<![CDATA[Państwo Kościelne Rotria - Rytuały Kościoła Rotryjskiego]]> https://forum.rotria.net.pl/ Sat, 10 Oct 2026 09:20:49 +0000 MyBB <![CDATA[Ceremoniał Uroczystości Kościoła Rotryjskiego]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=232 Wed, 02 Mar 2016 16:42:36 +0100 Paolo Carlo de Medici y Zep]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=232 Cytat:
[Obrazek: rotria_emblemat.png]

Ceremoniał Uroczystości Kościoła Rotryjskiego
Spisany podczas II Soboru Trydenckiego



Qui Primum

Kościół Święty pouczony mądrością Tradycji oraz słowem Ojców obecnych na Soborze Trydenckim II ustanawia jako obowiązujący niniejszy Ceremoniał. Celem, który przyświecał pisaniu tego dokumentu jest chęć gorliwego przestrzegania praw przyjętych na Koncylium Florenckim oraz pragnienie ujednolicenia uroczystości fabularnych dla całej Wspólnoty. Niech te będą podporą dla duchownych rotryjskich, by w swej posłudze kroczyli jedynie prawowitą drogą, według wskazówek tutaj zawartych.

Ceremoniał Uroczystości Kościoła zyskuje moc prawną z momentem złożenia pod preambułą podpisu Patriarchy. Zmian w tym dokumencie może jedynie dokonać Sobór.

/-/ Jego Świątobliwość Pius III
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc.



Celebrationes Universales
(Uroczystości Powszechne)


Uroczystości Powszechne: uproszczona forma obchodów Kościoła Rotryjskiego, poświęcona wspomnieniom świętych patronów lub pomniejszym uroczystościom oraz świętom kościoła rzymskiego.

Formę uproszczoną uroczystości powszechnych charakteryzuje prostota, w której duchowny zamieszcza klasyczną notkę biograficzną świętego lub mowę o charakterze świeckim skierowaną do obywateli/wiernych danej diecezji lub parafii. Notę zwyczajowo opatruje się tytułem, stosując zdobną wielką literę w kolorze odpowiednim dla danego okresu liturgicznego zwaną inicjałem. Inicjału możemy użyć również rozpoczynając noty biograficznej lub mowy. W przestrzeni między tytułem , a notą zwyczajowo zamieszcza się przedstawienie świętego patrona lub ilustrację odwołującą się do aktualnych obchodów. Przyjmuje się również zamieszczanie jednej ilustracji poświęconej obrzędowi celebrowania mszy trydenckiej, aby podkreślić walory klimatu oraz tradycje mszy przedsoborowej, do  których odwołuje się Państwo Kościelne Rotria.

Podczas obchodów powszechnych zezwala się na zamieszczanie aklamacji muzycznych po łacinie (wskazując na chorał gregoriański lub utwory łacińskie kompozytorów muzyki klasycznej). Całość ceremonii winna być zachowana w klimacie mszału trydenckiego lub wcześniejszego, pochodzącego z przed Soboru Trydenckiego.





Extraordinares Universales
(Uroczystości Nadzwyczajne)


Uroczystości Nadzwyczajne: zwane też Ceremoniałem Nadzwyczajnym, stosowanym podczas uroczystości o charakterze państwowym lub podczas ważniejszych świąt Kościoła Rzymskiego. Ceremoniał Nadzwyczajny stosujemy upamiętniając lub celebrując koronację patriarszą i królewską oraz z okazji wspomnienia świętych patronów państwowych, diecezjalnych i parafialnych. Dozwolone jest  używanie ceremoniału podczas uroczystości zaślubin.

Formę nadzwyczajną, w odróżnieniu od formy uproszczonej, charakteryzuje bogata oprawa uroczystości. Podobnie jak w formie powszechnej, w zamieszczonych notach biograficznych oraz mowach o charakterze świeckim poświęconym koronacjom, lub wspomnieniu świętych patronów państwowych, diecezjalnych, parafialnych etc,. zamieszczamy ozdobną wielką literę zwaną inicjałem. Inicjał rozpoczyna również tytuł uroczystości, który w tym wypadku jest tylko i wyłącznie w języku łacińskim. W przestrzeni między tytułem, a notą zwyczajową zamieszcza się przedstawienie świętego patrona lub ilustrację odwołującą się do aktualnych obchodów. Wskazane jest, by w uroczystościach nadzwyczajnych zamieszczać ilustrację celebrowania Mszy Świętej w obrządku trydenckim, dla podkreślenia walorów klimatycznych oraz tradycji przedsoborowych. Zaleca się również dodanie opisu fabularnego przebiegu uroczystości, dla wzmocnienia wagi ceremonii nadzwyczajnych. 

