<![CDATA[Państwo Kościelne Rotria - Wydział Obojga Praw]]> https://forum.rotria.net.pl/ Fri, 15 May 2026 14:56:34 +0000 MyBB <![CDATA[Surmeński Kościół Chrześcijański - całościowe studium religiologiczne]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=2081 Thu, 23 Apr 2020 17:28:39 +0200 Hieronim Sieniawski]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=2081
Surmeński Kościół Chrześcijański – całościowe studium religiologiczne (historia, teologia, prawo)
Autor: dr net. Hieronim Sieniawski


I. Wstęp
Przedmiotem niniejszego dysertacji jest próba scharakteryzowania Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego, ze szczególnym uwzględnieniem aspektu historycznego, doktrynalno-liturgicznego i prawnego jego działalności. Zarys ten ma za zadanie przybliżyć nam religię, która stała się jednym z elementów fundacyjnych Kościoła Rotryjskiego, jak również samego Państwa Kościelnego Rotria. Powstanie tej rozprawy było poprzedzone staranną kwerendą internetową, stąd przytaczane fakty, dokumenty i inne archiwalia zostały opatrzone odnośnikami do stosownego źródła. Na końcu, formie dodatku, zamieszczono najcenniejsze materiały, które świadczą o niegdysiejszej żywotności Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego, a dotychczas były przechowywane w niepewnych miejscach.


II. Rys historyczny
Surmeński Kościół Chrześcijański powstał 28 czerwca 2006 r. w Królestwie Surmeńskim jako wspólnota o charakterze chrześcijańskim[1]. Nie zachowały się dane dotyczące pierwszego zwierzchnika, jednak z całą pewnością można stwierdzić, że od 26 października 2006 r. urząd rotra pełnił duchowny, który przyjął imię pontyfikalne Samuela I[2]. Początkowo analizowany związek wyznaniowy działał wyłącznie na ziemiach surmeńskich, rozwijając swoje struktury organizacyjne oraz skupiając się na podejmowaniu lokalnych wysiłków duszpasterskich. Zatem czas ten należy zaklasyfikować jako etap budowy kościoła o charakterze narodowym, który nie miał ambicji poszerzenia skali swojej obecności w Pollinie. Zmieniło się to 28 maja 2007 r., gdy na mocy postanowienia pomiędzy dotrem Victorem I i arcybiskupem Otto Katzem, SKCh wchłonął austro-węgierski Kościół Austro-Katolicki. Miano dominanty w tej fuzji przynależało się zdecydowanie SKCh, gdyż w tekście aktu zjednoczenia czytamy, że głową połączonych wspólnot miał być dotr SKCh, zaś wskazywany przez niego arcykapłan Austro-Węgier, miał zajmować się sprawami kościelnymi wyłącznie w Monarchii Naddunajskiej[3]. Pomiędzy kwietniem a czerwcem 2007 r. nawiązano kontakty ekumeniczne z Katolickim Kościołem Tyrencji, których stopniowe zacieśnianie zaowocowało 27 czerwca 2007 r. zjednoczeniem obu wspólnot oraz powstaniem Kościoła Rotrio-Chrześcijańskiego, a także I Państwa Kościelnego Rotria[4]. Jednak jeszcze 28 czerwca 2007 r., kiedy SKCh obchodził pierwszą rocznicę powołania, ówczesny zwierzchnik wspólnoty – wspominany Victor I – w swoim kazaniu tak podsumowywał kondycję SKCh: „teraz mogę z dumą ogłosić że mamy trzech kapłanów: mnie, JE Hansa von Leznera, Prymasa AW i Gregora Richarda von Kaisera, Luterańskiego Arcybiskupa. Mamy czternastu wiernych, forum (135 postów), jesteśmy w dwóch państwach - Surmenii i Austro-Węgrzech oraz mamy dwóch wiernych spoza tych państw”[5].


III. Doktryna
Pierwotny katechizm zawierał się w trzech krótkich wezwaniach błagalnych do Absolutu: „Dobry nasz Ojcze, który pomagasz każdemu, kto o to poprosi! Tobie składam me błaganie: wyzwól mnie od śmierci, głodu i nieszczęścia”, „Sława Tobie Ojcze! Wspomóż mnie w trudzie dnia” oraz „Wybaw mnie od grzechu, nie chcę być natrętem szatana, lecz Twoim, Panie!”[6]. Na ich podstawie nie sposób zaklasyfikować przynależności SKCh do grona wyznań chrześcijańskich. Dopiero na wysnucie takiego wniosku pozwala oracja wyraźnie zainspirowana Modlitwą Pańską, lecz cechująca się pewną odmiennością od oryginału, która również została dołączona do kanonu („Ojcze nasz, który zasada w Niebie, niech się święci imię Twoje! Niech przyjdzie Królestwo w dniu ostatecznym Twoje! Niech się dzieje Wola Twoja - w niebie i na Ziemi. Daj nam pokarm duchowy, by nasza dusza nie umarła! Daj nam pokarm cielesny, by nasze ciało nie umarło! Odpuść nam nasze grzechy - tak jak my odpuszczamy naszym winowajcom. Nie pozwól, byśmy zgrzeszyli, od zła zbaw nas. Amen”).

Druga wersja credo SKCh, o wiele bardziej rzeczowa, zawiera enumeratywny katalog praw wiary, które podzielać miał każdy wyznawca kościoła. Tezy ujęte w dokumencie „Doktryna Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego”[7] zostały zaprezentowane przez dotra Victora I w dniu 3 maja 2007 r. W pewnej mierze nawiązują do realnych pięciu Prawd Wiary Kościoła katolickiego, lecz przy zachowaniu znacznych różnic (prawda 1, 3, 5, 6, 7) lub nawet całkowitej nowości (prawda 2, 4, 8), która – mimo nieobecności w pierwowzorze – wpisuje się w doktrynę chrześcijańską, a nawet katolicką. Zatem wierzenia SKCh można bez cienia wątpliwości zaklasyfikować jako chrześcijańskie, jednakże konfesja ta charakteryzowała się dużą dozą specyfiki, bowiem starano się łączyć różne realne tradycje, a zwłaszcza katolicką z protestancką, o czym świadczy organizacja struktur luterańskich w Monarchii Austro-Węgierskiej[8] lub efemeryczna możliwość ordynacji kobiet do stanu duchownego[9], która wynikała raczej z przejściowych braków personalnych.


IV. Liturgia
Obrzędy SKCh nie cechowały się nadmiernym rozbudowaniem. Jedyny wzór liturgii, jaki znajduje się w zasobach archiwalnych, zawiera scenariusz nabożeństwa niedzielnego[10], które kapłani byli zobowiązani odprawiać w każdy dzień Pański, powiadamiając uprzednio wiernych. Celebra składała się z czterech części. Pierwsza (modlitwa na początek) to element zaczerpnięty z Mszału Rzymskiego, a konkretnie ritus initiales – znak krzyża, pozdrowienie wiernych oraz odpowiedź ludu. Kolejny, noszący miano Litanii surmeńskiej, odznaczał się większym nowatorstwem. Kapłan kierował wezwanie do wspólnej modlitwy w łączności z dotrem Surmenii (albo arcykapłanem Austro-Węgier), a następnie wypowiadał imiona świętych wywodzących się wyłącznie z tradycji biblijnej, co może stanowić dowód na potwierdzenie synkretycznego charakteru SKCh oraz nawiązanie do luterańskiej reguły sola Scriptura. Trzecia część to kazanie głoszone przez duchownego. Odczyty te wyróżniały się znacznym stopniem obszerności oraz przesyceniem treściami biblijnymi[11], co suponuje naturalne skojarzenie z liturgią ewangelicką. Ostatni element nabożeństwa niedzielnego stanowiło błogosławieństwo wiernych przez celebransa – analogiczne do znanego nam z Missale Romanum.


V. Struktura prawna
Trudno czynić rozbudowane uwagi w kwestii prawa wewnętrznego SKCh, zważywszy na fakt, że nie zachowały się żadne dokumenty, które w sposób kompleksowy regulowały tę materię. Przyczyną tego mógła być okoliczność, że wspólnota ta nastawiona była przede wszystkim na podejmowanie wysiłków ewangelizacyjnych, o czym pisał sam Samuel I na progu swego pontyfikatu: „moją misją jest rozpowszechnianie Ewangelii po całej Surmenii, nawracanie tych, którzy nie wiedzą, kto to Bóg”[12]. Według najstarszego źródła, pochodzącego z fazy surmeńskiej, zwierzchnik związku wyznaniowego nazywany był r’otr, co odczytywano jako „rziotr”[13]. Nominacji do tej godności, odpowiadającej prymasowi lub papieżowi, dokonywał król Surmenii, co stanowiło nawiązanie do dawnej tradycji, podług której władca surmeński miał prawo do mianowania rządców wszystkich religii działających w jego państwie. Niższe stopnie w hierarchii to: arcydotr (arcybiskup), dotr (biskup), arcykapłan (proboszcz), kapłan (wikary), pastor (kleryk)[14].

Korzystając z materiału, który dokumentuje działalność SKCh w przedziale od maja do lipca 2007 r., należy podkreślić dużą aktywność legislacyjną austro-węgierskiej prowincji na niwie organizacyjno-doktrynalnej (wymienić tutaj można decyzje personalne, reorganizację struktur, synody czy klarowanie się luterańskiego wyznania wiary). W tym czasie ówczesny zwierzchnik wydał kilka dokumentów o różnej nazwie (postanowienie, dekret, akt) – trudno wysnuwać wnioski dotyczące ich wzajemnych relacji czy precedencji, gdyż nie zachował się żaden dokumentu statuujący hierarchię aktów prawnych.

Najistotniejszym z promulgowanych dokumentów wydaje się być postanowienie, przy pomocy którego Victor I określił hierarchię Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego[15]. Akt ten można śmiało zaklasyfikować jako przełomowy, gdyż wyraźnie kierował SKCh ku wizji protestanckiej, dopuszczając explicite ordynację kobiet (art. 1) oraz pozwalając kapłanom na zawieranie małżeństw – brak obowiązku celibatu (art. 6). Dokonano także rewizji pierwotnych stopni duchownych. Głową SKCh miał być dotr (art. 2 ust. 1), któremu przysługiwał tytuł „Jego Excelencji” (art. 2 ust. 1). Dotr rezydował w Surmenii (art. 2 ust. 1), zaś prawo do jego nominowania zarezerwowane było królowi Surmienii (art. 2 ust. 2). Mógł nim zostać każdy członek wspólnoty (o czym świadczy art. 2 ust. 2 o elekcie bez święceń) – bez względu na płeć – który uprzednio przyjął chrzest w obrządku surmeńskim (art. 2 ust. 2). Niżej znajdował stan arcykapłański, zaś do jego członków należało się zwracać „Wasza Eminencjo” (art. 3 ust. 1). Arcykapłanów mianował dotr (art. 3 ust. 2), a byli to zwierzchnicy pozasurmeńskich prowincji SKCh (art. 3 ust. 1). Z kolei kapłanami (tytuł „Ojcze”) lub kapłankami (zwrot „Matko”) nazywano duchownych, którzy sprawowali pieczę nad parafią (art. 4 ust. 1). Prawo do ich wyświęcania mieli zarówno dotr, jak i arcykapłani (art. 4 ust. 2) – wydawałoby się, że ci drudzy w granicach swojej jurysdykcji terytorialnej. Ostatnia kategoria hierarchiczna zarezerwowana była dla tych, którzy dopiero aspirowali do stanu duchownego. Pastorzy oraz pastorki, zwani „Braćmi” i „Siostrami” (art. 5 ust. 1), terminowali w parafiach, pomagając ich zarządcom. W kompetencjach kapłańskich znajdowało się przyjęcie lub odrzucenie prośby kandydata, który chciał podjąć się procesu formacyjnego – zwanego również pasterstwem (art. 5 ust. 2).

Drugi ciekawy dokument z 23 czerwca 2007 r. regulował kwestię podziału terytorialnego SKCh w Królestwie Surmeńskim[16], jednak pozostawał znacznej sprzeczności z wcześniej wydanym „Postanowieniem o hierarchii kościelnej” z 3 maja 2007 r. Z niewiadomych przyczyn Victor I, złożył swój podpis już nie jako dotr, ale prymas Surmenii. Znaczącej latynizacji uległy także nazwy samych struktur, gdyż powołano archidiecezję Premiepolis oraz dwie diecezjalne sufraganalne – siczyńską, jak również arrkońską (art. 1).

Próbując, na podstawie powyższych aktów odtworzyć zakres władzy zwierzchnika SKCh, należy zaznaczyć, że miał on niezwykle silną pozycję – można wręcz rzecz, iż graniczącą z absolutną, gdyż w akcie, który statuował prawo króla do powoływania dotra nie znalazła się klauzula pozwalająca na jego odwołanie. Zdaje się, że urząd ten był niekadencyjny, zatem osoba nań raz powołania piastowała go do śmierci albo zrzeczenia się. Prawo SKCh nie przewidywało trójpodziału władzy, więc zwłaszcza dotr łączył w swoim ręku kompetencje ustawodawcze, wykonawcze, a nawet sądownicze, gdyż znany jest przypadek, kiedy w I instancji wyrokował on w sprawie arcybiskupa Hansa von Leznera[17]. W tym miejscu rodzi się uzasadnione dubium, do jakiego organu należałoby skierować apelację, ale żadne świadectwo z tamtego czasu się nie zachowało. Materiał archiwalny pozwala domniemywać, że arcykapłan Austro-Węgier cieszył się w graniach swojego terytorium, przy zachowaniu nadrzędnych prerogatyw dotra, znacznym stopniem autonomii, bowiem przetrwały świadectwa stanowienia przez niego norm synodalnych, reorganizowania diecezji czy nominowania na konkretne urzędy.


VI. Podsumowanie
Surmeński Kościół Chrześcijański, który istniał w latach 2006-2007, był początkowo kościołem narodowym, jednakże w kolejnych etapach rozwoju powiększał swoje wpływy poprzez przyłączanie innych wspólnot lub nawiązywanie kontaktów ekumenicznych (przy jednoczesnym zachowaniu dużego znaczenia politycznego Królestwa Surmeńskiego oraz roli ustrojowej władcy surmeńskiego). Zgodnie z ostatnim członem nazwy stanowił wspólnotę chrześcijańską, stając się w późniejszym czasie filarem, wespół z Katolickim Kościołem Tyrencji, dla idei założycielskiej Kościoła Rotryjskiego, a także Państwa Kościelnego Rotria. Doktrynalnie był to związek wyznaniowy czerpiący z trzech realnych tradycji: katolickiej, protestanckiej oraz prawosławnej. Uwzględnić trzeba również fakt, że w miarę rozwoju (zwłaszcza w etapie schyłkowym) pierwiastek luterański wydawał się znacząco dominować nad pozostałymi. Natomiast analiza prawodawstwa z początkowej oraz dojrzałej fazy kształtowania się ustroju, pozwala przypuszczać, że system sprawowania władzy został zorganizowany – w pewnej mierze – analogicznie do struktury hierarchicznej Kościoła katolickiego, gdzie mamy do czynienia ze znaczącą rolą przywódcy, którego władza posiada umocowanie w szerokich kompetencjach przydanych przez prawo.

SKCh to istotna karta naszych dziejów, której zapisywanie rozpoczęto w odległym 2006 r. i proces ten trwa sukcesywnie do dziś, ale już w innej rzeczywistości, po wielu kolejach historii. Ów temat, jakże endogenny dla naszej samoświadomości dziejowej, pozostawał  niezbadany, stąd pomysł sporządzenia kompleksowego opracowania, które przypomni wydarzenia stanowiące fundament naszej państwowości. Niniejsza dysertacja to również hołd dla osób, które zapoczątkowały piękne dzieło implementowania do mikroświata wartości chrześcijańskich, które my – jako słudzy nieużyteczni – staramy się kontynuować. Ad maiorem Dei gloriam!


VII. Przypisy
[1] Podstawowe informacje – strona domowa SKCh [Galeria von Thorn].
[2] R’otr – strona domowa SKCh [Galeria von Thorn].
[3] Tekst postanowienia – strona Monarchii Austro-Węgierskiej.
[4] I Rotria – notatka micropedyczna.
[5] Kazanie rocznicowe Victora I – forum dyskusyjne SKCh.
[6] Katechizm – strona domowa SKCh [Galeria von Thorn].
[7] Doktryna Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego – forum dyskusyjne SKCh.
[8] Powołanie pierwszy struktur luterańskich na łonie SKCh – forum dyskusyjne SKCh.
[9] Dokument dopuszczający ordynację kobiet – forum dyskusyjne SKCh.
[10] Scenariusz nabożeństwa niedzielnego – forum dyskusyjne SKCh.
[11] Przykład obszernego kazania – forum dyskusyjne SKCh.
[12] R’otr – strona domowa SKCh [Galeria von Thorn].
[13] Struktura – strona domowa SKCh [Galeria von Thorn].
[14] Surmeński Kościół Chrześcijański – notatka micropedyczna.
[15] Postanowienie o hierarchii kościelnej – forum dyskusyjne SKCh.
[16] Postanowienie o podziale Surmenii – forum dyskusyjne SKCh.
[17] Wyrok wydany przez Victora I – forum dyskusyjne SKCh.


VIII. Appendices (uporządkowane zgodnie z kolejnością cytowania w tekście rozprawy; zachowano pisownię oryginalną)
1. Postanowienie o przyłączeniu Kościoła Austro-Katolickiego do Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego z dnia 28 maja 2007 r.
Art. 1
KAK przyłącza się do SKCh.
Art. 2
Głową połączonego kościoła staje sie Dotr SKCh.
Art. 3
Dotr wybiera Arcykaplana Austro-Wegier, który zajmuje sie sprawami kościola w Austro-Węgrzech.
Art. 4
Postanowienie wchodzi w życie 1 dzień po ogłoszeniu.
(-) Otto Katz,
Arcybiskup KAK
(-) Victor I,
Dotr SKCh

2. Kazanie rocznicowe Victora I z dnia 28 czerwca 2007 r.
Drodzy Bracia i Siostry,
Już miną rok odkąd powstał SKCh. Dużo się zmieniło. Ja nie pamiętam wszystkiego, ponieważ na początku mnie nie było. Wiem zato że zanim przejełem stery była tylko strona, jeden kapłan i i nie było wiernych. Teraz mogę z dumą ogłosić że mamy trzech kapłanów: mnie, JE Hansa von Leznera, Prymasa AW i Gregora Richarda von Kaisera, Luterańskiego Arcybiskupa. Mamy czternastu wiernych, forum (135 postów), jesteśmy w dwóch pańwach - Surmenii i Austro Węgrzech oraz mamy dwóch wiernych spoza tych państw. Ale nie liczmy się w liczbach lecz w wierze. Potrzebujemy więcej Ewangelii i Chrystusa. Czym jest kościoł bez Ewangelii. Naszym celem od teraz jest głosić Ewangelię Pańską do wszystkich z zakątków v-świata. Musimy pokazać o co chodzi w Chrześcijaństwie. Liczymy na Waszą pomoc. Głoście Ewangelię gdziekolwiek jesteście. Chcę żeby każdy, tak jak mówił JŚ Samuel I, mógł z duma powiedizeć "Jestem chrześcijaninem"! Bóg Zapłać.

3. Doktryna Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego z dnia 3 maja 2007 r.
- Bóg jest jeden w trzech Osobach: Bóg Ojciec, Syn Boży, Duch Świety;
Trójca Świeta.
- Bóg stworzył Świat i Ludzi z miłości, ale zerwawszy więź z Bogiem źyją
oni z dala od Niego podlegając Śmierci.
- Syn Boży stał sie człowiekiem w Osobie Jezusa Chrystusa, który jest
prawdziwym Bogiem i prawdziwym czlowiekiem, jedynym Zbawcą ludzi,
który żył na Ziemi, umał za ich grzechy i zmartwychwstal.
- Wszyscy ludzie sa wezwani do wiary, nadziei i miłości, życia duchowego
oraz pełnienia woli Bożej, wyrażonej w przykazaniach, a zwłaszcza w
przykazaniu miłości Boga i bliźniego, które sa podstawą Dekalogu.
- Bóg jest Sędzią sprawiedliwym, który za dobre uczynki nagradza, a za
złe karze.
- Dusza ludzka jest nieśmiertelna.
- Łaska Boża jest do zbawienia koniecznie potrzebna.
- Przeznaczeniem ludzi jest wieczne życie z Bogiem i zmartwychwstanie po
powrocie Chrystusa na ziemię, tych zaś którzy odrzucą zbawienie czeka
śmierć.
(-)Victor I
Dotr SKCh

4. Postanowienie o hierarchii kościelnej z dnia 3 maja 2007 r.
Art. 1
Duchowienstwo w SKCh dzieli sie na Dotra, Arcykapłana/ Arcykapłankę, Kapłana/ Kapłankę i Pastora/ Pastorkę.
Art. 2
1. Dotr jest głową całego SKCh z siedzibą w Surmenii do którego powinno się
zwracać Wasza Excelencjo
2. Dotra powouje Król Surmenii. Dotrem może być zarówno mężczyzna jak i kobieta. Osoba musi być SKChowianinem (tj. przyjąć chrzest w obrządku surmeńskim).
3. Jeżeli Dotr nie ma święceń musi je jak najszybciej przyjąć.
Art. 3
1. Arcykapłan/ Arcykapłanka jest głową SKCh w państwach pozasurmeńskich do
którego/ której powinno się zwracać Wasza Eminencjo.
2. Arcykapłana/ Arcykapłankę powouje Dotr.
Art. 4
1. Kapłan/ Kapłanka jest głową parafii surmeńskiej lub pozasurmeńskiej do którego/
której powinno sie zwracać Ojcze/ Matko.
2. Kapłana/ Kapłankę wyświęca Arcykapłan/ Arcykapłanka lub Dotr.
Art. 5
1. Pastor/ Pastorka uczy się pod okiem wyżej wymienonych osób na ich parafii, aby
zostać Kapłanem/ Kapłanka. Do Pastora/ Pastorki zwracać się należy Bracie/
Siostro.
2. Pastorzy/ Pastorki sami wstepują do Pasterstwa po zgodzie wyżej wymienonych
osób.
Art. 6
1. Duchownych SKCh nie obowiązuje celibat.
2. Postanowienie wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia.
(-)Victor I
Dotr SKCh

5. Postanowienie o podziale Surmenii z dnia 23 czerwca 2007 r.
Art. 1
Surmenia dzieli się na:
Archidiecezje Premiepolitańską (Bazylika pw. Św. Adama)
Diecezję Siczyńską (Katedra pw Św. Józefa)
Diecezję Arrakońską (Katedra pw Św. Weroniki)
Art. 2
Archidiecezja Premiepolitańska jest stolicą Surmenii.
Art. 3
Archidiecezją opiekuje się Arcybiskup (Prymas).
Diecezjami opiekują się Biskupii.
Art. 4
Postanowienie wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia
(-)Victor I
Prymas Surmenii]]>
Surmeński Kościół Chrześcijański – całościowe studium religiologiczne (historia, teologia, prawo)
Autor: dr net. Hieronim Sieniawski


I. Wstęp
Przedmiotem niniejszego dysertacji jest próba scharakteryzowania Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego, ze szczególnym uwzględnieniem aspektu historycznego, doktrynalno-liturgicznego i prawnego jego działalności. Zarys ten ma za zadanie przybliżyć nam religię, która stała się jednym z elementów fundacyjnych Kościoła Rotryjskiego, jak również samego Państwa Kościelnego Rotria. Powstanie tej rozprawy było poprzedzone staranną kwerendą internetową, stąd przytaczane fakty, dokumenty i inne archiwalia zostały opatrzone odnośnikami do stosownego źródła. Na końcu, formie dodatku, zamieszczono najcenniejsze materiały, które świadczą o niegdysiejszej żywotności Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego, a dotychczas były przechowywane w niepewnych miejscach.


II. Rys historyczny
Surmeński Kościół Chrześcijański powstał 28 czerwca 2006 r. w Królestwie Surmeńskim jako wspólnota o charakterze chrześcijańskim[1]. Nie zachowały się dane dotyczące pierwszego zwierzchnika, jednak z całą pewnością można stwierdzić, że od 26 października 2006 r. urząd rotra pełnił duchowny, który przyjął imię pontyfikalne Samuela I[2]. Początkowo analizowany związek wyznaniowy działał wyłącznie na ziemiach surmeńskich, rozwijając swoje struktury organizacyjne oraz skupiając się na podejmowaniu lokalnych wysiłków duszpasterskich. Zatem czas ten należy zaklasyfikować jako etap budowy kościoła o charakterze narodowym, który nie miał ambicji poszerzenia skali swojej obecności w Pollinie. Zmieniło się to 28 maja 2007 r., gdy na mocy postanowienia pomiędzy dotrem Victorem I i arcybiskupem Otto Katzem, SKCh wchłonął austro-węgierski Kościół Austro-Katolicki. Miano dominanty w tej fuzji przynależało się zdecydowanie SKCh, gdyż w tekście aktu zjednoczenia czytamy, że głową połączonych wspólnot miał być dotr SKCh, zaś wskazywany przez niego arcykapłan Austro-Węgier, miał zajmować się sprawami kościelnymi wyłącznie w Monarchii Naddunajskiej[3]. Pomiędzy kwietniem a czerwcem 2007 r. nawiązano kontakty ekumeniczne z Katolickim Kościołem Tyrencji, których stopniowe zacieśnianie zaowocowało 27 czerwca 2007 r. zjednoczeniem obu wspólnot oraz powstaniem Kościoła Rotrio-Chrześcijańskiego, a także I Państwa Kościelnego Rotria[4]. Jednak jeszcze 28 czerwca 2007 r., kiedy SKCh obchodził pierwszą rocznicę powołania, ówczesny zwierzchnik wspólnoty – wspominany Victor I – w swoim kazaniu tak podsumowywał kondycję SKCh: „teraz mogę z dumą ogłosić że mamy trzech kapłanów: mnie, JE Hansa von Leznera, Prymasa AW i Gregora Richarda von Kaisera, Luterańskiego Arcybiskupa. Mamy czternastu wiernych, forum (135 postów), jesteśmy w dwóch państwach - Surmenii i Austro-Węgrzech oraz mamy dwóch wiernych spoza tych państw”[5].


