<![CDATA[Państwo Kościelne Rotria - Bazylika św. Jana na Lateranie]]> https://forum.rotria.net.pl/ Fri, 15 May 2026 12:18:37 +0000 MyBB <![CDATA[Inwestytura arcybiskupia Jego Eminencji Alberta Orańskiego]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3651 Fri, 13 Feb 2026 21:05:49 +0100 Henryk Ziemiański-Wieniawa]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3651 Inwestytura arcybiskupia 
Jego Eminencji Alberta Orańskiego
XIII II MMXXVI A. D.
[Obrazek: 101005704499836001.jpg]
W to wielkie święto, do Bazyliki Laterańskiej podąża procesja. Prowadzi ją turyfer, a za nim idzie krzyż w asyście dwóch akolitów, potem Gwardia Apostolska, służba liturgiczna, niższe duchowieństwo, obecni na ceremonii biskupi i kardynałowie, Arcybiskup Elekt, a na końcu Patriarcha  w lektyce, ubrany w strój pontyfikalny oraz triregnum. Procesja zmierza do ołtarza, gdzie Patriarcha zasiada na złotym tronie. Podchodzi tam Arcybiskup Elekt w asyście Wikariusza Generalnego.
]]> Inwestytura arcybiskupia 
Jego Eminencji Alberta Orańskiego
XIII II MMXXVI A. D.
[Obrazek: 101005704499836001.jpg]
W to wielkie święto, do Bazyliki Laterańskiej podąża procesja. Prowadzi ją turyfer, a za nim idzie krzyż w asyście dwóch akolitów, potem Gwardia Apostolska, służba liturgiczna, niższe duchowieństwo, obecni na ceremonii biskupi i kardynałowie, Arcybiskup Elekt, a na końcu Patriarcha  w lektyce, ubrany w strój pontyfikalny oraz triregnum. Procesja zmierza do ołtarza, gdzie Patriarcha zasiada na złotym tronie. Podchodzi tam Arcybiskup Elekt w asyście Wikariusza Generalnego.
]]> <![CDATA[Festum Baptismi Domini Nostrum Iesu Christi - XI I MMXXVI]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3529 Sun, 11 Jan 2026 16:47:34 +0100 Albert]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3529 Festum Baptismi Domini
Celebra w Uroczystość Chrztu Pańskiego
XI I MMXXVI

[Obrazek: 300px-Piero_della_Francesca_045.jpg]

Celebra patriarsza rozpoczęła się punktualnie o godzinie 12. Przewodniczył jej Biskup Rotrii Albert. Uroczystość sprawowaną w Głównym gmachu świątynnym Bazyliki św. Jana na Lateranie poprzedziła procesja w trakcie, której do bazyliki wkroczyli kardynałowie i biskupi uczestniczący w dzisiejszym wydarzeniu. Gdy członkowie Świętego Kolegium Kardynalskiego oraz Kolegium Biskupiego zajęli swe miejsca; Po kilku chwilach, Patriarcha poprzedzony krzyżem, w towarzystwie swoich dworzan wszedł do kaplicy, ubrany w białą sutannę - w faldzie, rokiecie obszytej koronką, albie, pasku patriarszym, białej stule haftowanej złotej, jedwabnej kapie - również haftowanej złotem oraz patriarszej mitrze. Gdy Jego Świątobliwość zasiadł na przygotowanym na tę uroczystość tronie patriarszym, kardynałowie w sutannach barwy białej, w rokietach i kapach jedwabnych koloru białego, złożyli patriarsze obediencję. Po chwili uczynili to również obecni na ceremonii biskupi.

[Obrazek: 730150393-e1539117348563.jpg]

Następnie dalej celebra wyglądała tak jak wyglądają Patriarsze celebry...

[Obrazek: 3728820.jpg]

Cytat:V. Dóminus vobíscum.
R. Et cum spíritu tuo.

V. Sursum corda.
R. Habémus ad Dóminum.

V. Grátias agámus Dómino Deo nostro.
R. Dignum et iustum est.

Vere dignum et iustum est, æquum et salutáre,
nos tibi semper et ubíque grátias ágere:
Dómine, sancte Pater, omnípotens ætérne Deus:

Quia ipsum in Christo salútis nostræ mystérium
hodie ad lumen géntium revelásti,
et, in substántia nostræ mortalitátis appáruit,
nova nos immortalitátis suæ luce reparásti.

Et ídeo cum Angelis et Archángelis,
cum Thronis et Dominatiónibus,
cumque omni milítia cæléstis exércitus,
hymnum glóriæ tuæ cánimus,
sine fine dicéntes:

Sanctus, Sanctus, Sanctus Dóminus Deus Sábaoth.
Pleni sunt cæli et terra glória tua.
Hosánna in excélsis.
Benedíctus qui venit in nómine Dómini.
Hosánna in excélsis.
]]> Festum Baptismi Domini
Celebra w Uroczystość Chrztu Pańskiego
XI I MMXXVI

[Obrazek: 300px-Piero_della_Francesca_045.jpg]

Celebra patriarsza rozpoczęła się punktualnie o godzinie 12. Przewodniczył jej Biskup Rotrii Albert. Uroczystość sprawowaną w Głównym gmachu świątynnym Bazyliki św. Jana na Lateranie poprzedziła procesja w trakcie, której do bazyliki wkroczyli kardynałowie i biskupi uczestniczący w dzisiejszym wydarzeniu. Gdy członkowie Świętego Kolegium Kardynalskiego oraz Kolegium Biskupiego zajęli swe miejsca; Po kilku chwilach, Patriarcha poprzedzony krzyżem, w towarzystwie swoich dworzan wszedł do kaplicy, ubrany w białą sutannę - w faldzie, rokiecie obszytej koronką, albie, pasku patriarszym, białej stule haftowanej złotej, jedwabnej kapie - również haftowanej złotem oraz patriarszej mitrze. Gdy Jego Świątobliwość zasiadł na przygotowanym na tę uroczystość tronie patriarszym, kardynałowie w sutannach barwy białej, w rokietach i kapach jedwabnych koloru białego, złożyli patriarsze obediencję. Po chwili uczynili to również obecni na ceremonii biskupi.

[Obrazek: 730150393-e1539117348563.jpg]

Następnie dalej celebra wyglądała tak jak wyglądają Patriarsze celebry...

[Obrazek: 3728820.jpg]

Cytat:V. Dóminus vobíscum.
R. Et cum spíritu tuo.

V. Sursum corda.
R. Habémus ad Dóminum.

V. Grátias agámus Dómino Deo nostro.
R. Dignum et iustum est.

Vere dignum et iustum est, æquum et salutáre,
nos tibi semper et ubíque grátias ágere:
Dómine, sancte Pater, omnípotens ætérne Deus:

Quia ipsum in Christo salútis nostræ mystérium
hodie ad lumen géntium revelásti,
et, in substántia nostræ mortalitátis appáruit,
nova nos immortalitátis suæ luce reparásti.

Et ídeo cum Angelis et Archángelis,
cum Thronis et Dominatiónibus,
cumque omni milítia cæléstis exércitus,
hymnum glóriæ tuæ cánimus,
sine fine dicéntes:

Sanctus, Sanctus, Sanctus Dóminus Deus Sábaoth.
Pleni sunt cæli et terra glória tua.
Hosánna in excélsis.
Benedíctus qui venit in nómine Dómini.
Hosánna in excélsis.
]]> <![CDATA[Szopka Betlejemska przy Bazylice Laterańskiej 2025]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3520 Thu, 25 Dec 2025 00:50:09 +0100 Albert]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3520 [Obrazek: LCMMSkW.png]

Szopka Patriarchy Alberta
przy Bazylice Laterańskiej

[Obrazek: 944846_kgbJ_IMG_5380_83.jpg.webp]

Tej wigilii, Patriarcha Albert zainaugurował przed Lateranem tradycyjną Szopkę Betlejemską. W jej centrum znajduje się Święta Rodzina, otoczona przez Pasterzy, zastępy Aniołów i lud Izraela. Podczas uroczystej Pasterki, Patriarcha pobłogosławił żłóbek, wystawiając przy nim czcigodną relikwię z miejsca Narodzenia Chrystusa. Scenę zdobią również obrazy przedstawiające Zwiastowanie i Ucieczkę Świętej Rodziny do Egiptu. Szopka, stworzona w duchu asyskiego Biedaczyny, wzniesiona z inicjatywy i pod czujnym okiem Patriarchy Alberta, pozostanie na swym miejscu do święta Chrztu Pańskiego.]]> [Obrazek: LCMMSkW.png]

Szopka Patriarchy Alberta
przy Bazylice Laterańskiej

[Obrazek: 944846_kgbJ_IMG_5380_83.jpg.webp]

Tej wigilii, Patriarcha Albert zainaugurował przed Lateranem tradycyjną Szopkę Betlejemską. W jej centrum znajduje się Święta Rodzina, otoczona przez Pasterzy, zastępy Aniołów i lud Izraela. Podczas uroczystej Pasterki, Patriarcha pobłogosławił żłóbek, wystawiając przy nim czcigodną relikwię z miejsca Narodzenia Chrystusa. Scenę zdobią również obrazy przedstawiające Zwiastowanie i Ucieczkę Świętej Rodziny do Egiptu. Szopka, stworzona w duchu asyskiego Biedaczyny, wzniesiona z inicjatywy i pod czujnym okiem Patriarchy Alberta, pozostanie na swym miejscu do święta Chrztu Pańskiego.]]> <![CDATA[Dominica IV Adventus - XXI XII MMXXV]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3519 Sun, 21 Dec 2025 13:03:07 +0100 Albert]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3519 Dominica IV Adventus
Quarta Dominica Adventus
XXI XII MMXXV

[Obrazek: wRYY5bh.png]

Ostatnia Niedziela Adwentu przywitała Rotrię mroźnym, krystalicznie czystym porankiem. W powietrzu wisiała już niemal namacalna cisza pełnego oczekiwania, przerywana tylko dalekim, przejmującym dźwiękiem pieśni adwentowych, które od świtu rozbrzmiewały z bocznych kaplic. Bazylika laterańska, choć wciąż tonęła w fiolecie, tym razem lśniła od złota złociste hafty na kapach, świeczniki odbijające blask setek płomieni, i pozłacana rama wielkiej ikony Nawiedzenia świętej Elżbiety, wystawionej na widok publiczny.

