Uroczystości pogrzebowe Jego Świątobliwości Stefana II

[Pierbattista Pastaballa]

Uroczystości pogrzebowe Jego Świątobliwości Stefana II

XXX VIII MMXXVI A.D.

O poranku ciało zmarłego Ojca Świętego Stefana II, złożone na marach w pełnych szatach pontyfikalnych, przeniesiono procesyjnie z kaplicy Pałacu Apostolskiego przez Plac św. Pawła do Bazyliki Welijskiej. Za zwłokami Jego Świątobliwości podążają Książęta Kościoła, na czele z Jego Eminencją Mikołajem Drederem, Dziekanem Świętego Kolegium Kardynalskiego, celebransem dzisiejszych uroczystości i Jego Eminencją Aureliuszem Medyceuszem-Zepem, Kamerlingiem Świętego Kościoła Rotryjskiego. Towarzyszy im ks. prał. Pierbattista Pastaballa, mistrz ceremonii podczas dzisiejszego pogrzebu. Dalej podążają arcybiskupi, biskupi i duchowieństwo niższe według precedencji. Chór śpiewa psalm, dzwony Bazyliki biją swymi donośnymi dźwiękami.

Gdy procesja dociera do Bazyliki, ciało Stefana II zostaje złożone na potężnym castrum doloris. Rozpoczyna się uroczysta Msza Święta Requiem, której propria odśpiewano i odegrano według kompozycji Wolfganga Amadeusza Mozarta.

W przewidzianym tradycją momencie, rozpoczyna się obrzęd pogrzebu przepisany przez Ceremoniał Kwirynalski. Mistrz ceremonii, ks. prał. Pierbattista Pastaballa przemawia do zgromadzonych, wygłaszając opis ceremonii. Po nim przemawia celebrans, Jego Eminencja Mikołaj Dreder.

Dziś żegnamy zmarłego Brata Stefana II vel Stanisława Wieniawę. Biskup Mikołaj Dreder, ubrany w czarną kapę wchodzi z ministrantem do kaplicy cmentarnej, gdzie czeka już najbliższa rodzina i przyjaciele. Duchowny wraz ze zgromadzonymi modli się po cichu w intencji zmarłego. Po chwili kapłan kropi wodą święconą trumnę. Następnie psałterzysta intonuje psalm pięćdziesiąty, po czym wyrusza procesja do kościoła na czele z krucyferariuszem. Po przybyciu do świątyni, kapłan z asystą przyklękają przed ołtarzem i udają się do zakrystii, gdzie  duchowny przyobleka czarny ornat. Po chwili rozpoczyna się Msza święta w intencji zmarłego. Po zakończeniu liturgii duchowny nakłada kadzidło do trybularza, a następnie obchodzi katafalk okadzając trumnę. Po chwili ksiądz mówi:

[Ferdynand I]

A to dzisiaj? To niedobra jest, jak się w niedzielę nieboszczyka chowa. Stary przesąd mówi, że wkrótce zmarły zabierze ktoś ze sobą…

[Pio Maria de Medici]

Jak Bóg Bogiem te same święte myśli na Podlasiu i Kaszubach.

[Peter Grüner]

Nie powinien przeleżeć przez niedzielę.

[Mikołaj Dreder]

Udajmy się na cmentarz by tam dokonać obrzęd pożegnania

[Pierbattista Pastaballa]

Rozlega się dźwięk dzwonów. Wszyscy zebrani udają się na cmentarz gdzie zmarły zostanie pożegnany. Po przybyciu na miejsce kapłan przemawia:

[Mikołaj Dreder]

Śmierć w warunkach świata wirtualnego jest ostatecznym i nieodwracalnym opuszczeniem kreowanej postaci i przeniesienie się z powrotem w świat realny. Dzień śmierci jest dopełnieniem dnia narodzin. Oddajmy więc hołd naszemu zmarłemu Bratu.

[Pierbattista Pastaballa]

Wszyscy zebrani modlą się przez pewien czas w ciszy.

[Pio Maria de Medici]

Dobry chłopak był. Dzień dobry na klatce mówił. Pamiętam, jakby to było wczoraj, jak śmialiśmy się z jego haluksów. Niech mu ziemia letką będzie.

Takim to zapamiętamy.

[Mikołaj Dreder]

Teraz złożymy ciało naszego zmarłego Brata w grobie.