Rytuał Laterański

[Fryderyk van Oranje]

Rytuał Laterański 
Spisany podczas III Soboru Laterańskiego, zaś odnowiony podczas II Soboru Trydenckiego, II Soboru Welijskiego, III Soboru Welijskiego i II Soboru Rotryjskiego

Qui Primum

Ego omnibus civibus edoco ut meā volunte creatione documento fuit qui Rotriae caerimoniarum ordineat. Ego iussi etiam Ius Aulicus conscriptus qui Rituali usus ordinat. Iste Rituali parte est.

Mea voluntas est ut non Patriarcha sine Concillio concordiā Rituali argumenti non mutat. Iste faciat ab nosicat ut Rotriae malae importat. Ego omnis meis successori ut Qui Primum subscribitis.

/-/ Sanctitas Vestra Pius II
Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae, etc.

/-/ Sanctitas Vestra Caelestinus I
Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae, etc.

/-/ Sanctitas Vestra Pius III
Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae, etc.

/-/ Sanctitas Vestra Clemens IV
Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae, etc.

/-/ Sanctitas Vestra Albertus
Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae, etc.

Tłumaczenie Qui Primum

Na początku chciałbym przekazać wszystkim obywatelom, że wolą moją było stworzenie dokumentu, który porządkowałby wszelkie rytuały, obrzędy rotryjskie. Dlatego także oprócz „Rytuału” rozkazałem spisać Prawo Dworskie, które reguluje jego użycie. Stanowi ono integralną część Rytuału.

Moją wolą jest to, żeby żaden Patriarcha nie zmieniał treści Rytuału bez zgody Soboru. Jeśli by tak zrobił, niech wie, że ściąga na siebie gniew Narodu Rotryjskiego. Nakazuję także, aby każdy mój następca podpisał się pod tym oświadczeniem.

/-/ Jego Świątobliwość Pius II
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc. 

/-/ Jego Świątobliwość Celestyn I
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc. 

/-/ Jego Świątobliwość Pius III
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc. 

/-/ Jego Świątobliwość Klemens IV
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc. 

/-/ Jego Świątobliwość Albert
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc.

Ogólne Wprowadzenie do Rytuału Laterańskiego

Kościół Rotryjski już od najdawniejszych czasów korzystał z dobroci kulturowej, jaką niosła liturgia - w ten sposób wypełniając swoją misję w mikroświecie i dbając o hierarchiczny rozwój wspólnoty. Owocem myśli Wielkich Ojców stał się Rytuał Laterański, który zbiera w sobie wszystkie potrzebne ceremoniały do codziennego życia kościelnego. Ojcowie zebrani na Soborze Rotryjskim II postanowili odnowić Rytuał Laterański poprzez jego modyfikację, uproszczenie oraz dodanie kolejnych równie znaczących opisów liturgicznych. Niektóre śmiałe pomysły doczekały się aprobaty Ojców Kościoła, stając się konstytutywnymi elementami Rytuału. Jak wszystkie ceremoniały, Rytuał Laterański potrzebuje odpowiednich osób wprowadzających wiernych we wspaniałość i mistyczność liturgii. Wszyscy bowiem asystenci oraz elekci są fundamentem Rytuału - bez nich żadna celebracja się nie odbędzie. Dlatego też dla kolejnych pokoleń wydane zostaje Ogólne Wprowadzenie do Rytuału Laterańskiego, który zawiera wyjaśnienie wszystkich uczestniczących w liturgii, jak i, według potrzeby, ich zamienników.

MC - rolę Mistrza Ceremonii pełni Szambelan Patriarszy, w jego zastępstwie funkcję może także pełnić wierny świecki lub duchowny, który bierze udział w ceremonii w innym charakterze.

1Bp, 2Bp - w przypadku nieobecności biskupów asystować Legatowi Patriarszemu w trakcie inwestytury biskupiej, mogą inni, dowolni duchowni.

WG - w przypadku nieobecności Wikariusza Generalnego w trakcie uroczystości inwestytury biskupiej z udziałem Patriarchy bądź inwestytury arcybiskupiej, jego rolę może pełnić inny dowolny duchowny.

KD - w przypadku nieobecności Kardynała Dziekana w trakcie kreacyjnego konsystorza kardynalskiego bądź inauguracji Patriarchy ponownie wstępującego na Złoty Tron, jego rolę pełnić może Kardynał Prodziekan bądź inny dowolny purpurat.

P - rolę prezbitera w inwestyturze diakońskiej, kapłańskiej lub benedykcji opata może pełnić także biskup.

B - w przypadku nieobecności biskupa w trakcie benedykcji opata dokonywanej przez Patriarchę, jego rolę może pełnić także prezbiter.

Ojcowie Soborowi orzekają także, że Biskup Powszechny może udzielić dyspensy i zezwolić na przeprowadzenie ceremonii w inny sposób niż przewiduje Rytuał Laterański, jeżeli uzna, iż dobro Owczarni Pańskiej tego wymaga.