Procesja weszła punktualnie o dwunastej, ale dziś jej rytm wydawał się inny bardziej stanowczy, pełen celu. Nie było już niepewności z pierwszych niedziel, ani rozradowania z Gaudete. Była skupiona, królewska powaga. Krucyferariusz niósł wielki, odsłonięty krzyż ze szczerozłotym wizerunkiem Chrystusa, a za nim szli diakoni w dalmatykach z ciemnego fioletowego aksamitu, przetykanego nićmi ze złota.

Patriarcha Albert pojawił się w szatach, które łączyły pokutną powagę z królewskim blaskiem. Jego długa cappa magna z najciemniejszego fioletu była podszyta nie gronostajem, ale karmazynowym jedwabiem, którego fragmenty prześwitywały w każdym ruchu jak iskra. Na piersi miał złoty pektorał z krzyżem, a na głowie ciężką, złotą mitrę, na której wprawne oko mogło dostrzec sceny Zwiastowania i Nawiedzenia. Szedł wolno, z przejmującą powagą, a jego spojrzenie, przesuwające się po tłumie, zdawało się już widzieć nadchodzącą Noc. Gdy zasiadł na tronie, obediencja miała w sobie coś z hołdu składanego władcy, który za chwilę wyruszy w najważniejszą drogę.

[Obrazek: DivC1fH.png]

Liturgia tego dnia była najbogatsza. Chór, w pełnym składzie, zaintonował introitus „Rorate caeli de super” z tak głęboką melancholią i jednocześnie nadzieją, że niejednej osobie pociekła łza po policzku. Czytania były dłuższe – od Pierwszego Czytania z Księgi proroka Izajasza, przez Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian, aż po Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza. Słowa „Magnificat anima mea Dominum” (Wielbi dusza moja Pana) odśpiewał sam protodiakon, a jego bas rozbrzmiał pod kopułą jak dzwon.

Homilię wygłosił osobiście Patriarcha. Nie wstąpił na ambonę, lecz mówił z tronu, jakby dzielił się ostatnią, najcenniejszą radą z rodziną przed wielkim wydarzeniem. Głos miał niski, ciepły, trochę zmęczony adwentowym czuwaniem, ale niezwykle mocny w przekonaniu. „Nie budujmy już dróg” – mówił. „One są gotowe. Nie przygotowujmy już serc – one są, mam nadzieję, otwarte. Teraz… teraz po prostu zamilknijmy. I patrzmy. Wytężmy wzrok ku wschodniej stronie naszego życia. Bo Ten, którego oczekujemy, nie przyjdzie z hukiem, ale w szeleście anielskich skrzydeł i w ciszy nocnej straży”. Mówił o Maryi, która „niosła w sobie całą Nadzieję świata”, i o Józefie, który „szedł wiernie w ciemność, ufając jedynie głosowi Boga”. Pod koniec głos mu się załamał, i przez chwilę panowała absolutna, wspólna cisza, głośniejsza niż jakikolwiek śpiew.
[Obrazek: img_x1920_56347_6625f3859092b9-47113853-79160116.jpg]
Podczas offertorium chór odśpiewał starożytne „O Adonai” z antyfon większych, a dym z trybularzy unosił się tak gęsty, że przez moment przesłonił ołtarz, tworząc mistyczną zasłonę. Wierni, klęczący w ławach, kołysali się lekko w rytm modlitwy. Widać było, że niektórzy ściskają w dłoniach wypalone gromnice lub małe, drewniane figurki Dzieciątka – przywiezione specjalnie na to błogosławieństwo.
Komunia przyjęta została w skupieniu tak głębokim, że zdawało się, iż cała bazylika wstrzymuje oddech. Po niej odśpiewano ostatnie już w tym roku „Rorate”, ale tym razem jako błagalną, pełną tęsknoty pieśń żegnalną dla kończącego się czasu łaski.

Na zakończenie Patriarcha, zamiast błogosławieństwa z tronu, podszedł do wielkiej ikony Nawiedzenia. Wziął do ręki kropidło i pokropił nią najpierw obraz, a potem, zwracając się do ludu, pokropił również wiernych, mówiąc: „Niech to święte spotkanie przygotuje was do przyjęcia Słowa”. Błogosławieństwo końcowe było krótkie, mocne. Procesja wyjściowa była milcząca, ale w tym milczeniu czaiła się niecierpliwa, święta energia.
[Obrazek: dbh2HyN.png]

Gdy ostatni duchowni zniknęli za drzwiami, wierni jeszcze długo klęczeli. Nie spieszyli się do wyjścia. Spoglądali na puste już miejsce po procesji, na gasnące świece, na ciemny fiolet przy ołtarzu. Adwent się skończył. Teraz zaczynało się najprawdziwsze oczekiwanie – te ostatnie dni, godziny, minuty. Wychodzili z bazyliki w zupełnej ciszy, otuleni płaszczami, z twarzami zwróconymi w stronę wschodzącego zimowego słońca. W Rotrii zapadła wigilijna cisza.
[Obrazek: a30KZLe.png]
]]> Dominica IV Adventus
Quarta Dominica Adventus
XXI XII MMXXV

[Obrazek: wRYY5bh.png]

Ostatnia Niedziela Adwentu przywitała Rotrię mroźnym, krystalicznie czystym porankiem. W powietrzu wisiała już niemal namacalna cisza pełnego oczekiwania, przerywana tylko dalekim, przejmującym dźwiękiem pieśni adwentowych, które od świtu rozbrzmiewały z bocznych kaplic. Bazylika laterańska, choć wciąż tonęła w fiolecie, tym razem lśniła od złota złociste hafty na kapach, świeczniki odbijające blask setek płomieni, i pozłacana rama wielkiej ikony Nawiedzenia świętej Elżbiety, wystawionej na widok publiczny.

Procesja weszła punktualnie o dwunastej, ale dziś jej rytm wydawał się inny bardziej stanowczy, pełen celu. Nie było już niepewności z pierwszych niedziel, ani rozradowania z Gaudete. Była skupiona, królewska powaga. Krucyferariusz niósł wielki, odsłonięty krzyż ze szczerozłotym wizerunkiem Chrystusa, a za nim szli diakoni w dalmatykach z ciemnego fioletowego aksamitu, przetykanego nićmi ze złota.

Patriarcha Albert pojawił się w szatach, które łączyły pokutną powagę z królewskim blaskiem. Jego długa cappa magna z najciemniejszego fioletu była podszyta nie gronostajem, ale karmazynowym jedwabiem, którego fragmenty prześwitywały w każdym ruchu jak iskra. Na piersi miał złoty pektorał z krzyżem, a na głowie ciężką, złotą mitrę, na której wprawne oko mogło dostrzec sceny Zwiastowania i Nawiedzenia. Szedł wolno, z przejmującą powagą, a jego spojrzenie, przesuwające się po tłumie, zdawało się już widzieć nadchodzącą Noc. Gdy zasiadł na tronie, obediencja miała w sobie coś z hołdu składanego władcy, który za chwilę wyruszy w najważniejszą drogę.

[Obrazek: DivC1fH.png]

Liturgia tego dnia była najbogatsza. Chór, w pełnym składzie, zaintonował introitus „Rorate caeli de super” z tak głęboką melancholią i jednocześnie nadzieją, że niejednej osobie pociekła łza po policzku. Czytania były dłuższe – od Pierwszego Czytania z Księgi proroka Izajasza, przez Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian, aż po Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza. Słowa „Magnificat anima mea Dominum” (Wielbi dusza moja Pana) odśpiewał sam protodiakon, a jego bas rozbrzmiał pod kopułą jak dzwon.

Homilię wygłosił osobiście Patriarcha. Nie wstąpił na ambonę, lecz mówił z tronu, jakby dzielił się ostatnią, najcenniejszą radą z rodziną przed wielkim wydarzeniem. Głos miał niski, ciepły, trochę zmęczony adwentowym czuwaniem, ale niezwykle mocny w przekonaniu. „Nie budujmy już dróg” – mówił. „One są gotowe. Nie przygotowujmy już serc – one są, mam nadzieję, otwarte. Teraz… teraz po prostu zamilknijmy. I patrzmy. Wytężmy wzrok ku wschodniej stronie naszego życia. Bo Ten, którego oczekujemy, nie przyjdzie z hukiem, ale w szeleście anielskich skrzydeł i w ciszy nocnej straży”. Mówił o Maryi, która „niosła w sobie całą Nadzieję świata”, i o Józefie, który „szedł wiernie w ciemność, ufając jedynie głosowi Boga”. Pod koniec głos mu się załamał, i przez chwilę panowała absolutna, wspólna cisza, głośniejsza niż jakikolwiek śpiew.
[Obrazek: img_x1920_56347_6625f3859092b9-47113853-79160116.jpg]
Podczas offertorium chór odśpiewał starożytne „O Adonai” z antyfon większych, a dym z trybularzy unosił się tak gęsty, że przez moment przesłonił ołtarz, tworząc mistyczną zasłonę. Wierni, klęczący w ławach, kołysali się lekko w rytm modlitwy. Widać było, że niektórzy ściskają w dłoniach wypalone gromnice lub małe, drewniane figurki Dzieciątka – przywiezione specjalnie na to błogosławieństwo.
Komunia przyjęta została w skupieniu tak głębokim, że zdawało się, iż cała bazylika wstrzymuje oddech. Po niej odśpiewano ostatnie już w tym roku „Rorate”, ale tym razem jako błagalną, pełną tęsknoty pieśń żegnalną dla kończącego się czasu łaski.

