Cytat:Drodzy Bracia Kardynałowie,
Bracia Arcybiskupi,
Ekscelencje Ambasadorzy i Umiłowany Ludu Rotrii!

Dzisiejsza Ewangelia prowadzi nas na górę przemienienia. Wyobrazić można sobie Piotra, który widząc chwałę Chrystusa, w przypływie ogromnej radości i poczucia bezpieczeństwa mówi: "Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty". Chciał zatrzymać tę chwilę na zawsze. Przemienienie jednak nie miało trwać wiecznie, było po to, by umocnić apostołów przed krzyżem, pokazać im prawdziwy cel, którym jest zmartwychwstanie. Własne światło można znaleźć tylko schodząc z góry i mierząc się z codziennością.

Podobnie jest dzisiaj z nami. Stojąc tutaj, w sercu Bazyliki św. Pawła, patrząc na Wasze twarze, moglibyśmy rzec, wzorem św. Piotra: dobrze mi tu z Wami. Przez ponad rok z Bożą pomocą staraliśmy się prowadzić łódź rotryjskiego Kościoła. To był dobry, intensywny czas. Pogodziliśmy Rotrię z dawnymi przyjaciółmi, odbyliśmy wspaniałe pielgrzymki m.in. na kontynent Vaarlandzki, ale i Nordacki. Przeprowadziliśmy historyczny, II Sobór Rotryjski, który odmieni oblicze naszego państwa na długie lata. Było to możliwe tylko i wyłącznie dzięki Wam; dzięki Waszej aktywności, wsparciu, modlitwie i braterskiej radzie, ale też i naszej upartości i popychaniu was ciągle do przodu. Udało się wybrać kolejnego patrona Rotrii mianowicie Vittorio Paolino Zepa. Udało się dołączyć Rotrię do Międzynarodowego Banku Pollinu. Udało się ożywić narrację na forum, udało się poukładać Forum pod względem technicznym, jak również zrobić porządek z grupami. Niejako wyjmując z samego Soboru jedną kwestię szczególnie to zmieniliśmy Ryty Laterański i Welijski, a później dzięki naszej wytrwałości udało nam się je opublikować na forum w swoich działach. Za sukces nasz poczytamy sobie także co prawda jeszcze niewielkie ale jednak odrodzenia Uniwersytetu Rotryjskiego. Prócz tego sukces tego pontyfikatu można by zmierzyć w postaci postów, tych napisaliśmy od maja 2025 aż 1 153. Przez większość miesięcy będąc zawsze na podium. Zaznaczyć na pewno należy, iż nie była to aktywność spamerska, ale faktyczne posty, narracja, dokumenty, wydarzenia, rozmowy. Jeszcze pozostając w temacie statystyk do tej pory wydaliśmy 21 Bulli, 49 Dekretów MP, 35 Brewe. W każdej z tych "kategorii dokumentów" jest to największa liczba. Poza tymi dokumentami mieliśmy czas także na wydanie dwóch Encyklik. Za naszego pontyfikatu zawarto 7 umów międzynarodowych. Do tego podczas naszego pontyfikatu sporo duchownych uzyskało inwestytury biskupie, a dwie osoby tj. Nasz v-ojciec Maurycy Orański, oraz Andrew von Habsburg otrzymali kapelusze kardynalskie, tym samym odmłodziliśmy nieco kolegium kardynalskie, tak by odpowiadało tym nowym czasom, nowym wyzwaniom, oraz reprezentowało cały kościół a nie jedynie starsze pokolenie Rotryjczyków.