[Fryderyk van Oranje]

Koronacja Patriarsza

P - Patriarcha
KK - Kardynał Kamerling
KD - Kardynał Dziekan
MC - Mistrz Ceremonii

MC: W całej Rotrii rozbrzmiewają dzwony! Do bazyliki zbliża się długa procesja. Prowadzą ją krokiem marszowym żołnierze Gwardii Apostolskiej, za nimi zmierzają usługujący, diakoni, prezbiterzy, kanonicy, kapelani honorowi, prałaci honorowi i protonotariusze apostolscy, biskupi, arcybiskupi w odpowiednich strojach chórowych, potem zaś Wikariusz Generalny, niosący paliusz i pierścień oraz Kardynał Kamerling niosący triregnum. Następnie idzie Kardynał Dziekan (Prodziekan) ubrany w kapę. Na końcu procesji da się zauważyć Patriarchę niesionego w złotej lektyce przez sediarii. Lud wierny wita i chwali Patriarchę. Procesję zamyka Szambelan Patriarszy. Przed wejściem do bazyliki procesja zatrzymuje się po raz pierwszy. Kardynał Dziekan staje przed Patriarchą i zapala zawieszony na długim metalowym pręcie pęk konopi. Po jego wypaleniu się wypowiada słowa:
KD: Sancte Pater, sic transit gloria mundi.
MC: Procesja rusza dalej i wkrótce przekracza bramy bazyliki. Pośrodku niej ponownie zatrzymuje się. Kardynał Dziekan ponownie staje przed Patriarchą i zapala zawieszony na długim metalowym pręcie pęk konopi. Po jego wypaleniu się wypowiada znów słowa:
KD: Sancte Pater, sic transit gloria mundi.
MC: Korowód koronacyjny zbliża się do ołtarza, gdzie znajduje się tron patriarszy. Orszak podąża do ołtarza św. Grzegorza, gdzie spotyka kardynałów odzianych w cappa magna. Zatrzymuje się po raz trzeci. Kardynał Dziekan znów staje przed Patriarchą i zapala zawieszony na długim metalowym pręcie pęk konopi. Po jego wypaleniu się wypowiada znów słowa:
KD: Sancte Pater, sic transit gloria mundi.
MC: Patriarcha siada na faldistorium przed ołtarzem. Podchodzą do niego kardynałowie i w imieniu wszystkich duchownych oraz swoim składają homagium:
Kardynał Dziekan/Prodziekan/najstarszy stażem: Ja, kardynał N przysięgam wierność i dozgonne posłuszeństwo Nowemu Biskupowi Rotrii N oraz, że przyczynię się do obrony wiary Kościoła Powszechnego. Tak mi dopomóż Boże w Trójcy Jedyny. Amen.
MC: Po zakończeniu składania przysiąg korowód podąża do kaplicy Najświętszego Sakramentu, gdzie Patriarcha modli się w intencji Rotrii. Potem następuje procesja do ołtarza głównego i rozpoczęcie uroczystej Mszy pontyfikalnej. Po jej zakończeniu, Patriarcha udaje się na balkon bazyliki. Zasiada na tronie i całuje złoty Ewangeliarz. Zbliżają się Asystenci Tronu Patriarszego niosący insygnia władzy patriarszej.
KK: Zdejmuję mitrę Patriarsze.
KD: Podaję Patriarsze ceremonialny Ewangeliarz.
MC: Patriarcha składa swą prawą rękę na Ewangeliarzu, a lewą wznosi ku górze w geście pokoju.
P: My, N, przysięgamy dochować przekazanej nam Tradycji, ani niczego, co było przed nami strzeżone przez naszych umiłowanych w Panu poprzedników, ani nie naruszać, ani nie zmieniać, ani nie zezwalać na jakiekolwiek zmiany. Przeciwnie: z gorącym umiłowaniem, jako tej Tradycji uczeń i dziedzic, przysięgamy z czcią zachować przekazane dobro, ze wszystkich naszych sił i całą naszą mocą. Tak nam dopomóż Boże. Amen.
MC: Wikariusz Generalny podaje kardynałowi N. paliusz.
KK: Zakładam Patriarsze paliusz.
P: Przysięgamy uroczyście, że zachowamy wszystko, co jest nauczane przez Kościół Święty i co zostało zdefiniowane i ogłoszone w pierwszym rzędzie przez sobory oraz naszych poprzedników.
MC: Wikariusz podaje spinki.
KK: Przypinam paliusz złotymi spinkami.
P: Zachowamy bez najmniejszej straty dyscyplinę i ryt Kościoła. Usuniemy z Kościoła każdego, kto ośmieliłby się działać przeciwko tej przysiędze, czy bylibyśmy to my sami, czy ktokolwiek inny. Tak nam dopomóż Boże. Amen.
MC: Kardynał Dziekan podchodzi przed Patriarchę, kłania się mu i nakłada na jego palec pierścień, mówiąc:
KD: Przyjmij pierścień na znak wierności Prawu i Tradycji, którą właśnie przysiągłeś. Niech Pan wspomoże Cię w obronie wolności Kościoła i niech poprzez Twoją rękę, na której spoczywa ten pierścień, broni przed wszelkim grzechem.
MC: Następuje koronacja triregnum. Do tronu Patriarszego zbliża się Arcybiskup Trydentu. Kardynał Dziekan podnosi tiarę i koronuje Patriarchę słowami:
KD: Weź tiarę, ozdobioną trzema koronami i bądź świadom, że jesteś Ojcem Królów i Książąt, Sługą Sług Bożych i Suwerenem Państwa Kościelnego. In nomine Patris et Filio et Spiritui Sancto.
MC: Po założeniu tiary, Kardynał Dziekan przyklęka i odchodzi na bok. Szambelan podaje Jego Świątobliwości mowę tronową, którą ten wygłasza.
Mowa Tronowa.
MC: Po zakończeniu mowy, Patriarcha podnosi się, udziela uroczystego błogosławieństwa i wyrusza w procesji do zakrystii. Na tym kończy się ceremonia koronacji patriarszej.