III. Doktryna
Pierwotny katechizm zawierał się w trzech krótkich wezwaniach błagalnych do Absolutu: „Dobry nasz Ojcze, który pomagasz każdemu, kto o to poprosi! Tobie składam me błaganie: wyzwól mnie od śmierci, głodu i nieszczęścia”, „Sława Tobie Ojcze! Wspomóż mnie w trudzie dnia” oraz „Wybaw mnie od grzechu, nie chcę być natrętem szatana, lecz Twoim, Panie!”[6]. Na ich podstawie nie sposób zaklasyfikować przynależności SKCh do grona wyznań chrześcijańskich. Dopiero na wysnucie takiego wniosku pozwala oracja wyraźnie zainspirowana Modlitwą Pańską, lecz cechująca się pewną odmiennością od oryginału, która również została dołączona do kanonu („Ojcze nasz, który zasada w Niebie, niech się święci imię Twoje! Niech przyjdzie Królestwo w dniu ostatecznym Twoje! Niech się dzieje Wola Twoja - w niebie i na Ziemi. Daj nam pokarm duchowy, by nasza dusza nie umarła! Daj nam pokarm cielesny, by nasze ciało nie umarło! Odpuść nam nasze grzechy - tak jak my odpuszczamy naszym winowajcom. Nie pozwól, byśmy zgrzeszyli, od zła zbaw nas. Amen”).

Druga wersja credo SKCh, o wiele bardziej rzeczowa, zawiera enumeratywny katalog praw wiary, które podzielać miał każdy wyznawca kościoła. Tezy ujęte w dokumencie „Doktryna Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego”[7] zostały zaprezentowane przez dotra Victora I w dniu 3 maja 2007 r. W pewnej mierze nawiązują do realnych pięciu Prawd Wiary Kościoła katolickiego, lecz przy zachowaniu znacznych różnic (prawda 1, 3, 5, 6, 7) lub nawet całkowitej nowości (prawda 2, 4, 8), która – mimo nieobecności w pierwowzorze – wpisuje się w doktrynę chrześcijańską, a nawet katolicką. Zatem wierzenia SKCh można bez cienia wątpliwości zaklasyfikować jako chrześcijańskie, jednakże konfesja ta charakteryzowała się dużą dozą specyfiki, bowiem starano się łączyć różne realne tradycje, a zwłaszcza katolicką z protestancką, o czym świadczy organizacja struktur luterańskich w Monarchii Austro-Węgierskiej[8] lub efemeryczna możliwość ordynacji kobiet do stanu duchownego[9], która wynikała raczej z przejściowych braków personalnych.


IV. Liturgia
Obrzędy SKCh nie cechowały się nadmiernym rozbudowaniem. Jedyny wzór liturgii, jaki znajduje się w zasobach archiwalnych, zawiera scenariusz nabożeństwa niedzielnego[10], które kapłani byli zobowiązani odprawiać w każdy dzień Pański, powiadamiając uprzednio wiernych. Celebra składała się z czterech części. Pierwsza (modlitwa na początek) to element zaczerpnięty z Mszału Rzymskiego, a konkretnie ritus initiales – znak krzyża, pozdrowienie wiernych oraz odpowiedź ludu. Kolejny, noszący miano Litanii surmeńskiej, odznaczał się większym nowatorstwem. Kapłan kierował wezwanie do wspólnej modlitwy w łączności z dotrem Surmenii (albo arcykapłanem Austro-Węgier), a następnie wypowiadał imiona świętych wywodzących się wyłącznie z tradycji biblijnej, co może stanowić dowód na potwierdzenie synkretycznego charakteru SKCh oraz nawiązanie do luterańskiej reguły sola Scriptura. Trzecia część to kazanie głoszone przez duchownego. Odczyty te wyróżniały się znacznym stopniem obszerności oraz przesyceniem treściami biblijnymi[11], co suponuje naturalne skojarzenie z liturgią ewangelicką. Ostatni element nabożeństwa niedzielnego stanowiło błogosławieństwo wiernych przez celebransa – analogiczne do znanego nam z Missale Romanum.


V. Struktura prawna
Trudno czynić rozbudowane uwagi w kwestii prawa wewnętrznego SKCh, zważywszy na fakt, że nie zachowały się żadne dokumenty, które w sposób kompleksowy regulowały tę materię. Przyczyną tego mógła być okoliczność, że wspólnota ta nastawiona była przede wszystkim na podejmowanie wysiłków ewangelizacyjnych, o czym pisał sam Samuel I na progu swego pontyfikatu: „moją misją jest rozpowszechnianie Ewangelii po całej Surmenii, nawracanie tych, którzy nie wiedzą, kto to Bóg”[12]. Według najstarszego źródła, pochodzącego z fazy surmeńskiej, zwierzchnik związku wyznaniowego nazywany był r’otr, co odczytywano jako „rziotr”[13]. Nominacji do tej godności, odpowiadającej prymasowi lub papieżowi, dokonywał król Surmenii, co stanowiło nawiązanie do dawnej tradycji, podług której władca surmeński miał prawo do mianowania rządców wszystkich religii działających w jego państwie. Niższe stopnie w hierarchii to: arcydotr (arcybiskup), dotr (biskup), arcykapłan (proboszcz), kapłan (wikary), pastor (kleryk)[14].

Korzystając z materiału, który dokumentuje działalność SKCh w przedziale od maja do lipca 2007 r., należy podkreślić dużą aktywność legislacyjną austro-węgierskiej prowincji na niwie organizacyjno-doktrynalnej (wymienić tutaj można decyzje personalne, reorganizację struktur, synody czy klarowanie się luterańskiego wyznania wiary). W tym czasie ówczesny zwierzchnik wydał kilka dokumentów o różnej nazwie (postanowienie, dekret, akt) – trudno wysnuwać wnioski dotyczące ich wzajemnych relacji czy precedencji, gdyż nie zachował się żaden dokumentu statuujący hierarchię aktów prawnych.

Najistotniejszym z promulgowanych dokumentów wydaje się być postanowienie, przy pomocy którego Victor I określił hierarchię Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego[15]. Akt ten można śmiało zaklasyfikować jako przełomowy, gdyż wyraźnie kierował SKCh ku wizji protestanckiej, dopuszczając explicite ordynację kobiet (art. 1) oraz pozwalając kapłanom na zawieranie małżeństw – brak obowiązku celibatu (art. 6). Dokonano także rewizji pierwotnych stopni duchownych. Głową SKCh miał być dotr (art. 2 ust. 1), któremu przysługiwał tytuł „Jego Excelencji” (art. 2 ust. 1). Dotr rezydował w Surmenii (art. 2 ust. 1), zaś prawo do jego nominowania zarezerwowane było królowi Surmienii (art. 2 ust. 2). Mógł nim zostać każdy członek wspólnoty (o czym świadczy art. 2 ust. 2 o elekcie bez święceń) – bez względu na płeć – który uprzednio przyjął chrzest w obrządku surmeńskim (art. 2 ust. 2). Niżej znajdował stan arcykapłański, zaś do jego członków należało się zwracać „Wasza Eminencjo” (art. 3 ust. 1). Arcykapłanów mianował dotr (art. 3 ust. 2), a byli to zwierzchnicy pozasurmeńskich prowincji SKCh (art. 3 ust. 1). Z kolei kapłanami (tytuł „Ojcze”) lub kapłankami (zwrot „Matko”) nazywano duchownych, którzy sprawowali pieczę nad parafią (art. 4 ust. 1). Prawo do ich wyświęcania mieli zarówno dotr, jak i arcykapłani (art. 4 ust. 2) – wydawałoby się, że ci drudzy w granicach swojej jurysdykcji terytorialnej. Ostatnia kategoria hierarchiczna zarezerwowana była dla tych, którzy dopiero aspirowali do stanu duchownego. Pastorzy oraz pastorki, zwani „Braćmi” i „Siostrami” (art. 5 ust. 1), terminowali w parafiach, pomagając ich zarządcom. W kompetencjach kapłańskich znajdowało się przyjęcie lub odrzucenie prośby kandydata, który chciał podjąć się procesu formacyjnego – zwanego również pasterstwem (art. 5 ust. 2).

Drugi ciekawy dokument z 23 czerwca 2007 r. regulował kwestię podziału terytorialnego SKCh w Królestwie Surmeńskim[16], jednak pozostawał znacznej sprzeczności z wcześniej wydanym „Postanowieniem o hierarchii kościelnej” z 3 maja 2007 r. Z niewiadomych przyczyn Victor I, złożył swój podpis już nie jako dotr, ale prymas Surmenii. Znaczącej latynizacji uległy także nazwy samych struktur, gdyż powołano archidiecezję Premiepolis oraz dwie diecezjalne sufraganalne – siczyńską, jak również arrkońską (art. 1).

Próbując, na podstawie powyższych aktów odtworzyć zakres władzy zwierzchnika SKCh, należy zaznaczyć, że miał on niezwykle silną pozycję – można wręcz rzecz, iż graniczącą z absolutną, gdyż w akcie, który statuował prawo króla do powoływania dotra nie znalazła się klauzula pozwalająca na jego odwołanie. Zdaje się, że urząd ten był niekadencyjny, zatem osoba nań raz powołania piastowała go do śmierci albo zrzeczenia się. Prawo SKCh nie przewidywało trójpodziału władzy, więc zwłaszcza dotr łączył w swoim ręku kompetencje ustawodawcze, wykonawcze, a nawet sądownicze, gdyż znany jest przypadek, kiedy w I instancji wyrokował on w sprawie arcybiskupa Hansa von Leznera[17]. W tym miejscu rodzi się uzasadnione dubium, do jakiego organu należałoby skierować apelację, ale żadne świadectwo z tamtego czasu się nie zachowało. Materiał archiwalny pozwala domniemywać, że arcykapłan Austro-Węgier cieszył się w graniach swojego terytorium, przy zachowaniu nadrzędnych prerogatyw dotra, znacznym stopniem autonomii, bowiem przetrwały świadectwa stanowienia przez niego norm synodalnych, reorganizowania diecezji czy nominowania na konkretne urzędy.


VI. Podsumowanie
Surmeński Kościół Chrześcijański, który istniał w latach 2006-2007, był początkowo kościołem narodowym, jednakże w kolejnych etapach rozwoju powiększał swoje wpływy poprzez przyłączanie innych wspólnot lub nawiązywanie kontaktów ekumenicznych (przy jednoczesnym zachowaniu dużego znaczenia politycznego Królestwa Surmeńskiego oraz roli ustrojowej władcy surmeńskiego). Zgodnie z ostatnim członem nazwy stanowił wspólnotę chrześcijańską, stając się w późniejszym czasie filarem, wespół z Katolickim Kościołem Tyrencji, dla idei założycielskiej Kościoła Rotryjskiego, a także Państwa Kościelnego Rotria. Doktrynalnie był to związek wyznaniowy czerpiący z trzech realnych tradycji: katolickiej, protestanckiej oraz prawosławnej. Uwzględnić trzeba również fakt, że w miarę rozwoju (zwłaszcza w etapie schyłkowym) pierwiastek luterański wydawał się znacząco dominować nad pozostałymi. Natomiast analiza prawodawstwa z początkowej oraz dojrzałej fazy kształtowania się ustroju, pozwala przypuszczać, że system sprawowania władzy został zorganizowany – w pewnej mierze – analogicznie do struktury hierarchicznej Kościoła katolickiego, gdzie mamy do czynienia ze znaczącą rolą przywódcy, którego władza posiada umocowanie w szerokich kompetencjach przydanych przez prawo.

SKCh to istotna karta naszych dziejów, której zapisywanie rozpoczęto w odległym 2006 r. i proces ten trwa sukcesywnie do dziś, ale już w innej rzeczywistości, po wielu kolejach historii. Ów temat, jakże endogenny dla naszej samoświadomości dziejowej, pozostawał  niezbadany, stąd pomysł sporządzenia kompleksowego opracowania, które przypomni wydarzenia stanowiące fundament naszej państwowości. Niniejsza dysertacja to również hołd dla osób, które zapoczątkowały piękne dzieło implementowania do mikroświata wartości chrześcijańskich, które my – jako słudzy nieużyteczni – staramy się kontynuować. Ad maiorem Dei gloriam!


VII. Przypisy
[1] Podstawowe informacje – strona domowa SKCh [Galeria von Thorn].
[2] R’otr – strona domowa SKCh [Galeria von Thorn].
[3] Tekst postanowienia – strona Monarchii Austro-Węgierskiej.
[4] I Rotria – notatka micropedyczna.
[5] Kazanie rocznicowe Victora I – forum dyskusyjne SKCh.
[6] Katechizm – strona domowa SKCh [Galeria von Thorn].
[7] Doktryna Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego – forum dyskusyjne SKCh.
[8] Powołanie pierwszy struktur luterańskich na łonie SKCh – forum dyskusyjne SKCh.
[9] Dokument dopuszczający ordynację kobiet – forum dyskusyjne SKCh.
[10] Scenariusz nabożeństwa niedzielnego – forum dyskusyjne SKCh.
[11] Przykład obszernego kazania – forum dyskusyjne SKCh.
[12] R’otr – strona domowa SKCh [Galeria von Thorn].
[13] Struktura – strona domowa SKCh [Galeria von Thorn].
[14] Surmeński Kościół Chrześcijański – notatka micropedyczna.
[15] Postanowienie o hierarchii kościelnej – forum dyskusyjne SKCh.
[16] Postanowienie o podziale Surmenii – forum dyskusyjne SKCh.
[17] Wyrok wydany przez Victora I – forum dyskusyjne SKCh.


VIII. Appendices (uporządkowane zgodnie z kolejnością cytowania w tekście rozprawy; zachowano pisownię oryginalną)
1. Postanowienie o przyłączeniu Kościoła Austro-Katolickiego do Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego z dnia 28 maja 2007 r.
Art. 1
KAK przyłącza się do SKCh.
Art. 2
Głową połączonego kościoła staje sie Dotr SKCh.
Art. 3
Dotr wybiera Arcykaplana Austro-Wegier, który zajmuje sie sprawami kościola w Austro-Węgrzech.
Art. 4
Postanowienie wchodzi w życie 1 dzień po ogłoszeniu.
(-) Otto Katz,
Arcybiskup KAK
(-) Victor I,
Dotr SKCh

2. Kazanie rocznicowe Victora I z dnia 28 czerwca 2007 r.
Drodzy Bracia i Siostry,
Już miną rok odkąd powstał SKCh. Dużo się zmieniło. Ja nie pamiętam wszystkiego, ponieważ na początku mnie nie było. Wiem zato że zanim przejełem stery była tylko strona, jeden kapłan i i nie było wiernych. Teraz mogę z dumą ogłosić że mamy trzech kapłanów: mnie, JE Hansa von Leznera, Prymasa AW i Gregora Richarda von Kaisera, Luterańskiego Arcybiskupa. Mamy czternastu wiernych, forum (135 postów), jesteśmy w dwóch pańwach - Surmenii i Austro Węgrzech oraz mamy dwóch wiernych spoza tych państw. Ale nie liczmy się w liczbach lecz w wierze. Potrzebujemy więcej Ewangelii i Chrystusa. Czym jest kościoł bez Ewangelii. Naszym celem od teraz jest głosić Ewangelię Pańską do wszystkich z zakątków v-świata. Musimy pokazać o co chodzi w Chrześcijaństwie. Liczymy na Waszą pomoc. Głoście Ewangelię gdziekolwiek jesteście. Chcę żeby każdy, tak jak mówił JŚ Samuel I, mógł z duma powiedizeć "Jestem chrześcijaninem"! Bóg Zapłać.

3. Doktryna Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego z dnia 3 maja 2007 r.
- Bóg jest jeden w trzech Osobach: Bóg Ojciec, Syn Boży, Duch Świety;
Trójca Świeta.
- Bóg stworzył Świat i Ludzi z miłości, ale zerwawszy więź z Bogiem źyją
oni z dala od Niego podlegając Śmierci.
- Syn Boży stał sie człowiekiem w Osobie Jezusa Chrystusa, który jest
prawdziwym Bogiem i prawdziwym czlowiekiem, jedynym Zbawcą ludzi,
który żył na Ziemi, umał za ich grzechy i zmartwychwstal.
- Wszyscy ludzie sa wezwani do wiary, nadziei i miłości, życia duchowego
oraz pełnienia woli Bożej, wyrażonej w przykazaniach, a zwłaszcza w
przykazaniu miłości Boga i bliźniego, które sa podstawą Dekalogu.
- Bóg jest Sędzią sprawiedliwym, który za dobre uczynki nagradza, a za
złe karze.
- Dusza ludzka jest nieśmiertelna.
- Łaska Boża jest do zbawienia koniecznie potrzebna.
- Przeznaczeniem ludzi jest wieczne życie z Bogiem i zmartwychwstanie po
powrocie Chrystusa na ziemię, tych zaś którzy odrzucą zbawienie czeka
śmierć.
(-)Victor I
Dotr SKCh

4. Postanowienie o hierarchii kościelnej z dnia 3 maja 2007 r.
Art. 1
Duchowienstwo w SKCh dzieli sie na Dotra, Arcykapłana/ Arcykapłankę, Kapłana/ Kapłankę i Pastora/ Pastorkę.
Art. 2
1. Dotr jest głową całego SKCh z siedzibą w Surmenii do którego powinno się
zwracać Wasza Excelencjo
2. Dotra powouje Król Surmenii. Dotrem może być zarówno mężczyzna jak i kobieta. Osoba musi być SKChowianinem (tj. przyjąć chrzest w obrządku surmeńskim).
3. Jeżeli Dotr nie ma święceń musi je jak najszybciej przyjąć.
Art. 3
1. Arcykapłan/ Arcykapłanka jest głową SKCh w państwach pozasurmeńskich do
którego/ której powinno się zwracać Wasza Eminencjo.
2. Arcykapłana/ Arcykapłankę powouje Dotr.
Art. 4
1. Kapłan/ Kapłanka jest głową parafii surmeńskiej lub pozasurmeńskiej do którego/
której powinno sie zwracać Ojcze/ Matko.
2. Kapłana/ Kapłankę wyświęca Arcykapłan/ Arcykapłanka lub Dotr.
Art. 5
1. Pastor/ Pastorka uczy się pod okiem wyżej wymienonych osób na ich parafii, aby
zostać Kapłanem/ Kapłanka. Do Pastora/ Pastorki zwracać się należy Bracie/
Siostro.
2. Pastorzy/ Pastorki sami wstepują do Pasterstwa po zgodzie wyżej wymienonych
osób.
Art. 6
1. Duchownych SKCh nie obowiązuje celibat.
2. Postanowienie wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia.
(-)Victor I
Dotr SKCh

5. Postanowienie o podziale Surmenii z dnia 23 czerwca 2007 r.
Art. 1
Surmenia dzieli się na:
Archidiecezje Premiepolitańską (Bazylika pw. Św. Adama)
Diecezję Siczyńską (Katedra pw Św. Józefa)
Diecezję Arrakońską (Katedra pw Św. Weroniki)
Art. 2
Archidiecezja Premiepolitańska jest stolicą Surmenii.
Art. 3
Archidiecezją opiekuje się Arcybiskup (Prymas).
Diecezjami opiekują się Biskupii.
Art. 4
Postanowienie wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia
(-)Victor I
Prymas Surmenii]]> <![CDATA[Struktura Wydziału Obojga Praw]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1986 Mon, 09 Mar 2020 19:38:22 +0100 Hieronim Sieniawski]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1986 [Obrazek: 178px-Scale_of_justice%2C_canon_law.svg.png]
FACULTAS UTRIUSQUE IURIS
UNIVERSITATIS ROTRIENSIS


Władze Wydziału:

dr net. Hieronim Sieniawski, prof. UR
Dziekan Wydziału Obojga Praw


Studenci/doktoranci:

Adalbertus Pronobis von Hippogriff-Piccolomini - prawo kanoniczne w cyklu licencjackim


Oferowane studia:

1) bakalaureat net. - prawo kanoniczne (JCB) lub świeckie (JB)
2) licencjat net. - prawo kanoniczne (JCL) lub świeckie (JL)
3) doktorat net. - prawo kanoniczne (JCD) lub świeckie (JD)
]]> [Obrazek: 178px-Scale_of_justice%2C_canon_law.svg.png]
FACULTAS UTRIUSQUE IURIS
UNIVERSITATIS ROTRIENSIS


Władze Wydziału:

dr net. Hieronim Sieniawski, prof. UR
Dziekan Wydziału Obojga Praw


Studenci/doktoranci:

Adalbertus Pronobis von Hippogriff-Piccolomini - prawo kanoniczne w cyklu licencjackim


Oferowane studia:

1) bakalaureat net. - prawo kanoniczne (JCB) lub świeckie (JB)
2) licencjat net. - prawo kanoniczne (JCL) lub świeckie (JL)
3) doktorat net. - prawo kanoniczne (JCD) lub świeckie (JD)
]]> <![CDATA[Po co prawo w Kościele?]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1954 Mon, 02 Mar 2020 18:41:18 +0100 Hieronim Sieniawski]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1954 Po co prawo w Kościele?
(odczyt wygłoszony dnia 22 lutego AD 2020 w Scholopolis podczas inauguracji czasopisma "Lumen")
Autor: dr net. Hieronim Sieniawski

Zapewne wielu z P.T. Państwa doświadczyło jakiegoś kontaktu z administracją kościelną: osobiście – w kancelarii parafialnej, podczas rozmów dotyczących zawarcia sakramentu małżeństwa, przy okazji chrztu; lub ze słyszenia – chociażby z doniesień medialnych, które bombardują nas (w znakomitej większości negatywnymi) informacjami o odmówieniu pogrzebu przez proboszcza, wszczęciu postępowania kanonicznego wobec osoby duchownej, etc. Doświadczając takiego zderzenia z rzeczywistością prawa kanonicznego prima facie można zadać sobie pytanie: „po co to wszystko, po co prawo w Kościele?”. Na tak postawione dubium, wynikające wszakże z życia codziennego, postaram się esencjonalnie odpowiedzieć (lub prędzej może zarysować odpowiedź) w niniejszym wystąpieniu, do którego wysłuchania serdecznie zapraszam.

Zacząć należy od przypomnienia, że tendencje antyjurydyczne w Kościele drugiego millenium chrześcijaństwa sięgają czasów reformacji, kiedy Marcin Luter wystąpiwszy przeciwko hierarchii, podjął się stworzenia własnej doktryny, która miała „wyzwolić” religię od wpływów prawa. Symbolem odrzucenia prawa kanonicznego przez protoplastę ruchu protestanckiego był fakt spalenia przez niego bulli Exsurge Domine Leona X, w której papież wzywał do odwołania szkodliwych tez, grożąc niepokornym teologom dotkliwymi sankcjami karnymi. Pokłosiem takiego stanowiska stały się poglądy Rudolfa Sohma – niemieckiego historyka prawa, który w swoich badaniach próbował udowodnić wolność pierwotnego Kościoła od regulacji prawnych (zwłaszcza dyscyplinarnych). Według niego hierarchia przejęła dziedzictwo prawa rzymskiego dopiero w IV wieku (w toku tak zwanego procesu hellenizacji vel romanizacji chrześcijaństwa), uzurpując sobie władzę sprawowania realnej jurysdykcji nad wiernymi. Za przejaw takiego założenia eklezjologicznego, które trwa wśród spadkobierców reformacji od 500 lat, można uznać chociażby fakt zaaprobowania przez kościelne wspólnoty o proweniencji luterańskiej skuteczności cywilnych rozwodów (por. §§ 145-150 Pragmatyki Służbowej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP), czego Kościół katolicki nie dopuszcza do dnia dzisiejszego (por. kan. 1056, 1085). Również na łonie samego Kościoła rzymskiego dostrzegalne były, zwłaszcza w dobie około-soborowej, tendencje redukujące rolę prawa – jako przykład można podać postulat Edwarda Schillebeeckxa OP, aby aparat sądownictwa kościelnego zastąpiły parafialne komisje duszpasterskie, które od tej pory miałyby ad hoc administrować sprawiedliwością.

