Cytat:Gdy tylko przekroczyłem granice Mediolanu, włości hrabiego Faradobusa, poczułem ogromny niepokój. Żebrzący pod kościołem nędzarz był ubrany w perfekcyjnie dobrany garnitur z flaneli, uzupełniony dzierganym krawatem z łezką i jedwabną poszetką w paisley. Nie zapomniał nawet o kwiatku w butonierce.  Ja natomiast przemierzałem ulicę w podartej i poplamionej sutannie, która wcale nie pasowała do pełnego stylu krajobrazu miasta. Wszyscy dziwnie na mnie spoglądali, co oczywiście łączyło się z pokutnym charakterem pielgrzymki, ale do przyjemności nie należało. W końcu usłyszałem coraz bardziej donośny dźwięk stukających butów. Podszedł do mnie pewien wytworny dżentelmen, który ubrany był w wyjątkowo stylowy zestaw koordynowany z koszulą OCBD (co było niezwykłe, biorąc pod uwagę naszą epokę). Obawiałem się najgorszego - to policja modowa, która wlepi mi mandat z brak stroju podkreślającego kształt odwróconego trójkąta. Wziąłem głęboki oddech i... napotkany dandys wykrzyczał z entuzjazmem, że zachwyca go moja awangardowa sprezzatura, pogarda dla wszechobecnych konwenansów oraz stosowanie własnej fantazji w ubiorze, który szokuje swą kontrowersyjnością i bezkompromisowością. Odetchnąłem głęboko, podziękowałem za komplement i również pochwaliłem ubiór swojego towarzysza. Nagle pojawiła się grupa fotografów, która - czego wcześniej nie zauważyłem - fotografuje wszystkich przechadzających się ulicą. Uprzedzono mnie, że zdjęcie pojawi się w lokalnym periodyku modowym, na co zareagowałem z lekkim niepokojem, bowiem zapewne ktoś prędko mnie rozpozna. Pobyt w Mediolanie minął mi jednak bardzo miło. Ludzie są tu niezwykle otwarci i pozytywni. Obiecałem sobie, że po zakończeniu włóczęgi prędko wrócę tu w stroju od Gamarelliego, aby wreszcie nie czuć wstydu. Opuściłem Mediolan pociągiem i udałem się w daleką podróż na południe. 

Cytat:

Umiłowani w Panu,

Oto mijają 4 miesiące od pmiętnego dnia 8 października 2019 roku, kiedy to po jakże wielkim i wspaniałym pontyfikacie Klemensa I, nowym zwierzchnikiem Kościoła Rotryjskiego został arcybiskup Pio de Medici, który przybrał imię Jan I. Jesteśmy wdzięczni Panu, który raczył powołać tak skromną osobistość do tak wielkich rzeczy. Dlatego warto przytoczyć znamienne słowa "Do wielkich rzeczy zostałem stworzony". Te słowa nie tylko odnoszą się do osoby obecnego Patriarchy, ale też do każdego z nas, bo każdy z nas jest wezwany do pracy ponad swoje siły i zamiary. 

Taką osobą był eminencja Albert Orański, którego w tymże IV Dniu Patriarszym, dniu upamiętniającym wybór Jana I na Stolicę Pawłową, wspominamy. Wszyscy wiemy, jakim był człowiekiem, jaką miał osobowść. Warto stwierdzić, że słowa "Do większych rzeczy zostałem stworzony" miał wyryte w swoim sercu. Wiemy, że poświęcił ogrom czasu w tworzeniu i podtrzymywaniu Państwa Rotryjskiego. Niestety, tragiczny pożar jaki nawiedził Apostolskie Miasto Rotria, odebrał mu życie na tym świecie. Możemy przypuszczać i wierzyć, że w ten sposób, za jego wierność i pracowitość, Bóg zapragnął dać mu wieczne odpocznienie i nagrodę za rozwój Kościoła Rotryjskiego.

Niech zatem przykład świetlanej pamięci Alberta Orańskiego, będzie odnośnikiem i wzorem ofiarności dla nas tu zgoromadzonych, a modlitwa za zmarłego doda sił do posługi Ojcu Świętemu Janowi I.