[Fryderyk van Oranje]

Inauguracja Patriarsza (W razie reelekcji Patriarchy)

P - Patriarcha
KD - Kardynał Dziekan
MC - Mistrz Ceremonii

MC: W Bazylice Laterańskiej biją dzwony. Do niej właśnie podąża orszak, w którym kroczą: turyfer, krzyż w asyście dwóch akolitów, niższe duchowieństwo, biskupi, arcybiskupi, kardynałowie oraz Patriarcha w lektyce w stroju pontyfikalnym, ale bez paliusza oraz pierścienia. Na końcu zaś podąża Mistrz Ceremonii Liturgicznych.  Po dotarciu do prezbiterium, Patriarcha siada na złotym tronie przy ołtarzu głównym. Podchodzi do niego Kardynał Dziekan i mówi:
KD: N, czy chcesz dobrowolnie objąć Państwo Kościelne swoimi rządami?
P: Chcemy.
KD: Aby tego dowieść zmów przysięgę w obecności Boga i obywateli Stolicy Apostolskiej.
MC: Do Patriarchy podchodzą Asystenci Tronu i Wikariusz Generalny z insygniami władzy patriarszej - paliuszem i pierścieniem. Patriarcha składa przysięgę, trzymając prawą dłoń na Ewangeliarzu:
P: My, N, przysięgamy dochować przekazanej nam Tradycji, ani niczego, co było przed nami strzeżone przez naszych umiłowanych w Panu poprzedników, ani nie naruszać, ani nie zmieniać, ani nie zezwalać na jakiekolwiek zmiany. Przeciwnie: z gorącym umiłowaniem, jako tej Tradycji uczeń i dziedzic, przysięgamy z czcią zachować przekazane dobro, ze wszystkich naszych sił i całą naszą mocą. Tak nam dopomóż Boże. Amen.
Przysięgamy uroczyście, że zachowamy wszystko, co jest nauczane przez Kościół Święty i co zostało zdefiniowane i ogłoszone w pierwszym rzędzie przez sobory oraz naszych poprzedników.
Zachowamy bez najmniejszej straty dyscyplinę i ryt Kościoła. Usuniemy z Kościoła każdego, kto ośmieliłby się działać przeciwko tej przysiędze, czy bylibyśmy to my sami, czy ktokolwiek inny. Tak nam dopomóż Boże. Amen.
MC: Po odebraniu przysięgi, następuje nałożenie paliusza i pierścienia.
Wikariusz Generalny podaje Kardynałowi Dziekanowi paliusz.
KD: Weź paliusz, symbol władzy pasterskiej. Bądź sędzią duchownych i wiernych, a także ich Ojcem, prowadź ich prostymi ścieżkami. Otrzymaj władzę kreowania kardynałów, arcybiskupów i biskupów i bądź świadom potęgi tej władzy.
MC: Wikariusz podaje Kardynałowi Dziekanowi pierścień.
KD: Przyjmij pierścień na znak wierności Prawu i Tradycji, którą właśnie przysiągłeś. Niech Pan wspomoże Cię w obronie wolności Kościoła i niech poprzez Twoją rękę, na której spoczywa ten pierścień, broni przed wszelkim grzechem.
MC: Po nałożeniu pierścienia Kardynał Dziekan staje po lewej stronie tronu i mówi:
KD: Oświadczam, iż na Stolicę Pawłową znów wstąpił Patriarcha N.
Vivat Patriarcha! Vivat N!
MC: Cały lud zgromadzony w Bazylice powtarza po Kardynale Dziekanie.