Skąd wynika takie niezrozumienie dla prawa w Kościele? Wydaje się, że z myślenia dychotomicznego, przeciwstawienia sfery niematerialnej strukturze widzialnej, która wielu spirytualistom kojarzy się z siermiężną instytucją, nieprzystającą do delikatnego oraz ulotnego ducha. Nic bardziej błędnego, bowiem Konstytucja dogmatyczna o Kościele Lumen gentium stanowi klarownie, że „Chrystus jedyny Pośrednik, ustanowił swój Kościół święty, tę wspólnotę wiary, nadziei i miłości tu na tej ziemi, jako widzialny organizm, nieustannie go też przy życiu utrzymuje, prawdę i łaskę rozlewając przez niego na wszystkich. Wyposażona zaś w organa hierarchiczne społeczność i zarazem mistyczne Ciało Chrystusa, widzialne zrzeszenie i wspólnota duchowa” (n. 8). Wyraźnie dostrzegamy tutaj opisanie Ludu Bożego na podobieństwo tajemnicy Słowa Wcielonego, gdyż posiada on pierwiastek boski oraz ludzki, które tworzą jego jedną naturę. Z takiego ujęcia Kościoła wynika konieczność stosowania takich środków, które będą pozwały na skuteczne organizowanie struktury społecznej, a także uwypuklały służebną rolę tejże wobec finis ultimus każdego wierzącego. Przyjąć trzeba się, że właśnie – mając na względzie cycerońskie adagium ubi societas, ibi ius – celem prawa jest uformowanie uporządkowanego życia w społeczeństwie, stąd będzie ono najodpowiedniejszym (najlepszym wśród niedoskonałych) środkiem dla realizacji posłannictwa Kościoła tutaj, w ziemskiej rzeczywistości.

Samo prawo w Kościele było obecne od czasów pierwotnych gmin – wszak sam Chrystus Pan przekazał pasterzom władzę kluczy, o czym pisał św. Mateusz Ewangelista (por. Mt 18, 17 lub dosadniej w Mt 16, 19). Podobnie św. Paweł Apostoł piętnował zwracanie się chrześcijan w sporze do sędziów pogańskich. Nie popierał również odwoływania się do trybunałów państwowych, gdzie zasiadali niewierzący (por. 1 Kor 6, 4), lecz akcentował potrzebę rozstrzygania sporów we własnym gronie – przy użyciu środków właściwych władzy kościelnej. W II wieku pojawiały się kolejne świadectwa działalności prawodawczej Kościoła, jak pierwsze listy Biskupów Rzymu, teksty patrystyczne albo dzieła pokroju Didache lub Didascaliów. Wskazane źródła – elementarne dla poznania prawa kanonicznego – obfitujące w rozmaite nakazy, zakazy czy wskazania podpowiadają nam stanowcze odrzucenie interpretacji Sohmowskiej, a tym samym spirytualistycznego postrzegania prawa w pierwszych wspólnotach, które przecież uznajemy za swoisty wzór do naśladowania.

Chociaż Kościół oraz Państwo nazywane są tradycyjnie societates iuridicae perfectae to zgoła odmienny jest cel istnienia prawa w obu wspólnotach. Państwo tworzy ustawy dla zabezpieczenia swojego reżimu, poprzez który chce sprawować władzę nad poddanymi, zaś prawo to najistotniejszy element budujący to imperium władzy. Natomiast Kościół posiada autorytet wiary, a samo prawo podporządkowane zostało zasadzie salus animarum suprema lex, zatem – choć niezbędne – to traktowane jest raczej funkcjonalnie, a nie absolutnie. Stąd konieczność aplikowana przepisów w sposób łagodny, z zastosowaniem słuszności kanonicznej (aequitas canonica), ewangelicznego miłosierdzia oraz przy odrzuceniu antycznej zasady summum ius, która niestety często staje się przyczyną summa iniuria.

Na koniec odwołam się do myśli papieża Benedykta XVI z Listu do seminarzystów, w którym ówczesny papież wypowiedział na temat roli prawa kanonicznego oraz zachęcał do jego poznawania w następujących słowach: „uczcie się także rozumieć i – ośmielam się powiedzieć – kochać prawo kanoniczne, biorąc pod uwagę jego istotną konieczność i formy praktycznego zastosowania: społeczeństwo bez prawa byłoby społecznością pozbawioną praw. Prawo jest warunkiem miłości” (n. 5).

Dziękuję Państwu za uwagę.]]> Po co prawo w Kościele?
(odczyt wygłoszony dnia 22 lutego AD 2020 w Scholopolis podczas inauguracji czasopisma "Lumen")
Autor: dr net. Hieronim Sieniawski

Zapewne wielu z P.T. Państwa doświadczyło jakiegoś kontaktu z administracją kościelną: osobiście – w kancelarii parafialnej, podczas rozmów dotyczących zawarcia sakramentu małżeństwa, przy okazji chrztu; lub ze słyszenia – chociażby z doniesień medialnych, które bombardują nas (w znakomitej większości negatywnymi) informacjami o odmówieniu pogrzebu przez proboszcza, wszczęciu postępowania kanonicznego wobec osoby duchownej, etc. Doświadczając takiego zderzenia z rzeczywistością prawa kanonicznego prima facie można zadać sobie pytanie: „po co to wszystko, po co prawo w Kościele?”. Na tak postawione dubium, wynikające wszakże z życia codziennego, postaram się esencjonalnie odpowiedzieć (lub prędzej może zarysować odpowiedź) w niniejszym wystąpieniu, do którego wysłuchania serdecznie zapraszam.

Zacząć należy od przypomnienia, że tendencje antyjurydyczne w Kościele drugiego millenium chrześcijaństwa sięgają czasów reformacji, kiedy Marcin Luter wystąpiwszy przeciwko hierarchii, podjął się stworzenia własnej doktryny, która miała „wyzwolić” religię od wpływów prawa. Symbolem odrzucenia prawa kanonicznego przez protoplastę ruchu protestanckiego był fakt spalenia przez niego bulli Exsurge Domine Leona X, w której papież wzywał do odwołania szkodliwych tez, grożąc niepokornym teologom dotkliwymi sankcjami karnymi. Pokłosiem takiego stanowiska stały się poglądy Rudolfa Sohma – niemieckiego historyka prawa, który w swoich badaniach próbował udowodnić wolność pierwotnego Kościoła od regulacji prawnych (zwłaszcza dyscyplinarnych). Według niego hierarchia przejęła dziedzictwo prawa rzymskiego dopiero w IV wieku (w toku tak zwanego procesu hellenizacji vel romanizacji chrześcijaństwa), uzurpując sobie władzę sprawowania realnej jurysdykcji nad wiernymi. Za przejaw takiego założenia eklezjologicznego, które trwa wśród spadkobierców reformacji od 500 lat, można uznać chociażby fakt zaaprobowania przez kościelne wspólnoty o proweniencji luterańskiej skuteczności cywilnych rozwodów (por. §§ 145-150 Pragmatyki Służbowej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP), czego Kościół katolicki nie dopuszcza do dnia dzisiejszego (por. kan. 1056, 1085). Również na łonie samego Kościoła rzymskiego dostrzegalne były, zwłaszcza w dobie około-soborowej, tendencje redukujące rolę prawa – jako przykład można podać postulat Edwarda Schillebeeckxa OP, aby aparat sądownictwa kościelnego zastąpiły parafialne komisje duszpasterskie, które od tej pory miałyby ad hoc administrować sprawiedliwością.

Skąd wynika takie niezrozumienie dla prawa w Kościele? Wydaje się, że z myślenia dychotomicznego, przeciwstawienia sfery niematerialnej strukturze widzialnej, która wielu spirytualistom kojarzy się z siermiężną instytucją, nieprzystającą do delikatnego oraz ulotnego ducha. Nic bardziej błędnego, bowiem Konstytucja dogmatyczna o Kościele Lumen gentium stanowi klarownie, że „Chrystus jedyny Pośrednik, ustanowił swój Kościół święty, tę wspólnotę wiary, nadziei i miłości tu na tej ziemi, jako widzialny organizm, nieustannie go też przy życiu utrzymuje, prawdę i łaskę rozlewając przez niego na wszystkich. Wyposażona zaś w organa hierarchiczne społeczność i zarazem mistyczne Ciało Chrystusa, widzialne zrzeszenie i wspólnota duchowa” (n. 8). Wyraźnie dostrzegamy tutaj opisanie Ludu Bożego na podobieństwo tajemnicy Słowa Wcielonego, gdyż posiada on pierwiastek boski oraz ludzki, które tworzą jego jedną naturę. Z takiego ujęcia Kościoła wynika konieczność stosowania takich środków, które będą pozwały na skuteczne organizowanie struktury społecznej, a także uwypuklały służebną rolę tejże wobec finis ultimus każdego wierzącego. Przyjąć trzeba się, że właśnie – mając na względzie cycerońskie adagium ubi societas, ibi ius – celem prawa jest uformowanie uporządkowanego życia w społeczeństwie, stąd będzie ono najodpowiedniejszym (najlepszym wśród niedoskonałych) środkiem dla realizacji posłannictwa Kościoła tutaj, w ziemskiej rzeczywistości.

Samo prawo w Kościele było obecne od czasów pierwotnych gmin – wszak sam Chrystus Pan przekazał pasterzom władzę kluczy, o czym pisał św. Mateusz Ewangelista (por. Mt 18, 17 lub dosadniej w Mt 16, 19). Podobnie św. Paweł Apostoł piętnował zwracanie się chrześcijan w sporze do sędziów pogańskich. Nie popierał również odwoływania się do trybunałów państwowych, gdzie zasiadali niewierzący (por. 1 Kor 6, 4), lecz akcentował potrzebę rozstrzygania sporów we własnym gronie – przy użyciu środków właściwych władzy kościelnej. W II wieku pojawiały się kolejne świadectwa działalności prawodawczej Kościoła, jak pierwsze listy Biskupów Rzymu, teksty patrystyczne albo dzieła pokroju Didache lub Didascaliów. Wskazane źródła – elementarne dla poznania prawa kanonicznego – obfitujące w rozmaite nakazy, zakazy czy wskazania podpowiadają nam stanowcze odrzucenie interpretacji Sohmowskiej, a tym samym spirytualistycznego postrzegania prawa w pierwszych wspólnotach, które przecież uznajemy za swoisty wzór do naśladowania.

Chociaż Kościół oraz Państwo nazywane są tradycyjnie societates iuridicae perfectae to zgoła odmienny jest cel istnienia prawa w obu wspólnotach. Państwo tworzy ustawy dla zabezpieczenia swojego reżimu, poprzez który chce sprawować władzę nad poddanymi, zaś prawo to najistotniejszy element budujący to imperium władzy. Natomiast Kościół posiada autorytet wiary, a samo prawo podporządkowane zostało zasadzie salus animarum suprema lex, zatem – choć niezbędne – to traktowane jest raczej funkcjonalnie, a nie absolutnie. Stąd konieczność aplikowana przepisów w sposób łagodny, z zastosowaniem słuszności kanonicznej (aequitas canonica), ewangelicznego miłosierdzia oraz przy odrzuceniu antycznej zasady summum ius, która niestety często staje się przyczyną summa iniuria.

Na koniec odwołam się do myśli papieża Benedykta XVI z Listu do seminarzystów, w którym ówczesny papież wypowiedział na temat roli prawa kanonicznego oraz zachęcał do jego poznawania w następujących słowach: „uczcie się także rozumieć i – ośmielam się powiedzieć – kochać prawo kanoniczne, biorąc pod uwagę jego istotną konieczność i formy praktycznego zastosowania: społeczeństwo bez prawa byłoby społecznością pozbawioną praw. Prawo jest warunkiem miłości” (n. 5).

Dziękuję Państwu za uwagę.]]> <![CDATA[(mgr net.) Dyspensy w prawie kanonicznym - Antonio Embriaco]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1594 Wed, 03 Jul 2019 14:17:00 +0200 Michelangelo Piccolomini]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1594 Praca magisterska netowa napisana przez ks. dk. Antoniego Embriaco w Katedrze Sztuk Wyzwolonych pod opieką ks. abpa dr net. prof. UR Michelangela Piccolominiego SJ, oceniona na ocenę dobrą.
Cytat:
„Dyspensy w prawie kanonicznym”
Antonio Embriaco


Dyspensa (łac. dispensatio) – w Kościele Rotryjskim rozluźnienie prawa czysto kościelnego w poszczególnym wypadku, może zostać udzielona przez tych, którzy posiadają władzę wykonawczą w granicach ich kompetencji, a także przez tych, którym wyraźnie lub pośrednio przysługuje władza dyspensowania, bądź mocą samego prawa, bądź mocą zgodnej z prawem delegacji.
Dyspensie nie podlegają ustawy, o ile definiują to, co jest istotne dla instytucji albo aktów prawnych.


Biskup może dyspensować wiernych ilekroć uzna to za pożyteczne dla ich duchowego dobra - od ustaw dyscyplinarnych, tak powszechnych, jak i partykularnych, wydanych przez najwyższą władzę kościelną dla jego terytorium lub dla jego podwładnych, jednak nie od ustaw procesowych lub karnych ani od których dyspensa jest specjalnie zarezerwowana dla Stolicy Apostolskiej lub innej władzy. 


Jeżeli trudno jest zwrócić się do Stolicy Świętej i równocześnie zwłoka grozi niebezpieczeństwem poważnej szkody, każdy biskup może dyspensować od tychże ustaw, nawet jeżeli dyspensa zarezerwowana jest dla Stolicy Świętej, jeśli tylko chodzi o dyspensę, której ona w tych samych okolicznościach zwykła udzielać.
Biskup z miejsca może dyspensować od ustaw diecezjalnych, a także, ilekroć uzna, że będzie to dla dobra wiernych, od ustaw wydanych przez synod plenarny lub prowincjalny albo przez Konferencję Episkopatu.
Prezbiterzy lub diakoni nie mogą dyspensować od ustawodawstwa powszechnego i partykularnego, chyba że taka władza byłaby im wyraźnie udzielona.
Kto posiada władzę dyspensowania, ma prawo wykonywać ją będąc także poza terytorium w stosunku do podwładnych chociażby nieobecnych na terytorium, a także jeśli czegoś innego wyraźnie nie postanowiono, w stosunku do podróżnych, przebywających aktualnie na terytorium, a również względem samego siebie. 


Ścisłej interpretacji podlega nie tylko dyspensa, lecz sama władza dyspensowania udzielona do konkretnego przypadku. Dyspensa mająca na celu zastosowanie ustaje w ten sam sposób co przywilej, a mianowicie poprzez pewne i całkowite wygaśnięcie przyczyny skłaniającej.
Dyspensa najczęściej jest udzielana od obowiązku powstrzymania się od spożywania potraw mięsnych i od zabawy w piątki. Biskup udziela też różnego rodzaju dyspens związanych z zawieraniem małżeństw. Może to być np. dyspensa od przeszkody różnej religii, od przeszkody pokrewieństwa, od przeszkody wieku czy od obowiązku głoszenia zapowiedzi przedślubnych.


 W celu uzyskania dyspensy należy spełniać warunki określone przepisami prawa. Prawa Kanoniczne przewiduje, iż Kan. 7 - § 1. Od ustawodawstwa kościelnego nie należy dyspensować bez słusznej i racjonalnej przyczyny, z uwzględnieniem okoliczności przypadku i ważności ustawy, od której się dyspensuje. W przeciwnym razie dyspensa jest niegodziwa a także nieważna, chyba, że została udzielona przez prawodawcę lub jego przełożonego. W powyższej normie istotny jest zapis o istnieniu słusznej i racjonalnej przyczyny. Przyczyny dyspensy jest wówczas słuszna, gdy nie stoi w sprzeczności z normami współżycia społecznego, natomiast jest racjonalna, gdy okoliczności, a ustawa, od której udziela się dyspensy są sobie proporcjonalne tzn. czy przyczyna dyspensy jest wystarczająca do zwolnienia z obowiązku zachowania danej ustawy. W dalszej części definicji, prawodawca przewiduje negatywną konsekwencją niegodziwości udzielonej dyspensy w przypadku nie spełnia wymogu słuszności i racjonalności, jak i nieważność jej udzielenia, gdy wydał ją organ do tego nieuprawniony. Przedmiotem kompetentnej władzy do udzielenia dyspensy, są organy władzy kościelnej, który posiadają władze wykonawczą. Władza dyspensowania przysługuje z mocy samego prawa, osobą sprawującym urząd, który tożsamo wyposażony jest w uprawnienie do udzielania dyspensy, bądź na mocy delegacji.


Zgodnie z Kan. 8 - § 2. Jedynie Patriarcha Kościoła Powszechnego ma wyłączne prawo dyspensowania duchownych o nominacji biskupiej. Prawo to posiadają również Kardynałowie upoważnieni przez Patriarchę.
]]> Praca magisterska netowa napisana przez ks. dk. Antoniego Embriaco w Katedrze Sztuk Wyzwolonych pod opieką ks. abpa dr net. prof. UR Michelangela Piccolominiego SJ, oceniona na ocenę dobrą.
Cytat:
„Dyspensy w prawie kanonicznym”
Antonio Embriaco


Dyspensa (łac. dispensatio) – w Kościele Rotryjskim rozluźnienie prawa czysto kościelnego w poszczególnym wypadku, może zostać udzielona przez tych, którzy posiadają władzę wykonawczą w granicach ich kompetencji, a także przez tych, którym wyraźnie lub pośrednio przysługuje władza dyspensowania, bądź mocą samego prawa, bądź mocą zgodnej z prawem delegacji.
Dyspensie nie podlegają ustawy, o ile definiują to, co jest istotne dla instytucji albo aktów prawnych.


Biskup może dyspensować wiernych ilekroć uzna to za pożyteczne dla ich duchowego dobra - od ustaw dyscyplinarnych, tak powszechnych, jak i partykularnych, wydanych przez najwyższą władzę kościelną dla jego terytorium lub dla jego podwładnych, jednak nie od ustaw procesowych lub karnych ani od których dyspensa jest specjalnie zarezerwowana dla Stolicy Apostolskiej lub innej władzy. 


Jeżeli trudno jest zwrócić się do Stolicy Świętej i równocześnie zwłoka grozi niebezpieczeństwem poważnej szkody, każdy biskup może dyspensować od tychże ustaw, nawet jeżeli dyspensa zarezerwowana jest dla Stolicy Świętej, jeśli tylko chodzi o dyspensę, której ona w tych samych okolicznościach zwykła udzielać.
Biskup z miejsca może dyspensować od ustaw diecezjalnych, a także, ilekroć uzna, że będzie to dla dobra wiernych, od ustaw wydanych przez synod plenarny lub prowincjalny albo przez Konferencję Episkopatu.
Prezbiterzy lub diakoni nie mogą dyspensować od ustawodawstwa powszechnego i partykularnego, chyba że taka władza byłaby im wyraźnie udzielona.
Kto posiada władzę dyspensowania, ma prawo wykonywać ją będąc także poza terytorium w stosunku do podwładnych chociażby nieobecnych na terytorium, a także jeśli czegoś innego wyraźnie nie postanowiono, w stosunku do podróżnych, przebywających aktualnie na terytorium, a również względem samego siebie. 


Ścisłej interpretacji podlega nie tylko dyspensa, lecz sama władza dyspensowania udzielona do konkretnego przypadku. Dyspensa mająca na celu zastosowanie ustaje w ten sam sposób co przywilej, a mianowicie poprzez pewne i całkowite wygaśnięcie przyczyny skłaniającej.
Dyspensa najczęściej jest udzielana od obowiązku powstrzymania się od spożywania potraw mięsnych i od zabawy w piątki. Biskup udziela też różnego rodzaju dyspens związanych z zawieraniem małżeństw. Może to być np. dyspensa od przeszkody różnej religii, od przeszkody pokrewieństwa, od przeszkody wieku czy od obowiązku głoszenia zapowiedzi przedślubnych.


 W celu uzyskania dyspensy należy spełniać warunki określone przepisami prawa. Prawa Kanoniczne przewiduje, iż Kan. 7 - § 1. Od ustawodawstwa kościelnego nie należy dyspensować bez słusznej i racjonalnej przyczyny, z uwzględnieniem okoliczności przypadku i ważności ustawy, od której się dyspensuje. W przeciwnym razie dyspensa jest niegodziwa a także nieważna, chyba, że została udzielona przez prawodawcę lub jego przełożonego. W powyższej normie istotny jest zapis o istnieniu słusznej i racjonalnej przyczyny. Przyczyny dyspensy jest wówczas słuszna, gdy nie stoi w sprzeczności z normami współżycia społecznego, natomiast jest racjonalna, gdy okoliczności, a ustawa, od której udziela się dyspensy są sobie proporcjonalne tzn. czy przyczyna dyspensy jest wystarczająca do zwolnienia z obowiązku zachowania danej ustawy. W dalszej części definicji, prawodawca przewiduje negatywną konsekwencją niegodziwości udzielonej dyspensy w przypadku nie spełnia wymogu słuszności i racjonalności, jak i nieważność jej udzielenia, gdy wydał ją organ do tego nieuprawniony. Przedmiotem kompetentnej władzy do udzielenia dyspensy, są organy władzy kościelnej, który posiadają władze wykonawczą. Władza dyspensowania przysługuje z mocy samego prawa, osobą sprawującym urząd, który tożsamo wyposażony jest w uprawnienie do udzielania dyspensy, bądź na mocy delegacji.


Zgodnie z Kan. 8 - § 2. Jedynie Patriarcha Kościoła Powszechnego ma wyłączne prawo dyspensowania duchownych o nominacji biskupiej. Prawo to posiadają również Kardynałowie upoważnieni przez Patriarchę.
]]> <![CDATA[(mgr net.) Szczeble duchowieństwa w Kościele Rotryjskim - T. von Hippogriff-Brus]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1486 Wed, 01 May 2019 19:08:36 +0200 Michelangelo Piccolomini]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1486
Cytat:
"Szczeble duchowieństwa w Kościele Rotryjskim"
Tadeusz von Hippogriff-Brus

Kościół (łac. castellum) znaczy miejsce warowne. Kościół to Lud Boży, ludzie nie strona internetowa. Lud Boży jest miejscem warownym przeciwko diabłu i jego broni, grzechowi. Wierni Kościoła dzielą się na świeckich i duchownych ze względu na prawa, obowiązki, przywiązanie do wspólnoty oraz misję daną przez Boga.

Duchowni to wyjątkowa część Ludu Bożego. Sam Jezus Chrystus powiedział:Wy nazywacie Mnie Nauczycielem i Panem-i słusznie mówicie, bo Nim jestem. Jeśli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wasze nogi, również i wy powinniście sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam przykład, abyście tak postępowali wobec siebie, jak Ja postąpiłem względem was. Duchowni mają za zadanie służyć innym ludzią, by mogli dostąpić ostatecznego triumfu nad grzechem w niebie, a nie służyć własnej karierze. Duchownych poza diakonami obowiązuje celibat.

Diakon (łac. diaconus) jest najniższym szczeblem kapłaństwa. Diakonami opiekuje się doświadczony kapłan, który ma za zadanie wyjaśnić diakonowi istotę kapłaństwa, sprawdzić jego wiedzę, by mógł on dotrzymać ślubów i nie wyrzekł się wiary i Boga.

Prezbiter (łac. presbyter) jest środkowym szczeblem duchowieństwa i właściwym stopniem kapłaństwa. Prezbiter jest podporządkowany pod biskupa diecezji, w której znajduje się jego kościół, w którym posługuje. Prezbiterzy są najliczniejszą grupą kapłanów. Pomagają biskupowi, którzy są następcami Apostołów, w opiece nad "owczarnią". Przysługują im różne tytuły, np. prałat, kanonik, itp. Prezbiterzy i wyższe stopnie duchowieństwa są inaczej nazywani duszpasterzami.

Biskup i tytularny arcybiskup (episcopus, archiepiscopus) to najwyższy stopień święceń kapłańskich. Są oni "pasterzami" swoich "owczarni". Podlegają im diecezje, nad którymi sprawują władzę. Co jakiś czas stawiają się u Patriarchy opowiedzieć o stanie swojej diecezji (archidiecezji). Spotykają się na Soborach i Synodach, na których podejmują decyzje w spornych i kontrowersyjnych sprawach.

Wyjątkową grupą osób po święceniach biskupich są kardynałowie (cardinalis). Jest to tytuł honorowy, przyznawany osobą zasłużonym dla Kościoła Rotryjskiego. Wybiera ich Patriarcha według własnego upodobania. Ich głównym zadaniem jest wybranie Patriarchy na 6 miesięczną kadencję. Pomagają mu w prowadzeniu Kościoła poprzez uczestnictwo w obradach Kolegium Kardynalskim lub przez inwidualne urzędy. Mogą wysunąć propozycję kandydatury na biskupa.

