Cytat:Czcigodni Bracia, Umiłowany Ludu Rotrii!

W dzisiejszej Ewangelii stajemy pośrodku Wieczernika. Drzwi są zamknięte z obawy, lecz dla Zmartwychwstałego Pana nie ma już zapór, lęków ani granic. Staje On pośrodku swoich uczniów i mówi: „Pokój wam!”.

Ten sam pokój Chrystus przynosi dziś nam wszystkim. Jakże często, podobnie jak Tomasz Apostoł, żądamy namacalnych dowodów, chcemy dotknąć ran, zanim ufnie uwierzymy. A jednak Pan z nieskończoną łagodnością i cierpliwością pozwala Tomaszowi zbliżyć się do swej przebitej piersi. Robi to, by wyprowadzić go z mroków niewiary ku najwspanialszemu wyznaniu, jakie słyszał świat: „Pan mój i Bóg mój!”.

Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli! Niech ten wielkanocny czas utwierdzi w nas wiarę tak silną, by żadne wichry współczesnego świata nie mogły jej zachwiać. Zdejmując dziś symbolicznie świąteczne, białe szaty tej oktawy, nałóżmy na nasze serca mocny pancerz wiary i miłosierdzia. Niech pokój Chrystusowy, ów bezcenny dar Zmartwychwstania, króluje w Waszych domach i w całym Państwie Kościelnym.
/-/ Albertus PP. I

Cytat:Umiłowani w Chrystusie Panu! Siostry i Bracia!
Chrystus Zmartwychwstał! Prawdziwie Zmartwychwstał!

Nastał wreszcie ten dzień, w którym z głębi naszych serc wyrywa się radosne Alleluja. Po dniach postu, modlitwy i milczenia, po mrokach Wielkiego Piątku i żałobie Wielkiej Soboty, stajemy dziś przed pustym grobem Zbawiciela. Oto On, zwycięzca śmierci, piekła i szatana, powrócił! Złamał więzy śmierci, udowadniając, że ostatnie słowo nie należy do ciemności, lecz do Światła; nie do grzechu, lecz do niewyczerpanej Miłości Boga.
Przez ostatnie dni wędrowaliśmy wraz z Chrystusem drogą Jego męki. Wspominaliśmy Jego ustanowienie Eucharystii w Wieczerniku, Jego samotność w Ogrójcu, aż po ofiarę złożoną na drzewie Krzyża. Dziś jednak nasze łzy zamieniają się w radość. Tajemnica Zmartwychwstania to nie tylko wydarzenie z przeszłości ale to najgłębsza prawda o naszej przyszłości. W Zmartwychwstałym Panu każdy z nas ma obietnicę nowego życia.

Moi drodzy korzystając z tej możliwości jaką daje ta uroczystość, oraz ze szczególnej pozycji jaką posiadamy jako Patriarcha chcielibyśmy nagrodzić nieco wszystkich, którzy ostatnio przyczynili się do rozwoju naszego państwa kościelnego, oraz kościoła.
Dlatego też po pierwsze ogłaszamy, że wynosimy Wielebnego Pierbattistę Pastaballa do godności kapelana honorowego Jego Świątobliwości.
Po drugie pragniemy Jego Ekscelencję Henryka Ziemiańskiego Wieniawę, oraz Jego Eminencję Andrew von Habsburga odznaczyć Medalem „Pro Ecclesia et Pontifice”. Wszystkim innym zaś dziękujemy za aktywność, za działanie, za wspieranie nas. Zachęcamy do dalszej aktywności, do dalszego działania.

Drodzy obywatele Państwa Kościelnego i wszyscy zgromadzeni goście, niech Zmartwychwstały Chrystus napełni Wasze serca niezłomną nadzieją i swoim trwałym pokojem. Niech prowadzi nas wszystkich przez cały ten rok. Nieście tę radość do swoich domów i bliskich. Alleluja! Alleluja! Alleluja!

