(-) Pio Maria bp de Medici,
Sekretarz Stanu

 

Cytat:

OŚWIADCZENIE

Ja, N. N., przynależę do aktywnego rodu N., działającego w N., oraz posiadam N., dzieci - N., pełniącego urząd N., N., pełniącego urząd N., itd., itd., itd.

(-) Podpis

Cytat:W mądrości Ojców Soborowych, zebranych na Soborze Laterańskim VII pod przewodnictwem Ojca Świętego Piusa Leona I, Kościół Święty otrzymał szczególny dar proklamowania Patronów Kościoła oraz Ojców Kościoła, a więc osób szczególnie zasłużonych dla Kościoła Rotryjskiego.  Niniejszy dokument określi przepisy szczególne określające procedury w toku trwania procesu kreacji Patronem Kościoła oraz Ojcem Kościoła.

PATRON KOŚCIOŁA

Złożyć wniosek o wszczęscie postępowania, które ma na celu kreowanie zmarłego Patronem Kościoła może złożyć tylko i wyłącznie duchowny, co najmniej w randze biskupa.

Patron Kościoła jest tytułem zarezerwowanym tylko i wyłącznie dla osób duchownych. Aby duchowny został kandydatem na Patrona Kościoła, w momencie złożenia wniosku o ustanowienie go Patronem Kościoła w Kongregacji ds. Kościoła i Duchowieństwa musi upłynąć minimum 2 lata od jego śmierci lub od jego ostatniej notowanej aktywności. W momencie śmierci kandydat musi pozostać w stanie kapłańskim. Gdy te waruneki zostaną spełnione, Prefekt Kongregacji ds. Kościoła i Duchowieństwa rozpoczyma postępowanie wstępne - zwane etapem kurialnym lub etapem pierwszym, które zbada czy czas od śmierci lub ostatniej aktywności spełnia wymagane minimum oraz czy osoba, które została kandydatem na Patrona Kościoła prowadziła życie zgodne z jego nauką, bez żadnych wykroczeń, które ujmowałyby prestiżowi tego tytułu honorowego. Następnie Prefekt Kongregacji ds. Kościoła i Duchowieństwa kieruje odpowiedź do zgłaszającego wniosek o ustanowienie Patrona Kościoła z informacją o zakończeniu etapu kurialnego oraz postanowieniem o jego kontynuacji lub zakończeniu. Gdy odpowiedź będzie pozytywna, Biskup składający w Kurii Rotryjskiej wniosek staje się postulatorem procesu kreacyjnego i przejmuje odpowiedzialność za prowadzenie postępowania. Gdy odpowiedź będzie negatywna, Biskup składający wniosek może się odwołać od tej decyzji w terminie 30 dni, skutecznie ją uzasadniając.

Zadaniem etapu drugiego, zwanego biograficznym, jest stowrzenie możliwie jak najbogatszej w szczegóły z życia kandydata na Patrona Kościoła, biografii zmarłego. W momecie, gdy będzie spisana jej finalna wersja, zostaje ten fakt przedstawiony Prefektowi Kongregacji ds. Kościoła i Duchowieństwa, który informuje o tym Patriarchę. Gdy biografia zmarłego zostanie zaakceptowana przez Ojca Świętego, Prefekt Kongregacji ds. Kościoła i Duchowieństwa kończy etap drugi.

Patriarcha po zakończeniu etapu drugiego zwołuje Synod Biskupów, którego zadaniem jest zaakceptowanie kandydatury na Patrona Kościoła. Jest to jednocześnie początek etapu finalnego, który zakończy się ceremonią kreacji Patrona Kościoła. Gdy Biskupi zaakceptują kandydaturę na Patrona Kościoła w głosowaniu, zwykłą większością głosów, Dwór Patriarszy ogłasza dzień, w którym odbędzie się ceremonia kreacji. Przyjmujemy, że ceremonia kreacji jest zakończeniem postępowania kreacyjnego.

Ponadto Synod Biskupów ma prawo ustanowić Patrona Kościoła, szczególnym patronem określonej dziedziny życia, miasta, zawodu, etc. etc. Jeśli zaś nie zrobi tego Synod Biskupów to prawo takie przysługuje Patriarsze Rotrii.

W sytuacji, gdyby zaś kandydat na Patrona Kościoła, jego życie oraz postępowanie, budziły wątpliwości, Ojciec Święty ma prawo weta w stosunku do tej kandydatury. Całość procesu kreacyjnego kończy uroczysta ceremonia kreacji, której scenariusz określa Rytuał Laterański.

OJCIEC KOŚCIOŁA

Proces kreacji Ojca Kościoła jest podobny do procesu kreacji Patrona Kościoła, jednakże tytuł Ojca Kościoła jest zarezerwowany tylko i wyłącznie dla osób świeckich, które w swym życiu były wierne naukom chrystusowym. Dopuszcza się możliwość kreowania Ojcem Kościoła także byłych duchownych. Proces kreacyjny składa się z trzech etapów: kurialnego, biograficznego i finalnego.

Etap kurialny stanowi początek procesu kreacyjnego. Na ręce Prefekta ds. Kościoła i Duchowieństwa zostaje złożony wniosek o kreowanie zmarłego wiernego Ojcem Kościoła przez duchownego, co najmniej w randze biskupa, poparty podpisami co najmniej grupy trzech świeckich wiernych - przedstawicieli archidiecezji lub diecezji z której wywodzi się kandydat na Ojca Kościoła. Wstępnie Prefekt Kongregacji ds. Kościoła i Duchowieństwa bada okres, który upłynął od śmierci (minimum 3 lata) lub ostatniej notowanej aktywności (minimum 3 lata). Gdy te warunki zostają spełnione, Prefekt skupia się na zbadaniu szczegółów z życia kandydata. Jeśli swoim życiem świadczył on o Chrystusie, nie siał powszechnego zgorszenia i był ostoją mądrości i sprawiedliwości, akceptuje jego kandydature, kończąc tym samym etap kurialny.

Etapowi biograficznemu przewodniczy postulator procesu kreacyjnego, którym mianowany zostaje Biskup, który złożył wniosek w Kurii Rotryjskiej. Z pomocą lokalnej społeczności tworzy on możliwie jak najbogatszą w szczegóły biografię zmarłego, której ostateczną wersję przekazuje on Prefektowi Kongregacji ds. Kościoła i Duchowieństwa. Ten przekazuje ją Ojcu Świętemu, który akceptując ją, zwołuje Synod Biskupi mający na celu akceptację kandydatury zmarłego na Ojca Kościoła.

Inaugurację etapu finalnego stanowi otwarcie obrad Synodu Biskupów, który ma za zadanie dokonać akceptacji kandydata na Ojca Kościoła. Dokonuje tego zwykłą większością głosów. Jeśli kandydatura zostaje zaakcpetowana Ojciec Święty publikuje Motu proprio, którym powierdza nadanie godności Ojca Kościoła kandydatowi do tej godności. Dopełnieniem tego jest ceremonia kreaci określona przepisami szczególnymi.