Biskup Rotrii wybierany przez kardynałów na 4 miesięcy. Nosi tytuł Patriarchy. Jest to świadoma swoich obowiązków i natchniona przez Ducha Świętego do prowadzenia całego Kościoła osoba. Mianuje on duchownych do rangi kardynała lub biskupa. Jest to z jednej strony tytuł honorowy, zaś z drugiej sprawuje on absolutną władzę w Kościele. Na ziemi jest następcą Św. Pawła Apostoła, pierwszego Patriarchy z woli Zbawiciela, Jezusa Chrystusa, Nauczyciela i Pana Naszego. Amen.
]]>
Cytat:
"Szczeble duchowieństwa w Kościele Rotryjskim"
Tadeusz von Hippogriff-Brus

Kościół (łac. castellum) znaczy miejsce warowne. Kościół to Lud Boży, ludzie nie strona internetowa. Lud Boży jest miejscem warownym przeciwko diabłu i jego broni, grzechowi. Wierni Kościoła dzielą się na świeckich i duchownych ze względu na prawa, obowiązki, przywiązanie do wspólnoty oraz misję daną przez Boga.

Duchowni to wyjątkowa część Ludu Bożego. Sam Jezus Chrystus powiedział:Wy nazywacie Mnie Nauczycielem i Panem-i słusznie mówicie, bo Nim jestem. Jeśli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wasze nogi, również i wy powinniście sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam przykład, abyście tak postępowali wobec siebie, jak Ja postąpiłem względem was. Duchowni mają za zadanie służyć innym ludzią, by mogli dostąpić ostatecznego triumfu nad grzechem w niebie, a nie służyć własnej karierze. Duchownych poza diakonami obowiązuje celibat.

Diakon (łac. diaconus) jest najniższym szczeblem kapłaństwa. Diakonami opiekuje się doświadczony kapłan, który ma za zadanie wyjaśnić diakonowi istotę kapłaństwa, sprawdzić jego wiedzę, by mógł on dotrzymać ślubów i nie wyrzekł się wiary i Boga.

Prezbiter (łac. presbyter) jest środkowym szczeblem duchowieństwa i właściwym stopniem kapłaństwa. Prezbiter jest podporządkowany pod biskupa diecezji, w której znajduje się jego kościół, w którym posługuje. Prezbiterzy są najliczniejszą grupą kapłanów. Pomagają biskupowi, którzy są następcami Apostołów, w opiece nad "owczarnią". Przysługują im różne tytuły, np. prałat, kanonik, itp. Prezbiterzy i wyższe stopnie duchowieństwa są inaczej nazywani duszpasterzami.

Biskup i tytularny arcybiskup (episcopus, archiepiscopus) to najwyższy stopień święceń kapłańskich. Są oni "pasterzami" swoich "owczarni". Podlegają im diecezje, nad którymi sprawują władzę. Co jakiś czas stawiają się u Patriarchy opowiedzieć o stanie swojej diecezji (archidiecezji). Spotykają się na Soborach i Synodach, na których podejmują decyzje w spornych i kontrowersyjnych sprawach.

Wyjątkową grupą osób po święceniach biskupich są kardynałowie (cardinalis). Jest to tytuł honorowy, przyznawany osobą zasłużonym dla Kościoła Rotryjskiego. Wybiera ich Patriarcha według własnego upodobania. Ich głównym zadaniem jest wybranie Patriarchy na 6 miesięczną kadencję. Pomagają mu w prowadzeniu Kościoła poprzez uczestnictwo w obradach Kolegium Kardynalskim lub przez inwidualne urzędy. Mogą wysunąć propozycję kandydatury na biskupa.

Biskup Rotrii wybierany przez kardynałów na 4 miesięcy. Nosi tytuł Patriarchy. Jest to świadoma swoich obowiązków i natchniona przez Ducha Świętego do prowadzenia całego Kościoła osoba. Mianuje on duchownych do rangi kardynała lub biskupa. Jest to z jednej strony tytuł honorowy, zaś z drugiej sprawuje on absolutną władzę w Kościele. Na ziemi jest następcą Św. Pawła Apostoła, pierwszego Patriarchy z woli Zbawiciela, Jezusa Chrystusa, Nauczyciela i Pana Naszego. Amen.
]]> <![CDATA[(mgr net.) Prawo boskie jako źródło prawa kanonicznego - J. von Hippogriff-Pałasz]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1463 Sun, 24 Mar 2019 10:48:03 +0100 Michelangelo Piccolomini]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1463
Cytat:
Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia!


Tematem mojej pracy jest "Prawo boskie jako źródło prawa kanonicznego". Zapraszam do krótkiej lektury...

Na samym początku odpowiedzieć musimy na dwa pytania: co to jest prawo kanoniczne oraz co to jest źródła prawa kanonicznego?
Prawo kanoniczne jest to zbiór praw, przepisów regulujących sprawy związane z kościołem. Obowiązuje on tylko na terenie kościoła i dotyczy duchownych i wiernych.
Źródła prawa kanonicznego możemy podzielić na dwa:

1. Źródła prawa partykularnego.
2. Źródła prawa powszechnego.

Źródła prawa partykularnego są to akta itp; które obowiązują na terenie kościelnym na której zostały wydane i dotyczą konkretnej grupie duchownych, wiernych. Należą więc do niej np. akta wydane przez biskupa danego miejsca czy episkopat.
Źródła prawa powszechnego są to prawa, które obowiązują na terenie całego kościoła, dotyczą wszystkich. Źródła prawa powszechnego możemy podzielić na:

1. Prawa stanowione przez Kościół.
2. Prawa Boskie (tym się zajmujemy bliżej).

Prawa stanowione przez Kościół to akta wydane przez np. Patriarchę, sobór.

W tej pracy przyjrzymy się Prawom Boskim. Co to jest? Są to prawa naturalne, związane z naturą człowieka, nieodłączna jego część. Prawo zwyczajowe też po części do tego należy. Również są to prawa tzw. pozytywne, czyli przekazane przez Boga poprzez naturalne objawienie. Zaliczamy do tego księgi Starego i Nowego Testamentu. W Starym Testamencie szczególnie w Księdze Kapłańskiej Bóg wykłada normy obyczajowe, sądownicze i kapłańskie. Na kartach Księgi Wyjścia możemy przeczytać jedno z najważniejszych poleceń boskich-dekalog, 10 przykazań. W Nowym Testamencie spisana jest wola Chrystusa, jego nauki, polecenia, Jezus tworzy kościół, sakramenty, ustanawia 12 apostołów. Pokazuje jak ma wyglądać ziemska władza kościoła, którą przekazuje apostołom.

Jak widać Prawa Boskie są ważnym elementem i źródłem prawa kanonicznego.

Pracę napisał
(-) x. dk. Januszek von Hippogriff-Pałasz SJ
]]>
Cytat:
Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia!


Tematem mojej pracy jest "Prawo boskie jako źródło prawa kanonicznego". Zapraszam do krótkiej lektury...

Na samym początku odpowiedzieć musimy na dwa pytania: co to jest prawo kanoniczne oraz co to jest źródła prawa kanonicznego?
Prawo kanoniczne jest to zbiór praw, przepisów regulujących sprawy związane z kościołem. Obowiązuje on tylko na terenie kościoła i dotyczy duchownych i wiernych.
Źródła prawa kanonicznego możemy podzielić na dwa:

1. Źródła prawa partykularnego.
2. Źródła prawa powszechnego.

Źródła prawa partykularnego są to akta itp; które obowiązują na terenie kościelnym na której zostały wydane i dotyczą konkretnej grupie duchownych, wiernych. Należą więc do niej np. akta wydane przez biskupa danego miejsca czy episkopat.
Źródła prawa powszechnego są to prawa, które obowiązują na terenie całego kościoła, dotyczą wszystkich. Źródła prawa powszechnego możemy podzielić na:

1. Prawa stanowione przez Kościół.
2. Prawa Boskie (tym się zajmujemy bliżej).

Prawa stanowione przez Kościół to akta wydane przez np. Patriarchę, sobór.

W tej pracy przyjrzymy się Prawom Boskim. Co to jest? Są to prawa naturalne, związane z naturą człowieka, nieodłączna jego część. Prawo zwyczajowe też po części do tego należy. Również są to prawa tzw. pozytywne, czyli przekazane przez Boga poprzez naturalne objawienie. Zaliczamy do tego księgi Starego i Nowego Testamentu. W Starym Testamencie szczególnie w Księdze Kapłańskiej Bóg wykłada normy obyczajowe, sądownicze i kapłańskie. Na kartach Księgi Wyjścia możemy przeczytać jedno z najważniejszych poleceń boskich-dekalog, 10 przykazań. W Nowym Testamencie spisana jest wola Chrystusa, jego nauki, polecenia, Jezus tworzy kościół, sakramenty, ustanawia 12 apostołów. Pokazuje jak ma wyglądać ziemska władza kościoła, którą przekazuje apostołom.

Jak widać Prawa Boskie są ważnym elementem i źródłem prawa kanonicznego.

Pracę napisał
(-) x. dk. Januszek von Hippogriff-Pałasz SJ
]]> <![CDATA[[MON] Prawo prywatne międzynarodowe - zagadnienia wstępne]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1206 Thu, 19 Jul 2018 15:03:51 +0200 Ksawery van Berden]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1206 W nauce prawa mikroświata nie budzi wątpliwości fakt istnienia prawa międzynarodowego publicznego - prawa, którego fundamentem jest regulacja mocą norm iuris cogentis relacji inter partes między suwerennymi podmiotami prawa międzynarodowego, tj. państwami czy jednostkami o tożsamej podmiotowości prawnej. Podstawy owego systemu na gruncie fontes iuris Stolicy Apostolskiej tworzą konkordaty, porozumienia czy innego rodzaju umowy międzynarodowe. Problematyką jednak całkowicie odrębną i jak dotąd nieporuszaną - w dobrej mej wiedzy - na uniwersytetach mikroświata jest problematyka prawa prywatnego międzynarodowego, a więc takiej gałęzi prawa prywatnego, która w ujęciu międzynarodowym reguluje stosunki nie pomiędzy podmiotami prawa publicznego (jak dzieje się to w przypadku ww. PMP), ale pomiędzy osobami fizycznymi i prawnymi, a więc co do zasady o podmiotowości nie-międzynarodowej. W toku niniejszego wykładu ten właśnie prywatnoprawny obszar zostanie poruszony. Prawo prywatne międzynarodowe, sięgając do wypracowanej w doktrynie definicji, to nic innego jak zespół norm, których zadaniem jest wskazanie systemu prawnego (własnego lub obcego państwa) właściwego dla dokonania oceny prawnej konkretnej sytuacji z zakresu szeroko rozumianego prawa prywatnego (np. w zakresie ustalenia prawa właściwego dla zawarcia małżeństwa, kiedy jeden z nupturientów jest, e.g. obywatelem rotryjskim, drugi zaś Rzeczypospolitej Obojga Narodów). Normy prawa prywatnego międzynarodowego rozstrzygają konflikty na tle powiązań stanu faktycznego z systemami prawnymi różnych państw – stąd ich nazwa – normy kolizyjne, normy prawa kolizyjnego etc. W ramach wstępnych zastrzeżeń zważyć także trzeba, że PPM początkami sięga już okresu Imperium Romanum, gdzie regulowano w rozliczny sposób kwestie relacji między civitas (jako obywatelami rzymskimi), a przedstawicielami wszelkich innych nacji. Największy rozwój jednak prawa prywatnego międzynarodowego datuje się na okres tzw. szkoły statutowej.


Temat: Prawo prywatne międzynarodowe - zagadnienia wstępne
Autor: dr hab. Ksawery arcybiskup van Berden, prof. UR , monografia


1.     Funkcje prawa prywatnego międzynarodowego
a)     PPM zawiera normy, które rozstrzygają kolizje norm merytorycznych w przestrzeni (zawiera normy „prawo jakiego państwa jest właściwe” dla określonego stanu faktycznego);
b)    Problem elementu obcego – czy problem stosowania PPM pojawia się kiedy mamy do czynienia z elementem obcym, czy pojawia się w szerszym zakresie?  Stosunkiem z elementem obcym jest zaś taki stosunek, w którym jakiś element jest powiązany z innym obszarem niż obszar danego systemu prawa (np. terytorium Rotrii), czyli występuje jakiś element międzynarodowy. PPM stosuje się jeśli mamy do czynienia z elementem obcym. Jest to pierwsza z koncepcji, które należy wyróżnić.
c)    Koncepcja druga – zakłada, że sędzia stosuje reguły prawa prywatnego międzynarodowego zawsze; zawsze jest bowiem tak, że jeśli sąd ustali swoją jurysdykcję, to sięga do właściwego prawa lub zwyczaju i stwierdza, jakie prawo jest właściwe dla danego stosunku prawnego (np. ślub obywatela rotryjskiego z obywatelką Rzeczypospolitej Obojga Narodów).
2.     Argument teoretyczny – budowa normy PPM sama z siebie zaprzecza konieczności poszukiwania elementu obcego stosunku prawa;
3.     Argument pragmatyczny – jest nim dla przykładu następujące sformułowanie: "Stosunki osobiste i majątkowe między małżonkami podlegają każdoczesnemu wspólnemu prawu ojczystemu"; w powyższym więc przykładzie - dla spraw majątkowych małżonków, tj. obywatela Rotrii z obywatelką RON, prawem właściwym byłoby ich wspólne prawo ojczyste. Jako że w Stolicy Apostolskiej nie ma już formy obywatelstwa sensu stricto, to należy przyjąć, że prawem właściwym byłoby prawo Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Gdyby jednak sędzia uzależniał stosowanie PPM od elementu obcego to musiałby zbadać, czy nie występuje jakiś element obcy. Kiedy nie szuka się elementu obcego, to sięga się wprost do reguł prawa prywatnego międzynarodowego.

4.     Wąskie znaczenie PPM
a)     Normy kolizyjne (te, które rozgraniczają sfery zastosowania porządków prawnych) oraz 
b)    Normy merytoryczne PPM (normy obowiązujące w danym państwie, które stosują się wprost do stosunków o charakterze międzynarodowym – są to normy, które w danym systemie prawnym stosuje się bez pośrednictwa norm kolizyjnych). Mogą pochodzić np. z prawa wewnętrznego czy aktów legislacji międzynarodowej (tj. w drodze konwencyjnej). 
5.     Normy ujednolicone – nie zastępują co do zasady norm krajowych tylko stosują się w pewnym wyznaczonym zakresie.
6.     Norma kolizyjna – co do zasady każdy sąd, każde państwo stosuje wyłącznie własne normy kolizyjne (w tym normy niepisane, np.: można przyjąć, że z uwagi na szczególne przywiązanie religijne kwestie małżeńskie rozstrzygane będą, in principio casum, w oparciu o prawo rotryjskie, kwestie zaś gospodarcze między małżonkami, w oparciu o rozwinięte reguły systemu gospodarczego - według prawa RON). 
a)     Od powyższej reguły istnieją wyjątki:
·      Instytucja tzw. odesłania, o którym mowa będzie w toku odrębnego wykładu;
·      Przypadek niejednolitego prawa – jak wyżej;
·      Rozstrzyganie kwestii wstępnych metodą legis causae.
b)    Wyróżniamy normy kolizyjne I i II stopnia:
·      I stopnia – rozstrzygają problem, jakie normy merytoryczne należy stosować (np. prawo sędziowskie, ewentualne zaczątki kodyfikacji prawa prywatnego międzynarodowego w legislacji krajowej);
·      II stopnia – rozstrzygają kwestię tego, które normy kolizyjne pierwszego stopnia stosować (np. konkordat między Stolicą Apostolską a Rzecząpospolitą Obojga Narodów).
c)     Normy kolizyjne zupełne – to takie, które wskazują prawo właściwe bez względu na to, czy prawem będzie prawo rotryjskie, czy prawo obce (np. sprawy kształcenia duchownego podlegają prawu właściwemu Stolicy Apostolskiej).
d)    Normy kolizyjne niezupełne – dzielimy na normy jednostronne i dwustronne:
·      Jednostronne – dla pewnego zakresu przewidują tylko właściwość prawa własnego (jeśli o uznaniu małżeństwa za niebyłe orzeka Święte Oficjum, stosuje się prawo rotryjskie);
·      Dwustronne – dla pewnego zakresu przewidują właściwość własnego prawa i dla jakiejś części tej sprawy właściwość prawa obcego.

9.     Cechy norm kolizyjnych
a)     Adresatem jest organ stosujący prawo; są to normy skierowane do sądu.
b)    W większości normy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący.
c)     W zakresie budowy normy kolizyjnej wskazuje się, że nie ma sankcji.

10.  Budowa normy kolizyjnej
a)     Hipoteza – zakres, baza faktyczna łącznika. Jest obszarem stosunków, do których norma się odnosi. 
·      Zakres normy kolizyjnej – stypizowany opis stanów faktycznych do których norma się odnosi (przysposobienie przez osobę duchowną, z uwagi na kanoniczny wymóg zgody Biskupa Powszechnego, podlega prawu rotryjskiemu).
·      Baza faktyczna łącznika – uszczegółowienie zakresu danej normy na podstawie okoliczności wydedukowanych z łącznika (to wszelkiego rodzaju "przybudówka" do łącznika).
b)    Dyspozycja – łącznik, nakaz stosowania prawa.
c)     Łącznik – łączy stan faktyczny z danym obszarem prawnym (np. przysposobienie przez osobę duchowną podlega prawu rotryjskiemu). 
·      Łącznik podmiotowy – miejsce pobytu, siedziba osoby prawnej (np. testament podlega prawu państwa ostatniego miejsca zamieszkania testatora, np. prawu RON, jeśli tam znajdowało się ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy);
·      Łącznik przedmiotowy – miejsce zawarcia umowy, małżeństwa, miejsce śmierci etc. (np. zastrzeżenie testamentowe podlega prawu miejsca śmierci testatora, a więc w powyższym przykładzie - prawu RON);
·      Łącznik wyboru prawa – strony same mogą wybrać prawo dla danego stosunku (np. umowa sprzedaży folwarku między mieszkańcem rotryjskim a obywatelem RON podlega prawu wybranemu dla tej umowy przez strony stosunku zobowiązaniowego, to jest prawu rotryjskiemu lub Rzeczypospolitej).
d)    Kategorie składowe łączników
·      Określnik nominalny – ze względu na kryterium powiązania; 
** Podstawa – element wiążący;
** Dopełnienie – czyje obywatelstwo, czyje miejsce zamieszkania etc.
·      Subokreślnik temporalny – wskazuje, z jakiej chwili powiązanie jest prawnie doniosłe, np. "prawo właściwe dla rozrządzeń testamentowych ustala się według prawa miejsca zamieszkania testatora w chwili śmierci" (sformułowanie "w chwili śmierci" spełnia funkcję subokreślnika (podokreślnika) temporalnego (czasowego)).
 
Istotnym jednakowoż w toku wprowadzającego wykładu zastrzeżeniem jest to, że norma kolizyjna nie posiada sankcji, bowiem jej adresatem jest sąd państwa rozstrzygającego daną kwestię. Tym samym, w odniesieniu do jednego z poprzednich wykładów ujmujących problematykę hipotezy, dyspozycji i sankcji norm spotykanych w obrocie - normy kolizyjne są wyjątkiem od tej reguły, tj. nie posiadają ani sankcji, ani normy sankcjonującej. Jeżeli zatem sąd rozstrzygający daną kwestię (sąd Rzeczypospolitej) zastosuje niewłaściwą normę kolizyjną (rozstrzygając kwestie stanu duchownego (zakładając dopuszczalność kognicji w tym zakresie) zastosuje prawo własne, a nie kanoniczne - to zastosuje niewłaściwe prawo. Naruszenie owo rodzi skutki procesowe (postępowanie objęte będzie nieważnością w całości).]]> W nauce prawa mikroświata nie budzi wątpliwości fakt istnienia prawa międzynarodowego publicznego - prawa, którego fundamentem jest regulacja mocą norm iuris cogentis relacji inter partes między suwerennymi podmiotami prawa międzynarodowego, tj. państwami czy jednostkami o tożsamej podmiotowości prawnej. Podstawy owego systemu na gruncie fontes iuris Stolicy Apostolskiej tworzą konkordaty, porozumienia czy innego rodzaju umowy międzynarodowe. Problematyką jednak całkowicie odrębną i jak dotąd nieporuszaną - w dobrej mej wiedzy - na uniwersytetach mikroświata jest problematyka prawa prywatnego międzynarodowego, a więc takiej gałęzi prawa prywatnego, która w ujęciu międzynarodowym reguluje stosunki nie pomiędzy podmiotami prawa publicznego (jak dzieje się to w przypadku ww. PMP), ale pomiędzy osobami fizycznymi i prawnymi, a więc co do zasady o podmiotowości nie-międzynarodowej. W toku niniejszego wykładu ten właśnie prywatnoprawny obszar zostanie poruszony. Prawo prywatne międzynarodowe, sięgając do wypracowanej w doktrynie definicji, to nic innego jak zespół norm, których zadaniem jest wskazanie systemu prawnego (własnego lub obcego państwa) właściwego dla dokonania oceny prawnej konkretnej sytuacji z zakresu szeroko rozumianego prawa prywatnego (np. w zakresie ustalenia prawa właściwego dla zawarcia małżeństwa, kiedy jeden z nupturientów jest, e.g. obywatelem rotryjskim, drugi zaś Rzeczypospolitej Obojga Narodów). Normy prawa prywatnego międzynarodowego rozstrzygają konflikty na tle powiązań stanu faktycznego z systemami prawnymi różnych państw – stąd ich nazwa – normy kolizyjne, normy prawa kolizyjnego etc. W ramach wstępnych zastrzeżeń zważyć także trzeba, że PPM początkami sięga już okresu Imperium Romanum, gdzie regulowano w rozliczny sposób kwestie relacji między civitas (jako obywatelami rzymskimi), a przedstawicielami wszelkich innych nacji. Największy rozwój jednak prawa prywatnego międzynarodowego datuje się na okres tzw. szkoły statutowej.


Temat: Prawo prywatne międzynarodowe - zagadnienia wstępne
Autor: dr hab. Ksawery arcybiskup van Berden, prof. UR , monografia


1.     Funkcje prawa prywatnego międzynarodowego
a)     PPM zawiera normy, które rozstrzygają kolizje norm merytorycznych w przestrzeni (zawiera normy „prawo jakiego państwa jest właściwe” dla określonego stanu faktycznego);
b)    Problem elementu obcego – czy problem stosowania PPM pojawia się kiedy mamy do czynienia z elementem obcym, czy pojawia się w szerszym zakresie?  Stosunkiem z elementem obcym jest zaś taki stosunek, w którym jakiś element jest powiązany z innym obszarem niż obszar danego systemu prawa (np. terytorium Rotrii), czyli występuje jakiś element międzynarodowy. PPM stosuje się jeśli mamy do czynienia z elementem obcym. Jest to pierwsza z koncepcji, które należy wyróżnić.
c)    Koncepcja druga – zakłada, że sędzia stosuje reguły prawa prywatnego międzynarodowego zawsze; zawsze jest bowiem tak, że jeśli sąd ustali swoją jurysdykcję, to sięga do właściwego prawa lub zwyczaju i stwierdza, jakie prawo jest właściwe dla danego stosunku prawnego (np. ślub obywatela rotryjskiego z obywatelką Rzeczypospolitej Obojga Narodów).
2.     Argument teoretyczny – budowa normy PPM sama z siebie zaprzecza konieczności poszukiwania elementu obcego stosunku prawa;
3.     Argument pragmatyczny – jest nim dla przykładu następujące sformułowanie: "Stosunki osobiste i majątkowe między małżonkami podlegają każdoczesnemu wspólnemu prawu ojczystemu"; w powyższym więc przykładzie - dla spraw majątkowych małżonków, tj. obywatela Rotrii z obywatelką RON, prawem właściwym byłoby ich wspólne prawo ojczyste. Jako że w Stolicy Apostolskiej nie ma już formy obywatelstwa sensu stricto, to należy przyjąć, że prawem właściwym byłoby prawo Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Gdyby jednak sędzia uzależniał stosowanie PPM od elementu obcego to musiałby zbadać, czy nie występuje jakiś element obcy. Kiedy nie szuka się elementu obcego, to sięga się wprost do reguł prawa prywatnego międzynarodowego.

