• kan. 24 - stanowi, że wszyscy wierni są równi co do godności i działania;
  
• kan. 30 - gwarantuje wiernym wolność od przymusu w wyborze stanu życia;
  
• kan. 32 - wprost dopuszcza odpowiednio przygotowanych świeckich do urzędów kościelnych i posług, które zgodnie z prawem mogą piastować, a także do funkcji biegłych, doradców i członków rad;
  
• kan. 32a - przewiduje dla świeckich godności kanoników honorowych oraz posługi akolity i ceremoniarza;
  
• kan. 36 § 1 - zastrzega wyłącznie dla duchownych urzędy, do których wykonywania wymagana jest „władza nominacji albo kościelna władza rządzenia”;
  
• kan. 54 - przewiduje, że Patriarsze mogą pomagać nie tylko biskupi i kardynałowie, lecz również inne osoby oraz instytucje, wykonując powierzone im zadania;
  
• kan. 60 i 61 - otwierają świeckim udział odpowiednio w synodach diecezjalnych i soborach, a więc również w zorganizowanych formach debaty nad życiem Kościoła;
  
• kan. 63–64 - powierzają Kolegium Kardynałów wybór Biskupa Rotrii, a jednocześnie wyraźnie dopuszczają istnienie kardynałów świeckich, którzy mogą otrzymać stopień kardynała diakona i posiadają takie same prawa jak pozostali członkowie Kolegium.
  

Cytat:Tatiana Brustin-Berenstein (ur. 29 listopada 1908 w Szczebrzeszynie, zm. 27 lipca 1997 w Kopenhadze) – polska historyczka żydowskiego pochodzenia, badaczka Zagłady Żydów, wieloletnia pracownica Żydowskiego Instytutu Historycznego oraz działaczka Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Należała do pierwszego pokolenia historyków zajmujących się systematycznym dokumentowaniem polityki okupacyjnej III Rzeszy wobec ludności żydowskiej w Polsce.
Urodziła się jako Tauba Brustin w rodzinie drobnego kupca Jankiela Majera Brustina i Chai Leny z domu Wajntraub. Jeszcze w dzieciństwie przeniosła się wraz z rodziną do Warszawy. W 1924 roku zdała maturę i rozpoczęła studia humanistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Następnie studiowała nauki przyrodnicze w Wolnej Wszechnicy Polskiej, jednak ze względów finansowych musiała przerwać naukę. Ostatecznie powróciła na Wydział Humanistyczny UW. W 1932 roku obroniła pracę magisterską przygotowaną pod kierunkiem wybitnego historyka Oskara Haleckiego, poświęconą stosunkom polsko-mołdawskim w latach 1531–1552. Rok później ukończyła również Studium Nauczycielskie.
Od 1931 roku pracowała jako nauczycielka w prywatnych szkołach warszawskich i działała w związku zawodowym nauczycieli. W Warszawie poznała Jonę Berensteina, zaangażowanego w działalność Komunistycznej Partii Polski, któremu pomagała w pracy konspiracyjnej. Po kapitulacji Warszawy we wrześniu 1939 roku przedostała się na tereny zajęte przez Związek Radziecki. Pracowała jako nauczycielka historii i geografii w Krzemieńcu. Po niemieckim ataku na ZSRR w 1941 roku została ewakuowana najpierw do obwodu woroneskiego, a następnie do Fergany w Uzbekistanie. Tam w 1942 roku urodziła syna Witaliego. Od 1943 roku uczyła historii w szkole prowadzonej przez Związek Patriotów Polskich.
Do Polski powróciła w czerwcu 1946 roku. Początkowo zamieszkała w Łodzi, gdzie rozpoczęła pracę w Centralnej Żydowskiej Komisji Historycznej, zajmującej się dokumentowaniem Zagłady. Następnie związała się z powstałym na jej bazie Żydowskim Instytutem Historycznym. Jako ekspertka uczestniczyła między innymi w procesie niemieckich zbrodniarzy wojennych Ludwiga Fischera, Ludwiga Leista, Josefa Meisingera i Maxa Daumego. Od 1953 roku kierowała archiwum ŻIH. Jej zainteresowania badawcze obejmowały przede wszystkim gospodarczą politykę okupanta niemieckiego w Generalnym Gubernatorstwie oraz ekonomiczne aspekty prześladowania ludności żydowskiej.
Równocześnie Brustin-Berenstein pozostawała związana z ruchem komunistycznym. W 1946 roku wstąpiła do Polskiej Partii Robotniczej, a po utworzeniu PZPR w 1948 roku została członkinią nowej partii. Od 1950 roku działała w podstawowej organizacji partyjnej przy Żydowskim Instytucie Historycznym. Jej aktywność polityczna pozostawała jednak przede wszystkim związana ze środowiskiem instytutu, nie zaś z najwyższymi szczeblami aparatu partyjnego.
W połowie lat sześćdziesiątych jej sytuacja zawodowa zaczęła się komplikować. W 1966 roku jej syn pozostał na Zachodzie, co spowodowało odebranie jej prawa do podróży zagranicznych. W tym samym okresie została obciążona odpowiedzialnością za tzw. aferę mikrofilmową dotyczącą kopii dokumentów ŻIH przesyłanych do izraelskiego instytutu Jad Waszem. Zrezygnowała wówczas z kierowania archiwum. W lipcu 1969 roku, w atmosferze będącej następstwem antysemickiej kampanii Marca 1968, opuściła Polskę i osiadła w Kopenhadze. Pracowała tam przy katalogowaniu judaików w Bibliotece Królewskiej oraz jako lektorka języka niemieckiego na uniwersytecie. Na emeryturę przeszła w 1976 roku. Zmarła w Kopenhadze w 1997 roku.
Pozostawiła liczne prace dotyczące historii Zagłady. Współtworzyła między innymi zbiór dokumentów Eksterminacja Żydów na ziemiach polskich w okresie okupacji hitlerowskiej (1957) oraz, wraz z Adamem Rutkowskim, książkę Pomoc Żydom w Polsce 1939–1945 (1963). Brała także udział w opracowaniu wydania Kroniki getta warszawskiego Emanuela Ringelbluma. Jej działalność dokumentacyjna i archiwalna stanowiła istotny element powojennych badań nad Zagładą polskich Żydów.

