Kazania

[Andrew von Habsburg]

28 lipca

„Nieprzyjazny człowiek to sprawił”

Piszę do was, bracia umiłowani, abyście wiedzieli, że od dnia, kiedy Adam został stworzony, aż do końca świata, Zły walczy bez ustanku ze świętymi (Ap 13,7)… Tymczasem niewielu jest tych, którzy zdają sobie sprawę, że niszczyciel dusz mieszka z nimi w ich ciele, tuż obok duszy. Doznają oni różnych kłopotów i nie ma nikogo na ziemi, kto by ich pocieszył. Dlatego też zwracają swoje spojrzenia do nieba i tam pokładają ufność, aby stamtąd otrzymać coś dla swojego wnętrza. I przez tę siłę, a także dzięki zbroi Ducha Świętego (Ef 6,13), zwyciężają. W rzeczywistości to z nieba otrzymują siłę, która pozostaje ukryta dla oczu. Tak jak szukają Boga z całego serca, tak siła Boga w tajemniczy sposób przychodzi im z pomocą w każdej chwili… Dzieje się tak, gdyż doświadczają swojej słabości, są niezdolni zwyciężać, żarliwie zabiegają o zbroję Bożą i do walki zostają odziani Duchem Świętym (Ef 6,13), stają się więc zwycięzcami…
Wiedzcie zatem, umiłowani bracia, że we wszystkich tych, którzy przygotowali swoją duszę, aby mogła stać się żyzną ziemią dla bożego ziarna, nieprzyjaciel od razu zasiewa chwasty… Wiedzcie także, że ci, którzy nie szukają Pana z całego swego serca, nie są kuszeni przez szatana w tak samo jawny sposób. Dzieje się to raczej po kryjomu. Szatan poprzez różne wybiegi próbuje oddalić ich od Boga.
Ale teraz, bracia, nabierzcie odwagi i nie bójcie się niczego. Nie pozwólcie się zastraszyć przez wyobrażenia podsuwane przez wroga. W modlitwie nie poddawajcie się wątpliwym namowom, mnożąc niestosowne krzyki, ale otrzymujcie łaskę Pana w żalu za grzechy i skrusze… Nabierzcie odwagi, pokrzepcie ducha, zachowujcie dobro, zatroszczcie się o wasze dusze, trwajcie gorliwie na modlitwie… Gdyż wszyscy, którzy szukają Boga w prawdzie, otrzymają Bożą moc dla duszy, a otrzymując to Boskie namaszczenie odczują oni w sobie smak i słodycz rzeczywistości, która ma nadejść. Niech pokój Pana – ten, który towarzyszył wszystkim świętym i chronił ich od pokus, zamieszka wśród was.

Homilia przypisywana św. Makaremu z Egiptu (? – 390)
mnichowi

[Andrew von Habsburg]

29 lipca

„Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem”

Kiedy zapytał: „Gdzieście go położyli?”, łzy napłynęły do oczu Pana. Jego łzy stały się jakby deszczem, Łazarz stał się ziarnem pszenicy, a grób – ziemią. Na potężny głos Zbawiciela Łazarz wyrósł jak ziarno pszeniczne, wyszedł na zewnątrz i oddał hołd Panu.
Jezus oddał życie Łazarzowi i umarł z niego, gdyż, kiedy wyciągnął go z grobu i zasiadł u jego stołu, On sam został symbolicznie namaszczony olejkiem, który Maria wylała na Jego głowę (Mt 26,7). Panowanie śmierci, która triumfowała od czterech dni, zostało złamane, aby śmierć wiedziała, że Pan z łatwością pokona ją trzeciego dnia. Jego obietnica jest prawdziwa – bo obiecał, że zmartwychwstanie trzeciego dnia (Mt 16,21). Pan zatem przywrócił Marii i Marcie radość, pokonując piekło, aby ukazać, że On sam nie ulegnie na wieki śmierci. Teraz, za każdym razem, kiedy ktoś powie, że zmartwychwstanie trzeciego dnia jest niemożliwe, powinien popatrzyć na tego, który został wskrzeszony dnia czwartego.
„Usuńcie kamień.” Cóż to, czyż Ten, który wskrzesza z martwych i daje życie, nie mógłby sam otworzyć grobu i odrzucić kamienia? Czyż Ten, który mówił uczniom: „Jeśli będziecie mieć wiarę jak ziarnko gorczycy, powiecie tej górze: «Przesuń się stąd tam!», a przesunie się” (Mt 17,20), nie mógłby sam swoim słowem przesunąć kamienia, który zamykał grób? Zapewne mógłby odrzucić kamień swoim słowem – On, którego głos pokruszył skały i groby, gdy zawisł na krzyżu (Mt 27,51-52). Ale ponieważ był przyjacielem Łazarza, powiedział: „Otwórzcie, abyście poczuli jak śmierdzi zepsuciem i rozwiążcie go, wy, którzy spowiliście go w całun, abyście zobaczyli tego, którego pochowaliście”.

Św. Efrem (ok. 306–373)
diakon w Syrii, doktor Kościoła