[Fryderyk van Oranje]

Kreacja Kardynalska

P - Patriarcha
KD - Kardynał Dziekan
KE - Kardynał Elekt
MC - Mistrz Ceremonii

MC: Do Kaplicy Sykstyńskiej podążą procesja złożona z członków Kolegium Kardynalskiego. Na jej czele kroczy Kardynał Dziekan a towarzyszą mu pozostali kardynałowie, na końcu zaś kroczą kardynałowie elekci. Ich wejściu do kaplicy towarzyszy wykonywany przez chór hymn "Tu es Paulus".  Na tronie w sali spotkań Kolegium Kardynalskiego siedzi Patriarcha ubrany w czerwone mantum i złotą mitrę. Przemawia on donośnym głosem:
P: Z autorytetu Boga wszechmogącego, świętych apostołów Piotra i Pawła oraz Naszego, kreujemy N. Świętego Kościoła Rotryjskiego, nadając mu tytuł Kardynała Diakona/Prezbitera/Biskupa.
MC: Po tych słowach do patriarszego tronu podchodzi Kardynał Elekt, ubrany w strój chórowy i wielką kapę z rozpuszczonym trenem. Kłania się trzykrotnie w trakcie drogi, następnie klęka przed Patriarchą i całuje papieskie trzewiki oraz pierścień, po czym wypowiada słowa przysięgi:
KE: Ja, N., przysięgam wierność i dozgonne posłuszeństwo Tobie, Ojcze Święty, oraz każdemu z Twoich następców oraz, że przyczynię się do obrony wiary Kościoła Powszechnego. Tak mi dopomóż Boże w Trójcy Jedyny. Amen.
P: Bracie N.! Wynieśliśmy Cię do godności Księcia Kościoła. Czy chcesz przyjąć to brzemię, a gdy nasz czas nadejdzie, wybierzesz naszego godnego następcę?
KE: Chcę.
MC: Kardynał Dziekan podaje Patriarsze symbol księcia Kościoła, a więc pierścień kardynalski. Patriarcha nakłada na palec Kardynała Elekta pierścień:
P: Weź ten pierścień, znak godności kardynalskiej, dla podkreślenia twej więzi ze Stolicą Pawłową.
MC: Następnie Kardynał Dziekan podaje Patriarsze kapelusz kardynalski. Patriarcha wkłada go na głowę Kardynała Elekta mówiąc:
P: Przyjmij czerwony kapelusz, symbol godności kardynalskiej i bądź gotów do przelania krwi za swój Kościół.
MC: Po nałożeniu galero nowy kardynał wymienia z Patriarchą pocałunek pokoju. W sali da się usłyszeć okrzyki radości. Po chwili uniesienia, Kardynał Dziekan czyta wszystkie dokumenty dotyczące kreacji, jednocześnie dając je nowemu kardynałowi.

KD: (Publikacja nominacji)
MC: Ceremonia dobiega końca, a kardynałowie oraz Patriarcha udają się na wieczerzę.

[Fryderyk van Oranje]

Inwestytura Arcybiskupia

P - Patriarcha
WG - Wikariusz Generalny
Abp - Arcybiskup Elekt
MC - Mistrz Ceremonii

MC: W to wielkie święto, do bazyliki podąża procesja. Prowadzi ją turyfer, a za nim idzie krzyż w asyście dwóch akolitów, potem Gwardia Apostolska, służba liturgiczna, niższe duchowieństwo w tym kanonicy, prałaci i infułaci, obecni na ceremonii biskupi i kardynałowie, Arcybiskup Elekt, a na końcu Patriarcha w lektyce, ubrany w strój pontyfikalny oraz triregnum. Procesja zmierza do ołtarza, gdzie Patriarcha zasiada na złotym tronie. Podchodzi tam Arcybiskup Elekt w asyście Wikariusza Generalnego.
WG: Najjaśniejszy Panie, Kościół Rotryjski prosi Cię, abyś tego stojącego przed Tobą biskupa N wyniósł do godności arcybiskupiej poprzez nałożenie paliusza, który zabrany z konfesji św. Pawła podkreśla łączność z Kościołem Rotryjskim.
P: Czy macie nominację?
WG: Mamy.
P: Odczytajcie.

WG: (Publikacja nominacji)
P: Bracie N, skoro zostałeś nominowany przez Kościół na godność arcybiskupa, wspominając czas, kiedy zostałeś ozdobiony pierścieniem, mitrą i pastorałem biskupim, odnów przysięgę, którą wówczas złożyłeś.
MC: Arcybiskup Elekt przyklęka przez Patriarchą i odnawia swoją przysięgę.
Abp: Ja, N, przysięgam tobie, Najjaśniejszy Panie posłuszeństwo oraz miłość, być zawsze w łączności z Tobą, Biskupem Rotrii oraz zawsze do tej łączności prowadzić wszystkich, których mi powierzasz.
MC: Do Patriarchy podchodzi ministrant z tacką, na której znajduję się paliusz. Patriarcha bierze go do rąk i nakłada Arcybiskupowi Elektowi, mówiąc:
P: Weź paliusz, symbol władzy pasterskiej i łączności z Matką Kościołem, bądź pasterzem swoich wiernych i mężnie walcz o każdą zagubioną owcę. Niech to jarzmo będzie dla Ciebie lekkie i słodkie jako więź miłości i silna zachęta do pracy na rzecz powierzonej Tobie owczarni.
MC: Po nałożeniu paliusza, arcybiskup całuje Patriarchę w dłoń, kolana i stopy. Biskup Rotrii pozdrawia go słowami:
P: Pax tibi.
Abp: Et cum spiritu tuo.
MC: Następnie Biskup Rotrii podnosi go i ukazuje ludowi, mówiąc:
P: Drodzy Bracia i Siostry! Chwalcie Pana za nowego arcybiskupa!
MC: Arcybiskup dziękując za nadanie godności, staje przed Patriarchą i mówi:
Abp: Ad multos annos!
MC: Po czym wymieniają pocałunek pokoju i na tym kończy się ceremonia.