Nadszedł jednak czas, aby, tak jak uczniowie, zejść z góry. Jak wielokrotnie zapowiadaliśmy, wraz z końcem obrad soborowych, wprowadzeniem reform Soboru Rotryjskiego II w życie, oraz dokończeniem wszelkich innych spraw jakie mieliśmy ułożone i postanowione przez Nas na ten pontyfikat nadszedł czas przekazania sterów. Dziś, podczas tej Najświętszej Ofiary, po raz ostatni przemawiamy do Was jako Patriarcha. Robimy to z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku i z ogromną wdzięcznością. Zaufanie jakim zostaliśmy obdarzeni w maju 2025 mamy nadzieję, nie poszło na marne. Pomysł abyśmy to my stanęli na czele Kościoła Rotryjskiego i Państwa Kościelnego Rotria, trzeba to przyznać był szalony i kontrowersyjny. Gdy wybór został ogłoszony, nie każdy tak jak kardynałowie elektorzy przyjęli ten wybór radośnie. Początek pontyfikatu był bardzo ciężki. Czuliśmy się trochę osamotnieni, wrzuceni na głęboką wodę. Wiedzieliśmy, że przyjmując wybór przyjęliśmy ciężką drogę, ciężki żywot, wymagającą robotę. Zrobiliśmy co mogliśmy. Jak mówi piękny cytat rzymskich konsulów: „Feci, quod potui, faciant meliora potentes”

Zanim jednak zakończymy swoją posługę, pragniemy dopełnić jeszcze jednego, ostatniego aktu. Korzystając z pełni władzy apostolskiej, pragniemy uroczyście ogłosić i opublikować nazwisko kardynała, którego do tej pory nosiliśmy w naszym sercu in pectore. Osobą tą, włączoną w poczet Świętego Kolegium, zostaje ustanowiony Jego Ekscelencja Najprzewielebniejszy Henryk Ziemiański-Wieniawa. Niech Bóg ma Go w swojej opiece i prowadzi w tej odpowiedzialnej służbie!

Dziękuję Wam za wszystko. Za każdą chwilę. Niech Bóg błogosławi Rotrii na zawsze!

Cytat:

Sancti Apostoli Petrus et Paulus  de quorum potestate et auctoritate confidimus ipsi intercedant pro nobis ad Dominum 

Et benedictio Dei omnipotentis:

Patris † et Filii † et Spiritus Sancti descendat super vos et maneat semper †.

Cytat:Czcigodni Bracia w Kardynalacie i Biskupstwie, Umiłowany Ludu Rotrii!

Gromadzimy się dzisiaj, by w sposób szczególny, pełen najwyższej czci i triumfalnej radości, dziękować Bogu za niewysłowiony dar Eucharystii. W tajemnicy ołtarza Chrystus daje nam samego siebie, stając się pokarmem na naszej ziemskiej drodze. Lecz Eucharystia to także sakrament jedności, to ona buduje Kościół, łącząc nas wszystkich w jedno Mistyczne Ciało.

Z głębokim wzruszeniem i dumą patrzymy dziś na to Ciało, którym jest nasza ukochana Rotria. Pragniemy w tym uroczystym dniu złożyć na ręce całego społeczeństwa gorące gratulacje. Wasza nieustanna aktywność, Wasza praca i oddanie sprawiają, że Państwo Kościelne rozkwita, na nowo stając się wspaniałą perłą Mikroświata. Udało nam się wspólnie osiągnąć rzeczy wielkie; umocnić nasze państwo, odnowić dyplomację i ożywić ducha naszej tradycji. Stało się i dzieje się nadal mimo tymczasowej zadyszki jaką złapaliśmy. Świadomi tego, uważamy, że nadchodzący okres letni, będzie dobrym czasem do zmiany na tronie patriarszym. Możliwe, że pewne formuły się wyczerpały, możliwe że nadeszło już zmęczenie czy to Nasze, czy też Was. To zupełnie zrozumiałe. Wszak minął rok pontyfikatu. W najnowszej historii Państwa Kościelnego Rotria, to najdłuższy pontyfikat. Nasze cele zostały spełnione, nasza wizja dopełnia się. W najbliższym czasie pragniemy swą energię skupić na tym by dokończyć sprawy oraz odbyć kilka pielgrzymek i wizyt zagranicznych aby wzmocnić wizerunek Rotrii aby przygotować Rotrię i Mikroświat na kolejne konklawe.

