Kościół rektorski pw. św. Piotra

[Stanisław Wieniawa]

Wśród łagodnych wzgórz i cyprysowych alei San Stanislao stoi niewielka, lecz niezwykle dostojna świątynia romańska — ukochany kościół Wielkiego Księcia Kardynała. Wzniesiona z jasnego kamienia, o surowych arkadach i masywnej wieży, łączy w sobie prostotę dawnych klasztorów z subtelną elegancją północnowłoskiej architektury. Rankiem jej mury nabierają ciepłego, złotawego blasku, a wieczorami nikną w cieniu ogrodów oliwnych, tworząc atmosferę ciszy i skupienia.

Świątynia została odnowiona niedawno, kiedy młode jeszcze księstwo zaczęło kształtować swoją tożsamość duchową i polityczną. To tutaj odbywają się najważniejsze nabożeństwa państwowe, a także kameralne liturgie, podczas których mieszkańcy Ankony spotykają się nie tylko jako wierni, lecz jako wspólnota budująca nową przyszłość.

Wnętrze zachwyca skromnym pięknem: kamienne kolumny, niewielkie witraże i zapach kadzidła tworzą nastrój ponadczasowej powagi. Zamiast przepychu wielkich bazylik panuje tu poczucie bliskości — jakby kościół był sercem miasta, bijącym spokojnym rytmem modlitwy.

Mówi się, że kto raz odwiedzi tę świątynię o świcie, gdy nad Jeziorem Ankońskim unosi się mgła, ten lepiej rozumie ducha Ankony: państwa małego, lecz dumnego, w którym wiara, sztuka i historia splatają się w jedną opowieść.