[Fryderyk van Oranje]

Inwestytura Biskupia (Gdy dokonuje jej Legat)

S - Legat
1Bp - Pierwszy biskup
2Bp - Drugi biskup
Bp - Biskup Elekt
MC - Mistrz Ceremonii

MC: Do kościoła podąża procesja. Na jej czele idzie turyfer z dymiącą kadzielnicą, krzyż i dwaj akolici, niższe duchowieństwo wedle hierarchii – diakoni, prezbiterzy, kanonicy, prałaci i infułaci w ozdobnych strojach chórowych. Następnie kroczy Biskup Elekt w asyście dwóch biskupów oraz na końcu Legat Patriarszy. Zbliżają się do głównego ołtarza, gdzie Legat siada na faldistorium. Podchodzą do niego Biskup Elekt oraz jego asysta. Starszy z biskupów mówi:
1Bp: Czcigodny Ojcze, Kościół Rotryjski prosi Cię o odebranie przysięgi lennej od Brata N i abyś przez ten akt wyniósł go do godności biskupiej.
S: Macie nominację?
1Bp: Mamy.
S: Przeczytajcie.

2Bp: (Publikacja nominacji)
S: Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadam Ci pytania.
Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć urząd biskupa?
Bp: Chcę.
S: Czy chcesz swoim życiem świadczyć o Chrystusie, być ojcem wiernych, opiekunem wdów i sierot, pierwszym wśród równych Kościoła lokalnego, a przede wszystkim pokornym sługą?
Bp: Chcę.
S: Czy chcesz bronić Kościół przed zepsuciem, czy to moralnym, czy doktrynalnym?
Bp: Chcę.
S: Czy chcesz wytrwać w posłuszeństwie Stolicy Świętej, to jest Patriarsze Rotrii, iść tam, gdzie on Cię pośle, wykonywać jego rozkazy i słuchać Jego wskazań?
Bp: Chcę.
S: Czy chcesz dobrowolnie wytrwać w świętej czystości, aż do końca swojego żywota?
Bp: Chcę.
S: Czy chcesz zachować wszelkie prawo ustanowione przez Patriarchę i jego następców?
Bp: Chcę z Bożą pomocą.
MC: Biskup Elekt przyklęka przed Legatem i przysięga wierność.
Bp: Ja, N, przysięgam Tobie Czcigodny Ojcze, że będę wierny Patriarsze oraz jego następcom, a także że nie opuszczę swojego urzędu do czasu, gdy Najjaśniejszy Pan mnie z niego zdejmie. Tak mi dopomóż Bóg.
MC: Po złożeniu przysięgi, następuje wręczenie oznak władzy biskupiej. Do Legata podchodzą asystujący biskupi z insygniami władzy biskupiej.
1Bp: Podaję Legatowi pierścień.
S: Weź ten pierścień, znak wierności, abyś niewzruszoną wiarą strzegł od skażenia Kościół.
2Bp: Podaję Legatowi pastorał.
S: Weź laskę, znak urzędu pasterskiego, abyś w poprawianiu występków łączył łagodność z surowością, sądził bez zapalczywości, zachęcając do cnoty pociągał serca słuchaczy, a zachowując spokój ducha nie zaniedbał sprawiedliwości i karania.
1Bp: Podaję Legatowi pontyfikalne rękawiczki.
S: Jak Jakub uprosił błogosławieństwo ojcowskie podawszy ojcu ulubioną potrawę i napój rękoma owiniętymi w skórki koźlęcia, tak niech ten biskup wyjedna dla powierzonych mu owiec wszelakie dobra.
MC: Legat z biskupami asystującymi wspólnie nakłada mitrę na głowę Elekta głośno mówiąc:
S: Wkładamy na głowę tego biskupa szyszak mocy i zwycięstwa. Niech z ozdobionym obliczem i głową uzbrojoną potęgą obu Testamentów będzie postrachem dla nieprzyjaciół prawdy i niech za łaską Bożą będzie potężnym ich pogromcą.
MC: Biskup Elekt całuje w rękę Legata. Następnie asysta sadza Elekta na tronie. Legat intonuje „Te Deum”, które rozbrzmiewa w całym kościele przy dźwięku wszystkich dzwonów. Po zakończeniu hymnu Biskup Elekt śpiewa donośnym głosem:
Bp: Ad multos annos!
MC: Słowa te powtarzają Legat i asystujący mi biskupi.
S: Ad multos annos!
1Bp: Ad multos annos!
2Bp: Ad multos annos!
MC: Na zakończenie uroczystości Biskup Elekt udziela uroczystego błogosławieństwa.