Największym jednak owocem tej wspólnej troski o Kościół o której mówiliśmy jest Sobór Rotryjski II. Z radością pragniemy dziś ogłosić, że w najbliższą niedzielę, uroczystą celebrą, oficjalnie zamkniemy obrady tego świętego zgromadzenia. Przypomnijmy, że Sobór ten rozpoczął się dokładnie pierwszego czerwca 2025 roku. Przez ten długi rok dyskutowaliśmy, modliliśmy się i pracowaliśmy nad kształtem Rotrii. Dziś, w przededniu jego zakończenia, pragniemy z głębi serca podziękować wszystkim Ojcom Soborowym i wiernym zaangażowanym w to wiekopomne dzieło. Nadszedł jednak czas najważniejszy tj. czas, by owoce i postanowienia tego Soboru z odwagą i mądrością wcielić w nasze codzienne życie. Niech Zbawiciel, obecny wśród nas w Najświętszym Sakramencie, błogosławi naszym wysiłkom na rzecz świetlanej przyszłości Rotrii.

Cytat:Umiłowani w Chrystusie Panu, Czcigodni Bracia w Kardynalacie i Biskupstwie, Drodzy Rotryjczycy!

Na samym wstępie naszych rozważań, pragniemy gorąco przeprosić Was za to, że nasza wspólna dziękczynna celebra nie mogła odbyć się w samą rocznicę wyboru. Niestety, obowiązki życia codziennego i ciężar doczesnej realiozy zmusiły nas do nieznacznego przesunięcia tego radosnego spotkania.

Kiedy spoglądamy w przeszłość, na dzień 19 maja 2025 roku, widzimy chwilę w istocie wyjątkową. Był to początek pierwszego pontyfikatu po długim i bolesnym sede vacante, ale też pierwszego pontyfikatu o charakterze bezterminowym i niekadencyjnym. Wybór naszej skromnej osoby był krokiem niezwykle ekumenicznym, lecz i nieco kontrowersyjnym. Zostaliśmy bowiem wezwani na Tron Pawłowy nie z grona Kolegium Kardynalskiego, a nawet nie z grona biskupów Rotrii. Byliśmy wówczas duchownym działającym w Rzeczypospolitej Obojga Narodów, z bagażem wiadomej, smutnej przeszłości. A jednak, ufamy, że czas pokazał, iż ów wybór i nasz pontyfikat, nie okazał się dla Państwa Kościelnego najgorszym doświadczeniem, czego dowodem jest ogromny zaszczyt, jakim nas obdarzyliście, nadając nam tytuł "Rotryjczyka Roku 2025". Wiele udało nam się wspólnie osiągnąć przez ten czas. Zwołaliśmy Sobór Rotryjski II, który powoli dobija do brzegu. Pragniemy, by w rocznicę jego otwarcia móc uroczyście zakończyć jego obrady. Był to czas szerokich dyskusji, ważnych głosowań i wielkiej pracy. Liczymy, że zmiany, które przyniesie, ukształtują Rotrię na lata i że Sobór ten stanie się prawdziwym Opus Magnum naszego pontyfikatu. Dokonaliśmy również reformy odznaczeniowej, uchwaliliśmy nowy statut Uniwersytetu Rotryjskiego, zreformowaliśmy Wojsko Rotrii oraz przywróciliśmy blask celebrom z okazji świąt państwowych i uroczystości religijnych. Kreowaliśmy dwóch nowych purpuratów i przeprowadziliśmy sześć inwestytur biskupich (jeśli dobrze liczymy). Wydaliśmy także, czego sami się nie spodziewaliśmy, dwie encykliki; "Rotrianum Decet Pontificem" oraz "Foedus Matrimoniale". Na arenie międzynarodowej pogodziliśmy Rotrię z Rzecząpospolitą Obojga Narodów i Księstwem Urbino, zawarliśmy nowe konkordaty z Cesarstwem Bizantyjskim, Cesarstwem Niemieckim, Imperium Rusowskim, II Federacją Nordacką oraz podpisaliśmy traktat uznaniowy z Republiką Bialeńską. W najbliższym czasie planujemy pielgrzymki do Bialenii i Rusowii, a przed końcem pontyfikatu pragniemy odwiedzić również RON, Niemcy, Bizancjum, Nordatę, Palatynat Leocji oraz Księstwo Sarmacji, by odnowić tamtejszy kościół lokalny (w miarę możliwości, lub też zwyczajnie odnowić relacje dyplomatyczne, wzmocnić więź). W miarę możliwości odwiedzimy także naszych sojusznicze niepodległe państwa; Wielkie Księstwo Ankony, Toskanię i Antwerpię.