Na zakończenie Patriarcha, zamiast błogosławieństwa z tronu, podszedł do wielkiej ikony Nawiedzenia. Wziął do ręki kropidło i pokropił nią najpierw obraz, a potem, zwracając się do ludu, pokropił również wiernych, mówiąc: „Niech to święte spotkanie przygotuje was do przyjęcia Słowa”. Błogosławieństwo końcowe było krótkie, mocne. Procesja wyjściowa była milcząca, ale w tym milczeniu czaiła się niecierpliwa, święta energia.
[Obrazek: dbh2HyN.png]

Gdy ostatni duchowni zniknęli za drzwiami, wierni jeszcze długo klęczeli. Nie spieszyli się do wyjścia. Spoglądali na puste już miejsce po procesji, na gasnące świece, na ciemny fiolet przy ołtarzu. Adwent się skończył. Teraz zaczynało się najprawdziwsze oczekiwanie – te ostatnie dni, godziny, minuty. Wychodzili z bazyliki w zupełnej ciszy, otuleni płaszczami, z twarzami zwróconymi w stronę wschodzącego zimowego słońca. W Rotrii zapadła wigilijna cisza.
[Obrazek: a30KZLe.png]
]]> <![CDATA[Dominica III Adventus - XIV XII MMXXV]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3518 Sun, 14 Dec 2025 13:39:46 +0100 Albert]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3518 Dominica III Adventus
Tertia Dominica Adventus
Gaudete
XIV XII MMXXV

Przed południem trzeciej Niedzieli Adwentu, znanej jako Niedziela Gaudete, Plac Laterański wypełniał się ludźmi w ożywionych nastrojach. W powietrzu, chłodnym i rześkim, czuć było zapach grzanego wina i pieczonych kasztanów z pobliskich straganów. Samo wnętrze bazyliki, choć wciąż przystrojone fioletem, rozjaśniały tego dnia liczne świece i delikatne, różowe akcenty w obrusach i przyozdobieniu ołtarza. Nawet dzwony, które zwykle w Adwencie biły stłumionym tonem, tym razem dzwoniły pełniej, radośniej, jakby zwiastując, że środek czasu oczekiwania to już prawie radość.

Gdy wybiła godzina dwunasta, procesja weszła z zakrystii z wyraźnie odmiennym nastrojem. Na czele, zamiast zasłoniętego krzyża, niesiono odkryty krucyfiks, ozdobiony srebrną nicią. Za nim szli ministranci z dymiącymi trybularzami, których słodkawy zapach mirry i olibanum szybko wypełnił nawę. Asysta duchowna również prezentowała się inaczej: na fioletowych sutannach i rokietach wielu z nich miało różowe stuły lub mantoletki.

Sam Patriarcha Albert wkroczył do bazyliki w szatach, które wyraźnie odzwierciedlały charakter Gaudete. Jego długa, fioletowa cappa magna była podbita nie popielicą, lecz białym gronostajem, a na piersi, pod fioletową kapą, połyskiwała różowa, jedwabna stuła, bogato haftowana srebrem. Na głowie niósł nie fioletową, ale srebrną mitrę, zdobioną delikatnymi, różowymi kamieniami i perłami. Jego przemarsz do tronu był pełen dostojności, ale i życzliwego uśmiechu, którym obdarzał klękających na jego widok wiernych. Błogosławieństwo, którym ich darzył, było szerokie, hojne.
[Obrazek: XQcmzxw.png]
Liturgia tego dnia nabrała przyspieszenia. Chór, wzmocniony o głosy chłopięce z kapeli laterańskiej, zaintonował introitus „Gaudete in Domino semper” (Radujcie się zawsze w Panu) z niebywałą werwą. Chociaż Gloria wciąż pominięto, to już sam śpiew „Alleluja” przed Ewangelią zabrzmiał donośniej i jaśniej niż w poprzednie niedziele.
Homilię wygłosił kardynał Wikariusz Generalny, Stanisław Wieniawa. Jego głos, zwykle tak poważny, tym razem drżał od autentycznego wzruszenia. „Nie bójcie się radości!” – wołał, a słowa niosły się echem. „Bo oto Pan jest już blisko. Nasza radość, gaudium, nie jest pustym śmiechem świata. To głęboka pewność serca, które wie, że jego Oblubieniec idzie przez pustynię, by je odnaleźć. Rozjaśnijcie więc swe lica! Niech ta różowa szata kapłana będzie znakiem dla waszych serc!”. Mówił o nadziei, która dojrzewa w ciszy, i o światłości, która już przebija przez adwentowy mrok. W pewnym momencie potknął się nieznacznie nad jakimś zdaniem, ale po chwili wahania podjął wątek z jeszcze większą mocą, a lud odpowiedział mu cichym, zgodnym pomrukiem zgody.
[Obrazek: zvwgHFR.png]
Podczas offertorium odśpiewano pieśń „Veni, Veni, Emmanuel” w dwugłosowym, przejmującym układzie. Gdy kapłani przygotowywali dary, jeden z młodszych akolitów, widocznie przejęty, upuścił na posadzkę kawałek kadzidła, który z suchym trzaskiem potoczył się pod ławę. Szybka reakcja ceremoniarza przywróciła spokój, a incydent wywołał jedynie dyskretne, wyrozumiałe uśmiechy w pierwszym rzędzie.
Komunia święta miała charakter szczególnie podniosły. Śpiewano „Ecce veniet Deus et homo” (Oto przyjdzie Bóg i człowiek), a wierni podchodzili do balaski z widocznym przejęciem, ale i z jakimś wewnętrznym rozpromienieniem.
Na zakończenie, przed udzieleniem błogosławieństwa, Patriarcha Albert odsłonił i ucałował relikwiarz z fragmentem Żłóbka Betlejemskiego, który na ten dzień wystawiono w pobliżu ołtarza. Był to gest pełen czułości i bezpośredniości, który poruszył wielu. Błogosławieństwo udzielone zostało z wielką mocą, a procesja wyjściowa, przy akompaniamencie uroczystych fanfar z chóru, opuściła świątynię w aurze żarliwej, adwentowej radości.
[Obrazek: WNP4ZIC.png]
Wierni wychodzili z bazyliki, rozmawiając głośniej niż zwykle, dzieląc się uśmiechami. Niebo nad Rotrią, choć zimowe, wydawało się jaśniejsze. Środek adwentowej drogi został uczczony. Pozostawało tylko ostatnie, najgłębsze wyczekiwanie.
[Obrazek: w7aGQaD.png]
[Obrazek: adwent-trzecia-niedziela-saletynow.jpg]
]]> Dominica III Adventus
Tertia Dominica Adventus
Gaudete
XIV XII MMXXV

Przed południem trzeciej Niedzieli Adwentu, znanej jako Niedziela Gaudete, Plac Laterański wypełniał się ludźmi w ożywionych nastrojach. W powietrzu, chłodnym i rześkim, czuć było zapach grzanego wina i pieczonych kasztanów z pobliskich straganów. Samo wnętrze bazyliki, choć wciąż przystrojone fioletem, rozjaśniały tego dnia liczne świece i delikatne, różowe akcenty w obrusach i przyozdobieniu ołtarza. Nawet dzwony, które zwykle w Adwencie biły stłumionym tonem, tym razem dzwoniły pełniej, radośniej, jakby zwiastując, że środek czasu oczekiwania to już prawie radość.

Gdy wybiła godzina dwunasta, procesja weszła z zakrystii z wyraźnie odmiennym nastrojem. Na czele, zamiast zasłoniętego krzyża, niesiono odkryty krucyfiks, ozdobiony srebrną nicią. Za nim szli ministranci z dymiącymi trybularzami, których słodkawy zapach mirry i olibanum szybko wypełnił nawę. Asysta duchowna również prezentowała się inaczej: na fioletowych sutannach i rokietach wielu z nich miało różowe stuły lub mantoletki.