4.     Wąskie znaczenie PPM
a)     Normy kolizyjne (te, które rozgraniczają sfery zastosowania porządków prawnych) oraz 
b)    Normy merytoryczne PPM (normy obowiązujące w danym państwie, które stosują się wprost do stosunków o charakterze międzynarodowym – są to normy, które w danym systemie prawnym stosuje się bez pośrednictwa norm kolizyjnych). Mogą pochodzić np. z prawa wewnętrznego czy aktów legislacji międzynarodowej (tj. w drodze konwencyjnej). 
5.     Normy ujednolicone – nie zastępują co do zasady norm krajowych tylko stosują się w pewnym wyznaczonym zakresie.
6.     Norma kolizyjna – co do zasady każdy sąd, każde państwo stosuje wyłącznie własne normy kolizyjne (w tym normy niepisane, np.: można przyjąć, że z uwagi na szczególne przywiązanie religijne kwestie małżeńskie rozstrzygane będą, in principio casum, w oparciu o prawo rotryjskie, kwestie zaś gospodarcze między małżonkami, w oparciu o rozwinięte reguły systemu gospodarczego - według prawa RON). 
a)     Od powyższej reguły istnieją wyjątki:
·      Instytucja tzw. odesłania, o którym mowa będzie w toku odrębnego wykładu;
·      Przypadek niejednolitego prawa – jak wyżej;
·      Rozstrzyganie kwestii wstępnych metodą legis causae.
b)    Wyróżniamy normy kolizyjne I i II stopnia:
·      I stopnia – rozstrzygają problem, jakie normy merytoryczne należy stosować (np. prawo sędziowskie, ewentualne zaczątki kodyfikacji prawa prywatnego międzynarodowego w legislacji krajowej);
·      II stopnia – rozstrzygają kwestię tego, które normy kolizyjne pierwszego stopnia stosować (np. konkordat między Stolicą Apostolską a Rzecząpospolitą Obojga Narodów).
c)     Normy kolizyjne zupełne – to takie, które wskazują prawo właściwe bez względu na to, czy prawem będzie prawo rotryjskie, czy prawo obce (np. sprawy kształcenia duchownego podlegają prawu właściwemu Stolicy Apostolskiej).
d)    Normy kolizyjne niezupełne – dzielimy na normy jednostronne i dwustronne:
·      Jednostronne – dla pewnego zakresu przewidują tylko właściwość prawa własnego (jeśli o uznaniu małżeństwa za niebyłe orzeka Święte Oficjum, stosuje się prawo rotryjskie);
·      Dwustronne – dla pewnego zakresu przewidują właściwość własnego prawa i dla jakiejś części tej sprawy właściwość prawa obcego.

9.     Cechy norm kolizyjnych
a)     Adresatem jest organ stosujący prawo; są to normy skierowane do sądu.
b)    W większości normy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący.
c)     W zakresie budowy normy kolizyjnej wskazuje się, że nie ma sankcji.

10.  Budowa normy kolizyjnej
a)     Hipoteza – zakres, baza faktyczna łącznika. Jest obszarem stosunków, do których norma się odnosi. 
·      Zakres normy kolizyjnej – stypizowany opis stanów faktycznych do których norma się odnosi (przysposobienie przez osobę duchowną, z uwagi na kanoniczny wymóg zgody Biskupa Powszechnego, podlega prawu rotryjskiemu).
·      Baza faktyczna łącznika – uszczegółowienie zakresu danej normy na podstawie okoliczności wydedukowanych z łącznika (to wszelkiego rodzaju "przybudówka" do łącznika).
b)    Dyspozycja – łącznik, nakaz stosowania prawa.
c)     Łącznik – łączy stan faktyczny z danym obszarem prawnym (np. przysposobienie przez osobę duchowną podlega prawu rotryjskiemu). 
·      Łącznik podmiotowy – miejsce pobytu, siedziba osoby prawnej (np. testament podlega prawu państwa ostatniego miejsca zamieszkania testatora, np. prawu RON, jeśli tam znajdowało się ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy);
·      Łącznik przedmiotowy – miejsce zawarcia umowy, małżeństwa, miejsce śmierci etc. (np. zastrzeżenie testamentowe podlega prawu miejsca śmierci testatora, a więc w powyższym przykładzie - prawu RON);
·      Łącznik wyboru prawa – strony same mogą wybrać prawo dla danego stosunku (np. umowa sprzedaży folwarku między mieszkańcem rotryjskim a obywatelem RON podlega prawu wybranemu dla tej umowy przez strony stosunku zobowiązaniowego, to jest prawu rotryjskiemu lub Rzeczypospolitej).
d)    Kategorie składowe łączników
·      Określnik nominalny – ze względu na kryterium powiązania; 
** Podstawa – element wiążący;
** Dopełnienie – czyje obywatelstwo, czyje miejsce zamieszkania etc.
·      Subokreślnik temporalny – wskazuje, z jakiej chwili powiązanie jest prawnie doniosłe, np. "prawo właściwe dla rozrządzeń testamentowych ustala się według prawa miejsca zamieszkania testatora w chwili śmierci" (sformułowanie "w chwili śmierci" spełnia funkcję subokreślnika (podokreślnika) temporalnego (czasowego)).
 
Istotnym jednakowoż w toku wprowadzającego wykładu zastrzeżeniem jest to, że norma kolizyjna nie posiada sankcji, bowiem jej adresatem jest sąd państwa rozstrzygającego daną kwestię. Tym samym, w odniesieniu do jednego z poprzednich wykładów ujmujących problematykę hipotezy, dyspozycji i sankcji norm spotykanych w obrocie - normy kolizyjne są wyjątkiem od tej reguły, tj. nie posiadają ani sankcji, ani normy sankcjonującej. Jeżeli zatem sąd rozstrzygający daną kwestię (sąd Rzeczypospolitej) zastosuje niewłaściwą normę kolizyjną (rozstrzygając kwestie stanu duchownego (zakładając dopuszczalność kognicji w tym zakresie) zastosuje prawo własne, a nie kanoniczne - to zastosuje niewłaściwe prawo. Naruszenie owo rodzi skutki procesowe (postępowanie objęte będzie nieważnością w całości).]]> <![CDATA[CA. Conclave]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=988 Tue, 22 Aug 2017 14:01:02 +0200 Paolo Carlo de Medici y Zep]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=988 Cytat:
Pius Episcopus, Servum Servorum Dei

CONSITUTIO APOSTHOLICA

Konklawe jest zgromadzeniem Kolegium Kardynalskiego zwołanym na mocy uświęconej Tradycji oraz Prawa celem dokonania wyboru nowego Patriarchy Rotrii. Konklawe ogłasza Kamerling w ciągu trzech dni od opróżnienia Tronu Patriarszego (złamania patriarszej pieczęci i zamknięcia apartamentów patriarszych). Rozpoczęcie obrad nie może dokonać się później niż w ciągu czterech dni od ogłoszenia, ażeby pierwsze głosowanie miało miejsce najpóźniej w siódmym dniu od chwili wystąpienia sediswakancji. Zalecić należy jednak, aby rozpocząć konklawe w ostatnim dopuszczalnym przez niniejszy akt dniu tak, by wszyscy kardynałowie mogli dotrzeć na czas do Rotrii. Jeżeli powyższych obowiązków nie wypełni Kamerling, obciążają one Kardynała Dziekana, a następnie Kardynała Prodziekana i dalszych kardynałów w hierarchii starszeństwa, to jest tych, którzy najdłużej zasiadają w Kolegium. Kardynałowie przybyli na konklawe potwierdzają ten fakt formułą: "Ja, N kardynał N, potwierdzam niniejszym swoje przybycie do Stolicy Apostolskiej i gotowość wzięcia udziału w obradach Świętego Kolegium." W okresie od ogłoszenia konklawe do jego rozpoczęcia może zostać zwołana przez Kamerlinga tajna konferencja z udziałem kardynałów, w której przedstawią oni propozycje dotyczące wizji Kościoła Rotryjskiego pod rządami przyszłego Patriarchy. W dniu rozpoczęcia konklawe Kamerling lub Kardynał Dziekan mogą zorganizować uroczystą Celebrację Pro Eligendo Pontifice. Konklawe rozpoczyna się procesją do Kaplicy Sykstyńskiej przy dźwiękach Litanii do Wszystkich Świętych. Na miejscu, po odśpiewaniu hymnu Veni Creator Spiritus głos zabiera Kardynał Dziekan, wygłaszając rotę przysięgi: "My, wszyscy i poszczególni Kardynałowie Elektorzy, obecni przy tym wyborze Patriarchy przyrzekamy, zobowiązujemy się i przysięgamy zachować wiernie i skrupulatnie wszystkie przepisy dotyczące wyboru Biskupa Rotryjskiego zawarte w prawie i Tradycji. Równocześnie przyrzekamy, zobowiązujemy się i przysięgamy, że jeśli ktokolwiek z nas, z Boskiego postanowienia, zostanie wybrany Biskupem Rotryjskim, dołoży starań, by wiernie wypełniać najwyższy urząd Pasterza Kościoła powszechnego i nie ustanie w wysiłku zapewniania i bronienia wytrwale praw duchowych i doczesnych oraz wolności Stolicy Świętej. Przede wszystkim przyrzekamy i przysięgamy zachować z największą wiernością i wobec wszystkich, tak duchownych, jak świeckich, tajemnicę związaną z tym wszystkim, co w jakikolwiek sposób odnosi się do wyboru Biskupa Rotryjskiego i z tym, co odbywa się w miejscu wyboru i dotyczy bezpośrednio lub pośrednio liczenia głosów; nie naruszać w żaden sposób tej tajemnicy tak w czasie wyboru, jak i po wyborze nowego Patriarchy, chyba że zostanie do tego udzielone wyraźne upoważnienie przez samego przyszłego Patriarchy; nie dawać żadnego poparcia ani nie sprzyjać jakiemukolwiek oddziaływaniu, sprzeciwianiu lub jakiejkolwiek innej formie interwencji, przez które władze świeckie jakiegokolwiek porządku i stopnia lub jakakolwiek grupa osób czy jednostki chciałyby ingerować w wybór Biskupa Rotryjskiego. Równocześnie przyrzekam i przysięgam powstrzymać się od wykorzystania jakiegokolwiek utrwalania odnośnie do tego, co w okresie wyboru dokonuje się w granicach Państwa Kościelnego, a szczególnie tego co bezpośrednio lub pośrednio w jakikolwiek sposób łączy się z czynnościami związanymi z tymże wyborem. Oświadczam, że tę przysięgę składam świadomy, że jej złamanie spowoduje w stosunku do mnie te sankcje duchowe i kanoniczne, jakie przyszły Patriarcha zdecyduje zastosować. Następnie każdy z kardynałów przysięga z ręką położoną na Ewangeliarzu: “Et Ego, N Cardinalis N, spondeo, voveo, ac iuro, sic me Deus adiuvet et haec Sancta Dei Evangelia que manu mea tango.” Po złożeniu przysięgi przez ostatniego kardynała, Kardynał Dziekan zamyka drzwi do Kaplicy Sykstyńskiej ze słowami "Extra omnes!". Od tej pory kardynałów obowiązuje bezwzględny zakaz kontaktowania się ze światem zewnętrznym. Prawo to nie dotyczy Kamerlinga, który sprawuje władzę nad Państwem Kościelnym w trakcie konklawe oraz Kardynała Dziekana - jego tylko w zakresie możliwości wypuszczania czarnego dymu. Kardynałowie są zobowiązani do zachowania w tajemnicy przebiegu obrad konklawe. Obradom konklawe przewodniczy Kardynał Dziekan. W tradycji i powszechnej praktyce, przyjętej za prawo, ukształtowały się cztery formy elekcji Biskupa Rotrii:
1. Inspiracja - jeśli któryś z kardynałów, czując Boskie natchnienie wykrzyknie imię nowego Biskupa Rotrii, ów nim się staje tylko jeśli wymagana większość 2/3 wszystkich kardynałów również wykrzyknie jego imię, czyniąc go tym samym nowym Patriarchą. Formuła: "Ja kardynał… (imię kardynała) ogłaszam kardynała… (imię kardynała nominowanego) Nowym Patriarchą i Biskupem Rotrii!"
2. Adoracja - następuje, gdy jeden z kardynałów dostrzeże w drugim Boskie światło i padnie przed nim w adoracji; jeśli wymagana większość 2/3 wszystkich kardynałów również je dostrzeże, wtedy adorowany zostaje ziemskim Wikariuszem Stolicy Apostolskiej. Formuła: "Ja kardynał … (imię kardynała) padam do twych stóp Ojcze… (imię kardynała nominowanego), ogłaszając wszem i wobec, że tyś jest Nowym Wikariuszem Kościoła Powszechnego."
3. Scrutinium - w tej metodzie każdy kardynał oddaje jeden głos; każdy głos określający kandydata na Patriarchę należy opatrzyć własnym imieniem ( Ja kardynał…( imię głosującego) mianuję kardynała… (imię nominowanego) Biskupem Rotrii). Następnie Kardynał Dziekan liczy głosy, gdy nikt nie uzyska wymaganej większości 2/3 głosów, następuje drugie, trzecie i w miarę potrzeby kolejne głosowania.
4. Akces – ma miejsce, gdy nie można uzyskać wymaganej większości głosów. Impas przełamuje jeden kardynał bądź wielu, głośno oświadczając o przeniesieniu głosu na kogoś innego, co zwykle oznacza przekazanie go kardynałowi z największym poparciem. Jeśli wystarczająco dużo kardynałów przeniesie głosy na danego kandydata, wtedy ów zostaje Patriarchą. Kardynał występując z loży ogłasza: Przenoszę głos na (imię kardynała nominowanego). Ostatni kardynał łamiący impas oświadcza: Przenoszę głos na (imię kardynała nominowanego) tym samy czyniąc go nowym Patriarchą.
Sugerujemy aby kardynałowie korzystali z metody scrutinium. Akces można zastosować w przypadku, w którym po co najmniej dwóch głosowaniach nie są oni w stanie uzyskać większości 2/3 głosów. Przed rozpoczęciem głosowania każdy z kardynałów musi określić czy zgłasza kandydata do godności Biskupa Rotrii. Patriarchą Rotrii może zostać wyłącznie Biskup Świętego Kościoła Rotryjskiego. Jeżeli wobec osoby zachodzą przeszkody do uzyskania nominacji episkopatu, to nie może ona być kandydatem w trakcie konklawe. Kandydatury zgłaszają kardynałowie za pomocą następujących formuł: "Ja, N kardynał N, widząc niezachwianą wiarę i wszelkie niezbędne do godności tej cechy, nominuję (imię i nazwisko nominata) do godności Patriarchy Państwa Kościelnego Rotria", lub "Ja, N kardynał N, nie wskazuję nominata do godności Patriarchy Państwa Kościelnego Rotria". Po uzyskaniu kandydatur, Kardynał Dziekan rozpoczyna głosowanie, w trakcie którego kardynałowie oddają głosy za pomocą formuły: "Ja, N kardynał N, mianuję (imię i nazwisko nominowanego) Biskupem Rotrii." Jeżeli kardynał nie chce oddać głosu na żadnego z kandydatów, pisze formułę: “Neminem eligo". W przypadku, w którym żaden z kandydatów nie uzyska wymaganej większości, Kardynał Dziekan wypuszcza czarny dym oraz rozpoczyna następne głosowanie. Każdy z kardynałów może wówczas zgłosić dodatkową kandydaturę. Po co najmniej drugim głosowaniu, które nie przyniosło rozstrzygnięcia, Kardynał Dziekan może rozpocząć procedurę akcesu. W przypadku, w którym jeden z kandydatów uzyska wymaganą większość, Kardynał Dziekan podchodzi do niego i zadaje pytanie: "N, czy przyjmujesz kanonicznie powierzony przez Kolegium Kardynalskie urząd Patriarchy Rotrii, Biskupa Powszechnego, Sługi Sług Bożych etc. etc. Etc.? " Jeżeli kandydat odmówi, Kardynał Dziekan wypuszcza czarny dym i rozpoczyna kolejne głosowanie. Jeżeli kandydat przyjmie wybór, Kardynał Dziekan pyta go: "Jakim imieniem mamy Cię nazywać? " Po wyborze imienia przez nowego Patriarchę, kardynałowie pociągają za rączki baldachimów nad ich tronami, które składają się tak, aby jedyny baldachim pozostał rozpostarty nad tronem nowego Biskupa Rotrii. Następnie padają przed Patriarchą i składają mu homagium słowami: "Ojcze Święty, padam przed Twe oblicze, całując Twoje stopy i dłonie oraz przysięgam Ci wierność i posłuszeństwo." Kardynał Dziekan wypuszcza biały dym i nakazuje bić dzwonom, a następnie udaje się do loggi błogosławieństw i wygłasza formułę: “Annuntio vobis gaudium magnum: habemus Patriarcham, Eminentissimum ac Reverendissimum Dominum, Dominum N, Sanctæ Rotriæ Ecclesiæ Cardinalem/Episcopalem N, qui sibi nomen imposuit N!" Nowo wybrany Biskup Rotrii ukazuje się wiernym, wygłasza swoją pierwszą mowę oraz udziela błogosławieństwa. Dopełnieniem konklawe jest uroczysta Koronacja Patriarsza, przeprowadzona zgodnie z Rytuałem Laterańskim. W miarę możliwości powinna zostać zorganizowana w pierwszą niedzielę po wyborze Patriarchy Rotrii, nie później jednak niż po upływie miesiąca od rozstrzygnięcia konklawe. Ilekroć w niniejszej bulli mowa o Kardynale Dziekanie, rozumieć należy także Kardynała Prodziekana, który uprawniony jest do dokonywania wszystkich czynności podczas konklawe zarezerwowanych Dziekanowi, ażeby usprawnić jego przebieg. Tracą moc wszystkie przepisy stojące w sprzeczności z podpisywanym przez Nas poniżej aktem prawnym.
Datum Rotriae, apud S. Paulum, die XXI, mensis Augustus, anno Domini MMXVII, Pontificatus Nostri primo.

Pius PP. VI
]]> Cytat:
Pius Episcopus, Servum Servorum Dei

CONSITUTIO APOSTHOLICA

Konklawe jest zgromadzeniem Kolegium Kardynalskiego zwołanym na mocy uświęconej Tradycji oraz Prawa celem dokonania wyboru nowego Patriarchy Rotrii. Konklawe ogłasza Kamerling w ciągu trzech dni od opróżnienia Tronu Patriarszego (złamania patriarszej pieczęci i zamknięcia apartamentów patriarszych). Rozpoczęcie obrad nie może dokonać się później niż w ciągu czterech dni od ogłoszenia, ażeby pierwsze głosowanie miało miejsce najpóźniej w siódmym dniu od chwili wystąpienia sediswakancji. Zalecić należy jednak, aby rozpocząć konklawe w ostatnim dopuszczalnym przez niniejszy akt dniu tak, by wszyscy kardynałowie mogli dotrzeć na czas do Rotrii. Jeżeli powyższych obowiązków nie wypełni Kamerling, obciążają one Kardynała Dziekana, a następnie Kardynała Prodziekana i dalszych kardynałów w hierarchii starszeństwa, to jest tych, którzy najdłużej zasiadają w Kolegium. Kardynałowie przybyli na konklawe potwierdzają ten fakt formułą: "Ja, N kardynał N, potwierdzam niniejszym swoje przybycie do Stolicy Apostolskiej i gotowość wzięcia udziału w obradach Świętego Kolegium." W okresie od ogłoszenia konklawe do jego rozpoczęcia może zostać zwołana przez Kamerlinga tajna konferencja z udziałem kardynałów, w której przedstawią oni propozycje dotyczące wizji Kościoła Rotryjskiego pod rządami przyszłego Patriarchy. W dniu rozpoczęcia konklawe Kamerling lub Kardynał Dziekan mogą zorganizować uroczystą Celebrację Pro Eligendo Pontifice. Konklawe rozpoczyna się procesją do Kaplicy Sykstyńskiej przy dźwiękach Litanii do Wszystkich Świętych. Na miejscu, po odśpiewaniu hymnu Veni Creator Spiritus głos zabiera Kardynał Dziekan, wygłaszając rotę przysięgi: "My, wszyscy i poszczególni Kardynałowie Elektorzy, obecni przy tym wyborze Patriarchy przyrzekamy, zobowiązujemy się i przysięgamy zachować wiernie i skrupulatnie wszystkie przepisy dotyczące wyboru Biskupa Rotryjskiego zawarte w prawie i Tradycji. Równocześnie przyrzekamy, zobowiązujemy się i przysięgamy, że jeśli ktokolwiek z nas, z Boskiego postanowienia, zostanie wybrany Biskupem Rotryjskim, dołoży starań, by wiernie wypełniać najwyższy urząd Pasterza Kościoła powszechnego i nie ustanie w wysiłku zapewniania i bronienia wytrwale praw duchowych i doczesnych oraz wolności Stolicy Świętej. Przede wszystkim przyrzekamy i przysięgamy zachować z największą wiernością i wobec wszystkich, tak duchownych, jak świeckich, tajemnicę związaną z tym wszystkim, co w jakikolwiek sposób odnosi się do wyboru Biskupa Rotryjskiego i z tym, co odbywa się w miejscu wyboru i dotyczy bezpośrednio lub pośrednio liczenia głosów; nie naruszać w żaden sposób tej tajemnicy tak w czasie wyboru, jak i po wyborze nowego Patriarchy, chyba że zostanie do tego udzielone wyraźne upoważnienie przez samego przyszłego Patriarchy; nie dawać żadnego poparcia ani nie sprzyjać jakiemukolwiek oddziaływaniu, sprzeciwianiu lub jakiejkolwiek innej formie interwencji, przez które władze świeckie jakiegokolwiek porządku i stopnia lub jakakolwiek grupa osób czy jednostki chciałyby ingerować w wybór Biskupa Rotryjskiego. Równocześnie przyrzekam i przysięgam powstrzymać się od wykorzystania jakiegokolwiek utrwalania odnośnie do tego, co w okresie wyboru dokonuje się w granicach Państwa Kościelnego, a szczególnie tego co bezpośrednio lub pośrednio w jakikolwiek sposób łączy się z czynnościami związanymi z tymże wyborem. Oświadczam, że tę przysięgę składam świadomy, że jej złamanie spowoduje w stosunku do mnie te sankcje duchowe i kanoniczne, jakie przyszły Patriarcha zdecyduje zastosować. Następnie każdy z kardynałów przysięga z ręką położoną na Ewangeliarzu: “Et Ego, N Cardinalis N, spondeo, voveo, ac iuro, sic me Deus adiuvet et haec Sancta Dei Evangelia que manu mea tango.” Po złożeniu przysięgi przez ostatniego kardynała, Kardynał Dziekan zamyka drzwi do Kaplicy Sykstyńskiej ze słowami "Extra omnes!". Od tej pory kardynałów obowiązuje bezwzględny zakaz kontaktowania się ze światem zewnętrznym. Prawo to nie dotyczy Kamerlinga, który sprawuje władzę nad Państwem Kościelnym w trakcie konklawe oraz Kardynała Dziekana - jego tylko w zakresie możliwości wypuszczania czarnego dymu. Kardynałowie są zobowiązani do zachowania w tajemnicy przebiegu obrad konklawe. Obradom konklawe przewodniczy Kardynał Dziekan. W tradycji i powszechnej praktyce, przyjętej za prawo, ukształtowały się cztery formy elekcji Biskupa Rotrii:
1. Inspiracja - jeśli któryś z kardynałów, czując Boskie natchnienie wykrzyknie imię nowego Biskupa Rotrii, ów nim się staje tylko jeśli wymagana większość 2/3 wszystkich kardynałów również wykrzyknie jego imię, czyniąc go tym samym nowym Patriarchą. Formuła: "Ja kardynał… (imię kardynała) ogłaszam kardynała… (imię kardynała nominowanego) Nowym Patriarchą i Biskupem Rotrii!"
2. Adoracja - następuje, gdy jeden z kardynałów dostrzeże w drugim Boskie światło i padnie przed nim w adoracji; jeśli wymagana większość 2/3 wszystkich kardynałów również je dostrzeże, wtedy adorowany zostaje ziemskim Wikariuszem Stolicy Apostolskiej. Formuła: "Ja kardynał … (imię kardynała) padam do twych stóp Ojcze… (imię kardynała nominowanego), ogłaszając wszem i wobec, że tyś jest Nowym Wikariuszem Kościoła Powszechnego."
3. Scrutinium - w tej metodzie każdy kardynał oddaje jeden głos; każdy głos określający kandydata na Patriarchę należy opatrzyć własnym imieniem ( Ja kardynał…( imię głosującego) mianuję kardynała… (imię nominowanego) Biskupem Rotrii). Następnie Kardynał Dziekan liczy głosy, gdy nikt nie uzyska wymaganej większości 2/3 głosów, następuje drugie, trzecie i w miarę potrzeby kolejne głosowania.
4. Akces – ma miejsce, gdy nie można uzyskać wymaganej większości głosów. Impas przełamuje jeden kardynał bądź wielu, głośno oświadczając o przeniesieniu głosu na kogoś innego, co zwykle oznacza przekazanie go kardynałowi z największym poparciem. Jeśli wystarczająco dużo kardynałów przeniesie głosy na danego kandydata, wtedy ów zostaje Patriarchą. Kardynał występując z loży ogłasza: Przenoszę głos na (imię kardynała nominowanego). Ostatni kardynał łamiący impas oświadcza: Przenoszę głos na (imię kardynała nominowanego) tym samy czyniąc go nowym Patriarchą.
Sugerujemy aby kardynałowie korzystali z metody scrutinium. Akces można zastosować w przypadku, w którym po co najmniej dwóch głosowaniach nie są oni w stanie uzyskać większości 2/3 głosów. Przed rozpoczęciem głosowania każdy z kardynałów musi określić czy zgłasza kandydata do godności Biskupa Rotrii. Patriarchą Rotrii może zostać wyłącznie Biskup Świętego Kościoła Rotryjskiego. Jeżeli wobec osoby zachodzą przeszkody do uzyskania nominacji episkopatu, to nie może ona być kandydatem w trakcie konklawe. Kandydatury zgłaszają kardynałowie za pomocą następujących formuł: "Ja, N kardynał N, widząc niezachwianą wiarę i wszelkie niezbędne do godności tej cechy, nominuję (imię i nazwisko nominata) do godności Patriarchy Państwa Kościelnego Rotria", lub "Ja, N kardynał N, nie wskazuję nominata do godności Patriarchy Państwa Kościelnego Rotria". Po uzyskaniu kandydatur, Kardynał Dziekan rozpoczyna głosowanie, w trakcie którego kardynałowie oddają głosy za pomocą formuły: "Ja, N kardynał N, mianuję (imię i nazwisko nominowanego) Biskupem Rotrii." Jeżeli kardynał nie chce oddać głosu na żadnego z kandydatów, pisze formułę: “Neminem eligo". W przypadku, w którym żaden z kandydatów nie uzyska wymaganej większości, Kardynał Dziekan wypuszcza czarny dym oraz rozpoczyna następne głosowanie. Każdy z kardynałów może wówczas zgłosić dodatkową kandydaturę. Po co najmniej drugim głosowaniu, które nie przyniosło rozstrzygnięcia, Kardynał Dziekan może rozpocząć procedurę akcesu. W przypadku, w którym jeden z kandydatów uzyska wymaganą większość, Kardynał Dziekan podchodzi do niego i zadaje pytanie: "N, czy przyjmujesz kanonicznie powierzony przez Kolegium Kardynalskie urząd Patriarchy Rotrii, Biskupa Powszechnego, Sługi Sług Bożych etc. etc. Etc.? " Jeżeli kandydat odmówi, Kardynał Dziekan wypuszcza czarny dym i rozpoczyna kolejne głosowanie. Jeżeli kandydat przyjmie wybór, Kardynał Dziekan pyta go: "Jakim imieniem mamy Cię nazywać? " Po wyborze imienia przez nowego Patriarchę, kardynałowie pociągają za rączki baldachimów nad ich tronami, które składają się tak, aby jedyny baldachim pozostał rozpostarty nad tronem nowego Biskupa Rotrii. Następnie padają przed Patriarchą i składają mu homagium słowami: "Ojcze Święty, padam przed Twe oblicze, całując Twoje stopy i dłonie oraz przysięgam Ci wierność i posłuszeństwo." Kardynał Dziekan wypuszcza biały dym i nakazuje bić dzwonom, a następnie udaje się do loggi błogosławieństw i wygłasza formułę: “Annuntio vobis gaudium magnum: habemus Patriarcham, Eminentissimum ac Reverendissimum Dominum, Dominum N, Sanctæ Rotriæ Ecclesiæ Cardinalem/Episcopalem N, qui sibi nomen imposuit N!" Nowo wybrany Biskup Rotrii ukazuje się wiernym, wygłasza swoją pierwszą mowę oraz udziela błogosławieństwa. Dopełnieniem konklawe jest uroczysta Koronacja Patriarsza, przeprowadzona zgodnie z Rytuałem Laterańskim. W miarę możliwości powinna zostać zorganizowana w pierwszą niedzielę po wyborze Patriarchy Rotrii, nie później jednak niż po upływie miesiąca od rozstrzygnięcia konklawe. Ilekroć w niniejszej bulli mowa o Kardynale Dziekanie, rozumieć należy także Kardynała Prodziekana, który uprawniony jest do dokonywania wszystkich czynności podczas konklawe zarezerwowanych Dziekanowi, ażeby usprawnić jego przebieg. Tracą moc wszystkie przepisy stojące w sprzeczności z podpisywanym przez Nas poniżej aktem prawnym.
Datum Rotriae, apud S. Paulum, die XXI, mensis Augustus, anno Domini MMXVII, Pontificatus Nostri primo.