Wiemy już najpewniej, że nie wszystkie obietnice uda nam się zrealizować do wakacji. Wszystko zależeć będzie od woli Rotrii. Jak pisaliśmy wielokrotnie, po wprowadzeniu reform soborowych, jesteśmy gotowi abdykować. Nie chcemy stanowić przeszkody, usilnie trzymając się tronu. Jeśli jednak zechcecie, pozostaniemy z Wami jeszcze przez chwilę, by dopełnić podróży zagranicznych i przygotować Państwo Kościelne na czas, który nadejdzie po naszym ustąpieniu.

Zastanawialiśmy się nad wyróżnieniami z okazji dzisiejszego jubileuszu. Prawda jest jednak taka, że najbardziej aktywne osoby zostały już niedawno docenione, a nie możemy w nieskończoność odznaczać Arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego-Wieniawy i Kardynała Andrew von Habsburga! Pragniemy im po prostu z całego serca pogratulować i podziękować za wspaniałą aktywność.
Chcemy w tym miejscu wyrazić naszą najgłębszą wdzięczność naszej v-rodzinie: v-ojcu, Kardynałowi Maurycemu Orańskiemu, v-bratu, Arcybiskupowi Benedyktowi Orańskiemu, a także naszemu (pra)pradziadkowi, Kardynałowi Albertowi Orańskiemu, którego niespodziewany powrót z pewnością nie znajdował się na niczyim bingo na rok 2026. Dziękujemy za niezastąpioną obecność Kardynałowi Stanisławowi Wieniawie, Kardynałowi Pio Maria de Medici, Biskupowi Guliano Giuseppe Montiniemu, Arcybiskupowi Niceforowi, Arcybiskupowi Piotrowi Suworowi. Ciepłe myśli kierujemy ku mało obecnemu Kardynałowi Mikołajowi Drederowi – szanujemy Go, doceniamy i dziękujemy Mu, bo wiemy, że bez niego nie byłoby nas tu dzisiaj.
Na koniec zostawiliśmy podziękowania dla osoby chyba najważniejszej. Gdyby nie Jego Eminencja Kardynał Aurelio de Medici y Zep w maju 2025 roku, nigdy nie zostalibyśmy Patriarchą Rotrii. Gdyby nie jego odwaga, dalekowzroczność i otwartość umysłu, nie stalibyśmy się następcą Świętego Pawła. Brak nam słów, by wyrazić naszą wdzięczność. Będziemy mu dziękować do końca naszego v-życia. Eminencjo jesteś dla nas nie tylko inspiracją, ale bratem, mentorem i ojcem.

Mamy nadzieję, że dobrze spełniamy swoją rolę, że nie zawiedliśmy i nie zawiedziemy pokładanych w nas nadziei. Ufamy, że nie popełniliście błędu, wybierając nas przed rokiem. Patrząc na tamto konklawe, widzimy zmianę w mentalności i ufamy, że nie dojdzie już nigdy do podziału na starą gwardię i młodych. Wierzymy, że wciąż będziemy jedną, wielką rodziną. Chcielibyśmy, aby nasz następca, który nieuchronnie nadejdzie jeszcze w tym roku, wywodził się z młodszego pokolenia. Mamy wielu wspaniałych, aktywnych duchownych, którzy mogliby podjąć ten ciężar. Ufamy, że Kolegium Kardynalskie dokona dobrego wyboru.

Vivat Rotria! Vivat Sancta Mater Ecclesia! Rotria aeterna est!

Cytat:

Sancti Apostoli Petrus et Paulus  de quorum potestate et auctoritate confidimus ipsi intercedant pro nobis ad Dominum 

Et benedictio Dei omnipotentis:

Patris † et Filii † et Spiritus Sancti descendat super vos et maneat semper †.