/-/ Albertus PP. I

Cytat:

Sancti Apostoli Petrus et Paulus  de quorum potestate et auctoritate confidimus ipsi intercedant pro nobis ad Dominum 

Et benedictio Dei omnipotentis:

Patris † et Filii † et Spiritus Sancti descendat super vos et maneat semper †.

Cytat:

Czcigodni Bracia w Kapłaństwie, Umiłowani Wierni,

Gromadzimy się dziś w Wiecznym Mieście, by powrócić pamięcią do Wieczernika. To tam nasz Pan, Jezus Chrystus, w noc przed swoją męką, umiłowawszy swoich do końca, zostawił nam największy dar czyli samego Siebie w Najświętszym Sakramencie Ołtarza. Dziś dziękujemy Bogu za dar Eucharystii oraz nierozerwalnie z nim związany dar Kapłaństwa.

Jako kapłani zostaliśmy powołani nie do ziemskich zaszczytów, lecz do służby umywania nóg. Jak Chrystus, który zdjął szaty i przepasał się prześcieradłem, tak i my musimy odrzucić pychę, by służyć ludowi Bożemu. Niech dzisiejszy dzień będzie dla nas wszystkich odnowieniem gorliwości, wierności tradycji i miłości do Świętej Matki Kościoła. Trwajmy z Nim tej nocy, nie zasypiajmy, lecz czuwajmy na modlitwie.

Skorzystamy tutaj z okazji i przypomnimy. W Rotrii nie uzurpujemy sobie prawa do realnych sakramentów, nie bawimy się w duchownych, nie prowadzimy ewangelizacji jak realni księża. Nie mniej rzeczą miłą nam, oraz także sporej części wiernych, jest to by Rotryjscy duchowni jeśli są posłani do któregoś z kościołów lokalnych, to by tam tworzyli celebry. Nie raz bywało tak w przeszłości, że duchowni zaniedbywali ten aspekt, przez co wierni uznawali, że dany biskup nic nie robi, nie działa jak powinien. Określano Rotrię jako Rotrię karczemno-lenną. Nie chcielibyśmy aby takie określenie było jedynym prawdziwym określeniem na Rotrię. Dlatego też prosimy aby gdy są jakieś ważniejsze święta kościelne, to przynajmniej wtedy duchowni Kościoła Rotryjskiego tworzyli celebry. Wierzymy, że jeśli tak każdy by co jakiś czas zrobił celebrę, to wtedy może to przynieść dobre owoce. Dla nas samych kiedy robimy celebrę czytając ewangelie na dany dzień, czytając jak inni pisali treść celebr w przeszłości, sprawia to, że nawet zaczynamy mieć takie realne myśli nad tym czy by nie udać się do kościoła na mszę. Może zatem jakoś ta zabawa mikronacyjna nieco może przyczynić się do tego by w realu pojawić się w kościele.

Tymczasem jednak Czcigodni Bracia w Kapłaństwie i Umiłowani Wierni, życzymy Wam owocnego Triduum.

/-/ Albert PP. I

Cytat:Umiłowani Bracia i Siostry w Chrystusie,

Z radosnym „Hosanna” i pieśnią na ustach powitaliśmy dziś naszego Zbawiciela, dokładnie tak, jak przed wiekami witała Go Jerozolima. Patrzę na Wasze twarze i na te zielone palmy, które trzymacie w dłoniach jako znak triumfu. Musimy jednak pamiętać, że ta radosna droga, którą dzisiaj kroczyliśmy, ma swój kres na Golgocie.

Wkraczamy w Wielki Tydzień. Czas zadumy, ciszy i wielkiej łaski. Te same palmy, które dziś z taką dumą wnosimy do naszych domów, za rok staną się popiołem, by przypomnieć nam o naszej kruchości. Proszę Was, niech te najbliższe dni nie będą dla Was tylko kalendarzowym obowiązkiem czy pięknym ceremoniałem. Niech staną się prawdziwym oczyszczeniem serc.

Zapraszam Was wszystkich do duchowego towarzyszenia Chrystusowi w Jego samotności i męce. Tylko w ten sposób, z sercem obmytym z własnych słabości, będziemy mogli prawdziwie i w pełni radować się z poranka Zmartwychwstania, który na nas czeka. Niech Pan Wam błogosławi i strzeże Was w tym Świętym Czasie.