Pius PP. VI
]]> <![CDATA[[WYKŁAD] Bulla Divide et impera, czyli o lennach Państwa Kościelnego słów kilka]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=884 Thu, 06 Jul 2017 17:07:08 +0200 Tadeusz Krasnodębski]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=884 Bulla Divide et impera, czyli o lennach Państwa Kościelnego słów kilka


Jak słusznie zauważył Jego Świątobliwość Pius V podczas spisywania preambuły do swej bulli Divide et impera, Patriarcha nie tylko jest głową Kościoła Rotryjskiego, lecz równocześnie monarchą Państwa Kościelnego. Ma to odzwierciedlenie nie tylko w rzeczonej bulli, lecz również w rotryjskiej odpowiedniczce konstytucji, bulli Super Universas - jej art. 1 ust. 1. Jak każda monarchia, również Rotria posiada własny system tytułów arystokratycznych, którymi Biskup Rotrii honorować może wedle własnego uznania każdą osobę. W związku z tym, jego prerogatywą jest także tworzenie i oddawanie poddanym części ziem Państwa Kościelnego Rotria, co każdy Patriarcha chętnie czyni i nagradza najbardziej zasłużonych mieszkańców państwa - biskupów i kardynałów. Te właśnie kwestia reguluje akt prawny Jego Świątobliwości Piusa V, nad którym dziś się pochylimy.

Bulla Divide et impera ogłoszona została 2 lutego Roku Pańskiego 2016. Dzieli się ona na dwie zasadnicze części. W drugiej z nich Patriarcha nadaje lenna oraz tytuły poddanym, toteż większe znaczenie dla tego wykładu ma część pierwsza regulująca kwestie związane z nadawaniem ziem oraz tytułów. W pierwszej kolejności bulla ustanawia tytuły arystokratyczne i szlacheckie istniejące w Państwie Kościelnym. Są to kolejno: Książę, Diuk, Markiz, Hrabia, Baron, Kawaler (oraz żeńskie odpowiedniki), gdzie Książę jest tytułem najwyższym, a Kawaler - najniższym. Zgodnie z założeniami bulli, tytuły te nadawane będą przez Patriarchę za zasługi dla Stolicy Pawłowej. Dalej, bulla dzieli szlachtę rotryjską na trzy odrębne grupy. Pierwszą z nich jest arystokracja ziemska, czyli najwyższa z warstw społecznych. Książęta będący arystokracją ziemską otrzymują ziemię, to jest własne lenno, którym mają przywilej zarządzać. Kolejną grupą jest szlachta tytularna. Nazywane są nią osoby, którym Patriarcha w uznaniu zasług nadaje tytuły arystokratyczne, jednak nie otrzymują oni żadnej ziemi własnościowej. Mają jednak prawo dzierżenia rezydencji na wskazanej przez Biskupa Rotrii ziemi Państwa Kościelnego. Ostatnią, najniższą warstwą jest szlachta księstw. Książę lenny ma prawo do powoływania oraz składania z godności szlacheckiej we własnym lennie wedle swojego uznania. Nie wiąże się to ze specjalnymi przywilejami, choć książę może nadać na terenie swojego lenna fragment ziemi we władanie. Dzięki temu możliwe jest tworzenie rozległych relacji pomiędzy lennikami i na terenie danego księstwa, będącego przecież lennem, może istnieć inne lenno - jak choćby hrabstwo. Koniecznie należy zwrócić uwagę na warunek, bez którego żadne lenno nie może zostać przez Patriarchę nadane. Bulla stanowi bowiem, że książę ma obowiązek złożyć Biskupowi Rotrii przysięgę wierności. Co więcej, wasal danego księcia składa mu podobną przysięgę.

Podsumowując, system lenn w Rotrii jest bardzo rozległy. Umożliwia tworzenie "państw w państwie" mających dużą autonomię, co wpływa pozytywnie na zróżnicowanie Państwa Kościelnego. Nie wyłącza to jednak lenn oraz ich zarządców spod jurysdykcji rotryjskiej oraz władzy patriarszej.

(-) ks. dr Taddaeus della Chiesa SJ, prof. UR
]]> Bulla Divide et impera, czyli o lennach Państwa Kościelnego słów kilka


Jak słusznie zauważył Jego Świątobliwość Pius V podczas spisywania preambuły do swej bulli Divide et impera, Patriarcha nie tylko jest głową Kościoła Rotryjskiego, lecz równocześnie monarchą Państwa Kościelnego. Ma to odzwierciedlenie nie tylko w rzeczonej bulli, lecz również w rotryjskiej odpowiedniczce konstytucji, bulli Super Universas - jej art. 1 ust. 1. Jak każda monarchia, również Rotria posiada własny system tytułów arystokratycznych, którymi Biskup Rotrii honorować może wedle własnego uznania każdą osobę. W związku z tym, jego prerogatywą jest także tworzenie i oddawanie poddanym części ziem Państwa Kościelnego Rotria, co każdy Patriarcha chętnie czyni i nagradza najbardziej zasłużonych mieszkańców państwa - biskupów i kardynałów. Te właśnie kwestia reguluje akt prawny Jego Świątobliwości Piusa V, nad którym dziś się pochylimy.

Bulla Divide et impera ogłoszona została 2 lutego Roku Pańskiego 2016. Dzieli się ona na dwie zasadnicze części. W drugiej z nich Patriarcha nadaje lenna oraz tytuły poddanym, toteż większe znaczenie dla tego wykładu ma część pierwsza regulująca kwestie związane z nadawaniem ziem oraz tytułów. W pierwszej kolejności bulla ustanawia tytuły arystokratyczne i szlacheckie istniejące w Państwie Kościelnym. Są to kolejno: Książę, Diuk, Markiz, Hrabia, Baron, Kawaler (oraz żeńskie odpowiedniki), gdzie Książę jest tytułem najwyższym, a Kawaler - najniższym. Zgodnie z założeniami bulli, tytuły te nadawane będą przez Patriarchę za zasługi dla Stolicy Pawłowej. Dalej, bulla dzieli szlachtę rotryjską na trzy odrębne grupy. Pierwszą z nich jest arystokracja ziemska, czyli najwyższa z warstw społecznych. Książęta będący arystokracją ziemską otrzymują ziemię, to jest własne lenno, którym mają przywilej zarządzać. Kolejną grupą jest szlachta tytularna. Nazywane są nią osoby, którym Patriarcha w uznaniu zasług nadaje tytuły arystokratyczne, jednak nie otrzymują oni żadnej ziemi własnościowej. Mają jednak prawo dzierżenia rezydencji na wskazanej przez Biskupa Rotrii ziemi Państwa Kościelnego. Ostatnią, najniższą warstwą jest szlachta księstw. Książę lenny ma prawo do powoływania oraz składania z godności szlacheckiej we własnym lennie wedle swojego uznania. Nie wiąże się to ze specjalnymi przywilejami, choć książę może nadać na terenie swojego lenna fragment ziemi we władanie. Dzięki temu możliwe jest tworzenie rozległych relacji pomiędzy lennikami i na terenie danego księstwa, będącego przecież lennem, może istnieć inne lenno - jak choćby hrabstwo. Koniecznie należy zwrócić uwagę na warunek, bez którego żadne lenno nie może zostać przez Patriarchę nadane. Bulla stanowi bowiem, że książę ma obowiązek złożyć Biskupowi Rotrii przysięgę wierności. Co więcej, wasal danego księcia składa mu podobną przysięgę.

Podsumowując, system lenn w Rotrii jest bardzo rozległy. Umożliwia tworzenie "państw w państwie" mających dużą autonomię, co wpływa pozytywnie na zróżnicowanie Państwa Kościelnego. Nie wyłącza to jednak lenn oraz ich zarządców spod jurysdykcji rotryjskiej oraz władzy patriarszej.

(-) ks. dr Taddaeus della Chiesa SJ, prof. UR
]]> <![CDATA[[PD] Zakres władzy głowy państwa na przykładzie wybranych monarchii Pollinu]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=861 Tue, 13 Jun 2017 18:53:09 +0200 Tadeusz Krasnodębski]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=861 Cytat:Autor: x. mgr net. Tadeusz Krasnodębski SJ
Promotor: dr net. prof. UR Paolo biskup della Chiesa OSSPE


Zakres władzy głowy państwa na przykładzie wybranych monarchii Pollinu
Analiza porównawcza


Rozdział I
Monarchia jako forma rządów

Monarchia to jedna z dwóch, obok republiki, forma rządów. Funkcję głowy państwa sprawuje w niej, często niewybieralny, monarcha (cesarz, car, patriarcha, król, książę...). Zazwyczaj pełni on ją dożywotnio, a władza może być przekazywana pokoleniowo (np. w obrębie jednej dynastii). Wyjątkiem od tej reguły jest monarchia elekcyjna, gdzie osoba władcy wybierana jest przez obywateli lub uprawniony do tego organ.
Monarchia wciąż jest powszechniejszą od republiki formą rządów wśród mikronacji. W zależności od przyjętych rozwiązań ustrojowych, osoba władcy może posiadać jedynie symboliczne uprawnienia (w myśl zasady: król panuje, ale nie rządzi), sprawować realną władzę, a nawet rządzić krajem samodzielnie bez prawnych możliwości sprzeciwu ze strony innych obywateli. W swojej pracy doktorskiej chciałbym przyjrzeć się zakresowi władzy monarszej na przykładzie konkretnych państw: Księstwa Sarmacji, Królestwa Hasselandu, Państwa Kościelnego Rotria oraz obu Brodrii.

Rozdział II
Carstwo Brodrii Północnej i Carstwo Brodrii Południowej

Obie Brodrie nie różnią się od siebie ustrojem, zatem bez problemu można opisać je na łamach jednego rozdziału. Swoją analizę opieram na dwóch najważniejszych aktach prawnych, po jednym na każde z Carstw – Akcie Aleksandryjskim, Najwyższej Ustawie Państwa Brodryjskiego, z dnia 21 lutego 2017 roku dla Brodrii Południowej oraz Zwodzie Praw Kardynalnych Najjaśniejszego Carstwa Brodryjskiego z dnia 19 stycznia 2017 roku dla Brodrii Północnej. Treść tych aktów normatywnych, będących ustawami zasadniczymi obu Brodrii, wskazuje na absolutną, niczym nieskrępowaną, a nawet despotyczną władzę Cara. Oba akty prawne regulują, że pełnia władzy ustawodawczej, a także wykonawczej i sądowniczej, spoczywa na osobie panującej. Car stanowi prawo, ale sam mu nie podlega, ponieważ może zmieniać je wedle własnego uznania. Dotyczy to nie tylko „szeregowych” ustaw, lecz również wspomnianych wcześniej najwyższych aktów normatywnych. Czyni to z niego osobę poza kontrolą; samodzierżawcę, który władzę na terytorium państwa sprawować może jak we własnym folwarku. Choć zachowane są w pewnej części inne organy, to ostateczne podjęcie decyzji zawsze spoczywa na osobie panującej.
Zarówno Brodria Północna, jak i Brodria Południowa, jest zatem krajem pozbawionym choćby elementarnych zasad demokracji. Oba Carstwa są własnością ich władcy, którzy nie muszą liczyć się z nikim ani niczym podczas sprawowaniu obowiązków. Sytuację ustrojową w Brodriach można podsumować cytatem publicysty Stanisława Mackiewicza: „Rosyjskość związana jest z silną, najsilniejszą, jedną i niepodzielną władzą państwową”, gdzie władza ta przynależy Carowi.

Rozdział III
Państwo Kościelne Rotria

Społeczeństwo rotryjskie ma w kraju o wiele więcej możliwości sprawowania władzy, niż w państwach brodryjskich. To dość zaskakujące, zważając na fakt, iż Rotria wielokrotnie sama siebie określa jako monarchię absolutną. I rzeczywiście nią jest. Co więcej, jest dość nietypowym połączeniem monarchii elekcyjnej i absolutnej. Wynika to z kościelnego charakteru państwa.
Osoba patriarchy, będąca suwerenem, posiada pełną i niepodzielną władzę w Rotrii zarówno jako głowa tego kraju, jak i przywódca Kościoła Rotryjskiego. Mimo to, Państwo Kościelne zachowuje demokrację poprzez zastosowanie sześciomiesięcznej kadencji Biskupa Rotrii. Po upływie rzeczonego pół roku zbiera się konklawe, podczas którego uczestniczący w nim kardynałowie wybierają nowego patriarchę.

Rozdział IV
Królestwo Hasselandu

Konstytucja Królestwa Hasselandu określa państwo jako monarchię konstytucyjną.
Władca Hasselandu posiada symboliczne uprawnienia, takie jak nadawanie orderów czy obywatelstw. Nie ma dużego udziału w sprawowaniu władzy ustawodawczej ani wykonawczej. Co więcej, przepisy ustawy zasadniczej umożliwiają organom władzy prawodawczej stałą i znaczącą kontrolę poczynań Króla, włącznie z usunięciem go z tronu. Monarcha w dużym stopniu podlega zatem parlamentowi.
Wątpliwości co do stanu demokracji w Królestwie budzić może spory wpływ osoby panującej na władzę sądowniczą. Już sama Konstytucja określa Króla jako jedną z instancji w postępowaniu sądowym. Co więcej, monarcha ma prawo do dokonywania wykładni prawa. Regulacje te nie pozwalają na uznanie tego państwa za w pełni demokratyczne.

Rozdział V
Księstwo Sarmacji

Z jednej strony, monarcha ma w dużej mierze uprawnienia symboliczne oraz nie jest nietykalny – Konstytucja Księstwa Sarmacji umożliwia bowiem Sejmowi postawienie Księcia w stan oskarżenia. Z drugiej zaś, osoba panująca zachowała uprawnienia do prowadzenia polityki zagranicznej. W tak dużym i istotnym państwie, jakim zdecydowanie jest Księstwo, przywilej ten ma ogromne znaczenie. Co więcej, w myśl przepisów ustawy konstytucyjnej o Sejmie Wielkim, monarcha posiada pełnię władzy ustawodawczej, jeśli liczba posłów na Sejm jest niższa od czterech. Książę posiada zatem realną władzę w kraju.
Księstwo Sarmacji jest bezsprzecznie praworządnym państwem o ugruntowanej demokracji. Zachowana jest także wola ludu przy wyborze Księcia, jeśli tron zostanie opróżniony – to właśnie społeczeństwo sarmackie dokonuje elekcji osoby panującej.

Rozdział VI
Podsumowanie i bibliografia

Reasumując, istnieje ogromna ilość monarchii, a każda z nich inaczej reguluje zakres władzy osoby panującej. Można śmiało stwierdzić, że najmniej demokratycznymi krajami na Pollinie są oba Carstwa Brodryjskie, natomiast najbardziej – Księstwo Sarmacji.

Bibliografia:
  • Wikipedia
  • Akt Aleksandryjski, Najwyższa Ustawa Państwa Brodryjskiego, z dnia 21 lutego 2017 roku
  • Zwód Praw Kardynalnych Najjaśniejszego Carstwa Brodryjskiego z dnia 19 stycznia 2017 roku
  • Skrypt Klemenstyński Zakonu Jezuitów
  • Bulla Super Universas z dnia 2 stycznia 2016 roku
  • Konstytucja Księstwa Sarmacji z dnia 24 stycznia 2011 roku
  • Ustawa konstytucyjna z dnia 27 października 2016 roku o Sejmie Wielkim
  • Konstytucja Królestwa Hasselandu z dnia 17 grudnia 2016 roku
(-) Tadeusz Krasnodębski
]]> Cytat:Autor: x. mgr net. Tadeusz Krasnodębski SJ
Promotor: dr net. prof. UR Paolo biskup della Chiesa OSSPE


Zakres władzy głowy państwa na przykładzie wybranych monarchii Pollinu
Analiza porównawcza


Rozdział I
Monarchia jako forma rządów

Monarchia to jedna z dwóch, obok republiki, forma rządów. Funkcję głowy państwa sprawuje w niej, często niewybieralny, monarcha (cesarz, car, patriarcha, król, książę...). Zazwyczaj pełni on ją dożywotnio, a władza może być przekazywana pokoleniowo (np. w obrębie jednej dynastii). Wyjątkiem od tej reguły jest monarchia elekcyjna, gdzie osoba władcy wybierana jest przez obywateli lub uprawniony do tego organ.
Monarchia wciąż jest powszechniejszą od republiki formą rządów wśród mikronacji. W zależności od przyjętych rozwiązań ustrojowych, osoba władcy może posiadać jedynie symboliczne uprawnienia (w myśl zasady: król panuje, ale nie rządzi), sprawować realną władzę, a nawet rządzić krajem samodzielnie bez prawnych możliwości sprzeciwu ze strony innych obywateli. W swojej pracy doktorskiej chciałbym przyjrzeć się zakresowi władzy monarszej na przykładzie konkretnych państw: Księstwa Sarmacji, Królestwa Hasselandu, Państwa Kościelnego Rotria oraz obu Brodrii.

Rozdział II
Carstwo Brodrii Północnej i Carstwo Brodrii Południowej

Obie Brodrie nie różnią się od siebie ustrojem, zatem bez problemu można opisać je na łamach jednego rozdziału. Swoją analizę opieram na dwóch najważniejszych aktach prawnych, po jednym na każde z Carstw – Akcie Aleksandryjskim, Najwyższej Ustawie Państwa Brodryjskiego, z dnia 21 lutego 2017 roku dla Brodrii Południowej oraz Zwodzie Praw Kardynalnych Najjaśniejszego Carstwa Brodryjskiego z dnia 19 stycznia 2017 roku dla Brodrii Północnej. Treść tych aktów normatywnych, będących ustawami zasadniczymi obu Brodrii, wskazuje na absolutną, niczym nieskrępowaną, a nawet despotyczną władzę Cara. Oba akty prawne regulują, że pełnia władzy ustawodawczej, a także wykonawczej i sądowniczej, spoczywa na osobie panującej. Car stanowi prawo, ale sam mu nie podlega, ponieważ może zmieniać je wedle własnego uznania. Dotyczy to nie tylko „szeregowych” ustaw, lecz również wspomnianych wcześniej najwyższych aktów normatywnych. Czyni to z niego osobę poza kontrolą; samodzierżawcę, który władzę na terytorium państwa sprawować może jak we własnym folwarku. Choć zachowane są w pewnej części inne organy, to ostateczne podjęcie decyzji zawsze spoczywa na osobie panującej.
Zarówno Brodria Północna, jak i Brodria Południowa, jest zatem krajem pozbawionym choćby elementarnych zasad demokracji. Oba Carstwa są własnością ich władcy, którzy nie muszą liczyć się z nikim ani niczym podczas sprawowaniu obowiązków. Sytuację ustrojową w Brodriach można podsumować cytatem publicysty Stanisława Mackiewicza: „Rosyjskość związana jest z silną, najsilniejszą, jedną i niepodzielną władzą państwową”, gdzie władza ta przynależy Carowi.

Rozdział III
Państwo Kościelne Rotria

Społeczeństwo rotryjskie ma w kraju o wiele więcej możliwości sprawowania władzy, niż w państwach brodryjskich. To dość zaskakujące, zważając na fakt, iż Rotria wielokrotnie sama siebie określa jako monarchię absolutną. I rzeczywiście nią jest. Co więcej, jest dość nietypowym połączeniem monarchii elekcyjnej i absolutnej. Wynika to z kościelnego charakteru państwa.
Osoba patriarchy, będąca suwerenem, posiada pełną i niepodzielną władzę w Rotrii zarówno jako głowa tego kraju, jak i przywódca Kościoła Rotryjskiego. Mimo to, Państwo Kościelne zachowuje demokrację poprzez zastosowanie sześciomiesięcznej kadencji Biskupa Rotrii. Po upływie rzeczonego pół roku zbiera się konklawe, podczas którego uczestniczący w nim kardynałowie wybierają nowego patriarchę.

Rozdział IV
Królestwo Hasselandu

Konstytucja Królestwa Hasselandu określa państwo jako monarchię konstytucyjną.
Władca Hasselandu posiada symboliczne uprawnienia, takie jak nadawanie orderów czy obywatelstw. Nie ma dużego udziału w sprawowaniu władzy ustawodawczej ani wykonawczej. Co więcej, przepisy ustawy zasadniczej umożliwiają organom władzy prawodawczej stałą i znaczącą kontrolę poczynań Króla, włącznie z usunięciem go z tronu. Monarcha w dużym stopniu podlega zatem parlamentowi.
Wątpliwości co do stanu demokracji w Królestwie budzić może spory wpływ osoby panującej na władzę sądowniczą. Już sama Konstytucja określa Króla jako jedną z instancji w postępowaniu sądowym. Co więcej, monarcha ma prawo do dokonywania wykładni prawa. Regulacje te nie pozwalają na uznanie tego państwa za w pełni demokratyczne.

Rozdział V
Księstwo Sarmacji

Z jednej strony, monarcha ma w dużej mierze uprawnienia symboliczne oraz nie jest nietykalny – Konstytucja Księstwa Sarmacji umożliwia bowiem Sejmowi postawienie Księcia w stan oskarżenia. Z drugiej zaś, osoba panująca zachowała uprawnienia do prowadzenia polityki zagranicznej. W tak dużym i istotnym państwie, jakim zdecydowanie jest Księstwo, przywilej ten ma ogromne znaczenie. Co więcej, w myśl przepisów ustawy konstytucyjnej o Sejmie Wielkim, monarcha posiada pełnię władzy ustawodawczej, jeśli liczba posłów na Sejm jest niższa od czterech. Książę posiada zatem realną władzę w kraju.
Księstwo Sarmacji jest bezsprzecznie praworządnym państwem o ugruntowanej demokracji. Zachowana jest także wola ludu przy wyborze Księcia, jeśli tron zostanie opróżniony – to właśnie społeczeństwo sarmackie dokonuje elekcji osoby panującej.