Sam Patriarcha Albert wkroczył do bazyliki w szatach, które wyraźnie odzwierciedlały charakter Gaudete. Jego długa, fioletowa cappa magna była podbita nie popielicą, lecz białym gronostajem, a na piersi, pod fioletową kapą, połyskiwała różowa, jedwabna stuła, bogato haftowana srebrem. Na głowie niósł nie fioletową, ale srebrną mitrę, zdobioną delikatnymi, różowymi kamieniami i perłami. Jego przemarsz do tronu był pełen dostojności, ale i życzliwego uśmiechu, którym obdarzał klękających na jego widok wiernych. Błogosławieństwo, którym ich darzył, było szerokie, hojne.
[Obrazek: XQcmzxw.png]
Liturgia tego dnia nabrała przyspieszenia. Chór, wzmocniony o głosy chłopięce z kapeli laterańskiej, zaintonował introitus „Gaudete in Domino semper” (Radujcie się zawsze w Panu) z niebywałą werwą. Chociaż Gloria wciąż pominięto, to już sam śpiew „Alleluja” przed Ewangelią zabrzmiał donośniej i jaśniej niż w poprzednie niedziele.
Homilię wygłosił kardynał Wikariusz Generalny, Stanisław Wieniawa. Jego głos, zwykle tak poważny, tym razem drżał od autentycznego wzruszenia. „Nie bójcie się radości!” – wołał, a słowa niosły się echem. „Bo oto Pan jest już blisko. Nasza radość, gaudium, nie jest pustym śmiechem świata. To głęboka pewność serca, które wie, że jego Oblubieniec idzie przez pustynię, by je odnaleźć. Rozjaśnijcie więc swe lica! Niech ta różowa szata kapłana będzie znakiem dla waszych serc!”. Mówił o nadziei, która dojrzewa w ciszy, i o światłości, która już przebija przez adwentowy mrok. W pewnym momencie potknął się nieznacznie nad jakimś zdaniem, ale po chwili wahania podjął wątek z jeszcze większą mocą, a lud odpowiedział mu cichym, zgodnym pomrukiem zgody.
[Obrazek: zvwgHFR.png]
Podczas offertorium odśpiewano pieśń „Veni, Veni, Emmanuel” w dwugłosowym, przejmującym układzie. Gdy kapłani przygotowywali dary, jeden z młodszych akolitów, widocznie przejęty, upuścił na posadzkę kawałek kadzidła, który z suchym trzaskiem potoczył się pod ławę. Szybka reakcja ceremoniarza przywróciła spokój, a incydent wywołał jedynie dyskretne, wyrozumiałe uśmiechy w pierwszym rzędzie.
Komunia święta miała charakter szczególnie podniosły. Śpiewano „Ecce veniet Deus et homo” (Oto przyjdzie Bóg i człowiek), a wierni podchodzili do balaski z widocznym przejęciem, ale i z jakimś wewnętrznym rozpromienieniem.
Na zakończenie, przed udzieleniem błogosławieństwa, Patriarcha Albert odsłonił i ucałował relikwiarz z fragmentem Żłóbka Betlejemskiego, który na ten dzień wystawiono w pobliżu ołtarza. Był to gest pełen czułości i bezpośredniości, który poruszył wielu. Błogosławieństwo udzielone zostało z wielką mocą, a procesja wyjściowa, przy akompaniamencie uroczystych fanfar z chóru, opuściła świątynię w aurze żarliwej, adwentowej radości.
[Obrazek: WNP4ZIC.png]
Wierni wychodzili z bazyliki, rozmawiając głośniej niż zwykle, dzieląc się uśmiechami. Niebo nad Rotrią, choć zimowe, wydawało się jaśniejsze. Środek adwentowej drogi został uczczony. Pozostawało tylko ostatnie, najgłębsze wyczekiwanie.
[Obrazek: w7aGQaD.png]
[Obrazek: adwent-trzecia-niedziela-saletynow.jpg]
]]> <![CDATA[Dominica II Adventus - VII XII MMXXV]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3511 Sun, 07 Dec 2025 13:25:51 +0100 Albert]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3511 Dominica II Adventus
Secunda Dominica Adventus
VII XII MMXXV
[Obrazek: jSzL7Jp.png]
W drugą Niedzielę Adwentu, o świcie, bazylika laterańska powoli wypełniała się wiernymi. W powietrzu, pomiędzy zapachem woskowych świec a starego drewna ław, unosiła się nuta niecierpliwego oczekiwania. Celebrować miał osobiście Ojciec Święty Albert, co wprawiło wszystkich w stan szczególnego, choć skrywanego pod powagą, poruszenia.

Gdy wybiła godzina dwunasta, od strony zakrystii dobiegł pierwszy, nieco zachrypnięty ton śpiewu. Procesja weszła do nawy głównej. Na jej czele, jak nakazuje adwentowy zwyczaj, szedł krucyferariusz z zasłoniętym fioletowym welonem krzyżem. Za nim, w stonowanych, fioletowych szatach, postępowali klerycy, diakoni, prałaci. Dopiero wśród kardynałów można było dostrzec pierwszy, delikatny akcent różu – na obszyciach rokiet lub w detalach mantoletów. Wszystko to jednak było jedynie preludium do pojawienia się Patriarchy.

Jego Świątobliwość Albert kroczył powoli, ubrany w strój odpowiadający powadze czasu oczekiwania, lecz z subtelną odmianą. Jego fioletowa, adamaszkowa cappa magna była podbita nie gronostajem, lecz popielicą, a na szyi, ponad fioletową stułą, połyskiwał niewielki, różowy krzyż patriarski – znak nadchodzącej radości Gaudete. Jego twarz była skupiona, a dłoń, którą błogosławił przejmująco cichy tłum, unosiła się w geście powolnym i szerokim. Gdy zasiadł na tronie, obediencja kardynałów i biskupów wydawała się trwać nieco dłużej niż zwykle, jakby ten akt pokory nabrał w ten poranek głębszego znaczenia.
[Obrazek: 2raDXTF.png]
Liturgia potoczyła się swoim torem. Gloria znów opuszczone. Lektor, młody akolita o niepewnym głosie, odczytał proroctwo Izajasza o pocieszeniu i przygotowaniu dróg dla Pana. Wierni, wtuleni w płaszcze, wtórowali cichym pomrukiem na wezwania psalmisty. Prawdziwa zmiana nadeszła z homilią.

Patriarcha Albert, który tym razem postanowił sam wygłosić kazanie, podszedł do ambony bez mitry. Jego głos, początkowo nieco przyciszony, zyskał na sile. Nie mówił o surowym sądzie, lecz o nadziei. „Nie jesteśmy strażnikami czekającymi w mroku na pana, który ma nas ukarać” – mówił, a echo niosło jego słowa pod sklepienie. „Jesteśmy jak ci, którzy stoją na wzgórzu i już widzą światło pochodni orszaku oblubieńca. Wypatrujemy go z utęsknieniem, by wybiec mu na spotkanie. Nasza pokuta to nie strach, to czyszczenie domu serca na Jego przyjęcie”. Głos mu drżał nieznacznie przy końcu, może ze wzruszenia, a może z zimna, które wkradało się do nieogrzanej gigantycznej nawy. To niedoskonałe drżenie sprawiło, że słowa wydały się wyjątkowo prawdziwe.
[Obrazek: 1QcWqM7.png]
Podczas offertorium chór, w którym jeden z tenorów wyraźnie się zagubił i musiał dogonić resztę, odśpiewał łacińską sekwencję „Excita, Domine, potentiam tuam” (Wzbudź, Panie, moc Twoją). Błąd śpiewaka, zamiast zepsuć uroczystość, przypomniał wszystkim, że tu chodzi nie o spektakl, ale o wspólne, nieidealne wołanie.
Komunia przebiegła w skupieniu. Po niej, już zgodnie ze zwyczajem, odśpiewano antyfonę „Rorate caeli”, ale tym razem z nieco lżejszą, prawie taneczną melodią, zapowiadającą niedzielę „Gaudete”.
Na zakończenie, przy błogosławieństwie, Patriarcha włożył już mitrę z subtelnym, różowym ornamentem. Błogosławiąc, czynił znak krzyża wolno, jakby chciał tym gestem ogarnąć całe czekające miasto i wszystkie niepokoje swoich wiernych. Procesja wyjściowa miała już w sobie odrobinę więcej światła – akolici nieśli świece, a ich płomienie odbijały się w pozłacanych klamrach kap.
[Obrazek: ebdM9dM.png]
Orszak zniknął w drzwiach zakrystii. W bazylice zapadła cisza, ale była to cisza inna niż przed tygodniem – przepełniona nie tyle pokutą, co cichą, dojrzałą nadzieją. Wierni rozchodzili się wolno, niektórzy z gałązkami oliwnymi lub palmami adwentowymi w dłoniach, które rozdawano przy wyjściu. Adwent w Rotrii trwał, ale serca były już odrobinę lżejsze, gotowe na radość, która ma nadejść.
[Obrazek: uHOticb.png]
[Obrazek: show_img.php?modul=foto&zid=45728&version=_midi]
]]> Dominica II Adventus
Secunda Dominica Adventus
VII XII MMXXV
[Obrazek: jSzL7Jp.png]
W drugą Niedzielę Adwentu, o świcie, bazylika laterańska powoli wypełniała się wiernymi. W powietrzu, pomiędzy zapachem woskowych świec a starego drewna ław, unosiła się nuta niecierpliwego oczekiwania. Celebrować miał osobiście Ojciec Święty Albert, co wprawiło wszystkich w stan szczególnego, choć skrywanego pod powagą, poruszenia.

Gdy wybiła godzina dwunasta, od strony zakrystii dobiegł pierwszy, nieco zachrypnięty ton śpiewu. Procesja weszła do nawy głównej. Na jej czele, jak nakazuje adwentowy zwyczaj, szedł krucyferariusz z zasłoniętym fioletowym welonem krzyżem. Za nim, w stonowanych, fioletowych szatach, postępowali klerycy, diakoni, prałaci. Dopiero wśród kardynałów można było dostrzec pierwszy, delikatny akcent różu – na obszyciach rokiet lub w detalach mantoletów. Wszystko to jednak było jedynie preludium do pojawienia się Patriarchy.

