Śmierć Ojca Świętego Stefana II

[Aurelio de Medici y Zep]

Jego Eminencja Aurelio de Medici y Zep zatrzymał się w Pałacu Laterańskim z powodu lekkiego przeziębienia, na które zapadł we wczorajszą deszczową pogodę. Gdy przed snem chwycił za butelkę swojego ulubionego Advocaatu, ulubionego trunku prawników, który otrzymał niegdyś od Jego Eminencji Maurycego Orańskiego, zadzwonił telefon. Kamerling odebrał, a kard. Medyceusz ustalonym tajnym kodem powiadomił go, iż pora pilnie udać się Szpitala Ducha Świętego.

Niechętny samodzielnemu prowadzeniu pojazdów, Kardynał natychmiast wezwał swojego kierowcę. Ten, jakby już bez słów rozumiał powagę sytuacji, prędko zawiózł go do patriarszej kliniki. 

U drzwi już czekali osobiści sekretarze Ich Eminencji Alberta Orańskiego i Piusa Medyceusza. W milczeniu odprowadzili Kamerlinga do pokoju, gdzie leżał umierający Patriarcha. Zegar wskazywał godzinę 21.40. Jedna z sióstr zakonnych, które czuwały wcześniej przy konającym Patriarsze podała mu tubę z pergaminowym zwojem. Purpurat otworzył ją i z ulgą prawnika odczytał głośno, biorąc wszystkich obecnych na świadków.

STEPHANUS
Servus Servorum Dei

ad perpetuam Rei memoriam

Znamiona śmierci, w mądrości swojej, Ojcowie Świętego Soboru Rotryjskiego II nakazali rozpoznać po siedmiu dniach od jej obwieszczenia, aby zniknęły wszelkie wątpliwości co do ustania v-życia.  Gdyby jednak się zdarzyło, że umiera Biskup Rotrii, Kościół Powszechny nie może pozostać osieroconym przez tak długi czas. Postanawiamy zatem, odzyskawszy w terminalnej jasności resztkę swych sił, że śmierć Biskupa Powszechnego będzie prawomocna i ostateczna z chwilą formalnego stwierdzenia jej przez Kamerlinga po samodzielnym obwieszczeniu przez umierającego Patriarchę. Decyzja nasza niech wejdzie w życie natychmiast z chwilą złożenia podpisu i pieczęci.

Datum Rotriae, apud S. Paulum in Hospitale Spiritus Sancti, die XXVI mensis Augusti, anno Domini MMXXVI, pontificati nostri mensis primo.

(-) Stephanus PP. II
Pontifex Maximus et Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae etc. etc. etc.

Podpis Patriarchy był spisany drżącą ręką, ale z pewnością autentyczny, co potwierdzili lekarze i siostry zakonne. Patriarcha podyktował bullę właśnie im, a następnie podpisał ją i złożył pieczęć. Do bulli konający Ojciec Święty załączył osobiście spisany list, który Kamerling odczytał nałożywszy wcześniej binokle.

Drogi Aurelio,

odczytaj tę bullę nim moje v-życie zostanie ostatecznie zakończone. To niezwykle ważne. Kościół nie może zostać bez pasterza. Sede vacante musi nastąpić jak najszybciej, po nim zaś przewidziane prawem konklawe. Żałuję, że nie doczekałem Twojego przybycia. Żegnaj.

Stefan PP. II

Kardynał Aurelio, patrząc z żalem na umierające ciało Patriarchy, polecił kierowcy jak najszybciej zawieźć ją do patriarszych notariuszy i opublikować w Acta Apostolicae Sedis.

[Aurelio de Medici y Zep]

Po stwierdzeniu zgonu Patriarchy przez lekarzy, Jego Eminencja Aurelio de Medici y Zep zwrócił się do obecnych.

Ojciec Święty na chwilę przed śmiercią ustanowił - Bogu dzięki - nowe prawo dotyczące stwierdzania zgonu Patriarchy. Nie musimy zatem czekać 7 dni, nim będziemy mogli godnie go pożegnać. 