Rozdział VI
Podsumowanie i bibliografia

Reasumując, istnieje ogromna ilość monarchii, a każda z nich inaczej reguluje zakres władzy osoby panującej. Można śmiało stwierdzić, że najmniej demokratycznymi krajami na Pollinie są oba Carstwa Brodryjskie, natomiast najbardziej – Księstwo Sarmacji.

Bibliografia:
  • Wikipedia
  • Akt Aleksandryjski, Najwyższa Ustawa Państwa Brodryjskiego, z dnia 21 lutego 2017 roku
  • Zwód Praw Kardynalnych Najjaśniejszego Carstwa Brodryjskiego z dnia 19 stycznia 2017 roku
  • Skrypt Klemenstyński Zakonu Jezuitów
  • Bulla Super Universas z dnia 2 stycznia 2016 roku
  • Konstytucja Księstwa Sarmacji z dnia 24 stycznia 2011 roku
  • Ustawa konstytucyjna z dnia 27 października 2016 roku o Sejmie Wielkim
  • Konstytucja Królestwa Hasselandu z dnia 17 grudnia 2016 roku
(-) Tadeusz Krasnodębski
]]> <![CDATA[[WG] Śmigus - dyngus a naruszenie nietykalności cielesnej - przyczynek prawnokarny]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=770 Mon, 17 Apr 2017 12:59:06 +0200 Paolo Carlo de Medici y Zep]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=770 Cytat:
doc. dr net. Paolo della Chiesa


Śmigus - dyngus a naruszenie nietykalności cielesnej - przyczynek prawnokarny


Drodzy słuchacze zebrani na tym krótkim, nadzwyczajnym i okolicznościowym wykładzie
w Lany Poniedziałek Anno Domini 2017!

Śmigus - dyngus jest zwyczajem wywodzącym się od wierzeń pierwotnych (słowiańskich), a następnie związanym z Poniedziałkiem Wielkanocnym i Zmartwychwstaniem Pańskim. Polega on, jak wszyscy wiemy, na oblewaniu się wodą (dyngus). Dawniej dochodziło do tego również symboliczne bicie się gałązkami wierzbowymi (śmigus). Zwyczaj ten symbolizował wiosenne oczyszczenie z brudów i chorób, a także wraz z przybyciem chrześcijaństwa - z grzechów. Polewaniu głównie podlegały panny będące na wydaniu przez kawalerów, którzy mogli w ten dzień wejść do ich domostw i zdybać je nawet w bieliźnie.

W obecnych czasach śmigus - dyngus interesuje mnie jako karnisty z perspektywy ponoszenia ewentualnej odpowiedzialności karnej przez oblewającego za naruszenie nietykalności cielesnej "ofiary". Każdy niechciany kontakt z naszym ciałem wypełnia bowiem znamiona typu czynu zabronionego określonego w przepisie art. 217 k.k. W doktrynie powszechnie podaje się śmigusa za przykład kontratypu zwyczajowego, czyli pozaustawowej okoliczności wyłączającej bezprawność takiego czynu, czyniącego go wtórnie legalnym. Ja jednak, pojmując istotę bezprawności zgodnie z zaczerpniętą z Niemiec teorią prezentowaną w Polsce przez krakowską szkołę prawa karnego, uważam, że polewanie wodą w Lany Poniedziałek jest czynnością pierwotnie legalną, gdyż albo nie godzi ono w dobro chronione prawem, albo nie narusza reguł postępowania z tym dobrem. Problem rodzi tylko ustalenie czy zwyczaj ten jest powszechnie kultywowany w dzisiejszych czasach i czy istnieje jego powszechna społeczna akceptacja. Obojętnie którą teorię przyjmiemy - pierwotnej legalności czy kontratypizacji, czyn polewającego wodą przy spełnieniu określonych warunków nie będzie cechował się bezprawnością, a tym samym nie będzie stanowił przestępstwa.

Jeżeli uznamy, że zabawa ludowa polegająca na oblewaniu wodą wszystkich w II dzień Świąt Wielkanocnych jest nadal zakorzeniona, praktykowana i uznawana w społeczeństwie, to  śmigus-dyngus będzie czynnością pierwotnie legalną ze względu na nienaruszenie reguł postępowania z dobrem, którym jest nietykalność cielesna człowieka. Te reguły są kształtowane nie tylko przez przepisy prawa, ale m.in. przez zwyczaj, do którego należy owa tradycja.

Jeżeli jednak stwierdzimy, że w społeczeństwie obecnie - w XXI wieku brakuje przyzwolenia, akceptacji na oblewanie wodą przez nieznajomych, gdyż zwyczaj ten zanikł i nie kształtuje tym samym więcej reguł postępowania z nietykalnością cielesną człowieka, to śmigus - dyngus będzie dozwolony (i tym samym legalny) tylko w gronie znajomych, którzy wyrażają zgodę na oblewanie. Zgoda dysponenta dobrem na jego naruszenie powoduje bowiem, że nie występuje atak na dobro chronione prawem. Nietykalność cielesna jest takim dobrem, którym każdy z nas może swobodnie dysponować. W takim również wypadku legalne wówczas będzie też smaganie gałązkami wierzbowymi.

Oczywiście w każdym przypadku oblewanie wodą nie może narazić "ofiary" na niebezpieczeństwo (np. bezprawne jest zrzucanie worków z wodą z wysokości) czy spowodować zniszczenia mienia nawet niewielkiej wartości (np. oblanie brudną wodą, innym brudzącym płynem, polanie osoby trzymającej w ręku urządzenie multimedialne). Wątpliwe jest uznanie za pierwotnie legalne oblewanie w bardzo zimny dzień, w którym zmoczenie może wywołać u oblanego przeziębienie.

Dziękuję za uwagę i zachęcam do dyskusji!
]]> Cytat:
doc. dr net. Paolo della Chiesa


Śmigus - dyngus a naruszenie nietykalności cielesnej - przyczynek prawnokarny


Drodzy słuchacze zebrani na tym krótkim, nadzwyczajnym i okolicznościowym wykładzie
w Lany Poniedziałek Anno Domini 2017!

Śmigus - dyngus jest zwyczajem wywodzącym się od wierzeń pierwotnych (słowiańskich), a następnie związanym z Poniedziałkiem Wielkanocnym i Zmartwychwstaniem Pańskim. Polega on, jak wszyscy wiemy, na oblewaniu się wodą (dyngus). Dawniej dochodziło do tego również symboliczne bicie się gałązkami wierzbowymi (śmigus). Zwyczaj ten symbolizował wiosenne oczyszczenie z brudów i chorób, a także wraz z przybyciem chrześcijaństwa - z grzechów. Polewaniu głównie podlegały panny będące na wydaniu przez kawalerów, którzy mogli w ten dzień wejść do ich domostw i zdybać je nawet w bieliźnie.

W obecnych czasach śmigus - dyngus interesuje mnie jako karnisty z perspektywy ponoszenia ewentualnej odpowiedzialności karnej przez oblewającego za naruszenie nietykalności cielesnej "ofiary". Każdy niechciany kontakt z naszym ciałem wypełnia bowiem znamiona typu czynu zabronionego określonego w przepisie art. 217 k.k. W doktrynie powszechnie podaje się śmigusa za przykład kontratypu zwyczajowego, czyli pozaustawowej okoliczności wyłączającej bezprawność takiego czynu, czyniącego go wtórnie legalnym. Ja jednak, pojmując istotę bezprawności zgodnie z zaczerpniętą z Niemiec teorią prezentowaną w Polsce przez krakowską szkołę prawa karnego, uważam, że polewanie wodą w Lany Poniedziałek jest czynnością pierwotnie legalną, gdyż albo nie godzi ono w dobro chronione prawem, albo nie narusza reguł postępowania z tym dobrem. Problem rodzi tylko ustalenie czy zwyczaj ten jest powszechnie kultywowany w dzisiejszych czasach i czy istnieje jego powszechna społeczna akceptacja. Obojętnie którą teorię przyjmiemy - pierwotnej legalności czy kontratypizacji, czyn polewającego wodą przy spełnieniu określonych warunków nie będzie cechował się bezprawnością, a tym samym nie będzie stanowił przestępstwa.

Jeżeli uznamy, że zabawa ludowa polegająca na oblewaniu wodą wszystkich w II dzień Świąt Wielkanocnych jest nadal zakorzeniona, praktykowana i uznawana w społeczeństwie, to  śmigus-dyngus będzie czynnością pierwotnie legalną ze względu na nienaruszenie reguł postępowania z dobrem, którym jest nietykalność cielesna człowieka. Te reguły są kształtowane nie tylko przez przepisy prawa, ale m.in. przez zwyczaj, do którego należy owa tradycja.

Jeżeli jednak stwierdzimy, że w społeczeństwie obecnie - w XXI wieku brakuje przyzwolenia, akceptacji na oblewanie wodą przez nieznajomych, gdyż zwyczaj ten zanikł i nie kształtuje tym samym więcej reguł postępowania z nietykalnością cielesną człowieka, to śmigus - dyngus będzie dozwolony (i tym samym legalny) tylko w gronie znajomych, którzy wyrażają zgodę na oblewanie. Zgoda dysponenta dobrem na jego naruszenie powoduje bowiem, że nie występuje atak na dobro chronione prawem. Nietykalność cielesna jest takim dobrem, którym każdy z nas może swobodnie dysponować. W takim również wypadku legalne wówczas będzie też smaganie gałązkami wierzbowymi.

Oczywiście w każdym przypadku oblewanie wodą nie może narazić "ofiary" na niebezpieczeństwo (np. bezprawne jest zrzucanie worków z wodą z wysokości) czy spowodować zniszczenia mienia nawet niewielkiej wartości (np. oblanie brudną wodą, innym brudzącym płynem, polanie osoby trzymającej w ręku urządzenie multimedialne). Wątpliwe jest uznanie za pierwotnie legalne oblewanie w bardzo zimny dzień, w którym zmoczenie może wywołać u oblanego przeziębienie.

Dziękuję za uwagę i zachęcam do dyskusji!
]]> <![CDATA[[PM] Sytuacja prawna Kościoła rotryjskiego w Surmenii w latach 2007-2008 r. ]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=529 Thu, 01 Sep 2016 14:11:00 +0200 brat Makarios]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=529 Cytat:Autor: brat Petros Domestosigos, praca bakalarska
Promotor: dr hab. Ksawery kard. van Berden

Sytuacja prawna Kościoła rotryjskiego w Surmenii
w latach 2007-2008 r.

Historycznie kościół rotryjski i całe państwo Kościelne Rotria ma swoje korzenie m.in. w Surmenii – a pierwotnym założycielem był Victor Surmun. Z czasem z połączenia kościoła surmeńskiego i austro-węgierskiego wyłoniło się osobne państwo, które stało się apostolską stolicą dla Mikroświata. Mimo tego oddzielenia, Rotria i Surmenia pozostawały w przyjaznych stosunkach, wzmacnianych przez obecność tych samych osób w obu państwach.

Wedle ówcześnie (połowa 2007 r.) obowiązującej ustawy zasadniczej (Konstytucja Królestwa Surmeńskiego z dnia 11 lipca 2006 r.), Królestwo Surmeńskie nie miało żadnej religii państwowej, a jego władze „zachowują bezstronność w sprawach przekonań religijnych, światopoglądowych i filozoficznych” (art. 115 ww. Konstytucji). Sytuacja ta miała jednak wkrótce ulec zmianie – jako że wyznawcą Kościoła rotryjskiego, obok wielu obywateli, stał się także ówczesny monarcha – Pavel Zepp (później jako Paulos Petrosigos apo Zep).

W takiej oto sytuacji zawarty został pierwszy formalny konkordat między Surmenią a Państwem Kościelnym. Jest on podwójnie datowany – pierwotnie został podpisany 18 lipca 2007 roku w Nowej Menii (obecnie – Kaharonea), a ratyfikowany przez surmeński Senat dokładnie 1 sierpnia 2007 r. Ze strony Rotrii podpisał go patriarcha Victor (co ciekawe – w tym samym czasie zasiadał on w Senacie Królestwa Surmeńskiego, więc ratyfikował go niejako z obu stron).

Konkordat można podzielić na dwie części – pierwsza, artykuły 1 i 2 to regulacje o charakterze dyplomatycznym, typowe dla wszelkich traktatów uznaniowych. Wyróżnia się jedynie fakt, że odpowiednik ambasadora Rotrii w Surmenii nosi miano Nuncjusza Apostolskiego. Istotne dla roli Kościoła w Surmenii są trzy kolejne artykuły – od 3 do 5. Dwa pierwsze regulują funkcjonowanie Kościoła w Surmenii, nakładając na Surmenię obowiązek umożliwienia mu jego swobodnego działania. Artykuł 5 mówi o trybie powoływania na urzędy – co ciekawe, o ile inwestytura biskupia była w pełni w rękach Rotrii, o tyle Prymasa powoływano spośród kandydatów wskazanych przez Króla Surmenii. W myśl Konkordatu, rotrio-chrześcijaństwo[1] uzyskało wysoką pozycję w kraju, korzystając z faktu, że nie było w nim żadnego innego zorganizowanego wyznania. Zgodnie z konkordatem, Król miał być koronowany przez „urzędnika kościelnego”, choć w praktyce nie miało to nigdym miejsca za obowiązywania tego konkordatu.

Niedługo po ratyfikacji konkordatu, bo już 8 sierpnia ogłoszono nową Konstytucję. Wbrew brzmieniu z zalinkowanej wersji, pierwotnie nie zawierała ona ustanowienia rotrio-chrześcijaństwa jako kościoła państwowego. Ten fragment (art. 119) został dodany poprawką uchwaloną na przełomie grudnia i stycznia.

Trzeba pamiętać, że przypada to na okres, kiedy konkordat już nie obowiązuje – bowiem w listopadzie 2007 r. I Rotria formalnie upadła, a zawarte z nią umowy straciły moc. Kościół rotryjski przeniósł się na terytorium Surmeniii i tam działał. Można stwierdzić jednak, że mimo upadku Rotrii, ustanowienie rotrio-chrześcijaństwa religią państwową wskazuje na to, że jej znaczenie było nadal duże. Jeszcze przed ostatecznym upadkiem Victor Surmun, jako Dyktator-Regent Rotrii, nadał Królowi Surmenii Pavlowi Zeppowi tytuł Fidei Defensor (Obrońcy Wiary).

Po odrodzeniu się Rotrii jako tzw. II Rotrii za pontyfikatu Klemensa II, zawarty został, w marcu 2008 roku kolejny konkordat. Treścią nie odbiegał on w większości od pierwotnego konkordatu, różniąc się jedynie wskazaniem, że funkcje Prymasa i Nuncjusza są połączone, a ponadto precyzując, że koronacji Króla Surmenii dokonuje konkretnie Prymas. II Konkordat potwierdził silną pozycję Kościoła w Surmenii. Poza gwarancjami i znaczeniem ustanowionymi przez konstytucyjny status wyznania państwowego, Kościół rotrio-chrześcijański uzyskał ponownie oparcie w Patriarsze i Państwie Kościelnym, poszerzając swoje możliwości i kontakty ze światem zewnętrznym.

W mojej ocenie silna sytuacja prawna rotrio-chrześcijaństwa w Surmenii, datująca się od czasu I Konkordatu przyczyniła się do przetrwania Kościoła rotryjskiego przez trudny okres po upadku I Rotrii. Gdyby nie tradycja zapoczątkowana I Konkordatem i silną pozycją rotrio-chrześcijaństwa, można by przewidywać, że zabrakłoby bazy, na której odnowiona by została II Rotria. Idea  mikronacji chrześcijańskiej mogłaby się co prawda jeszcze ujawnić, ale sama Rotria mogła się stać zapomnianym, krótkim epizodem.

[1] - rotrio-chrześcijaństwo, niekiedy rotrio-katolicyzm dawne określenie na Kościół rotryjski, od którego następnie odstąpiono na mocy postanowień Soborów z uwagi na niewłaściwość (sugerowanie woli tworzenia odłamu od chrześcijaństwa). W pracy zostało użyte w kontekście historycznym - gdyż takie sformułowanie pada prost w przywoływanych aktach prawnych. ]]> Cytat:Autor: brat Petros Domestosigos, praca bakalarska
Promotor: dr hab. Ksawery kard. van Berden

Sytuacja prawna Kościoła rotryjskiego w Surmenii
w latach 2007-2008 r.

Historycznie kościół rotryjski i całe państwo Kościelne Rotria ma swoje korzenie m.in. w Surmenii – a pierwotnym założycielem był Victor Surmun. Z czasem z połączenia kościoła surmeńskiego i austro-węgierskiego wyłoniło się osobne państwo, które stało się apostolską stolicą dla Mikroświata. Mimo tego oddzielenia, Rotria i Surmenia pozostawały w przyjaznych stosunkach, wzmacnianych przez obecność tych samych osób w obu państwach.

Wedle ówcześnie (połowa 2007 r.) obowiązującej ustawy zasadniczej (Konstytucja Królestwa Surmeńskiego z dnia 11 lipca 2006 r.), Królestwo Surmeńskie nie miało żadnej religii państwowej, a jego władze „zachowują bezstronność w sprawach przekonań religijnych, światopoglądowych i filozoficznych” (art. 115 ww. Konstytucji). Sytuacja ta miała jednak wkrótce ulec zmianie – jako że wyznawcą Kościoła rotryjskiego, obok wielu obywateli, stał się także ówczesny monarcha – Pavel Zepp (później jako Paulos Petrosigos apo Zep).

W takiej oto sytuacji zawarty został pierwszy formalny konkordat między Surmenią a Państwem Kościelnym. Jest on podwójnie datowany – pierwotnie został podpisany 18 lipca 2007 roku w Nowej Menii (obecnie – Kaharonea), a ratyfikowany przez surmeński Senat dokładnie 1 sierpnia 2007 r. Ze strony Rotrii podpisał go patriarcha Victor (co ciekawe – w tym samym czasie zasiadał on w Senacie Królestwa Surmeńskiego, więc ratyfikował go niejako z obu stron).

Konkordat można podzielić na dwie części – pierwsza, artykuły 1 i 2 to regulacje o charakterze dyplomatycznym, typowe dla wszelkich traktatów uznaniowych. Wyróżnia się jedynie fakt, że odpowiednik ambasadora Rotrii w Surmenii nosi miano Nuncjusza Apostolskiego. Istotne dla roli Kościoła w Surmenii są trzy kolejne artykuły – od 3 do 5. Dwa pierwsze regulują funkcjonowanie Kościoła w Surmenii, nakładając na Surmenię obowiązek umożliwienia mu jego swobodnego działania. Artykuł 5 mówi o trybie powoływania na urzędy – co ciekawe, o ile inwestytura biskupia była w pełni w rękach Rotrii, o tyle Prymasa powoływano spośród kandydatów wskazanych przez Króla Surmenii. W myśl Konkordatu, rotrio-chrześcijaństwo[1] uzyskało wysoką pozycję w kraju, korzystając z faktu, że nie było w nim żadnego innego zorganizowanego wyznania. Zgodnie z konkordatem, Król miał być koronowany przez „urzędnika kościelnego”, choć w praktyce nie miało to nigdym miejsca za obowiązywania tego konkordatu.

Niedługo po ratyfikacji konkordatu, bo już 8 sierpnia ogłoszono nową Konstytucję. Wbrew brzmieniu z zalinkowanej wersji, pierwotnie nie zawierała ona ustanowienia rotrio-chrześcijaństwa jako kościoła państwowego. Ten fragment (art. 119) został dodany poprawką uchwaloną na przełomie grudnia i stycznia.

Trzeba pamiętać, że przypada to na okres, kiedy konkordat już nie obowiązuje – bowiem w listopadzie 2007 r. I Rotria formalnie upadła, a zawarte z nią umowy straciły moc. Kościół rotryjski przeniósł się na terytorium Surmeniii i tam działał. Można stwierdzić jednak, że mimo upadku Rotrii, ustanowienie rotrio-chrześcijaństwa religią państwową wskazuje na to, że jej znaczenie było nadal duże. Jeszcze przed ostatecznym upadkiem Victor Surmun, jako Dyktator-Regent Rotrii, nadał Królowi Surmenii Pavlowi Zeppowi tytuł Fidei Defensor (Obrońcy Wiary).

Po odrodzeniu się Rotrii jako tzw. II Rotrii za pontyfikatu Klemensa II, zawarty został, w marcu 2008 roku kolejny konkordat. Treścią nie odbiegał on w większości od pierwotnego konkordatu, różniąc się jedynie wskazaniem, że funkcje Prymasa i Nuncjusza są połączone, a ponadto precyzując, że koronacji Króla Surmenii dokonuje konkretnie Prymas. II Konkordat potwierdził silną pozycję Kościoła w Surmenii. Poza gwarancjami i znaczeniem ustanowionymi przez konstytucyjny status wyznania państwowego, Kościół rotrio-chrześcijański uzyskał ponownie oparcie w Patriarsze i Państwie Kościelnym, poszerzając swoje możliwości i kontakty ze światem zewnętrznym.

W mojej ocenie silna sytuacja prawna rotrio-chrześcijaństwa w Surmenii, datująca się od czasu I Konkordatu przyczyniła się do przetrwania Kościoła rotryjskiego przez trudny okres po upadku I Rotrii. Gdyby nie tradycja zapoczątkowana I Konkordatem i silną pozycją rotrio-chrześcijaństwa, można by przewidywać, że zabrakłoby bazy, na której odnowiona by została II Rotria. Idea  mikronacji chrześcijańskiej mogłaby się co prawda jeszcze ujawnić, ale sama Rotria mogła się stać zapomnianym, krótkim epizodem.

[1] - rotrio-chrześcijaństwo, niekiedy rotrio-katolicyzm dawne określenie na Kościół rotryjski, od którego następnie odstąpiono na mocy postanowień Soborów z uwagi na niewłaściwość (sugerowanie woli tworzenia odłamu od chrześcijaństwa). W pracy zostało użyte w kontekście historycznym - gdyż takie sformułowanie pada prost w przywoływanych aktach prawnych. ]]> <![CDATA[[HAB] Podstawowe paremie prawnicze]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=72 Tue, 29 Dec 2015 21:25:28 +0100 Ksawery van Berden]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=72 Temat: Podstawowe paremie prawnicze.
Autor: dr Ksawery van Berden, przewód habilitacyjny

I. Pojęcie
Paremią prawniczą nazywamy krótką maksymę lub sentencję, sformułowaną przez uznany autorytet prawniczy w języku łacińskim, wyrażającą w przyjęty powszechnie sposób fundamentalną zasadę prawa. Najważniejszą z zalet stosowania paremii jest ich uniwersalność, a także zrozumiałość dla przedstawicieli nauk prawnych. Paremie wyrażają elementarne założenia współczesnych systemów prawnych w sposób możliwie najbardziej ogólny, stając się tym samym częstym elementem retoryki prawniczej.

II. Wykaz fundamentalnych paremii prawniczych

1. Accusare nemo se debet – nikt nie musi oskarżać siebie.
2. Actori incumbit probatio – na powodzie spoczywa ciężar dowodu.
3. Audiatur et altera pars – należy wysłuchać także drugiej strony.
4. Dura lex, sed lex – twarde prawo, ale prawo.
5. Ignorantia iuris nocet – nieznajomość prawa szkodzi.
6. Ignorantia legis non excusat – nieznajomość prawa nie jest wytłumaczeniem.
7. Iura novit curia – sąd zna prawo.
8. Lex posteriori derogat legi priori – ustawa późniejsza uchyla ustawę wcześniejszą.
9. Lex retro non agit – prawo nie działa wstecz; zasada nie retroaktywności prawa
10. Lex specialis derogat legi generali – ustawa szczegółowa (przepis szczególny) uchyla ustawę ogólną (przepis ogólny).
11. Lex superior derogat legi inferiori – ustawa wyższa rangą uchyla ustawę niższej rangi; hierarchia aktów normatywnych
12. Ne bis in idem – nie wolno karać dwukrotnie za to samo przewinienie.
13. Nemo iudex in causa sua – nikt nie może być sędzią we własnej sprawie.
14. Pacta sunt servanda – umów należy dotrzymywać.
15. Ubi lex, ubi poena – gdzie prawo, tam kara.
16. Volenti non fit iniuria – chcącemu nie dzieje się krzywda.]]> Temat: Podstawowe paremie prawnicze.
Autor: dr Ksawery van Berden, przewód habilitacyjny

I. Pojęcie
Paremią prawniczą nazywamy krótką maksymę lub sentencję, sformułowaną przez uznany autorytet prawniczy w języku łacińskim, wyrażającą w przyjęty powszechnie sposób fundamentalną zasadę prawa. Najważniejszą z zalet stosowania paremii jest ich uniwersalność, a także zrozumiałość dla przedstawicieli nauk prawnych. Paremie wyrażają elementarne założenia współczesnych systemów prawnych w sposób możliwie najbardziej ogólny, stając się tym samym częstym elementem retoryki prawniczej.