Poprzedzając notę biograficzną lub uroczystą mowę można zamieścić ścieżkę muzyczną bicia dzwonów katedralnych/kościelnych. Należy również zamieścić aklamację muzyczną  po łacinie, ze wskazaniem na chorał gregoriański lub utwory z przełomu XVI-XIX wieku. ]]> Cytat:
[Obrazek: rotria_emblemat.png]

Ceremoniał Uroczystości Kościoła Rotryjskiego
Spisany podczas II Soboru Trydenckiego



Qui Primum

Kościół Święty pouczony mądrością Tradycji oraz słowem Ojców obecnych na Soborze Trydenckim II ustanawia jako obowiązujący niniejszy Ceremoniał. Celem, który przyświecał pisaniu tego dokumentu jest chęć gorliwego przestrzegania praw przyjętych na Koncylium Florenckim oraz pragnienie ujednolicenia uroczystości fabularnych dla całej Wspólnoty. Niech te będą podporą dla duchownych rotryjskich, by w swej posłudze kroczyli jedynie prawowitą drogą, według wskazówek tutaj zawartych.

Ceremoniał Uroczystości Kościoła zyskuje moc prawną z momentem złożenia pod preambułą podpisu Patriarchy. Zmian w tym dokumencie może jedynie dokonać Sobór.

/-/ Jego Świątobliwość Pius III
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc.



Celebrationes Universales
(Uroczystości Powszechne)


Uroczystości Powszechne: uproszczona forma obchodów Kościoła Rotryjskiego, poświęcona wspomnieniom świętych patronów lub pomniejszym uroczystościom oraz świętom kościoła rzymskiego.

Formę uproszczoną uroczystości powszechnych charakteryzuje prostota, w której duchowny zamieszcza klasyczną notkę biograficzną świętego lub mowę o charakterze świeckim skierowaną do obywateli/wiernych danej diecezji lub parafii. Notę zwyczajowo opatruje się tytułem, stosując zdobną wielką literę w kolorze odpowiednim dla danego okresu liturgicznego zwaną inicjałem. Inicjału możemy użyć również rozpoczynając noty biograficznej lub mowy. W przestrzeni między tytułem , a notą zwyczajowo zamieszcza się przedstawienie świętego patrona lub ilustrację odwołującą się do aktualnych obchodów. Przyjmuje się również zamieszczanie jednej ilustracji poświęconej obrzędowi celebrowania mszy trydenckiej, aby podkreślić walory klimatu oraz tradycje mszy przedsoborowej, do  których odwołuje się Państwo Kościelne Rotria.

Podczas obchodów powszechnych zezwala się na zamieszczanie aklamacji muzycznych po łacinie (wskazując na chorał gregoriański lub utwory łacińskie kompozytorów muzyki klasycznej). Całość ceremonii winna być zachowana w klimacie mszału trydenckiego lub wcześniejszego, pochodzącego z przed Soboru Trydenckiego.





Extraordinares Universales
(Uroczystości Nadzwyczajne)


Uroczystości Nadzwyczajne: zwane też Ceremoniałem Nadzwyczajnym, stosowanym podczas uroczystości o charakterze państwowym lub podczas ważniejszych świąt Kościoła Rzymskiego. Ceremoniał Nadzwyczajny stosujemy upamiętniając lub celebrując koronację patriarszą i królewską oraz z okazji wspomnienia świętych patronów państwowych, diecezjalnych i parafialnych. Dozwolone jest  używanie ceremoniału podczas uroczystości zaślubin.

