tych, którzy żyją wyłącznie dla Ojca,
którzy sami przejmują misję i ofiarę Chrystusa,
którzy miłością budują nowy świat.

Duchu Święty, odwieczne źródło radości i pokoju,
to Ty otwierasz serca i umysły na Boże powołanie;
to Ty sprawiasz, że może się spełniać każde pragnienie
dobra, prawdy i miłości.
Niech Twoje „błagania, których nie można wyrazić słowami”,
wznoszą się ku Ojcu z serca Kościoła,
który cierpi i walczy dla Ewangelii.
Otwórz serca i umysły młodych chłopców i dziewcząt,
aby nowy rozkwit świętych powołań
ukazał światu wierność Twojej miłości
oraz by wszyscy mogli poznać Chrystusa prawdziwe światło,
które przyszło na świat,

Św. Jan Paweł II (1920–2005)
papież

[Andrew von Habsburg]

10 lipca

Serce chronione prawdziwą i świętą cierpliwością

Najświętszy i najczcigodniejszy Ojcze w Chrystusie, łagodnym Jezusie, Twoja niegodna i nędzna mała córka Katarzyna powierza się Tobie w Jego drogocennej krwi, pragnąc, by Twoje serce pozostało niezłomne i niewzruszone w prawdziwej i doskonałej cierpliwości, mając na uwadze, że serce słabe, zmienne i pozbawione cierpliwości nigdy nie zdoła dokonać wielkich dzieł Bożych. […]
Im cięższe jest Twoje brzemię, tym silniejsze, odważniejsze i nieustraszone musi być Twoje serce wobec tego, co może Cię spotkać. Dobrze wiesz, najświętszy Ojcze, że biorąc Kościół za małżonkę, zobowiązałeś się znosić dla niego przeciwności losu, cierpienia i udręki, które będą Cię nękać z przy okazji. Cóż więc! Idź więc, jako człowiek odważny, na spotkanie tych burz z siłą, cierpliwością i wytrwałością. Niech trud nigdy nie sprawi, że spojrzysz za siebie ze zdziwieniem i strachem; ale wytrwaj i raduj się pośród niebezpieczeństw i zmagań. Niech Twoje serce się raduje, widząc, jak dzieło Boże realizuje się mimo przeszkód, które się pojawiły i które jeszcze się pojawią.
Zawsze tak jest; prześladowania Kościoła czy też cierpienia cnotliwej duszy zawsze kończą się pokojem, na który zasługują prawdziwa cierpliwość i wytrwałość, i dla którego przeznaczona jest korona chwały. To właśnie jest lekarstwo i dlatego powiedziałam Panu, najświętszy Ojcze, że pragnę widzieć w Tobie serce niezłomne i niewzruszone, chronione prawdziwą i świętą cierpliwością.

Św. Katarzyna ze Sieny (1347–1380)
tercjarka dominikańska, doktor Kościoła, współpatronka Europy

[Andrew von Habsburg]

11 lipca

Europa cywilizowana i ewangelizowana przez synów świętego Benedykta

Jak w minionych wiekach legiony rzymskie przemierzały drogi, aby próbować poddać wszelkie narody cesarskiej władzy Wiecznego Miasta, tak niezliczone zastępy mnichów, których „oręż bojowania nie jest z ciała, lecz posiada moc burzenia” (2Kor 10,4), zostały posłane przez papieża, aby skutecznie głosić pokojowe królestwo Jezusa Chrystusa aż na krańce ziemi – nie mieczem, przemocą czy zbrodnią, ale krzyżem i pługiem, prawdą i miłością.
Wszędzie, gdzie stawiały stopy te oddziały bez broni, składające się głosicieli doktryny chrześcijańskiej, rzemieślników, rolników i nauczycieli nauk ludzkich i boskich, tam zalesione i nieuprawne tereny otwierały się ostrzem pługa, nauka i sztuka wznosiły swoje przybytki. Mieszkańcy, porzucając swoje prymitywne życie, są formowani do relacji społecznych i kultury, a mnisi jawili się im jako żywy przykład światła Ewangelii i cnót. Apostołowie bez liku, których rozpalała boska miłość, przemierzyli nieznane i niebezpieczne regiony Europy, podlali je swoim potem i przelaną krwią, a uspokoiwszy mieszkańców, przynieśli im światło powszechnej prawdy i świętości. […]
Istotnie, nie tylko Anglia, Galia, kraj Batawów, Fryzja, Dania Germania i Skandynawia, ale także liczne kraje słowiańskie szczycą się ewangelizacją przez tych mnichów, których uważają za swoją chwałę i znamienitych założycieli swoich cywilizacji.