[Fryderyk van Oranje]

Inwestytura Biskupia (Gdy dokonuje jej Patriarcha)

P - Patriarcha
Bp - Biskup
WG - Wikariusz Generalny
BpE - Biskup Elekt
MC - Mistrz Ceremonii

MC: Do bazyliki podąża procesja. Na jej czele idzie turyfer z dymiącą kadzielnicą, krzyż i dwaj akolici, niższe duchowieństwo – diakoni, prezbiterzy, kanonicy, prałaci i infułaci. Można również dostrzec biskupów, arcybiskupów i kardynałów ubranych w stroje chórowe. Za nimi kroczy Biskup Elekt w asyście Biskupa Asystującego i Wikariusza Generalnego. Zbliżają się do głównego ołtarza, gdzie Patriarcha zasiada na złotym tronie w szatach pontyfikalnych. Podchodzą do niego Biskup Elekt wraz z asystą. Biskup mówi:
Bp: Czcigodny Ojcze Kościół Rotryjski prosi Cię o odebranie przysięgi lennej od Brata N i abyś przez ten akt wyniósł go do godności biskupiej.
P: Macie nominację?
Bp: Mamy.
P: Przeczytajcie.

WG: (Publikacja nominacji)
P: Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadamy Ci pytania.
Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć urząd biskupa?
BpE: Chcę.
P: Czy chcesz swoim życiem świadczyć o Chrystusie, być ojcem wiernych, opiekunem wdów i sierot, pierwszym wśród równych Kościoła lokalnego, a przede wszystkim naszym pokornym sługą?
BpE: Chcę.
P: Czy chcesz bronić Kościół przed zepsuciem, czy to moralnym, czy doktrynalnym?
BpE: Chcę.
P: Czy chcesz wytrwać w posłuszeństwie Stolicy Świętej, to jest nam i naszym następcom, iść tam, gdzie Cię poślemy, wykonywać nasze rozkazy i słuchać naszych wskazań?
BpE: Chcę.
P: Czy chcesz dobrowolnie wytrwać w świętej czystości, aż do końca swojego żywota?
BpE: Chcę.
P: Czy chcesz zachować wszelkie prawo ustanowione przez nas i naszych następców?
BpE: Chcę z Bożą pomocą.
MC: Biskup Elekt przyklęka przed Patriarchą i przysięga mu wierność.
BpE: Ja, N, przysięgam Tobie Najjaśniejszy Panie, że będę wierny Tobie oraz Twoim następcom oraz że nie opuszczę swojego urzędu do czasu, gdy mnie z niego zdejmiesz. Tak mi dopomóż Bóg.
MC: Po złożeniu przysięgi, następuje wręczenie oznak władzy biskupiej. Do Patriarchy podchodzą Asystenci Tronu z insygniami władzy biskupiej.
Bp: Podaję Patriarsze pierścień.
P: Weź ten pierścień, znak wierności, abyś niewzruszoną wiarą strzegł od skażenia Kościół.
WG: Podaję Patriarsze pastorał.
P: Weź laskę, znak urzędu pasterskiego, abyś w poprawianiu występków łączył łagodność z surowością, sądził bez zapalczywości, zachęcając do cnoty pociągał serca słuchaczy, a zachowując spokój ducha nie zaniedbał sprawiedliwości i karania.
Bp: Podaję Patriarsze pontyfikalne rękawiczki.
P: Jak Jakub uprosił błogosławieństwo ojcowskie podawszy ojcu ulubioną potrawę i napój rękoma owiniętymi w skórki koźlęcia, tak niech ten biskup wyjedna dla powierzonych mu owiec wszelakie dobra.
MC: Patriarcha wraz z Wikariuszem Generalnym i asystującym Biskupem wspólnie nakładają mitrę na głowę Elekta, głośno mówiąc:
P: Wkładamy na głowę tego biskupa szyszak mocy i zwycięstwa. Niech z ozdobionym obliczem i głową uzbrojoną potęgą obu Testamentów będzie postrachem dla nieprzyjaciół prawdy i niech za łaską Bożą będzie potężnym ich pogromcą.
MC: Następnie asysta sadza Elekta na tronie. Wikariusz Generalny intonuje „Te Deum”, które rozbrzmiewa w całej Bazylice przy dźwięku wszystkich dzwonów. Po zakończeniu hymnu Biskup Elekt śpiewa donośnym głosem:
BpE: Ad multos annos!
MC: Słowa te powtarzają Patriarcha, asystujący mu Biskup i Wikariusz Generalny.
P: Ad multos annos!
Bp: Ad multos annos!
WG: Ad multos annos!
MC: Na zakończenie uroczystości Biskup Elekt udziela uroczystego błogosławieństwa.