Formę nadzwyczajną, w odróżnieniu od formy uproszczonej, charakteryzuje bogata oprawa uroczystości. Podobnie jak w formie powszechnej, w zamieszczonych notach biograficznych oraz mowach o charakterze świeckim poświęconym koronacjom, lub wspomnieniu świętych patronów państwowych, diecezjalnych, parafialnych etc,. zamieszczamy ozdobną wielką literę zwaną inicjałem. Inicjał rozpoczyna również tytuł uroczystości, który w tym wypadku jest tylko i wyłącznie w języku łacińskim. W przestrzeni między tytułem, a notą zwyczajową zamieszcza się przedstawienie świętego patrona lub ilustrację odwołującą się do aktualnych obchodów. Wskazane jest, by w uroczystościach nadzwyczajnych zamieszczać ilustrację celebrowania Mszy Świętej w obrządku trydenckim, dla podkreślenia walorów klimatycznych oraz tradycji przedsoborowych. Zaleca się również dodanie opisu fabularnego przebiegu uroczystości, dla wzmocnienia wagi ceremonii nadzwyczajnych. 

Poprzedzając notę biograficzną lub uroczystą mowę można zamieścić ścieżkę muzyczną bicia dzwonów katedralnych/kościelnych. Należy również zamieścić aklamację muzyczną  po łacinie, ze wskazaniem na chorał gregoriański lub utwory z przełomu XVI-XIX wieku. ]]> <![CDATA[Ceremoniał Kwirynalski]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=231 Wed, 02 Mar 2016 16:39:25 +0100 Paolo Carlo de Medici y Zep]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=231 Cytat:
[Obrazek: rotria_emblemat.png]

Ceremoniał Kwirynalski
Spisany podczas II Soboru Trydenckiego
Odnowiony w trakcie Soboru Welijskiego II



Qui Primum

Kościół pouczony mądrością Soboru Trydenckiego II, w trosce o dobro swych wiernych postanowił, by spisać specjalny ceremoniał przeznaczony dla uroczystości, które w sposób szczególny dotyczą ludu.

Niech nikt pod groźbą ekskomuniki nie wprowadza w jakikolwiek sposób poprawek do Ceremoniału, gdyż zmiana niniejszych rytuałów jest prawem Soboru. Może się jednak zdarzyć, że Kościół partykularny w swej tradycji ma spisaną uroczystość ślubu, pogrzebu lub koronacji, dlatego dla dobra wiernych Patriarcha ma prawo wydawać dyspensy od niniejszych ceremonii na rzecz rytuałów lokalnych.

Cośmy tu postanowili wcielamy w życie od dnia siódmego po złożeniu podpisu przez Jego Świątobliwość.

/-/ Jego Świątobliwość Pius III
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc.

/-/ Jego Świątobliwość Jan I
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc.





Ceremonia Ślubu


K- Kapłan
N- Narzeczeni
MC- Mistrz Ceremonii

MC: Do świątyni w (nazwa miasta) przybyli liczni goście, aby wziąć udział w ślubie N i N, którzy w obecności kapłana chcą zawrzeć związek małżeński. Kiedy uroczystość miała się zacząć jeden z ministrantów dał wiernym znak  dzwoniąc sygnaturką, że mają powstać, gdyż w tej chwili z zakrystii wyszedł kapłan ubrany złotą kapę. W tym momencie chór zaczął śpiewać anielskim głosem "Ave Maria". Ku przyszłemu mężowi podąża Panna Młoda, prowadzona przez ojca, przybrana w długą, białą suknię. Przez prześwitujący welon widać jej radość na widok narzeczonego. Po przywitaniu przyszłych małżonków duchowny mówi:
K: Drodzy Bracia i Siostry! Zebraliśmy się dzisiaj, aby połączyć węzłem małżeńskim tych oto ludzi, N oraz N.
Narzeczeni, pytam was zatem: czy chcecie dobrowolnie i bez żadnego przymusu zawrzeć związek małżeński?
N: Chcemy.
N: Chcemy.
K: Czy chcecie wytrwać w tym związku w czasach lepszych i gorszych, w dniach dostatku i ubó­stwa, w dniach zdrowia i choroby ?
N: Chcemy.
N: Chcemy.
K: Zatem podajcie sobie prawe dłonie i wypowiedzcie tekst przysięgi małżeńskiej.
MC: Narzeczeni podają sobie prawe dłonie, które kapłan obwiązuje końcem stuły.
Narzeczony: Ja, N, biorę Ciebie, N, za żonę i będę Cię miłował, dopóki krew krąży w moich żyłach i oddech pulsuje w moich piersiach. Dziś, jutro, zawsze.
Narzeczona: Ja, N, biorę Ciebie, N, za męża i  będę Cię miłowała, dopóki krew krąży w moich żyłach i oddech pulsuje w moich piersiach. Dziś, jutro, zawsze.
MC: Kapłan zdejmuje stułę z rąk Państwa młodych. Błogosławi obrączki i podaje je zakochanym.
K: Na znak zawartego małżeństwa nałóżcie sobie obrączki.
Narzeczony: N, przyjmij tę obrączkę jako znak zawarcia naszego małżeństwa.
Narzeczona: N, przyjmij tę obrączkę jako znak zawarcia naszego małżeństwa.
K: Wyraziliście wspólną wolę zawarcia związku małżeńskiego. W imieniu Kościoła Rotryjskiego ogłaszam was mężem i żoną. Obyście żyli w szczęściu i miłości. Tego Wam życzę i z serca błogosławię! Synu, możesz pocałować Pannę młodą.
MC: N. zdejmuje welon z twarzy swej żony, po czym delikatnie ją całuje. Następuje uroczysta Msza Święta. Po liturgii, Państwo młodzi jeszcze chwilę klęczą przed ołtarzem w ciszy modląc się, po czym powstają i kierują się do wyjścia w rytmie "Marszu Mendelssohna".