Czcigodny Pius XII
papież od 1939 do 1958

[Andrew von Habsburg]

12 lipca

„Siewca sieje słowo”

Bracia, powinniśmy czuwać, aby Słowo, które wyszło z ust Ojca i przyszło aż do nas za pośrednictwem Dziewicy Maryi, nie powróciło bezowocne (por. Iz 55,11), ale byśmy mu składali dzięki za łaskę, przez tę samą Maryję. Nieustannie zatem ożywiajmy w sobie wspomnienie Ojca, tak długo, jak będziemy zmuszeni wzdychać za Jego obecnością. Sprawmy, aby strumienie łaski wróciły do źródła, żeby stamtąd powróciły obfitsze…
Pan jest ciągle w waszych myślach? Nie milczcie zatem, nie trwajcie w ciszy wobec Niego. Ci, którzy już żyją w Jego obecności, nie potrzebują tego ostrzeżenia…; ale ci, którzy jeszcze żyją w wierze, powinni być pouczeni, aby nie odpowiadać Bogu milczeniem. Ponieważ „Pan ogłasza pokój ludowi swemu i świętym swoim” i tym, którzy zamykają się w sobie (Ps 58,9). On słucha tych, którzy Go słuchają; rozmawia z tymi, którzy z Nim rozmawiają. W przeciwnym razie On też będzie milczał, jeśli wy milkniecie, jeśli Go nie wysławiacie. „Sami nie miejcie wytchnienia i Jemu nie dajcie spokoju, dopóki nie odnowi i nie uczyni Jeruzalem przedmiotem chwały na ziemi” (Iz 62,6–7). Ponieważ chwała Jerozolimy jest słodka i piękna…
Ale jakąkolwiek byście ofiarę przynosili Bogu, pamiętajcie, aby ją powierzyć Maryi, żeby łaska dosięgnęła źródła przez ten sam kanał, który nam ją przyniósł… Postarajcie się przedstawić Bogu tę odrobinę, którą możecie Mu ofiarować, przez ręce Maryi, te tak niewinne ręce i godne otrzymania najlepszego przyjęcia.

Św. Bernard z Clairvaux (1091–1153)
mnich cysterski, doktor Kościoła

[Andrew von Habsburg]

15 lipca


Tam, gdzie Bóg się lubuje

Dlaczego nie mielibyśmy wierzyć, że to, co jest powiedziane, pochodzi od Boga, skoro jest wypowiedziane przez maluczkich i do maluczkich? Tak, moje siostry, Bogu to sprawia wielką przyjemność, kiedy daje się poznać pokornym. Piękne słowa Jezusa Chrystusa pokazują, że to nie w muzeach ani nie u książąt Bóg się rozkoszuje! Mówi w pewnym miejscu Pisma: „Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom”. Nie obchodzą Go fanfary i zewnętrzne dekoracje, ale lubuje się w pokorniej duszy, duszy, która Go słucha i jest obojętna na mądrość świata.

Św. Wincenty a Paulo (1581–1660)
kapłan, założyciel zgromadzeń zakonnych

[Andrew von Habsburg]

16 lipca

„Baranek Boży, cichy i pokorny sercem”

Panie, poślij nam Baranka; to baranka nam potrzeba, a nie lwa (Ap 5,5-6). Baranka, który nie wpada w gniew i którego łagodność jest niewzruszona; baranka, który da nam swoje runo białe jak śnieg, aby rozgrzać w nas to, co jest zimne i okryć, co jest nagie; baranka, który da nam swoje ciało do jedzenia, z obawy, abyśmy nie zasłabli w drodze (J 6,51; Mt 15,32).
Poślij go pełnego mądrości, bo w swej boskiej ostrożności zwycięży pysznego ducha; poślij go pełnego mocy, bo jest powiedziane, że „Pan jest dzielny i potężny, Pan jest potężny w boju” (Ps 24,8); poślij go pełnego łagodności, ponieważ „zstąpi jak rosa na runo” (Ps 72,6 Wlg); poślij go jako ofiarę, bo ma zostać sprzedany i ofiarowany dla naszego odkupienia (Mt 26,15; J 19,36; Wj 12,46); poślij go, lecz nie dla zagłady grzeszników, skoro ma przyjść „powołać grzeszników, a nie sprawiedliwych” (Mt 9,13); poślij go wreszcie, „;godnego odebrać chwałę i cześć, i moc, godnego wziąć księgę i jej pieczęcie otworzyć” (Ap 4,11; 5,9), to znaczy godnego niewyrażalnej tajemnicy Wcielenia.

Piotr z Cella (ok. 1115–1183)
mnich, następnie biskup