Po tych słowach Kamerling donośnym głosem zwrócił się do Patriarchy jego chrzcielnym imieniem.

- Stanisławie!

Nie usłyszał żadnej odpowiedzi. Ponownie rzekł:

- Stanisławie!

Raz jeszcze Patriarcha nie odpowiedział. Kamerling po raz ostatni, jeszcze głośniej, powiedział:

- Stanisławie!

Ciało Ojca Świętego pozostawało milczące.

Eminencja de Medici y Zep chwycił srebrny młoteczek, nieużywany dotąd od śmierci Piusa IV w 2014 roku. Podszedł z szacunkiem do ciała Jego Świątobliwości i trzykrotnie uderzył nim ostrożnie w czoło Patriarchy. Ciało Jego Świątobliwości pozostało całkowicie bezwładne. Wówczas Kamerling zwrócił się do zebranych:

Vere Patriarcha mortuus est.

Była godzina 1:07. Wówczas Jego Eminencja złożył adnotację i podpis pod sporządzonym przez lekarzy aktem zgonu. Patriarcha Stefan II stał się martwy w majestacie prawa i jego pontyfikat dobiegł końca. Nastało sede vacante.

Hospitale Spiritus Sancti

in Civitate Apostolica Rotria

Testimonium mortis

Nomen aegroti: Stanislaus Wieniawa vel Stephanus II
Professio: Episcopus Rotriae
Dies, hora et locus mortis: 26 augusti anno 2026., 22:05, Hospitale Spititus Sancti, Civitas Apostolica Rotria
Causa mortis primaria: submersio
Causa mortis intermedia: hypoxia acuta
Causa mortis directa: insufficientia respiratoria acuta

Status praesens: Signa mortis praesentia. Absentia respirationis et actionis cordis. Absentia reflexuum neurologicorum. Mors biologica diagnostice certa.

Alberigo de Angelis, Medicinae et Chirurgiae Doctor

Giuseppe Cane di Ferro, Medicinae et Chirurgiae Doctor

Nomine Ecclesiae,
(+) Pius Maria Medicus, cardinalis emeritus, Primus inter Emeritos
(+) Albertus Auriaco-Nassovia, cardinalis emeritus

Approbo, peracto ritu traditione Ecclesiae praescripto. Die XXVII mensis Augusti anno MMXXVI, hora prima et septem minutis, Patriarcham Stephanum II a me mortuum declaratum esse, atque pontificatum eius finitum esse.

(+) Aurelius Laurentius Carolus Paulus cardinalis de Medieces et Zepp,

Camerarius Sanctae Sedis

[Aurelio de Medici y Zep]

Osobisty sekretarz podał Jego Eminencji przygotowany zawczasu pergamin z mandamentum zatwierdzającym formalnie zgon Ojca Świętego. Jego Eminencja Aurelio de Medici y Zep złożył na nim podpis i własną pieczęć, a następnie polecił natychmiast opublikować w Acta Apostolicae Sedis.

Aurelius Laurentius Carolus Paulus
de Medieces et Zepp

Camerarius Sanctae Sedis


Mandamentum

Działając na mocy nominacji Patriarchy Stefana II z dnia XV VIII MMXXVI A.D., pełniąc tymczasowo, do czasu wyboru nowego Najwyższego Kapłana, najwyższą władzę w Państwie Kościelnym Rotria, wypełniając postanowienia Adhortacji Posoborowej Instaurare Omnia i bulli Stigmata mortis Jego Świątobliwości Stefana II, postanawiam, co następuje:

§1. Stwierdzam formalne zaistnienie v-śmierci Jego Świątobliwości Stefana II, tj. Stanisława Wieniawy, wraz z godziną 1:07 27 sierpnia 2026 r.