[Fryderyk van Oranje]

Inwestytura Kapłańska (Gdy dokonuje jej Biskup)

B - Biskup
P - Prezbiter
K - Kandydat
MC - Mistrz Ceremonii

MC: Z zakrystii wyrusza procesja prowadzona przez turyfera, za którym podążają akolici i krucyferariusz. Za nimi podąża duchowieństwo wedle hierarchii – diakoni, prezbiterzy, kanonicy, prałaci i infułaci w ozdobnych strojach chórowych. Podąża też diakon, który ma zostać podniesiony do godności prezbitera ubrany w albę i stułę. Na samym końcu idzie biskup ubrany w szaty pontyfikalne. Gdy dochodzą do ołtarza, obecny w liturgii prezbiter zwraca się do diakona:
P: Niech zbliży się ten, który ma zostać wyniesiony do godności prezbitera.
MC: Gdy diakon podchodzi pod tron biskupa, prezbiter składa głęboki ukłon względem biskupa i prosi go:
P: Najprzewielebniejszy Ojcze, święta Matka Kościół Rotryjski domaga się, abyś tego diakona wyniósł do godności prezbitera.
B: Czy wiesz, że jest tego godzien?
P: O ile ułomność ludzka mi pozwala, zaświadczam, że jest tego godzien.
B: Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadam Ci Synu pytania.
Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć godność prezbitera?
K: Chcę.
B: Czy chcesz sumiennie spełniać zadana nałożone przez władze kościelne, gdziekolwiek zostaniesz posłany?
K: Chcę.
B: Czy chcesz dobrowolnie wytrwać w świętej czystości, aż do końca swojego żywota?
K: Chcę.
B: Czy chcesz swoim życiem świadczyć o Chrystusie jako wierny sługa Kościoła?
K: Chcę z Bożą pomocą.
B: Czy mi, moim następcom i Najwyższemu Kapłanowi oraz Jego następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?
MC: Nowy prezbiter klęka przed Biskupem i wkładając złożone ręce w ręce Biskupa mówi:
K: Przyrzekam cześć i posłuszeństwo Tobie Czcigodny Ojcze, twoim następcom i Najwyższemu Kapłanowi oraz, że uczynię wszystko, czego wymagać będzie ode mnie posługa prezbitera.
MC: Biskup krzyżuje stułę na piersiach kandydata.
B: Przyjmij jarzmo Pańskie, bowiem jest ono słodkie, a jego ciężar jest rozkoszą.
K: Amen.
MC: Biskup nakłada ornat na kandydata.
B: Przyjmij szatę kapłańską, która oznacza miłość: mocen jest bowiem Bóg pomnożyć w was miłość i doskonałość w uczynkach.
K: Amen.
B: Flectamus genua.
P: Levate.
MC: Biskup wyciąga ręce nad nowym prezbiterem i mówi donośnym głosem:
B: Wysłuchaj, Panie, prośby nasze, i racz pobłogosławić tego sługę, którego podnosimy do godności prezbitera. Niech powagą obyczajów i nienagannym życiem okaże, że jest starszym wyćwiczonym w karności, której zasady podał św. Paweł Tytusowi i Tymoteuszowi. Niech sprawiedliwość, stałość, miłosierdzie, moc i wszelkie cnoty w nim jaśnieją i ujawniają się w jego uczynkach i słowach. Amen.
MC: Nowy prezbiter i Biskup wymieniają pocałunek pokoju. Następnie nowy kapłan odbiera gratulacje. Ceremonia kończy się śpiewem Te Deum.

[Fryderyk van Oranje]

Inwestytura Kapłańska (Gdy dokonuje jej Patriarcha)