Jego Świątobliwość Albert kroczył powoli, ubrany w strój odpowiadający powadze czasu oczekiwania, lecz z subtelną odmianą. Jego fioletowa, adamaszkowa cappa magna była podbita nie gronostajem, lecz popielicą, a na szyi, ponad fioletową stułą, połyskiwał niewielki, różowy krzyż patriarski – znak nadchodzącej radości Gaudete. Jego twarz była skupiona, a dłoń, którą błogosławił przejmująco cichy tłum, unosiła się w geście powolnym i szerokim. Gdy zasiadł na tronie, obediencja kardynałów i biskupów wydawała się trwać nieco dłużej niż zwykle, jakby ten akt pokory nabrał w ten poranek głębszego znaczenia.
[Obrazek: 2raDXTF.png]
Liturgia potoczyła się swoim torem. Gloria znów opuszczone. Lektor, młody akolita o niepewnym głosie, odczytał proroctwo Izajasza o pocieszeniu i przygotowaniu dróg dla Pana. Wierni, wtuleni w płaszcze, wtórowali cichym pomrukiem na wezwania psalmisty. Prawdziwa zmiana nadeszła z homilią.

Patriarcha Albert, który tym razem postanowił sam wygłosić kazanie, podszedł do ambony bez mitry. Jego głos, początkowo nieco przyciszony, zyskał na sile. Nie mówił o surowym sądzie, lecz o nadziei. „Nie jesteśmy strażnikami czekającymi w mroku na pana, który ma nas ukarać” – mówił, a echo niosło jego słowa pod sklepienie. „Jesteśmy jak ci, którzy stoją na wzgórzu i już widzą światło pochodni orszaku oblubieńca. Wypatrujemy go z utęsknieniem, by wybiec mu na spotkanie. Nasza pokuta to nie strach, to czyszczenie domu serca na Jego przyjęcie”. Głos mu drżał nieznacznie przy końcu, może ze wzruszenia, a może z zimna, które wkradało się do nieogrzanej gigantycznej nawy. To niedoskonałe drżenie sprawiło, że słowa wydały się wyjątkowo prawdziwe.
[Obrazek: 1QcWqM7.png]
Podczas offertorium chór, w którym jeden z tenorów wyraźnie się zagubił i musiał dogonić resztę, odśpiewał łacińską sekwencję „Excita, Domine, potentiam tuam” (Wzbudź, Panie, moc Twoją). Błąd śpiewaka, zamiast zepsuć uroczystość, przypomniał wszystkim, że tu chodzi nie o spektakl, ale o wspólne, nieidealne wołanie.
Komunia przebiegła w skupieniu. Po niej, już zgodnie ze zwyczajem, odśpiewano antyfonę „Rorate caeli”, ale tym razem z nieco lżejszą, prawie taneczną melodią, zapowiadającą niedzielę „Gaudete”.
Na zakończenie, przy błogosławieństwie, Patriarcha włożył już mitrę z subtelnym, różowym ornamentem. Błogosławiąc, czynił znak krzyża wolno, jakby chciał tym gestem ogarnąć całe czekające miasto i wszystkie niepokoje swoich wiernych. Procesja wyjściowa miała już w sobie odrobinę więcej światła – akolici nieśli świece, a ich płomienie odbijały się w pozłacanych klamrach kap.
[Obrazek: ebdM9dM.png]
Orszak zniknął w drzwiach zakrystii. W bazylice zapadła cisza, ale była to cisza inna niż przed tygodniem – przepełniona nie tyle pokutą, co cichą, dojrzałą nadzieją. Wierni rozchodzili się wolno, niektórzy z gałązkami oliwnymi lub palmami adwentowymi w dłoniach, które rozdawano przy wyjściu. Adwent w Rotrii trwał, ale serca były już odrobinę lżejsze, gotowe na radość, która ma nadejść.
[Obrazek: uHOticb.png]
[Obrazek: show_img.php?modul=foto&zid=45728&version=_midi]
]]> <![CDATA[Dominica I Adventus - XXX XI MMXXV]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3502 Sun, 30 Nov 2025 12:41:09 +0100 Albert]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3502 Dominica I Adventus
Prima Dominica Adventus
XXX XI MMXXV

[Obrazek: ptJFu61.png]

Celebra patriarsza w pierwszą Niedzielę Świętego Adwentu rozpoczęła się punktualnie o godzinie 12. Przewodniczył jej Wikariusz Generalny Rotrii, Jego Eminencja Stanisław kardynał Wieniawa. Uroczystość sprawowaną w Bazylice św. Jana na Lateranie poprzedziła procesja pokutna, w trakcie której do świątyni wkroczyli kardynałowie i biskupi uczestniczący w dzisiejszym wydarzeniu. Gdy członkowie Świętego Kolegium Kardynalskiego oraz Kolegium Biskupiego zajęli swe miejsca, po kilku chwilach, Patriarcha Albert, poprzedzony krucyferariuszem niosącym krzyż pokutny zasłonięty fioletowym welonem, w towarzystwie swoich dworzan wszedł do bazyliki. Ojciec Święty ubrany był w fioletową sutannę, faldę, koronkową rokietę, albę, pasek patriarszy, fioletową stułę haftowaną srebrem oraz jedwabną kapę koloru fioletowego, podobnie haftowaną. Na głowie Jego Świątobliwości spoczywała prosta, fioletowa mitra bez szczerozłotych zdobień. Gdy Patriarcha zasiadł na przygotowanym na tę uroczystość tronie, kardynałowie w sutannach barwy fioletowej, w rokietach i kapach jedwabnych tegoż koloru, złożyli patriarsze obediencję. Po chwili uczynili to samo obecni na ceremonii biskupi.

[Obrazek: gW52oKn.png]
Następnie, zgodnie z charakterem czasu adwentowego, pominięto uroczyste odśpiewanie Gloria. Ciszę w bazyliki laterańskiej wypełnił chorał gregoriański, a kantorzy zaintonowali introit "Ad te levavi animam meam" (Do Ciebie wznoszę duszę moją). Liturgię słowa poprzedziło odśpiewanie proroctw mesjańskich, a lektorzy odczytali fragmenty z Księgi Izajasza, zapowiadające przyjście Zbawiciela. Po odczytaniu Ewangelii, w której Pan Jezus napominał do czujności w oczekiwaniu na Jego powtórne przyjście, kardynał Wieniawa zwrócił się do zebranych z homilią. W swojej mowie przywołał on dwojaki charakter Adwentu – jako czasu radosnego oczekiwania na Boże Narodzenie, ale także jako okresu pokuty i czujnego przygotowania na ostateczne przyjście Chrystusa Króla na końcu czasów.

[Obrazek: preaching-pulpit-roman-catholic-priest-a...846636.jpg]

W kulminacyjnym momencie liturgii, podczas Przeistoczenia, cała asysta i wierni padli na kolana w adoracji. Po odśpiewaniu przez chór Sanctus, nastąpiła komunia święta. Po komunii zapanowała chwila skupionej ciszy, przerywana jedynie przez śpiew antyfony "Rorate caeli desuper" (Spuśćcie rosę, niebiosa).

Następnie mistrzowie ceremonii rozpoczęli przygotowania do uroczystego błogosławieństwa. Ojciec Święty w asyście dwóch kardynałów diakonów udał się przed ołtarz, gdzie pobłogosławił wiernych, wypowiadając nad nimi formułę błogosławieństwa adwentowego, prosząc Boga, aby „w czasie tego pobożnego oczekiwania oczyścił myśli wiernych, aby mogli godnie służyć Synowi Bożemu, gdy przyjdzie”.

[Obrazek: PiusXbenedict_XV.jpg]
Po błogosławieństwie orszak patriarszy w milczeniu i powadze, odpowiadającej pokutnemu charakterowi tego dnia, udał się do kaplicy Najświętszego Sakramentu. Patriarcha przebył tę drogę w prostej, fioletowej mitrze na sedia gestatoria, by w ten sposób uwidocznić rolę Następcy Świętego Piotra jako tego, który w imieniu całego Kościoła pokornie oczekuje na przyjście Pana. Następnie powrócił do Pałacu Apostolskiego, kończąc tym samym uroczystości i inaugurując święty czas Adwentu w Państwie Kościelnym Rotria.

[Obrazek: Benedyktxvsedia.jpg]
[Obrazek: 1606136239.jpg]
]]> Dominica I Adventus
Prima Dominica Adventus
XXX XI MMXXV

[Obrazek: ptJFu61.png]

Celebra patriarsza w pierwszą Niedzielę Świętego Adwentu rozpoczęła się punktualnie o godzinie 12. Przewodniczył jej Wikariusz Generalny Rotrii, Jego Eminencja Stanisław kardynał Wieniawa. Uroczystość sprawowaną w Bazylice św. Jana na Lateranie poprzedziła procesja pokutna, w trakcie której do świątyni wkroczyli kardynałowie i biskupi uczestniczący w dzisiejszym wydarzeniu. Gdy członkowie Świętego Kolegium Kardynalskiego oraz Kolegium Biskupiego zajęli swe miejsca, po kilku chwilach, Patriarcha Albert, poprzedzony krucyferariuszem niosącym krzyż pokutny zasłonięty fioletowym welonem, w towarzystwie swoich dworzan wszedł do bazyliki. Ojciec Święty ubrany był w fioletową sutannę, faldę, koronkową rokietę, albę, pasek patriarszy, fioletową stułę haftowaną srebrem oraz jedwabną kapę koloru fioletowego, podobnie haftowaną. Na głowie Jego Świątobliwości spoczywała prosta, fioletowa mitra bez szczerozłotych zdobień. Gdy Patriarcha zasiadł na przygotowanym na tę uroczystość tronie, kardynałowie w sutannach barwy fioletowej, w rokietach i kapach jedwabnych tegoż koloru, złożyli patriarsze obediencję. Po chwili uczynili to samo obecni na ceremonii biskupi.