§2. Stwierdzam, że 27 sierpnia 2026 r. o godzinie 1:07 zakończył się pontyfikat Patriarchy Stafana II i z mocy prawa nastał okres sede vacante.

§3. Zarządzam wpis nazwiska zmarłego do Wielkiej Księgi Zmarłych i przeniesienie jego konta do grupy "Zmarli".

§4. Postanowienia niniejsze wchodzą w życie z chwilą publikacji.

Aurelio Lorenzo Carlo de Medici y Zep

Camerarius Sanctae Sedis

Datum Rotriae, apud S. Paulum, die XXVII, mensis Augusti, anno Domini MMXXVI.

[Aurelio de Medici y Zep]

Gdy śmierć Ojca Świętego stała się faktem, Kamerling zdjął Pierścień Rybaka z dłoni Ojca Świętego. Wsunął go na odlany z twardego metalu pręt i za pomocą dłuta oraz młotka, zniszczył odlany na nim wzór pieczęci. Później zmiażdżył cały pierścień wykonany z miękkiego złota. Podobnie postąpiono z wielkimi pieczęciami Patriarchy Stefana II, które zarysowano diamentowym rysikiem. Odtąd nikt nie mógł nieprawnie wydać jakichkolwiek dokumentów w imieniu nieżyjącego Ojca Świętego. 

Ciało Jego Świątobliwości zostało przykryte lnianym całunem. Do rana modlić będą się przy nim siostry zakonne, które towarzyszyły Patriarsze w ostatnich chwilach. Jego Eminencja udał się zaś do Pałacu Laterańskiego, gdzie zmienił swoje westymenta na żałobne. Następnie prędko odjechał do Pałacu Apostolskiego.

[Aurelio de Medici y Zep]

Wszystkich śpiących w Apostolskim Mieście zbudziły monumentalne dźwięki dzwonów Bazyliki św. Jana na Welii, obwieszczających śmierć Jego Świątobliwości Stefana II. Stolica Patrymonium pogrążyła się w żałobie.

[Ferdynand I]

Żałoby nie ma i nie będzie…

[Pio Maria de Medici]

Trzeba jak najszybciej zorganizować pogrzeb.

[Aurelio de Medici y Zep]

Czynności związane ze zgonem
Jego Świątobliwości Stefana II

O poranku zwłoki Jego Świątobliwości zostały przeniesione do szpitalnego prosektorium. Doktor Alberigo de Angelis ze czcią wydobył praecordia Ojca Świętego, które zasypano wonnościami i solą oraz zalano pachnącymi olejami. Zamknięto je w marmurowej urnie wykonanej z kamieni wydobywanych w Ankonie. Obecny na miejscu Kamerling zapieczętował zamurowaną urnę własną pieczęcią i polecił przewieźć ją tajnym transportem do Pałacu Apostolskiego, skąd zostanie przekazana do kościoła śś. Wincentego i Atanazego przy Fontannie di Trevi. 

Oczy Ojca Świętego zostały zamknięte, włosy uczesane, twarz ogolona, ciało zaś dokładnie zabalsamowane. Jego Świątobliwość został ubrany w dostarczone przez Kamerlinga szaty pontyfikalne. 

Około południa ciało Jego Świątobliwości, niesione na marach, zostało przetransportowane do patriarszego automobilu, który przez noc specjalnie zaadaptowano na tę potrzebę. Przy dźwięku dzwonów tysiące mieszkańców Rotrii żegnały Jego Świątobliwość Stefana II na trasie do Pałacu Apostolskiego, gdzie niebawem rozpocznie się czuwanie stanowiące jeden z pierwszych etapów przygotowań do pogrzebu.

[Adelaide]

No i Stefan zrobił wszystko żeby znaleźć się w wieczornych wiadomościach…

[Ferdynand I]

No i Stefan zrobił wszystko żeby znaleźć się w wieczornych wiadomościach…

Szybko musi też znaleźć się w grobie, wszak topielec bardzo śmierdzi, a ten odór czuć aż w Rzeczypospolitej.