• Msza święta
  
• Festyn Mikołajkowy
  
• Występ chóru patriarszego
  

Cytat:

Wasza Świątobliwość,
Bracia Kardynałowie,
Biskupi i Kapłani,
Książęta i hrabiowie,
Najdroższa, najważniejsza zarazem Rodzino i Przyjaciele,

oddaję ostatniego ducha. Ducha w Ręce Pana w zgodzie z psalmem 22. Nie wołam jednak "Boże, mój Boże, czemuś mnie opuścił". Bóg jest przy mnie w momencie ostatniego tchnienia. Umieram pogodzony - wybaczam wszystkim ich zawinienia i proszę o wybaczenie mi moich, ułomnych, przewinień. Dziękuję za każdy dzień spędzony razem, z osobna, w weselu i smutku, na wojnie i balu, na modlitwie i przy pieniądzach. Razem. Życie Rotryjskie, które rozpocząłem ponad 5 lat temu tliło się i płonęło. Niespodziewanie jednak zgasło pod naporem realiozy i realnych obowiązków wynikających z podjętego seminarium duchownego. Po prostu. Są trudne decyzje, o których rozmyśla się dość długo i to jest najtrudniejsza z nich. Złamać kawałek serca, które oddało się Rotrii. Odebrać je i oddać czemuś innemu, daj Boże równie pożytecznemu i sprawiającemu radość. Miałem ogromną radość bawiąc się w Rotrii za Lorenza i Elki (choć to jedno i to samo), za mojego realnego przyjaciela Cesarego, którego mocno pozdrawiam, za Bercika i Wilhelma, z którymi niejeden bój stoczyłem, za moje kochane dzieci Karola, Alberta i Aurelio oraz Felipe. Mocno Was pozdrawiam. Dziękuję za Ferdka, który notabene jako Sykstus wprowadzał mnie 5 lat temu w Rotrię i dziękuję Zagłobie. Ksiądz wie za co Księże Infułacie. Dziękuję za Manciniego, Ganganelliego i Manciniego Juniora, dziękuję za Pafnucego i Belmonte. Dziękuję za Wienia, McKinleya, Aldobrandiniego, Piccolominiego - jedną osobę o wielu osobowościach. Dziękuję, że mogłem zajmować się wieloma rzeczami. Dziękuję za królowanie w Skarlandzie i Rotrii. Dziękuję za wszelkie kontakty międzinarodowe, dziękuję tu w sposób szczególny premierowi Dreamlandu von Stettinowi. Andrea Bocelli śpiewał, że jest to czas by powiedzieć do widzenia. A i ja z powodów realnych mówię Wam nie żegnam, bo oznacza to brak chęci ponownego spotkania, ale do widzenia - wierząc, że kiedyś się jeszcze spotkamy. Dziękuję.

Proszę też o kilka rzeczy - wierzących o pamięć modlitewną w wiadomej intencji, niewierzących o trzymanie kciuków za obraną drogę. Proszę też, jako były ceremoniarz, o godny pochówek w liturgii rotryjskiej, godny Patriarchy Rotryjskiego i Króla Skarlandu. Ufam tutaj w dobrą głowę x. Sieniawskiego, Zagłoby i Piccolominiego. Pragnę by pochówek odbył się w Bazylice Laterańskiej w najbliższym tygodniu, co by ciało nie śmierdziało. Proszę też, aby moje serce wyrwać i wstawić w specjalne epitafium na Monte Cassino. Tam bowiem pozostało moje serce. Mój majątek oraz koronę Wielkiego Księcia Toskanii oddaję kochanemu Aurelio. Dasz radę.

Umieram, pogodzony, szczęśliwy. Dziękuję.

Nie zrywam też kontaktów. Jeśli coś chcecie zawsze jestem obecny na Gadu-Gadu. Dobra, umieram bo ile można dokonywać agonii.

Cytat:
Usłyszałaś, Dziewico, że poczniesz i porodzisz Syna; usłyszałaś, że stanie się to nie za sprawą człowieka, ale z Ducha Świętego. Wyczekuje anioł na odpowiedź, bo trzeba mu już było powrócić do Boga, który go posłał. Oczekujemy i my, o Pani, na słowo zmiłowania, nieszczęśni i przygnieceni wyrokiem potępienia.

Oto jest Ci ofiarowana cena naszego zbawienia: jeśli się zgodzisz, natychmiast będziemy wyzwoleni. Wszyscy zostaliśmy powołani do życia przez odwieczne Słowo Boże, a musimy umierać. Dzięki Twemu słowu mamy zostać odnowieni i przywróceni życiu.
Błaga Cię o to, Panno litościwa, nieszczęsny Adam wygnany z raju razem z nieszczęśliwym swoim potomstwem; błaga Cię Abraham, błaga i Dawid. O to się dopominają wszyscy pozostali święci ojcowie, którzy byli Twoimi przodkami, bo i oni mieszkają jeszcze w cieniu śmierci i mroku. Tego wyczekuje cały świat, do stóp Twoich się ścielący.
I słusznie, ponieważ na Twoich ustach zawisło pocieszenie nieszczęśliwych, odkupienie niewolników, wyzwolenie skazańców; słowem, zbawienie wszystkich synów Adama, całego ludzkiego plemienia, które jest i Twoim plemieniem.
Odpowiedz więc, Dziewico, co prędzej, odpowiedz aniołowi i nie zwlekaj; odpowiedz mu, a przez niego i Panu. Wyrzeknij słowo i przyjmij Słowo; wypowiedz swoje i pocznij Boże; rzeknij słowo, które przemija, a posiądź to, które jest wiekuiste.
Czemu się ociągasz? I czemu się lękasz? Uwierz, wyznaj i przyjmij. Niech pokora nabierze śmiałości, a powściągliwość ufności. Choć nie przystoi, aby dziewica, będąc niewinną, zapomniała o roztropności, to jednak tutaj, Dziewico roztropna, nie lękaj się śmiałości. Miła jest powściągliwość milczenia, lecz teraz bardziej konieczne jest słowo zmiłowania.
O błogosławiona Dziewico! Otwórz Twoje serce dla wiary, usta wyznaniu, a łono Zbawicielowi. Oto upragniony przez wszystkie narody stoi z zewnątrz i kołacze do drzwi Twoich. Jeśli zaś Cię minie, bo się ociągasz, znów zaczniesz, bolejąc, szukać Tego, którego miłuje dusza Twoja. Powstań więc, pobiegnij i otwórz. Powstań przez wiarę, pobiegnij przez oddanie, otwórz przez wyznanie. "Oto, mówi Maryja, ja, służebnica Pańska; niech mi się stanie według słowa twego".

Amen.