Cytat:W sporach, prowadzonych na ten temat, przeważnie zapominano o rzeczy najważniejszej, t. j. o differentia specifica [cesze wyróżniającej] produkcji kapitalistycznej. Siła robocza jest tu kupowana nie poto, aby jej służba lub jej wytwór służyły do zaspokojenia osobistych potrzeb nabywcy. Celem nabywcy jest pomnażanie wartości jego kapitału, wytwarzanie towarów, które zawierają więcej pracy, niż on opłacił, a zatem zawierają pewną część wartości, która ma go nie kosztuje, a którą on jednak realizuje przy sprzedaży towaru. Wytwarzanie wartości dodatkowej, czyli wyrabianie zysku, jest absolutnem prawem produkcji kapitalistycznej. Siła robocza może znaleźć nabywców o tyle tylko, o ile zachowuje środki produkcji jako kapitał, o ile odtwarza swą własną wartość jako kapitał i o ile dostarcza pracy nieopłaconej, jako źródła kapitału dodatkowego.
 A więc warunki sprzedaży siły roboczej, czy to mniej czy więcej pomyślne dla robotnika, zawierają już w sobie konieczność ciągłego powtarzania jej sprzedaży oraz wciąż rozszerzającej się reprodukcji bogactwa jako kapitału. Widzieliśmy już, że płaca robocza z natury swej wymaga stałego dostarczania przez robotnika określonej ilości pracy nieopłaconej. Wzrost płacy roboczej, pomijając ewentualność, że towarzyszyć mu może spadek ceny pracy, w najlepszym razie oznacza tylko ilościowe zmniejszenie pracy nieopłaconej, której robotnik musi dostarczyć. Nigdy jednak to zmniejszenie nie może dojść do punktu, w którym zagroziłoby samemu systemowi kapitalistycznemu, to znaczy kapitalistycznemu charakterowi procesu produkcji oraz odtwarzaniu jego własnych warunków: z jednej strony środków produkcji i środków utrzymania, jako kapitału, z drugiej strony siły roboczej, jako towaru, na jednym biegunie — kapitalisty, na drugim — robotnika najemnego. Jeżeli pominiemy przytem gwałtowne walki o wysokość plac — a już Adam Smith wykazał, że naogół w tych walkach majster zawsze zostaje majstrem — to wzrost ceny pracy, spowodowany nagromadzaniem kapitału, prowadzi do następującej alternatywy.