Na drewnianej trybunie honorowej, wzniesionej specjalnie na tę okazję, stał on – Jego Eminencja Pio Maria de Medici. Nie miał na sobie ornatów liturgicznych. Tego dnia, jako nowo mianowany Gonfaloniere Wojsk Patriarszych, przywdział czarny strój wojskowy. Jedynym przełamaniem tej surowej czerni był purpurowy pas oraz baretki i ordery wojskowe, które lśniły na jego piersi, przypominając, że Kościół Rotryjski to nie tylko modlitwa, ale i tarcza.

Za pancerzem szła piechota – równy, rytmiczny stukot tysięcy butów, który brzmiał jak bicie jednego, wielkiego serca Państwa Kościelnego. A na końcu, w chmurze pyłu, wyłoniła się kawaleria i artyleria ciągniona przez ciężarówki. Przeszłość spotykała się z teraźniejszością.