[Obrazek: gW52oKn.png]
Następnie, zgodnie z charakterem czasu adwentowego, pominięto uroczyste odśpiewanie Gloria. Ciszę w bazyliki laterańskiej wypełnił chorał gregoriański, a kantorzy zaintonowali introit "Ad te levavi animam meam" (Do Ciebie wznoszę duszę moją). Liturgię słowa poprzedziło odśpiewanie proroctw mesjańskich, a lektorzy odczytali fragmenty z Księgi Izajasza, zapowiadające przyjście Zbawiciela. Po odczytaniu Ewangelii, w której Pan Jezus napominał do czujności w oczekiwaniu na Jego powtórne przyjście, kardynał Wieniawa zwrócił się do zebranych z homilią. W swojej mowie przywołał on dwojaki charakter Adwentu – jako czasu radosnego oczekiwania na Boże Narodzenie, ale także jako okresu pokuty i czujnego przygotowania na ostateczne przyjście Chrystusa Króla na końcu czasów.

[Obrazek: preaching-pulpit-roman-catholic-priest-a...846636.jpg]

W kulminacyjnym momencie liturgii, podczas Przeistoczenia, cała asysta i wierni padli na kolana w adoracji. Po odśpiewaniu przez chór Sanctus, nastąpiła komunia święta. Po komunii zapanowała chwila skupionej ciszy, przerywana jedynie przez śpiew antyfony "Rorate caeli desuper" (Spuśćcie rosę, niebiosa).

Następnie mistrzowie ceremonii rozpoczęli przygotowania do uroczystego błogosławieństwa. Ojciec Święty w asyście dwóch kardynałów diakonów udał się przed ołtarz, gdzie pobłogosławił wiernych, wypowiadając nad nimi formułę błogosławieństwa adwentowego, prosząc Boga, aby „w czasie tego pobożnego oczekiwania oczyścił myśli wiernych, aby mogli godnie służyć Synowi Bożemu, gdy przyjdzie”.

[Obrazek: PiusXbenedict_XV.jpg]
Po błogosławieństwie orszak patriarszy w milczeniu i powadze, odpowiadającej pokutnemu charakterowi tego dnia, udał się do kaplicy Najświętszego Sakramentu. Patriarcha przebył tę drogę w prostej, fioletowej mitrze na sedia gestatoria, by w ten sposób uwidocznić rolę Następcy Świętego Piotra jako tego, który w imieniu całego Kościoła pokornie oczekuje na przyjście Pana. Następnie powrócił do Pałacu Apostolskiego, kończąc tym samym uroczystości i inaugurując święty czas Adwentu w Państwie Kościelnym Rotria.

[Obrazek: Benedyktxvsedia.jpg]
[Obrazek: 1606136239.jpg]
]]> <![CDATA[Dominica Regni Christi - XXIII XI MMXXV]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3497 Sun, 23 Nov 2025 13:13:40 +0100 Albert]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3497 Dominica Regni Christi
Celebra w Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata
XXIII XI MMXXV

[Obrazek: DonQJEH.png]

Celebra patriarsza rozpoczęła się punktualnie o godzinie 12. Przewodniczył jej Biskup Rotrii Albert. Uroczystość sprawowaną w Głównym gmachu świątynnym Bazyliki św. Jana na Lateranie poprzedziła procesja w trakcie, której do bazyliki wkroczyli kardynałowie i biskupi uczestniczący w dzisiejszym wydarzeniu. Gdy członkowie Świętego Kolegium Kardynalskiego oraz Kolegium Biskupiego zajęli swe miejsca; Po kilku chwilach, Patriarcha poprzedzony krzyżem, w towarzystwie swoich dworzan wszedł do kaplicy, ubrany w białą sutannę - w faldzie, rokiecie obszytej koronką, albie, pasku patriarszym, białej stule haftowanej złotej, jedwabnej kapie - również haftowanej złotem oraz patriarszej mitrze. Gdy Jego Świątobliwość zasiadł na przygotowanym na tę uroczystość tronie patriarszym, kardynałowie w sutannach barwy białej, w rokietach i kapach jedwabnych koloru białego, złożyli patriarsze obediencję. Po chwili uczynili to również obecni na ceremonii biskupi.

[Obrazek: 730150393-e1539117348563.jpg]

Następnie jeden z prałatów odśpiewał Gloria, a dzwony bazyliki laterańskiej rozbrzmiały uroczyście, by ogłosić radość z panowania Chrystusa Króla. Podczas offertorium nastąpił śpiew chorału gregoriańskiego - "Jesu, Rex admirabilis". Po chwili, Biskup Rotrii Albert zwrócił się do zebranych z homilią, podczas której przywołał uniwersalną i wieczną władzę Chrystusa, który jest „Alfą i Omegą”, zachęcając wiernych do budowania Jego Królestwa prawdy, życia, świętości, łaski, sprawiedliwości, miłości i pokoju w sercach i w całym Państwie Kościelnym. Gdy celebrans zakończył swą mowę, kantorzy zaintonowali uroczyste Credo.

[Obrazek: 3728820.jpg]

W kulminacyjnym momencie liturgii, podczas Przeistoczenia, całe asysta i wierni padli na kolana w adoracji. Po odśpiewaniu przez chór Sanctus, nastąpiła podniosła komunia święta, w której pierwszy udział przyjął sam Patriarcha, a następnie kardynałowie i biskupi. Po komunii zapanowała chwila ciszy, przerywana jedynie przez śpiew "Vexilla Regis".

Następnie mistrzowie ceremonii rozpoczęli przygotowania do uroczystej procesji eucharystycznej na zewnątrz bazyliki. Ojciec Święty w asyście dwóch kardynałów diakonów, udał się do ołtarza; wziął jedwabne, złote welum i nakrył nim monstrancję, podaną przez jednego z asystujących. Następnie procesja, na czele której niesiono krzyż patriarski i feretron z wizerunkiem Chrystusa Króla, wyszła na plac przed bazyliką.

[Obrazek: dLHrExV.jpeg]

Na jej końcu kroczył Patriarcha - niosąc Przenajświętszy Sakrament pod powiewnym, złotym baldachimem, który niesiony był przez 4 biskupów i 4 protonariuszy apostolskich. Ogromny orszak, w którym szli wszyscy kardynałowie, biskupi, duchowieństwo i wierni, z pieśnią na ustach okrążył plac, ogłaszając panowanie Chrystusa nad Rotrią i całym światem. Gdy procesja powróciła do głównego portyku bazyliki, kantorzy zaintonowali "Tantum ergo", podczas którego wszyscy uklękli. Patriarcha, stojąc na szczycie schodów, udzielił uroczystego błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem, kreśląc wielki znak krzyża nad zgromadzonym ludem i całym miastem.

[Obrazek: NEWS_MP-Eucharistic-01.jpg]

Po błogosławieństwie orszak patriarszy udał się do kaplicy Najświętszego Sakramentu; Patriarcha zaś przebył tę drogę w złotej mitrze na sedia gestatoria, wznoszony pomiędzy dwoma flabellami w barwach Rotrii, by w ten sposób uwidocznić rolę Następcy Świętego Piotra jako Widzialnego Namiestnika Chrystusa Króla. Następnie powrócił do Pałacu Apostolskiego, kończąc tym samym uroczystości.

[Obrazek: Benedyktxvsedia.jpg]
]]> Dominica Regni Christi
Celebra w Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata
XXIII XI MMXXV

[Obrazek: DonQJEH.png]

Celebra patriarsza rozpoczęła się punktualnie o godzinie 12. Przewodniczył jej Biskup Rotrii Albert. Uroczystość sprawowaną w Głównym gmachu świątynnym Bazyliki św. Jana na Lateranie poprzedziła procesja w trakcie, której do bazyliki wkroczyli kardynałowie i biskupi uczestniczący w dzisiejszym wydarzeniu. Gdy członkowie Świętego Kolegium Kardynalskiego oraz Kolegium Biskupiego zajęli swe miejsca; Po kilku chwilach, Patriarcha poprzedzony krzyżem, w towarzystwie swoich dworzan wszedł do kaplicy, ubrany w białą sutannę - w faldzie, rokiecie obszytej koronką, albie, pasku patriarszym, białej stule haftowanej złotej, jedwabnej kapie - również haftowanej złotem oraz patriarszej mitrze. Gdy Jego Świątobliwość zasiadł na przygotowanym na tę uroczystość tronie patriarszym, kardynałowie w sutannach barwy białej, w rokietach i kapach jedwabnych koloru białego, złożyli patriarsze obediencję. Po chwili uczynili to również obecni na ceremonii biskupi.

[Obrazek: 730150393-e1539117348563.jpg]

Następnie jeden z prałatów odśpiewał Gloria, a dzwony bazyliki laterańskiej rozbrzmiały uroczyście, by ogłosić radość z panowania Chrystusa Króla. Podczas offertorium nastąpił śpiew chorału gregoriańskiego - "Jesu, Rex admirabilis". Po chwili, Biskup Rotrii Albert zwrócił się do zebranych z homilią, podczas której przywołał uniwersalną i wieczną władzę Chrystusa, który jest „Alfą i Omegą”, zachęcając wiernych do budowania Jego Królestwa prawdy, życia, świętości, łaski, sprawiedliwości, miłości i pokoju w sercach i w całym Państwie Kościelnym. Gdy celebrans zakończył swą mowę, kantorzy zaintonowali uroczyste Credo.