Cytat:

Bracia i Siostry w Chrystusie,

przyszliśmy tu dzisiaj po to, by usłyszeć te słowa: „Prochem jesteś i w proch się obrócisz”. To nie są słowa rozpaczy. To nie jest wyrok. To jest prawda, która ma nas wyzwolić z iluzji, że jesteśmy wieczni o własnych siłach. Popiół na naszych czołach to nie znak śmierci, ale znak początku – początku drogi powrotnej do Tego, który jako jedyny ma moc wyprowadzić nas z prochu.
Rozpoczynamy Wielki Post. Czterdzieści dni. To symboliczna liczba – tyle dni trwał potop, tyle lat Izrael wędrował przez pustynię, tyle dni Chrystus pościł na pustkowiu. To czas próby, ale i czas oczyszczenia. Pustynia, na którą wchodzimy, nie jest miejscem przeklętym – to przestrzeń, w której Bóg mówi do serca. Ale by usłyszeć, trzeba najpierw zamilknąć. Trzeba odłożyć na bok to, co zagłusza Jego głos.
Post, jałmużna, modlitwa – oto trzy filary tego czasu. Nie praktykujmy ich jednak na pokaz, nie po to, by ludzie nas chwalili. Pośćmy, by zrozumieć, że nie samym chlebem żyje człowiek. Dzielmy się chlebem z głodnymi, by zrozumieć, że wszystko, co mamy, jest darem. Módlmy się, by przypomnieć sobie, że nasze życie ma cel wykraczający poza to, co widzialne.
Patrzcie na ołtarz – jest ogołocony. Patrzcie na krzyż – jest zasłonięty. To znak, że nadchodzą dni, w których Oblubieniec zostanie zabrany. Ale nie lękajcie się. To ogołocenie ma swój cel. Ma nas nauczyć, że prawdziwe bogactwo nie leży w złocie ołtarzy, ale w sercu oczyszczonym z pychy.
Weźcie więc ten popiół na swoje czoła. Nie zmywajcie go pośpiesznie. Niech wam towarzyszy przez ten dzień jako znak, że należycie do Chrystusa – że jesteście Jego ludem w drodze do Jerozolimy, do Krzyża, do Zmartwychwstania.

Błogosławionego czasu nawrócenia.

† Albert, Patriarcha Rotrii

Cytat:

Sancti Apostoli Petrus et Paulus de quorum potestate et auctoritate confidimus ipsi intercedant pro nobis ad Dominum.

Et benedictio Dei omnipotentis: Patris † et Filii † et Spiritus Sancti descendat super vos et maneat semper †.

Cytat:1 In principio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum.
2 Hoc erat in principio apud Deum.
3 Omnia per ipsum facta sunt, et sine ipso factum est nihil, quod factum est;
4 in ipso vita erat, et vita erat lux hominum,
5 et lux in tenebris lucet, et tenebrae eam non comprehenderunt.
6 Fuit homo missus a Deo, cui nomen erat Ioannes;
7 hic venit in testimonium, ut testimonium perhiberet de lumine, ut omnes crederent per illum.
8 Non erat ille lux, sed ut testimonium perhiberet de lumine.
9 Erat lux vera, quae illuminat omnem hominem, veniens in mundum.
10 In mundo erat, et mundus per ipsum factus est, et mundus eum non cognovit.
11 In propria venit, et sui eum non receperunt.
12 Quotquot autem acceperunt eum, dedit eis potestatem filios Dei fieri, his, qui credunt in nomine eius,
13 qui non ex sanguinibus neque ex voluntate carnis neque ex voluntate viri, sed ex Deo nati sunt.
14 Et Verbum caro factum est et habitavit in nobis; et vidimus gloriam eius, gloriam quasi Unigeniti a Patre, plenum gratiae et veritatis.

Cytat:Przyjmijcie błogosławieństwo Urbi et Orbi.