P - Patriarcha
B - Biskup
K - Kandydat
MC - Mistrz Ceremonii

MC: Z zakrystii wyrusza procesja prowadzona przez turyfera, za którym podążają akolici i krucyferariusz. Za nimi podąża duchowieństwo wedle hierarchii – diakoni, prezbiterzy, kanonicy, prałaci i infułaci. Można również dostrzec biskupów, arcybiskupów i kardynałów ubranych w stroje chórowe. Podąża też diakon, który ma zostać podniesiony godności prezbitera ubrany w albę i stułę. Na samym końcu niesiony jest w lektyce Patriarcha, mający na sobie szaty pontyfikalne. Gdy dochodzą do ołtarza, obecny w liturgii prezbiter zwraca się do diakona:
P: Niech zbliży się ten, który ma zostać wyniesiony do godności prezbitera.
MC: Gdy diakon podchodzi pod tron patriarszy, biskup składa głęboki ukłon względem Patriarchy i prosi go:
B: Najjaśniejszy Panie, święta Matka Kościół Rotryjski domaga się, abyś tego diakona wyniósł do godności prezbitera.
P: Czy wiesz, że jest tego godzien?
B: O ile ułomność ludzka mi pozwala, zaświadczam, że jest tego godzien.
P: Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadamy Ci Synu pytania.
Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć godność prezbitera?
K: Chcę.
P: Czy chcesz sumiennie spełniać zadana nałożone przez władze kościelne, gdziekolwiek zostaniesz posłany?
K: Chcę.
P: Czy chcesz dobrowolnie wytrwać w świętej czystości, aż do końca swojego żywota?
K: Chcę.
P: Czy chcesz swoim życiem świadczyć o Chrystusie jako wierny sługa Kościoła?
K: Chcę z Bożą pomocą.
P: Czy nam, naszym następcom i swemu biskupowi oraz jego następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?
MC: Nowy prezbiter klęka przed Patriarchą i wkładając złożone ręce w ręce Patriarchy mówi:
K: Przyrzekam cześć i posłuszeństwo Tobie Najjaśniejszy Panie, Twoim następcom i mojemu biskupowi oraz jego następcom, a także to, iż uczynię wszystko, czego wymagać będzie ode mnie posługa prezbitera.
MC: Patriarcha krzyżuje stułę na piersiach kandydata.
P: Przyjmij jarzmo Pańskie, bowiem jest ono słodkie, a jego ciężar jest rozkoszą.
K: Amen.
MC: Patriarcha nakłada ornat na kandydata.
P: Przyjmij szatę kapłańską, która oznacza miłość: mocen jest bowiem Bóg pomnożyć w was miłość i doskonałość w uczynkach.
K: Amen.
P: Flectamus genua.
B: Levate.
MC: Patriarcha wyciąga ręce nad nowym prezbiterem i mówi donośnym głosem:
P: Wysłuchaj, Panie, prośby nasze, i racz pobłogosławić tego sługę, którego podnosimy do godności prezbitera. Niech powagą obyczajów i nienagannym życiem okaże, że jest starszym wyćwiczonym w karności, której zasady podał św. Paweł Tytusowi i Tymoteuszowi. Niech sprawiedliwość, stałość, miłosierdzie, moc i wszelkie cnoty w nim jaśnieją i ujawniają się w jego uczynkach i słowach. Amen.
MC: Nowy prezbiter i Ojciec Święty wymieniają pocałunek pokoju. Następnie nowy kapłan odbiera gratulacje. Ceremonia kończy się śpiewem Te Deum.
[/color]

[Fryderyk van Oranje]

Inwestytura Diakońska (Gdy dokonuje jej Biskup)

B - Biskup
P - Prezbiter
K - Kandydat
MC - Mistrz Ceremonii

MC: Do kościoła zmierza procesja. Prowadzi ją diakon z dymiącą kadzielnicą, za nim akolici, krucyfiks i duchowieństwo wedle hierarchii – diakoni, prezbiterzy, kanonicy, prałaci i infułaci w ozdobnych strojach chorówych. Podąża też kandydat na diakona ubrany w albę. Na samym końcu idzie biskup ubrany w szaty pontyfikalne. Gdy dochodzą do ołtarza, obecny w liturgii prezbiter zwraca się do kandydata:
P: Niech zbliży się ten, który ma zostać wyniesiony do godności diakona.
MC: Gdy kandydat na diakona podchodzi pod tron biskupa, prezbiter składa głęboki ukłon względem biskupa i prosi go:
P: Najprzewielebniejszy Ojcze, święta Matka Kościół Rotryjski domaga się, abyś tego Brata wyniósł do godności diakona.
B: Czy wiesz, że jest tego godzien?
P: O ile ułomność ludzka mi pozwala, zaświadczam, że jest tego godzien.
B: Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadam Ci Synu pytania.
Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć godność diakona?
K: Chcę.
B: Czy chcesz kontynuować naukę, abyś był godnym przyjęcia godności prezbiteratu?
K: Chcę z Bożą pomocą.
B: Czy mi, moim następcom i Najwyższemu Kapłanowi oraz Jego następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?
K: Przyrzekam.
MC: Biskup nakłada nowemu diakonowi stułę.
B: Przyjmij tę szatę chwalebną z ręki Bożej, wypełniaj Twój urząd i pomnażaj swoją łaskę i wiarę.
K: Amen.
MC: Biskup nakłada nowemu diakonowi dalmatykę.
B: Przyjmij suknię zbawienia i wesela.
K: Amen.
B: Flectamus genua.
P: Levate.
MC: Biskup wyciąga ręce nad nowym diakonem i mówi donośnym głosem:
B: Wysłuchaj, Panie, prośby nasze, i racz pobłogosławić tego sługę, aby zasłużył podobać się Majestatowi Twemu i życiem swoim dawał dobry przykład wiernym. Amen.
MC: Nowy diakon całuje biskupa w pierścień. Ceremonia kończy się śpiewem Te Deum.