[Obrazek: 3728820.jpg]

W kulminacyjnym momencie liturgii, podczas Przeistoczenia, całe asysta i wierni padli na kolana w adoracji. Po odśpiewaniu przez chór Sanctus, nastąpiła podniosła komunia święta, w której pierwszy udział przyjął sam Patriarcha, a następnie kardynałowie i biskupi. Po komunii zapanowała chwila ciszy, przerywana jedynie przez śpiew "Vexilla Regis".

Następnie mistrzowie ceremonii rozpoczęli przygotowania do uroczystej procesji eucharystycznej na zewnątrz bazyliki. Ojciec Święty w asyście dwóch kardynałów diakonów, udał się do ołtarza; wziął jedwabne, złote welum i nakrył nim monstrancję, podaną przez jednego z asystujących. Następnie procesja, na czele której niesiono krzyż patriarski i feretron z wizerunkiem Chrystusa Króla, wyszła na plac przed bazyliką.

[Obrazek: dLHrExV.jpeg]

Na jej końcu kroczył Patriarcha - niosąc Przenajświętszy Sakrament pod powiewnym, złotym baldachimem, który niesiony był przez 4 biskupów i 4 protonariuszy apostolskich. Ogromny orszak, w którym szli wszyscy kardynałowie, biskupi, duchowieństwo i wierni, z pieśnią na ustach okrążył plac, ogłaszając panowanie Chrystusa nad Rotrią i całym światem. Gdy procesja powróciła do głównego portyku bazyliki, kantorzy zaintonowali "Tantum ergo", podczas którego wszyscy uklękli. Patriarcha, stojąc na szczycie schodów, udzielił uroczystego błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem, kreśląc wielki znak krzyża nad zgromadzonym ludem i całym miastem.

[Obrazek: NEWS_MP-Eucharistic-01.jpg]

Po błogosławieństwie orszak patriarszy udał się do kaplicy Najświętszego Sakramentu; Patriarcha zaś przebył tę drogę w złotej mitrze na sedia gestatoria, wznoszony pomiędzy dwoma flabellami w barwach Rotrii, by w ten sposób uwidocznić rolę Następcy Świętego Piotra jako Widzialnego Namiestnika Chrystusa Króla. Następnie powrócił do Pałacu Apostolskiego, kończąc tym samym uroczystości.

[Obrazek: Benedyktxvsedia.jpg]
]]> <![CDATA[Celebra w wigilię Wszystkich Świętych]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3484 Fri, 31 Oct 2025 20:56:21 +0100 Albert]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3484 Celebra w wigilię Wszystkich Świętych
XXVIII VI MMXXV


Wieczorem, w ostatnim dniu października Roku Pańskiego 2025, odbyła się w Bazylice św. Jana na Lateranie uroczysta celebra pod przewodnictwem Jego Świątobliwości Alberta. Do Bazyliki zmierzała procesja, prowadzona przez diakona niosącego krucyfiks, dalej szli turyferariusze oraz nawikulariusze. Dalej szli duchowni wszystkich stopni duchowieństwa, poczynając od diakonów, dalej prezbiterów, aż do biskupów. Za korowodem niesiony był Patriarcha Albert, odziany w szczerozłote mantum z herbami wszystkich Patriarchów Rotrii, spiętymi złotą klamrą. Patriarcha z ogromnym uśmiechem błogosławił zebranemu ludowi. Procesja wraz z tłumem wiernym weszła do Świątyni, zaś chór Cantores Lateranensis rozpoczął piękny, uroczysty śpiew. Kiedy wszyscy zasiedli do ław, do Biskupa Rotrii podeszli diakoni z odpowiednimi szatami do odprawiania świętej celebry, które to Ojciec Święty z pomocą Szambelana założył oraz rozpoczął odprawianie świętych czynności.

[Obrazek: 660px-Pope_Benedict_XV_-_Feb_1922_EH.jpg]

Tłum wiernych zgromadzony tego wieczora w Bazylice św. Jana na Lateranie obserwował jak Patriarcha Rotrii sprawuje piękną celebrę. Wszystko odbywało się wśród wspaniałego akompaniamentu Cantores Lateranensis, który swym kunsztem uświetniał tę wieczorną celebrę.
]]> Celebra w wigilię Wszystkich Świętych
XXVIII VI MMXXV


Wieczorem, w ostatnim dniu października Roku Pańskiego 2025, odbyła się w Bazylice św. Jana na Lateranie uroczysta celebra pod przewodnictwem Jego Świątobliwości Alberta. Do Bazyliki zmierzała procesja, prowadzona przez diakona niosącego krucyfiks, dalej szli turyferariusze oraz nawikulariusze. Dalej szli duchowni wszystkich stopni duchowieństwa, poczynając od diakonów, dalej prezbiterów, aż do biskupów. Za korowodem niesiony był Patriarcha Albert, odziany w szczerozłote mantum z herbami wszystkich Patriarchów Rotrii, spiętymi złotą klamrą. Patriarcha z ogromnym uśmiechem błogosławił zebranemu ludowi. Procesja wraz z tłumem wiernym weszła do Świątyni, zaś chór Cantores Lateranensis rozpoczął piękny, uroczysty śpiew. Kiedy wszyscy zasiedli do ław, do Biskupa Rotrii podeszli diakoni z odpowiednimi szatami do odprawiania świętej celebry, które to Ojciec Święty z pomocą Szambelana założył oraz rozpoczął odprawianie świętych czynności.

[Obrazek: 660px-Pope_Benedict_XV_-_Feb_1922_EH.jpg]

Tłum wiernych zgromadzony tego wieczora w Bazylice św. Jana na Lateranie obserwował jak Patriarcha Rotrii sprawuje piękną celebrę. Wszystko odbywało się wśród wspaniałego akompaniamentu Cantores Lateranensis, który swym kunsztem uświetniał tę wieczorną celebrę.
]]> <![CDATA[Celebra Stanisława Wieniawy]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3428 Thu, 28 Aug 2025 12:51:50 +0200 Stanisław Wieniawa]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3428 Jego Eminencja kardynał Stanisław Wieniawa OSI rozpoczął cykl celebr po kościołach Państwa Kościelnego Rotria. Zaczął od Matki Kościołów. W trakcie kazania głosił o asystencji Ducha Świętego w życiu codziennym.
[Obrazek: 101005704499830758_t.png]
]]> Jego Eminencja kardynał Stanisław Wieniawa OSI rozpoczął cykl celebr po kościołach Państwa Kościelnego Rotria. Zaczął od Matki Kościołów. W trakcie kazania głosił o asystencji Ducha Świętego w życiu codziennym.
[Obrazek: 101005704499830758_t.png]
]]> <![CDATA[Inwestytura arcybiskupia Henryka Ziemiańskiego de Harlin]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3397 Thu, 07 Aug 2025 12:56:14 +0200 Maurycy Orański]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3397 W to wielkie święto, do Bazyliki Laterańskiej podąża procesja. Prowadzi ją turyfer, a za nim idzie krzyż w asyście dwóch akolitów, potem Gwardia Apostolska, służba liturgiczna, niższe duchowieństwo, obecni na ceremonii biskupi i kardynałowie, Arcybiskup Elekt, a na końcu Patriarcha w lektyce, ubrany w strój pontyfikalny oraz triregnum. Procesja zmierza do ołtarza, gdzie Patriarcha zasiada na złotym tronie. Podchodzi tam Arcybiskup Elekt w asyście Wikariusza Generalnego.
Najjaśniejszy Panie, Kościół Rotryjski prosi Cię, abyś tego biskupa Henryka Ziemiańskiego wyniósł do godności arcybiskupiej poprzez nałożenie paliusza.]]> W to wielkie święto, do Bazyliki Laterańskiej podąża procesja. Prowadzi ją turyfer, a za nim idzie krzyż w asyście dwóch akolitów, potem Gwardia Apostolska, służba liturgiczna, niższe duchowieństwo, obecni na ceremonii biskupi i kardynałowie, Arcybiskup Elekt, a na końcu Patriarcha w lektyce, ubrany w strój pontyfikalny oraz triregnum. Procesja zmierza do ołtarza, gdzie Patriarcha zasiada na złotym tronie. Podchodzi tam Arcybiskup Elekt w asyście Wikariusza Generalnego.
Najjaśniejszy Panie, Kościół Rotryjski prosi Cię, abyś tego biskupa Henryka Ziemiańskiego wyniósł do godności arcybiskupiej poprzez nałożenie paliusza.]]> <![CDATA[Inwestytura Biskupia Henryka Ziemiańskiego]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3396 Thu, 07 Aug 2025 12:05:49 +0200 Maurycy Orański]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3396 Do Bazyliki Laterańskiej podąża procesja. Na jej czele idzie turyfer z dymiącą kadzielnicą, krzyż i dwaj akolici, niższe duchowieństwo, Biskup Elekt w asyście Biskupa-współkonsekratora i Wikariusza Generalnego. Zbliżają się do głównego ołtarza, gdzie Patriarcha zasiada na złotym tronie. Podchodzą do niego Biskup Elekt wraz z asystą. Biskup mówi:
Bp: Czcigodny Ojcze Kościół Rotryjski prosi Cię o odebranie przysięgi lennej od Brata Henryka Ziemiańskiego de Harlin i abyś przez ten akt wyniósł go do godności biskupiej.]]> Do Bazyliki Laterańskiej podąża procesja. Na jej czele idzie turyfer z dymiącą kadzielnicą, krzyż i dwaj akolici, niższe duchowieństwo, Biskup Elekt w asyście Biskupa-współkonsekratora i Wikariusza Generalnego. Zbliżają się do głównego ołtarza, gdzie Patriarcha zasiada na złotym tronie. Podchodzą do niego Biskup Elekt wraz z asystą. Biskup mówi:
Bp: Czcigodny Ojcze Kościół Rotryjski prosi Cię o odebranie przysięgi lennej od Brata Henryka Ziemiańskiego de Harlin i abyś przez ten akt wyniósł go do godności biskupiej.]]> <![CDATA[Celebra w rocznicę powstania PKR]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3368 Sat, 28 Jun 2025 19:44:03 +0200 Albert]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3368 Celebra w 18 rocznicę powstania Państwa Kościelnego Rotria
XXVIII VI MMXXV