Obrzęd Pożegnania Wiernego Zmarłego


MC- Mistrz Ceremonii
K- Kapłan

MC: Dziś żegnamy zmarłego Brata (Siostrę) N. Ksiądz (Biskup) N, ubrany w czarną kapę wchodzi z ministrantem do kaplicy cmentarnej, gdzie czeka już najbliższa rodzina i przyjaciele. Duchowny wraz ze zgromadzonymi modli się po cichu w intencji zmarłego. Po chwili kapłan kropi wodą święconą trumnę. Następnie psałterzysta intonuje psalm pięćdziesiąty, po czym wyrusza procesja do kościoła na czele z krucyferariuszem. Po przybyciu do świątyni, kapłan z asystą przyklękają przed ołtarzem i udają się do zakrystii, gdzie  duchowny przyobleka czarny ornat. Po chwili rozpoczyna się Msza święta w intencji zmarłego (zmarłej). Po zakończeniu liturgii duchowny nakłada kadzidło do trybularza, a następnie obchodzi katafalk okadzając trumnę. Po chwili ksiądz mówi:
K: Udajmy się na cmentarz by tam dokonać obrzęd pożegnania.
MC: Rozlega się dźwięk dzwonów. Wszyscy zebrani udają się na cmentarz gdzie zmarły zostanie pożegnany. Po przybyciu na miejsce kapłan przemawia:
K: Śmierć w warunkach świata wirtualnego jest ostatecznym i nieodwracalnym opuszczeniem kreowanej postaci i przeniesienie się z powrotem w świat realny. Dzień śmierci jest dopełnieniem dnia narodzin. Oddajmy więc hołd naszemu zmarłemu Bratu (Siostrze).
MC: Wszyscy zebrani modlą się przez pewien czas w ciszy.
K: Teraz złożymy ciało naszego zmarłego Brata (Siostry) w grobie.
MC: Trumna zostaje spuszczona do grobu. Zebrani śpiewają "Salve Regina". Po skończonych uroczystościach zaproszeni goście udają się na konsolację.


Ceremonia Koronacji (Gdy dokonuje jej Legat)


M- Monarcha
P- Prymas (Legat)
MC- Mistrz Ceremonii

MC: Dzwony wszystkich kościołów w kraju obwieszczają mieszkańcom o rozpoczynających się uroczystościach koronacyjnych. Orszak monarszy zbliża się do świątyni królewskiej w N. Na czele pochodu maszerują żołnierze, za nimi idą wysocy urzędnicy i dostojnicy razem z Prymasem (Legatem), na końcu można dostrzec Jego Majestat jadącego w złotej karecie zaprzężonej w dwa białe rumaki. Procesja wchodzi do katedry, a Jego Królewska Mość wysiada z karocy. Zgromadzony lud wiwatuje na cześć nowego władcy. Korowód koronacyjny zbliża się do ołtarza. W tym czasie Prymas (Legat) mówi:
P: (Imię władcy) - jako wierzący w Chrystusa gotów będziesz ślubować, tarczę Kościoła nosić, bronić sprawiedliwości, być (nazwa państwa) dobroczyńcą, opiekunem wdów i sierot oraz dotrzymać wierność narodowi?
M: Volo.
MC: Prymas (Legat) namaszcza władcę.
P: Namaszczam Cię uroczyście na (tytuł).
M: Amen.
MC: Władca nakłada rękawiczki oraz pierścień, bierze berło do prawej, a jabłko do lewej ręki. Prymas (Legat) otwiera złoty Ewangeliarz, a następnie przytacza fragment Ewangelii św. Jana. Po odczycie Monarcha klęka, a Prymas (Legat) wkłada mu koronę na skronie.
P: (Imię monarchy) czy przyjmujesz tą koronę?
M: Fiat, fiat, fiat!
P: (Imię monarchy) pamiętaj, że władza twa pochodzi od Boga i od Boga jest Ci dana. Ja Cię koronuję na (tytuł i państwo).
M: Amen.
MC: Chór intonuje pieśń "Te Deum".