Cytat:Czcigodni Bracia, Umiłowany Ludu Rotrii!

W dzisiejszej Ewangelii stajemy pośrodku Wieczernika. Drzwi są zamknięte z obawy, lecz dla Zmartwychwstałego Pana nie ma już zapór, lęków ani granic. Staje On pośrodku swoich uczniów i mówi: „Pokój wam!”.

Ten sam pokój Chrystus przynosi dziś nam wszystkim. Jakże często, podobnie jak Tomasz Apostoł, żądamy namacalnych dowodów, chcemy dotknąć ran, zanim ufnie uwierzymy. A jednak Pan z nieskończoną łagodnością i cierpliwością pozwala Tomaszowi zbliżyć się do swej przebitej piersi. Robi to, by wyprowadzić go z mroków niewiary ku najwspanialszemu wyznaniu, jakie słyszał świat: „Pan mój i Bóg mój!”.

Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli! Niech ten wielkanocny czas utwierdzi w nas wiarę tak silną, by żadne wichry współczesnego świata nie mogły jej zachwiać. Zdejmując dziś symbolicznie świąteczne, białe szaty tej oktawy, nałóżmy na nasze serca mocny pancerz wiary i miłosierdzia. Niech pokój Chrystusowy, ów bezcenny dar Zmartwychwstania, króluje w Waszych domach i w całym Państwie Kościelnym.
/-/ Albertus PP. I

Cytat:Umiłowani w Chrystusie Panu! Siostry i Bracia!
Chrystus Zmartwychwstał! Prawdziwie Zmartwychwstał!

Nastał wreszcie ten dzień, w którym z głębi naszych serc wyrywa się radosne Alleluja. Po dniach postu, modlitwy i milczenia, po mrokach Wielkiego Piątku i żałobie Wielkiej Soboty, stajemy dziś przed pustym grobem Zbawiciela. Oto On, zwycięzca śmierci, piekła i szatana, powrócił! Złamał więzy śmierci, udowadniając, że ostatnie słowo nie należy do ciemności, lecz do Światła; nie do grzechu, lecz do niewyczerpanej Miłości Boga.
Przez ostatnie dni wędrowaliśmy wraz z Chrystusem drogą Jego męki. Wspominaliśmy Jego ustanowienie Eucharystii w Wieczerniku, Jego samotność w Ogrójcu, aż po ofiarę złożoną na drzewie Krzyża. Dziś jednak nasze łzy zamieniają się w radość. Tajemnica Zmartwychwstania to nie tylko wydarzenie z przeszłości ale to najgłębsza prawda o naszej przyszłości. W Zmartwychwstałym Panu każdy z nas ma obietnicę nowego życia.

Moi drodzy korzystając z tej możliwości jaką daje ta uroczystość, oraz ze szczególnej pozycji jaką posiadamy jako Patriarcha chcielibyśmy nagrodzić nieco wszystkich, którzy ostatnio przyczynili się do rozwoju naszego państwa kościelnego, oraz kościoła.
Dlatego też po pierwsze ogłaszamy, że wynosimy Wielebnego Pierbattistę Pastaballa do godności kapelana honorowego Jego Świątobliwości.
Po drugie pragniemy Jego Ekscelencję Henryka Ziemiańskiego Wieniawę, oraz Jego Eminencję Andrew von Habsburga odznaczyć Medalem „Pro Ecclesia et Pontifice”. Wszystkim innym zaś dziękujemy za aktywność, za działanie, za wspieranie nas. Zachęcamy do dalszej aktywności, do dalszego działania.

Drodzy obywatele Państwa Kościelnego i wszyscy zgromadzeni goście, niech Zmartwychwstały Chrystus napełni Wasze serca niezłomną nadzieją i swoim trwałym pokojem. Niech prowadzi nas wszystkich przez cały ten rok. Nieście tę radość do swoich domów i bliskich. Alleluja! Alleluja! Alleluja!

/-/ Albertus PP. I

Cytat:

Sancti Apostoli Petrus et Paulus  de quorum potestate et auctoritate confidimus ipsi intercedant pro nobis ad Dominum 

Et benedictio Dei omnipotentis:

Patris † et Filii † et Spiritus Sancti descendat super vos et maneat semper †.

