I IV MMXX

PIUS LEO·PP·II

ad perpetuam rei memoriam

Datum Rotriae, die Prima Aprilis, anno Domini MMXX

My, największa świnia i przedstawiciel ludu, w ten piękny dzień, chcąc na zawsze zaprowadzić na ziemiach Rotrii spokój, wolność od kleru i wino oraz demokrację (chociaż udawać), w oparciu o prawa należące się każdemu kto poprze Republike, ustanawiamy Republikę Rotrii będącej Królestwem.

Republika Rotrii rozciąga się na terenu już nie istniejącego Państwa Kościelnego Rotria. Na jej czele stoi lud i to on jedynie rządzić może Repubilką Rotrii, zwanej dalej Królestwem. Wraz z wydaniem tej proklamacji wszystkie dokumenty Państwa Kościelnego Rotria tracą ważność. Nakazuje się, by Patri*cha natychmiast abdykował pod dokumentem proklamacji. Nawołujemy by każdy kto chce by idea świniopasa trawała na weki niech złoży pod niniejszym postem przysięgę o treści znajdującej się poniżej:

Jego Ekscelencja Pio Cesare de Medici uwielbiał spacerować przez Apostolskie Miasto nocą. Wizerunek podświetlonych kościołów przez lampy gazowe niezmiernie go uspakajał i wprowadzał w senny nastrój. Sekretarz Stanu wchodząc na wzgórze, gdzie znajdował się Pałac Apostolski zobaczył wielką łunę światła, która dochodziła zza Bazyliki św. Pawła. Biskup pomyślał, że to zapewne zabawy kończące lato w Państwie Kościelnym. Wszedł do swego mieszkania, nalał sobie kieliszek wina i usiadł naprzeciw wielkiego okna, z którego rozprzestrzeniał się widok na Patrymonium św. Pawła. Wiedział, że o drugiej w nocy śpią już wszyscy domownicy, więc nie musiał kryć się z swoim zamiłowaniem do nucenia religijnych pieśni. Siedząc w skórzanym fotelu zobaczył kolejną łunę, która dochodziła z Awentynu. Światło przypominało noworoczny wybuch fajerwerków, a nie ludyczne ognisko. Wtem za światłem pojawił się dźwięk ogromnego huku, który niemal nie zniszczył okien w Pałacu Apostolskim. Świstów i gwizdów nie było końca. Sekretarz Stanu zbiegł do apartamentów Jego Świątobliwości zobaczyć, czy wszystko jest w porządku. Po drodze spotkał Jego Eminencję Nicolo Dredera w stroju nocnym, którego również obudził "bombowy" budzik. Kapłani rozprawiali o tym co się dzieje w nocy, kiedy usłyszeli kolejny huk oraz otwierające się drzwi do apartamentów patriarszych. 



Weszli do niego i ujrzeli schowanego za wielkim łożem Ojca Świętego oraz wybite okna, a za nimi potężny zapach pożaru. Jego Świątobliwość w ostatniej chwili zdążył ukryć się za potężnym meblem, kiedy ujrzał wielką łunę światła wprost za okiennicą. Medyceusz zajrzał przez okno i zobaczył patriarszą stajnię całą w ogniu, a także płonące pomieszczenia służby patriarszej. Sekretarz Stanu i Prefekt Kongregacji natychmiast zabrali Ojca Świętego do kaplicy św. Jana Chryzostoma, która była centralną częścią Pałacu - bez okien i jakichkolwiek połączeń z zewnętrznymi ścianami nośnymi. Kardynał Dreder wezwał także Gwardzistów, aby przeszukali cały Pałac Apostolski w celu znalezienia sabotażysty, lub co gorsza, terrorysty czyhającego na życie Patriarchy Rotrii. Sekretarz Stanu posłał tylko urzędnika, aby dokonał analizy zniszczeń, pożarów i ustalił sprawcę tychże czynów. 



Jego Świątobliwość, kardynał oraz biskup stanęli przed wielkim obrazem przedstawiającym Eliasza składającego ofiarę całopalną Bogu. De Medici opowiedział o nocnym spacerze oraz rzekomych ogniskach ludowych na peryferiach Apostolskiego Miasta, a także o wybuchu na Awentynie, który obserwował z okna mieszkania. Kardynała oraz Patriarchę obudził ten sam wybuch. Była już godzina trzecia w nocy. Ojciec Święty postanowił resztę nocy modlić się w zamkniętej kaplicy o bezpieczeństwo dla kraju. Kardynał Dreder nakazał zostać trzem pomniejszym prałatom z Ojcem Świętym, aby w jakiejkolwiek potrzebie go wspomagać. Sam z Sekretarzem Stanu zszedł do źródła ognia w Pałacu Apostolskim, do stajni koni, którą powoli ugaszali Ochotnicy z Straży Pożarnej Ojca Świętego. W międzyczasie kardynał Dreder ubrał purpuracką sutannę, zaś biskup Facibeni narzucił tabarro, coby nie narazić na zniszczenie nowej sutanny.