Ceremonia Koronacji (Gdy dokonuje jej Patriarcha)

[b]P- Patriarcha
M- Monarcha
MC- Mistrz Ceremonii[/b]

MC: Dzwony wszystkich kościołów w kraju obwieszczają mieszkańcom o rozpoczynających się uroczystościach koronacyjnych. Orszak zbliża się do świątyni królewskiej w N. Na czele pochodu maszerują żołnierze, za nimi idą wysocy urzędnicy i dostojnicy, na końcu można dostrzec Jego Majestat udającego w złotej karecie zaprzężonej w dwa białe rumaki. Procesja wchodzi do katedry, Jego Królewska Mość wysiada z karocy. Zgromadzony lud wiwatuje na cześć nowego władcy. Korowód koronacyjny zbliża się do ołtarza, gdzie na Monarchę czeka już Patriarcha obleczony w złotą kapę.
P: (Imię władcy) - jako wierzący w Chrystusa gotów będziesz ślubować, tarczę Kościoła nosić, bronić sprawiedliwości, być (nazwa państwa) dobroczyńcą, opiekunem wdów i sierot oraz dotrzymać wierność narodowi?
M: Volo.
MC: Jego Świątobliwość namaszcza władcę.
P: Namaszczamy Cię uroczyście na (tytuł).
M: Amen.
MC: Władca nakłada rękawiczki oraz pierścień, bierze berło do prawej, a jabłko do lewej ręki. Ojciec święty otwiera złoty Ewangeliarz, a następnie przytacza fragment Ewangelii św. Jana. Po odczycie Monarcha klęka, a Patriarcha wkłada mu koronę na skronie.
P: (Imię monarchy) czy przyjmujesz tę koronę?
M: Fiat, fiat, fiat!
P: (Imię monarchy) pamiętaj, że władza twa pochodzi od Boga i od Boga jest Ci dana. Uroczyście koronujemy Cię na (tytuł i państwo).
M: Amen.
MC: Chór intonuje pieśń "Te Deum", na cześć władcy rozlegają się gromkie oklaski. ]]> Cytat:
[Obrazek: rotria_emblemat.png]

Ceremoniał Kwirynalski
Spisany podczas II Soboru Trydenckiego
Odnowiony w trakcie Soboru Welijskiego II



Qui Primum

Kościół pouczony mądrością Soboru Trydenckiego II, w trosce o dobro swych wiernych postanowił, by spisać specjalny ceremoniał przeznaczony dla uroczystości, które w sposób szczególny dotyczą ludu.

Niech nikt pod groźbą ekskomuniki nie wprowadza w jakikolwiek sposób poprawek do Ceremoniału, gdyż zmiana niniejszych rytuałów jest prawem Soboru. Może się jednak zdarzyć, że Kościół partykularny w swej tradycji ma spisaną uroczystość ślubu, pogrzebu lub koronacji, dlatego dla dobra wiernych Patriarcha ma prawo wydawać dyspensy od niniejszych ceremonii na rzecz rytuałów lokalnych.

Cośmy tu postanowili wcielamy w życie od dnia siódmego po złożeniu podpisu przez Jego Świątobliwość.

/-/ Jego Świątobliwość Pius III
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc.

/-/ Jego Świątobliwość Jan I
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc.