Cytat:

Czcigodni Bracia w Kapłaństwie, Umiłowani Wierni,

Gromadzimy się dziś w Wiecznym Mieście, by powrócić pamięcią do Wieczernika. To tam nasz Pan, Jezus Chrystus, w noc przed swoją męką, umiłowawszy swoich do końca, zostawił nam największy dar czyli samego Siebie w Najświętszym Sakramencie Ołtarza. Dziś dziękujemy Bogu za dar Eucharystii oraz nierozerwalnie z nim związany dar Kapłaństwa.

Jako kapłani zostaliśmy powołani nie do ziemskich zaszczytów, lecz do służby umywania nóg. Jak Chrystus, który zdjął szaty i przepasał się prześcieradłem, tak i my musimy odrzucić pychę, by służyć ludowi Bożemu. Niech dzisiejszy dzień będzie dla nas wszystkich odnowieniem gorliwości, wierności tradycji i miłości do Świętej Matki Kościoła. Trwajmy z Nim tej nocy, nie zasypiajmy, lecz czuwajmy na modlitwie.

Skorzystamy tutaj z okazji i przypomnimy. W Rotrii nie uzurpujemy sobie prawa do realnych sakramentów, nie bawimy się w duchownych, nie prowadzimy ewangelizacji jak realni księża. Nie mniej rzeczą miłą nam, oraz także sporej części wiernych, jest to by Rotryjscy duchowni jeśli są posłani do któregoś z kościołów lokalnych, to by tam tworzyli celebry. Nie raz bywało tak w przeszłości, że duchowni zaniedbywali ten aspekt, przez co wierni uznawali, że dany biskup nic nie robi, nie działa jak powinien. Określano Rotrię jako Rotrię karczemno-lenną. Nie chcielibyśmy aby takie określenie było jedynym prawdziwym określeniem na Rotrię. Dlatego też prosimy aby gdy są jakieś ważniejsze święta kościelne, to przynajmniej wtedy duchowni Kościoła Rotryjskiego tworzyli celebry. Wierzymy, że jeśli tak każdy by co jakiś czas zrobił celebrę, to wtedy może to przynieść dobre owoce. Dla nas samych kiedy robimy celebrę czytając ewangelie na dany dzień, czytając jak inni pisali treść celebr w przeszłości, sprawia to, że nawet zaczynamy mieć takie realne myśli nad tym czy by nie udać się do kościoła na mszę. Może zatem jakoś ta zabawa mikronacyjna nieco może przyczynić się do tego by w realu pojawić się w kościele.

Tymczasem jednak Czcigodni Bracia w Kapłaństwie i Umiłowani Wierni, życzymy Wam owocnego Triduum.

/-/ Albert PP. I

Cytat:Umiłowani Bracia i Siostry w Chrystusie,

Z radosnym „Hosanna” i pieśnią na ustach powitaliśmy dziś naszego Zbawiciela, dokładnie tak, jak przed wiekami witała Go Jerozolima. Patrzę na Wasze twarze i na te zielone palmy, które trzymacie w dłoniach jako znak triumfu. Musimy jednak pamiętać, że ta radosna droga, którą dzisiaj kroczyliśmy, ma swój kres na Golgocie.

Wkraczamy w Wielki Tydzień. Czas zadumy, ciszy i wielkiej łaski. Te same palmy, które dziś z taką dumą wnosimy do naszych domów, za rok staną się popiołem, by przypomnieć nam o naszej kruchości. Proszę Was, niech te najbliższe dni nie będą dla Was tylko kalendarzowym obowiązkiem czy pięknym ceremoniałem. Niech staną się prawdziwym oczyszczeniem serc.

Zapraszam Was wszystkich do duchowego towarzyszenia Chrystusowi w Jego samotności i męce. Tylko w ten sposób, z sercem obmytym z własnych słabości, będziemy mogli prawdziwie i w pełni radować się z poranka Zmartwychwstania, który na nas czeka. Niech Pan Wam błogosławi i strzeże Was w tym Świętym Czasie.