Sancti Apostoli Petrus et Paulus  de quorum potestate et auctoritate confidimus ipsi intercedant pro nobis ad Dominum 

Et benedictio Dei omnipotentis:

Patris † et Filii † et Spiritus Sancti descendat super vos et maneat semper †.

Cytat:

Orémus.

Deus, qui nos ánnua beátæ Cæcíliæ Vírginis et Mártyris tuæ sollemnitáte lætíficas: da, ut, quam venerámur offício, étiam piæ conversatiónis sequámur exémplo.

Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. 

R. Amen.

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach wielowiekowej świątyni.

Wieczorem we Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych, Jego Świątobliwość Albert przewodniczył uroczystej celebrze z okazji Święta Zmarłych. Do Bazyliki św. Pawła na Welii podążał korowód złożony z całego duchowieństwa obecnego w Apostolskim Mieście Rotria. Procesji towarzyszyły bijące dzwony bazyliki. W celebrze brali udział wszyscy kardynałowie, biskupi i arcybiskupi Rotryjscy. Wspólnie modlili się za wszystkich wiernych zmarłych. Celebra zaczęła się pięknie od śpiewu Cantores Veliensis, który zaintonował śpiew Carmina Burana.



W atmosferze modlitwy mijała Missa pro Fidelibus Defunctis, podczas której Jego Świątobliwość wygłosił krótką homilię.

Cytat:

Umiłowani Bracia i Siostry w Chrystusie,
Czcigodni Kardynałowie i Duchowni Kościoła Rotryjskiego,

Dzisiaj, Ewangelia przywołuje najbardziej fundamentalny fakt dla chrześcijanina: śmierć i zmartwychwstanie Jezusa. Uczyńmy dziś naszą, modlitwę Dobrego Łotra: «Jezu, wspomnij na mnie» (Łk 23,42). «Kościół nie prosi za świętych jak za zmarłych, którzy zasnęli w Panu, lecz poleca się modlitwie tych pierwszych, a prosi za drugich», mówił św. Augustyn w jednym ze swych Kazań. Raz w roku, przynajmniej, my chrześcijanie pytamy się o sens życia i o sens naszej śmierci oraz zmartwychwstania. To dzień wspomnienia wszystkich wiernych zmarłych, który to św. Augustyn odróżnia od Uroczystości Wszystkich Świętych.

Cierpienia ludzkości są tymi samymi, które przeżywa Kościół, i bez wątpienia, wspólne jest w nich to, że każde ludzkie cierpienie jest w jakiś sposób brakiem życia. Dlatego śmierć osoby kochanej sprawia ból tak nieopisany, że nawet wiara nie może mu ulżyć. Dlatego, ludzie zawsze chcieli uczcić zmarłych. Pamięć, w rzeczy samej, jest jednym ze sposobów aby nieobecni byli obecni, sposobem przedłużenia ich życia. Jednakże jej mechanizmy psychologiczne i społeczne czynią z czasem wspomnienia bledszymi. I jeśli to po ludzku może prowadzić do przygnębienia, po chrześcijańsku - dzięki zmartwychwstaniu – mamy pokój. Zaletą wiary w zmartwychwstanie jest to, że pozwala nam ufać - iż pomimo zapomnienia - na nowo spotkamy się w innym życiu.

Drugą zaletą wiary jest to, że wspominając zmarłych, modlimy się za nich. Czynimy to z naszego wnętrza, w głębokiej relacji z Bogiem, i za każdym razem gdy modlimy się wspólnie, podczas Eucharystii, nie jesteśmy sami wobec tajemnicy śmierci i życia, lecz przeżywamy to wspólnie jako członkowie Mistycznego Ciała Chrystusa. Więcej. Spoglądając na krzyż, zawieszony między niebem i ziemią, wiemy że tworzy się komunia między nami i naszymi zmarłymi. Dlatego św. Franciszek wykrzyknął w dziękczynieniu: «Panie, bądź pochwalony przez naszą siostrę, śmierć cielesną».
https://evangeli.net/ewangelia/dzien/2025-11-02