Ceremonia Ślubu


K- Kapłan
N- Narzeczeni
MC- Mistrz Ceremonii

MC: Do świątyni w (nazwa miasta) przybyli liczni goście, aby wziąć udział w ślubie N i N, którzy w obecności kapłana chcą zawrzeć związek małżeński. Kiedy uroczystość miała się zacząć jeden z ministrantów dał wiernym znak  dzwoniąc sygnaturką, że mają powstać, gdyż w tej chwili z zakrystii wyszedł kapłan ubrany złotą kapę. W tym momencie chór zaczął śpiewać anielskim głosem "Ave Maria". Ku przyszłemu mężowi podąża Panna Młoda, prowadzona przez ojca, przybrana w długą, białą suknię. Przez prześwitujący welon widać jej radość na widok narzeczonego. Po przywitaniu przyszłych małżonków duchowny mówi:
K: Drodzy Bracia i Siostry! Zebraliśmy się dzisiaj, aby połączyć węzłem małżeńskim tych oto ludzi, N oraz N.
Narzeczeni, pytam was zatem: czy chcecie dobrowolnie i bez żadnego przymusu zawrzeć związek małżeński?
N: Chcemy.
N: Chcemy.
K: Czy chcecie wytrwać w tym związku w czasach lepszych i gorszych, w dniach dostatku i ubó­stwa, w dniach zdrowia i choroby ?
N: Chcemy.
N: Chcemy.
K: Zatem podajcie sobie prawe dłonie i wypowiedzcie tekst przysięgi małżeńskiej.
MC: Narzeczeni podają sobie prawe dłonie, które kapłan obwiązuje końcem stuły.
Narzeczony: Ja, N, biorę Ciebie, N, za żonę i będę Cię miłował, dopóki krew krąży w moich żyłach i oddech pulsuje w moich piersiach. Dziś, jutro, zawsze.
Narzeczona: Ja, N, biorę Ciebie, N, za męża i  będę Cię miłowała, dopóki krew krąży w moich żyłach i oddech pulsuje w moich piersiach. Dziś, jutro, zawsze.
MC: Kapłan zdejmuje stułę z rąk Państwa młodych. Błogosławi obrączki i podaje je zakochanym.
K: Na znak zawartego małżeństwa nałóżcie sobie obrączki.
Narzeczony: N, przyjmij tę obrączkę jako znak zawarcia naszego małżeństwa.
Narzeczona: N, przyjmij tę obrączkę jako znak zawarcia naszego małżeństwa.
K: Wyraziliście wspólną wolę zawarcia związku małżeńskiego. W imieniu Kościoła Rotryjskiego ogłaszam was mężem i żoną. Obyście żyli w szczęściu i miłości. Tego Wam życzę i z serca błogosławię! Synu, możesz pocałować Pannę młodą.
MC: N. zdejmuje welon z twarzy swej żony, po czym delikatnie ją całuje. Następuje uroczysta Msza Święta. Po liturgii, Państwo młodzi jeszcze chwilę klęczą przed ołtarzem w ciszy modląc się, po czym powstają i kierują się do wyjścia w rytmie "Marszu Mendelssohna".


Obrzęd Pożegnania Wiernego Zmarłego


MC- Mistrz Ceremonii
K- Kapłan

MC: Dziś żegnamy zmarłego Brata (Siostrę) N. Ksiądz (Biskup) N, ubrany w czarną kapę wchodzi z ministrantem do kaplicy cmentarnej, gdzie czeka już najbliższa rodzina i przyjaciele. Duchowny wraz ze zgromadzonymi modli się po cichu w intencji zmarłego. Po chwili kapłan kropi wodą święconą trumnę. Następnie psałterzysta intonuje psalm pięćdziesiąty, po czym wyrusza procesja do kościoła na czele z krucyferariuszem. Po przybyciu do świątyni, kapłan z asystą przyklękają przed ołtarzem i udają się do zakrystii, gdzie  duchowny przyobleka czarny ornat. Po chwili rozpoczyna się Msza święta w intencji zmarłego (zmarłej). Po zakończeniu liturgii duchowny nakłada kadzidło do trybularza, a następnie obchodzi katafalk okadzając trumnę. Po chwili ksiądz mówi:
K: Udajmy się na cmentarz by tam dokonać obrzęd pożegnania.
MC: Rozlega się dźwięk dzwonów. Wszyscy zebrani udają się na cmentarz gdzie zmarły zostanie pożegnany. Po przybyciu na miejsce kapłan przemawia:
K: Śmierć w warunkach świata wirtualnego jest ostatecznym i nieodwracalnym opuszczeniem kreowanej postaci i przeniesienie się z powrotem w świat realny. Dzień śmierci jest dopełnieniem dnia narodzin. Oddajmy więc hołd naszemu zmarłemu Bratu (Siostrze).
MC: Wszyscy zebrani modlą się przez pewien czas w ciszy.
K: Teraz złożymy ciało naszego zmarłego Brata (Siostry) w grobie.
MC: Trumna zostaje spuszczona do grobu. Zebrani śpiewają "Salve Regina". Po skończonych uroczystościach zaproszeni goście udają się na konsolację.