[Obrazek: GettyImages-3303294-1024x850.jpg]

Po południu, w dniu 28 czerwca Roku Pańskiego 2025 roku we wspomnienie Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny, odbyła się w Bazylice św. Jana na Lateranie uroczysta celebra pod przewodnictwem Jego Świątobliwości Alberta. Do Bazyliki zmierza uroczysta procesja, korowód prowadzą diakoni niosący krucyfiks, dalej idą turyferariusze oraz nawikulariusze. Za nimi orszak złożony z sztandarów, feretronów i figur, których końca nie widać. Dalej idą klerycy Apostolskiego Seminarium niosący na poduchach szkarłatnych wszystkie księgi liturgiczne, które zna historia Kościoła, a za nimi prezbiterzy niosący wszelkie najstarsze naczynia liturgiczne, które znajdują się w muzeach Apostolskiego Miasta. Wszyscy w należnych chórowych strojach. Wśród prezbiterów można rozpoznać ks. Henryka Ziemiańskiego, ks. Maurycego Orańskiego, ks. Nicefora Nicejskiego oraz innych. Dalej zaś biskupi oraz arcybiskupi odziani w rokiety oraz mantolety z szczerozłotymi krzyżami na piersi, w rękach trzymają birety z odpowiednim pomponem. Następnie kroczą czterej kardynałowie w galerach oraz sutannach, przyozdobionymi cappa magną. Za purpuratami niesiony jest Patriarcha Albert, odziany w szczerozłote mantum z herbami wszystkich Patriarchów Rotrii, spiętymi złotą klamrą. Patriarcha korzysta z specjalnej potrójnej koronkowej alby oraz jedwabistej sutanny. Ojciec Święty niesiony przez Gwardię Apostolską ma na sobie także tiarę, którą otrzymał na koronacji. Patriarcha z ogromnym uśmiechem błogosławi zebranemu ludowi. Procesja wraz z tłumem wiernym weszła do Świątyni, zaś chór Cantores Lateranensis rozpoczął piękny, uroczysty śpiew. Kiedy wszyscy zasiedli do ław, do Biskupa Rotrii podeszli diakoni z odpowiednimi szatami do odprawiania świętej celebry, które to Ojciec Święty z pomocą Szambelana zakłada oraz rozpoczyna odprawianie świętych czynności.

[Obrazek: 660px-Pope_Benedict_XV_-_Feb_1922_EH.jpg]

[Obrazek: 95661-hoi-thanh.jpg]

Tłum wiernych obserwował jak Patriarcha Rotrii sprawuje piękną celebrę. Wszystko odbywało się wśród wspaniałego akompaniamentu Cantores Lateranensis, który swym kunsztem przyćmiewał zespoły oraz chóry innych nacji. Po zakończeniu celebracji Jego Świątobliwość wygłosił przemówienie:

[Obrazek: PFRNNx6.png]
]]> Celebra w 18 rocznicę powstania Państwa Kościelnego Rotria
XXVIII VI MMXXV


[Obrazek: GettyImages-3303294-1024x850.jpg]

Po południu, w dniu 28 czerwca Roku Pańskiego 2025 roku we wspomnienie Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny, odbyła się w Bazylice św. Jana na Lateranie uroczysta celebra pod przewodnictwem Jego Świątobliwości Alberta. Do Bazyliki zmierza uroczysta procesja, korowód prowadzą diakoni niosący krucyfiks, dalej idą turyferariusze oraz nawikulariusze. Za nimi orszak złożony z sztandarów, feretronów i figur, których końca nie widać. Dalej idą klerycy Apostolskiego Seminarium niosący na poduchach szkarłatnych wszystkie księgi liturgiczne, które zna historia Kościoła, a za nimi prezbiterzy niosący wszelkie najstarsze naczynia liturgiczne, które znajdują się w muzeach Apostolskiego Miasta. Wszyscy w należnych chórowych strojach. Wśród prezbiterów można rozpoznać ks. Henryka Ziemiańskiego, ks. Maurycego Orańskiego, ks. Nicefora Nicejskiego oraz innych. Dalej zaś biskupi oraz arcybiskupi odziani w rokiety oraz mantolety z szczerozłotymi krzyżami na piersi, w rękach trzymają birety z odpowiednim pomponem. Następnie kroczą czterej kardynałowie w galerach oraz sutannach, przyozdobionymi cappa magną. Za purpuratami niesiony jest Patriarcha Albert, odziany w szczerozłote mantum z herbami wszystkich Patriarchów Rotrii, spiętymi złotą klamrą. Patriarcha korzysta z specjalnej potrójnej koronkowej alby oraz jedwabistej sutanny. Ojciec Święty niesiony przez Gwardię Apostolską ma na sobie także tiarę, którą otrzymał na koronacji. Patriarcha z ogromnym uśmiechem błogosławi zebranemu ludowi. Procesja wraz z tłumem wiernym weszła do Świątyni, zaś chór Cantores Lateranensis rozpoczął piękny, uroczysty śpiew. Kiedy wszyscy zasiedli do ław, do Biskupa Rotrii podeszli diakoni z odpowiednimi szatami do odprawiania świętej celebry, które to Ojciec Święty z pomocą Szambelana zakłada oraz rozpoczyna odprawianie świętych czynności.

[Obrazek: 660px-Pope_Benedict_XV_-_Feb_1922_EH.jpg]

[Obrazek: 95661-hoi-thanh.jpg]

Tłum wiernych obserwował jak Patriarcha Rotrii sprawuje piękną celebrę. Wszystko odbywało się wśród wspaniałego akompaniamentu Cantores Lateranensis, który swym kunsztem przyćmiewał zespoły oraz chóry innych nacji. Po zakończeniu celebracji Jego Świątobliwość wygłosił przemówienie:

[Obrazek: PFRNNx6.png]
]]> <![CDATA[Inwestytura arcybiskupia Guliano Giuseppe Montiniego]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3342 Tue, 03 Jun 2025 22:11:52 +0200 Henryk Ziemiański-Wieniawa]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3342 Inwestytura arcybiskupia Guliano Giuseppe Montiniego

[Obrazek: 101005704499828608_t.webp]

W to wielkie święto, do Bazyliki Laterańskiej podąża procesja. Prowadzi ją turyfer, a za nim idzie krzyż w asyście dwóch akolitów, potem Gwardia Apostolska, służba liturgiczna, niższe duchowieństwo, obecni na ceremonii biskupi i kardynałowie, Arcybiskup Elekt, a na końcu Patriarcha w lektyce, ubrany w strój pontyfikalny oraz triregnum. Procesja zmierza do ołtarza, gdzie Patriarcha zasiada na złotym tronie. Podchodzi tam Arcybiskup Elekt w asyście Wikariusza Generalnego.]]> Inwestytura arcybiskupia Guliano Giuseppe Montiniego

[Obrazek: 101005704499828608_t.webp]

W to wielkie święto, do Bazyliki Laterańskiej podąża procesja. Prowadzi ją turyfer, a za nim idzie krzyż w asyście dwóch akolitów, potem Gwardia Apostolska, służba liturgiczna, niższe duchowieństwo, obecni na ceremonii biskupi i kardynałowie, Arcybiskup Elekt, a na końcu Patriarcha w lektyce, ubrany w strój pontyfikalny oraz triregnum. Procesja zmierza do ołtarza, gdzie Patriarcha zasiada na złotym tronie. Podchodzi tam Arcybiskup Elekt w asyście Wikariusza Generalnego.]]> <![CDATA[Inwestytura biskupia Guliano Giuseppe Montiniego]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3341 Tue, 03 Jun 2025 20:32:18 +0200 Henryk Ziemiański-Wieniawa]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3341 Inwestytura biskupia Guliano Giuseppe Montiniego

[Obrazek: Sedia-7.jpg]
Do Bazyliki Laterańskiej podąża procesja. Na jej czele idzie turyfer z dymiącą kadzielnicą, krzyż i dwaj akolici, niższe duchowieństwo, Biskup Elekt w asyście Biskupa-współkonsekratora i Wikariusza Generalnego. Zbliżają się do głównego ołtarza, gdzie Patriarcha zasiada na złotym tronie. Podchodzą do niego Biskup Elekt wraz z asystą. Biskup mówi:]]> Inwestytura biskupia Guliano Giuseppe Montiniego

[Obrazek: Sedia-7.jpg]
Do Bazyliki Laterańskiej podąża procesja. Na jej czele idzie turyfer z dymiącą kadzielnicą, krzyż i dwaj akolici, niższe duchowieństwo, Biskup Elekt w asyście Biskupa-współkonsekratora i Wikariusza Generalnego. Zbliżają się do głównego ołtarza, gdzie Patriarcha zasiada na złotym tronie. Podchodzą do niego Biskup Elekt wraz z asystą. Biskup mówi:]]>