Ceremonia Koronacji (Gdy dokonuje jej Legat)


M- Monarcha
P- Prymas (Legat)
MC- Mistrz Ceremonii

MC: Dzwony wszystkich kościołów w kraju obwieszczają mieszkańcom o rozpoczynających się uroczystościach koronacyjnych. Orszak monarszy zbliża się do świątyni królewskiej w N. Na czele pochodu maszerują żołnierze, za nimi idą wysocy urzędnicy i dostojnicy razem z Prymasem (Legatem), na końcu można dostrzec Jego Majestat jadącego w złotej karecie zaprzężonej w dwa białe rumaki. Procesja wchodzi do katedry, a Jego Królewska Mość wysiada z karocy. Zgromadzony lud wiwatuje na cześć nowego władcy. Korowód koronacyjny zbliża się do ołtarza. W tym czasie Prymas (Legat) mówi:
P: (Imię władcy) - jako wierzący w Chrystusa gotów będziesz ślubować, tarczę Kościoła nosić, bronić sprawiedliwości, być (nazwa państwa) dobroczyńcą, opiekunem wdów i sierot oraz dotrzymać wierność narodowi?
M: Volo.
MC: Prymas (Legat) namaszcza władcę.
P: Namaszczam Cię uroczyście na (tytuł).
M: Amen.
MC: Władca nakłada rękawiczki oraz pierścień, bierze berło do prawej, a jabłko do lewej ręki. Prymas (Legat) otwiera złoty Ewangeliarz, a następnie przytacza fragment Ewangelii św. Jana. Po odczycie Monarcha klęka, a Prymas (Legat) wkłada mu koronę na skronie.
P: (Imię monarchy) czy przyjmujesz tą koronę?
M: Fiat, fiat, fiat!
P: (Imię monarchy) pamiętaj, że władza twa pochodzi od Boga i od Boga jest Ci dana. Ja Cię koronuję na (tytuł i państwo).
M: Amen.
MC: Chór intonuje pieśń "Te Deum".



Ceremonia Koronacji (Gdy dokonuje jej Patriarcha)

[b]P- Patriarcha
M- Monarcha
MC- Mistrz Ceremonii[/b]

MC: Dzwony wszystkich kościołów w kraju obwieszczają mieszkańcom o rozpoczynających się uroczystościach koronacyjnych. Orszak zbliża się do świątyni królewskiej w N. Na czele pochodu maszerują żołnierze, za nimi idą wysocy urzędnicy i dostojnicy, na końcu można dostrzec Jego Majestat udającego w złotej karecie zaprzężonej w dwa białe rumaki. Procesja wchodzi do katedry, Jego Królewska Mość wysiada z karocy. Zgromadzony lud wiwatuje na cześć nowego władcy. Korowód koronacyjny zbliża się do ołtarza, gdzie na Monarchę czeka już Patriarcha obleczony w złotą kapę.
P: (Imię władcy) - jako wierzący w Chrystusa gotów będziesz ślubować, tarczę Kościoła nosić, bronić sprawiedliwości, być (nazwa państwa) dobroczyńcą, opiekunem wdów i sierot oraz dotrzymać wierność narodowi?
M: Volo.
MC: Jego Świątobliwość namaszcza władcę.
P: Namaszczamy Cię uroczyście na (tytuł).
M: Amen.
MC: Władca nakłada rękawiczki oraz pierścień, bierze berło do prawej, a jabłko do lewej ręki. Ojciec święty otwiera złoty Ewangeliarz, a następnie przytacza fragment Ewangelii św. Jana. Po odczycie Monarcha klęka, a Patriarcha wkłada mu koronę na skronie.
P: (Imię monarchy) czy przyjmujesz tę koronę?
M: Fiat, fiat, fiat!
P: (Imię monarchy) pamiętaj, że władza twa pochodzi od Boga i od Boga jest Ci dana. Uroczyście koronujemy Cię na (tytuł i państwo).
M: Amen.
MC: Chór intonuje pieśń "Te Deum", na cześć władcy rozlegają się gromkie oklaski. ]]>