II. Wykaz fundamentalnych paremii prawniczych

1. Accusare nemo se debet – nikt nie musi oskarżać siebie.
2. Actori incumbit probatio – na powodzie spoczywa ciężar dowodu.
3. Audiatur et altera pars – należy wysłuchać także drugiej strony.
4. Dura lex, sed lex – twarde prawo, ale prawo.
5. Ignorantia iuris nocet – nieznajomość prawa szkodzi.
6. Ignorantia legis non excusat – nieznajomość prawa nie jest wytłumaczeniem.
7. Iura novit curia – sąd zna prawo.
8. Lex posteriori derogat legi priori – ustawa późniejsza uchyla ustawę wcześniejszą.
9. Lex retro non agit – prawo nie działa wstecz; zasada nie retroaktywności prawa
10. Lex specialis derogat legi generali – ustawa szczegółowa (przepis szczególny) uchyla ustawę ogólną (przepis ogólny).
11. Lex superior derogat legi inferiori – ustawa wyższa rangą uchyla ustawę niższej rangi; hierarchia aktów normatywnych
12. Ne bis in idem – nie wolno karać dwukrotnie za to samo przewinienie.
13. Nemo iudex in causa sua – nikt nie może być sędzią we własnej sprawie.
14. Pacta sunt servanda – umów należy dotrzymywać.
15. Ubi lex, ubi poena – gdzie prawo, tam kara.
16. Volenti non fit iniuria – chcącemu nie dzieje się krzywda.]]> <![CDATA[[HAB] Norma prawna, przepis prawny, akt normatywny]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=71 Tue, 29 Dec 2015 21:20:43 +0100 Ksawery van Berden]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=71 Temat: Norma prawna, przepis prawny, akt normatywny.
Autor: dr Ksawery van Berden, przewód habilitacyjny

  Prawo jest rozumiane z reguły, jak już wiemy – jako zespół powiązanych wzajemnie wypowiedzi normatywnych, pochodzących od uprawnionych do tego podmiotów. Wypowiedzi normatywne polegają na formułowaniu pewnych wzorów zachowań (norm zasadniczych lub norm instrumentalnych). Owe wzory zachowań są przedstawiane przez podmiot wypowiadający normę jako zachowania nakazane, zakazane lub dozwolone w stosunku do określonych adresatów oraz w określonych okolicznościach.
  W każdej wypowiedzi normatywnej można wyróżnić następujące elementy:
1) Określenie adresata, któremu wyznacza się obowiązek pewnego zachowania (w postaci nakazu lub zakazu) bądź dozwala się pewne zachowanie;
2) Określenie okoliczności, w których ma nastąpić realizacja obowiązku bądź w których może nastąpić realizacja dozwolenia;
3) Określenie wzoru zachowania (działania bądź zaniechania) w postaci nakazu, zakazu lub dozwolenia.
Wypowiedzi normatywne mogą mieć charakter generalny (jeśli są kierowane do pewnej klasy adresatów (np. obywateli Rotrii)) lub indywidualny (jeśli dotyczą pewnego konkretnego adresata oraz konkretnych okoliczności (np. decyzja o nadaniu obywatelstwa przez Patriarchę). Kolejną cechą wypowiedzi normatywnych jest ich abstrakcyjność (jeśli wyznaczają one powtarzalny wzór zachowania, na przykład w wypowiedzi „od dziś będziesz robił zakupy codziennie rano”) bądź konkretność (jeśli określają one pewne jednorazowe, niepowtarzalne zachowania, np. w wypowiedzi „Przeczytaj jeszcze tę książkę”).
Normy prawne zawierają wzory przyszłych, pożądanych zachowań określonych adresatów prawa, określonych nie imiennie, ale rodzajowo. Mają one zatem charakter generalno-abstrakcyjny oraz prospektywny (skierowany w przyszłość). Wzory zachowań, zawarte w normach prawnych, mogą mieć zatem wspomnianą przeze mnie postać obowiązku, uprawnienia lub kompetencji.

Ex definitione, normą prawną nazywamy wypowiedź zawierającą żądanie władzy publicznej, aby w określonej sytuacji adresat podjął wyznaczone w niej działanie. Jest to zatem norma postępowania, która została ustanowiona przez kompetentne organy władzy publicznej.
Kluczowym elementem w analizie norm prawnych jest ich budowa. W tym wymiarze wyróżniamy dwie koncepcje:
1) Trójelementową koncepcję normy prawnej, która zakłada budowę normy z trzech elementów, gdzie jeden wynika z drugiego. Koncepcję tę charakteryzują:
    a) hipoteza, określająca warunki zastosowania normy prawnej oraz jej adresata (np. biskup sprawujący władzę nad powierzoną diecezją (…))
    b) dyspozycja, określająca właściwy sposób zachowania się adresata w okolicznościach wskazanych w hipotezie (wspomniany wyżej nakaz, zakaz lub uprawnienie; np. (…) zobowiązany jest do troski o powierzony Kościół)
    c) sankcja, określająca negatywne następstwa, jakie spotkają adresata, jeśli zachowa się w sposób niezgodny z nakazem lub zakazem wskazanym w dyspozycji (np. (…) pod groźbą odwołania z piastowanej godności).

W ten sposób rozłożyliśmy na czynniki przewidziane w koncepcji trójelementowej przykładową normę prawną o właściwym brzmieniu:
„Kan. XXX. Biskup sprawujący władzę nad powierzoną diecezję zobowiązany jest do troski o powierzony Kościół pod groźbą odwołania z piastowanej godności”.

2) Wyróżniamy także koncepcję norm sprzężonych, a więc dwuelementową koncepcję budowy normy prawnej, którą charakteryzują:
    a) Norma sankcjonowana, składająca się jednocześnie z hipotezy i dyspozycji. Wyraża nakaz lub zakaz określonego zachowania. Sprzeczność z ową normą traktowana jest jako bezprawność, co z kolei staje się przyczyną odpowiedzialności karnej (np. „Biskup sprawujący władzę nad powierzoną diecezją zobowiązany jest do zachowania nienagannej postawy moralnej (…)”).
    b) Norma sankcjonująca – składa się z hipotezy i dyspozycji. Hipoteza określa fakt naruszenia normy sankcjonowanej, a dyspozycja jest właściwą sankcją przedstawioną jako sposób postępowania. Ten typ normy charakterystyczny jest dla prawa karnego (np. „Biskup, który nieetycznie sprawuje swój urząd, zobowiązany jest do naprawienia wyrządzonej szkody moralnej pod rygorem odwołania z piastowanej godności”).
W przypadku koncepcji norm sprzężonych, norma sankcjonująca znajduje zastosowanie dopiero wówczas, kiedy nie zostanie zrealizowane założenie normy sankcjonowanej.

Ze względu na sposób wysłowienia, wyróżniamy następujące normy prawne:
1) Nakazujące – w dyspozycji normy sformułowany jest konkretny nakaz (np. „Prezbiter zobowiązany jest do posłuszeństwa wobec ordynariusza diecezji, do której został inkardynowany”).
2) Zakazujące – w dyspozycji normy sformułowany jest konkretny zakaz (np. „Prezbiterowi zabrania się działań, co do których nie uzyskał zgody swego ordynariusza”).
3) Uprawniające – w dyspozycji normy sformułowana jest możliwość wyboru sposobu postępowania (np. „Duchowny ma prawo stworzenia własnej tarczy herbowej lub czerpania ze zbiorów Instytutu Heraldycznego”).

Ze względu na zakres zastosowania, wyróżniamy:
1) Normy bezwzględnie obowiązujące – podmioty prawa nie mogą decydować, czy należy się zastosować do tych norm (np. obowiązki fiskalne w realnej RP).
2) Normy względnie obowiązujące – są stosowane tylko wówczas, gdy podmioty prawa nie przyjęły innych reguł niż wyrażone w konkretnej normie (np. w prawie gospodarczym).

Przez wzgląd na zakres obowiązywania, wyróżniamy:
1) Ius commune – a więc prawo obowiązujące na obszarze całego państwa;
2) Ius particulare – prawo obowiązujące jedynie na części terytorium państwowego.

W budowie normy prawnej, istotną rolę odgrywa sankcja, stąd właśnie wyróżniamy następujące rodzaje sankcji:
1) Karne – mają charakter represyjny i polegają na odebraniu lub ograniczeniu dostępu do dóbr uznawanych za cenne i pożądane, np. życia, majątku lub wolności (np. utrata majątku w skutek malwersacji finansowych).
2) Egzekucji – polegają na zmuszeniu adresata nieprzestrzegającego normy prawnej do zrealizowania takiego stanu rzeczy, który istniałby, gdyby dana norma była przestrzegana (np. nakaz zapłacenia odszkodowania za spowodowanie wypadku samochodowego przez zbyt szybką jazdę).
3) Nieważności – polegają na tym, że jeżeli czynność prawna została wadliwie dokonana, to nie wywołuje skutków prawnych (np. wstąpienie w związek małżeński przez mężczyznę posiadającego już żonę w innym kraju). Działania objęte sankcją nieważności uznaje się za nieważne.

Przepisem prawnym z kolei nazywamy jednostkę redakcyjną aktu prawnego wyraźnie wyodrębnioną w formie artykułu lub paragrafu (artykuł/paragraf, ustęp, punkt, litera, tiret). W rozumieniu gramatycznym, przepisem prawnym nazywamy zwykłe zdanie.

Aktem normatywnym, ex definitione nazywamy tekst zawierający sformułowane w języku prawnym i zapisane w postaci przepisów normy prawne. Normy te posiadają wspomniany przeze mnie wyżej charakter generalno-abstrakcyjny. Pojęcie aktu normatywnego niekiedy jest także stosowane jako określenie wszelkich tekstów traktujących o normach postępowania. Do tworzenia aktów normatywnych uprawnione są ściśle określone podmioty, w Państwie Kościelnym ujęte chociażby w Bulli Exsurge Domine. Owa ustawa zasadnicza określa także tryb i warunki tworzenia rzeczonych aktów, a także jakie formy one przyjmują (np. bulla, dekret, brewe itd.).]]> Temat: Norma prawna, przepis prawny, akt normatywny.
Autor: dr Ksawery van Berden, przewód habilitacyjny

  Prawo jest rozumiane z reguły, jak już wiemy – jako zespół powiązanych wzajemnie wypowiedzi normatywnych, pochodzących od uprawnionych do tego podmiotów. Wypowiedzi normatywne polegają na formułowaniu pewnych wzorów zachowań (norm zasadniczych lub norm instrumentalnych). Owe wzory zachowań są przedstawiane przez podmiot wypowiadający normę jako zachowania nakazane, zakazane lub dozwolone w stosunku do określonych adresatów oraz w określonych okolicznościach.
  W każdej wypowiedzi normatywnej można wyróżnić następujące elementy:
1) Określenie adresata, któremu wyznacza się obowiązek pewnego zachowania (w postaci nakazu lub zakazu) bądź dozwala się pewne zachowanie;
2) Określenie okoliczności, w których ma nastąpić realizacja obowiązku bądź w których może nastąpić realizacja dozwolenia;
3) Określenie wzoru zachowania (działania bądź zaniechania) w postaci nakazu, zakazu lub dozwolenia.
Wypowiedzi normatywne mogą mieć charakter generalny (jeśli są kierowane do pewnej klasy adresatów (np. obywateli Rotrii)) lub indywidualny (jeśli dotyczą pewnego konkretnego adresata oraz konkretnych okoliczności (np. decyzja o nadaniu obywatelstwa przez Patriarchę). Kolejną cechą wypowiedzi normatywnych jest ich abstrakcyjność (jeśli wyznaczają one powtarzalny wzór zachowania, na przykład w wypowiedzi „od dziś będziesz robił zakupy codziennie rano”) bądź konkretność (jeśli określają one pewne jednorazowe, niepowtarzalne zachowania, np. w wypowiedzi „Przeczytaj jeszcze tę książkę”).
Normy prawne zawierają wzory przyszłych, pożądanych zachowań określonych adresatów prawa, określonych nie imiennie, ale rodzajowo. Mają one zatem charakter generalno-abstrakcyjny oraz prospektywny (skierowany w przyszłość). Wzory zachowań, zawarte w normach prawnych, mogą mieć zatem wspomnianą przeze mnie postać obowiązku, uprawnienia lub kompetencji.

Ex definitione, normą prawną nazywamy wypowiedź zawierającą żądanie władzy publicznej, aby w określonej sytuacji adresat podjął wyznaczone w niej działanie. Jest to zatem norma postępowania, która została ustanowiona przez kompetentne organy władzy publicznej.
Kluczowym elementem w analizie norm prawnych jest ich budowa. W tym wymiarze wyróżniamy dwie koncepcje:
1) Trójelementową koncepcję normy prawnej, która zakłada budowę normy z trzech elementów, gdzie jeden wynika z drugiego. Koncepcję tę charakteryzują:
    a) hipoteza, określająca warunki zastosowania normy prawnej oraz jej adresata (np. biskup sprawujący władzę nad powierzoną diecezją (…))
    b) dyspozycja, określająca właściwy sposób zachowania się adresata w okolicznościach wskazanych w hipotezie (wspomniany wyżej nakaz, zakaz lub uprawnienie; np. (…) zobowiązany jest do troski o powierzony Kościół)
    c) sankcja, określająca negatywne następstwa, jakie spotkają adresata, jeśli zachowa się w sposób niezgodny z nakazem lub zakazem wskazanym w dyspozycji (np. (…) pod groźbą odwołania z piastowanej godności).

W ten sposób rozłożyliśmy na czynniki przewidziane w koncepcji trójelementowej przykładową normę prawną o właściwym brzmieniu:
„Kan. XXX. Biskup sprawujący władzę nad powierzoną diecezję zobowiązany jest do troski o powierzony Kościół pod groźbą odwołania z piastowanej godności”.

2) Wyróżniamy także koncepcję norm sprzężonych, a więc dwuelementową koncepcję budowy normy prawnej, którą charakteryzują:
    a) Norma sankcjonowana, składająca się jednocześnie z hipotezy i dyspozycji. Wyraża nakaz lub zakaz określonego zachowania. Sprzeczność z ową normą traktowana jest jako bezprawność, co z kolei staje się przyczyną odpowiedzialności karnej (np. „Biskup sprawujący władzę nad powierzoną diecezją zobowiązany jest do zachowania nienagannej postawy moralnej (…)”).
    b) Norma sankcjonująca – składa się z hipotezy i dyspozycji. Hipoteza określa fakt naruszenia normy sankcjonowanej, a dyspozycja jest właściwą sankcją przedstawioną jako sposób postępowania. Ten typ normy charakterystyczny jest dla prawa karnego (np. „Biskup, który nieetycznie sprawuje swój urząd, zobowiązany jest do naprawienia wyrządzonej szkody moralnej pod rygorem odwołania z piastowanej godności”).
W przypadku koncepcji norm sprzężonych, norma sankcjonująca znajduje zastosowanie dopiero wówczas, kiedy nie zostanie zrealizowane założenie normy sankcjonowanej.

Ze względu na sposób wysłowienia, wyróżniamy następujące normy prawne:
1) Nakazujące – w dyspozycji normy sformułowany jest konkretny nakaz (np. „Prezbiter zobowiązany jest do posłuszeństwa wobec ordynariusza diecezji, do której został inkardynowany”).
2) Zakazujące – w dyspozycji normy sformułowany jest konkretny zakaz (np. „Prezbiterowi zabrania się działań, co do których nie uzyskał zgody swego ordynariusza”).
3) Uprawniające – w dyspozycji normy sformułowana jest możliwość wyboru sposobu postępowania (np. „Duchowny ma prawo stworzenia własnej tarczy herbowej lub czerpania ze zbiorów Instytutu Heraldycznego”).

Ze względu na zakres zastosowania, wyróżniamy:
1) Normy bezwzględnie obowiązujące – podmioty prawa nie mogą decydować, czy należy się zastosować do tych norm (np. obowiązki fiskalne w realnej RP).
2) Normy względnie obowiązujące – są stosowane tylko wówczas, gdy podmioty prawa nie przyjęły innych reguł niż wyrażone w konkretnej normie (np. w prawie gospodarczym).

Przez wzgląd na zakres obowiązywania, wyróżniamy:
1) Ius commune – a więc prawo obowiązujące na obszarze całego państwa;
2) Ius particulare – prawo obowiązujące jedynie na części terytorium państwowego.

W budowie normy prawnej, istotną rolę odgrywa sankcja, stąd właśnie wyróżniamy następujące rodzaje sankcji:
1) Karne – mają charakter represyjny i polegają na odebraniu lub ograniczeniu dostępu do dóbr uznawanych za cenne i pożądane, np. życia, majątku lub wolności (np. utrata majątku w skutek malwersacji finansowych).
2) Egzekucji – polegają na zmuszeniu adresata nieprzestrzegającego normy prawnej do zrealizowania takiego stanu rzeczy, który istniałby, gdyby dana norma była przestrzegana (np. nakaz zapłacenia odszkodowania za spowodowanie wypadku samochodowego przez zbyt szybką jazdę).
3) Nieważności – polegają na tym, że jeżeli czynność prawna została wadliwie dokonana, to nie wywołuje skutków prawnych (np. wstąpienie w związek małżeński przez mężczyznę posiadającego już żonę w innym kraju). Działania objęte sankcją nieważności uznaje się za nieważne.

Przepisem prawnym z kolei nazywamy jednostkę redakcyjną aktu prawnego wyraźnie wyodrębnioną w formie artykułu lub paragrafu (artykuł/paragraf, ustęp, punkt, litera, tiret). W rozumieniu gramatycznym, przepisem prawnym nazywamy zwykłe zdanie.

Aktem normatywnym, ex definitione nazywamy tekst zawierający sformułowane w języku prawnym i zapisane w postaci przepisów normy prawne. Normy te posiadają wspomniany przeze mnie wyżej charakter generalno-abstrakcyjny. Pojęcie aktu normatywnego niekiedy jest także stosowane jako określenie wszelkich tekstów traktujących o normach postępowania. Do tworzenia aktów normatywnych uprawnione są ściśle określone podmioty, w Państwie Kościelnym ujęte chociażby w Bulli Exsurge Domine. Owa ustawa zasadnicza określa także tryb i warunki tworzenia rzeczonych aktów, a także jakie formy one przyjmują (np. bulla, dekret, brewe itd.).]]> <![CDATA[[MON] Prawo międzynarodowe]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=70 Tue, 29 Dec 2015 21:17:28 +0100 Ksawery van Berden]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=70 Temat: Prawo międzynarodowe. Konwencje, rezolucje, traktaty, konkordaty etc.
Autor: prof. zw. dr hab. net. Franz Ferdinand kard. von Habsburg-Lothringen


  Prawo międzynarodowe (tzw. publiczne) jest jedną z gałęzi prawa, obejmującą zespół norm prawnych, których celem jest regulowanie stosunków między państwami, organizacjami międzynarodowymi, a także innymi podmiotami w rozumieniu prawa międzynarodowego.

  Prawem prywatnym międzynarodowym (ant. publicznego) określa się zespół norm regulujących stosunki z zakresu prawa: cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego, gospodarczego, handlowego – na obszarze danego państwa, w sytuacji, gdy w danym stanie faktycznym występuje element obcy (międzynarodowy, e.g. z udziałem obywatela państwa obcego). Prawo prywatne międzynarodowe wskazuje stosowny system prawny, kompatybilny dla rozwiązania takiego stosunku prawnego.

Na potrzeby wirtualnego porządku prawa międzynarodowego, charakteryzuje się następujące formy aktów prawa międzynarodowego:

  Konwencja, tj. umowa międzynarodowa – jest współcześnie najważniejszym instrumentem regulującym stosunki międzynarodowe, stanowiąc także niekwestionowane źródło prawa międzynarodowego. W mikroświecie występowała w różnych formach, najczęściej stosowana przez działającą ongiś ponadpaństwową Organizację Polskich Mikronacji, a także jako bilateralne porozumienie sygnatariuszy, e.g. Konwencja OPM o wolnym dostępie do miejsc publicznych, Konwencja OPM  w sprawie tytułów i stopni zawodowych i naukowych, konwencja wiedeńska etc.

  Rezolucja (łac. resolutio – rozwiązanie) – uchwała, deklaracja lub gwarancja zbiorowa, podjęta przez kompetentne w zakresie stanowienia zgromadzenie, kongres, komitet etc., w wyniku obrad, nie posiadająca przymiotowości prawnie wiążącej. Podobnie jak konwencje, w polskim mikroświecie najczęściej stosowana przez Organizację Polskich Mikronacji, e.g. Rezolucja OPM nr 1 ws. Zjednoczonego Królestwa Samundy etc.

  Traktat również posiada charakter umowy międzynarodowej. Na potrzeby mikroświata, określenia „traktat” używa się przeważnie w przypadku ratyfikowanych umów międzynarodowych, których bezpośrednim skutkiem prawnym jest zawarcie stosunków dyplomatycznych lub uznaniowych między państwami-sygnatariuszami, e.g. Traktat o nawiązaniu stosunków dyplomatycznych pomiędzy Państwem Kościelnym Rotria a Królestwem Zjednoczonych Niderlandów z dnia 28 listopada 2013 roku etc.
W przypadku Państwa Kościelnego Rotria, przedstawicielem Stolicy Apostolskiej w państwie posiadającym tzw. "traktat uznaniowy" jest Nuncjusz Apostolski.

  Konkordat - umowa międzynarodowa zawierana między państwem, a Stolicą Apostolską, regulująca sprawy interesujące obie strony (pozycja Kościoła w danym państwie, zapewnienie wolności nauczania religii i wypełniania swojej misji, kwestie własności, ważności małżeństw sakramentalnych, wpływu władz państwowych na obsadę stolic biskupich etc.), e.g. Konkordat pomiędzy Państwem Kościelnym Rotria oraz Monarchią Austro-Węgierską z dnia 2 lutego 2013 roku etc.
Przedstawicielem Państwa Kościelnego Rotria w kraju konkordatowym jest Prymas.]]> Temat: Prawo międzynarodowe. Konwencje, rezolucje, traktaty, konkordaty etc.
Autor: prof. zw. dr hab. net. Franz Ferdinand kard. von Habsburg-Lothringen


  Prawo międzynarodowe (tzw. publiczne) jest jedną z gałęzi prawa, obejmującą zespół norm prawnych, których celem jest regulowanie stosunków między państwami, organizacjami międzynarodowymi, a także innymi podmiotami w rozumieniu prawa międzynarodowego.

  Prawem prywatnym międzynarodowym (ant. publicznego) określa się zespół norm regulujących stosunki z zakresu prawa: cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego, gospodarczego, handlowego – na obszarze danego państwa, w sytuacji, gdy w danym stanie faktycznym występuje element obcy (międzynarodowy, e.g. z udziałem obywatela państwa obcego). Prawo prywatne międzynarodowe wskazuje stosowny system prawny, kompatybilny dla rozwiązania takiego stosunku prawnego.

Na potrzeby wirtualnego porządku prawa międzynarodowego, charakteryzuje się następujące formy aktów prawa międzynarodowego:

  Konwencja, tj. umowa międzynarodowa – jest współcześnie najważniejszym instrumentem regulującym stosunki międzynarodowe, stanowiąc także niekwestionowane źródło prawa międzynarodowego. W mikroświecie występowała w różnych formach, najczęściej stosowana przez działającą ongiś ponadpaństwową Organizację Polskich Mikronacji, a także jako bilateralne porozumienie sygnatariuszy, e.g. Konwencja OPM o wolnym dostępie do miejsc publicznych, Konwencja OPM  w sprawie tytułów i stopni zawodowych i naukowych, konwencja wiedeńska etc.

  Rezolucja (łac. resolutio – rozwiązanie) – uchwała, deklaracja lub gwarancja zbiorowa, podjęta przez kompetentne w zakresie stanowienia zgromadzenie, kongres, komitet etc., w wyniku obrad, nie posiadająca przymiotowości prawnie wiążącej. Podobnie jak konwencje, w polskim mikroświecie najczęściej stosowana przez Organizację Polskich Mikronacji, e.g. Rezolucja OPM nr 1 ws. Zjednoczonego Królestwa Samundy etc.

  Traktat również posiada charakter umowy międzynarodowej. Na potrzeby mikroświata, określenia „traktat” używa się przeważnie w przypadku ratyfikowanych umów międzynarodowych, których bezpośrednim skutkiem prawnym jest zawarcie stosunków dyplomatycznych lub uznaniowych między państwami-sygnatariuszami, e.g. Traktat o nawiązaniu stosunków dyplomatycznych pomiędzy Państwem Kościelnym Rotria a Królestwem Zjednoczonych Niderlandów z dnia 28 listopada 2013 roku etc.
W przypadku Państwa Kościelnego Rotria, przedstawicielem Stolicy Apostolskiej w państwie posiadającym tzw. "traktat uznaniowy" jest Nuncjusz Apostolski.

  Konkordat - umowa międzynarodowa zawierana między państwem, a Stolicą Apostolską, regulująca sprawy interesujące obie strony (pozycja Kościoła w danym państwie, zapewnienie wolności nauczania religii i wypełniania swojej misji, kwestie własności, ważności małżeństw sakramentalnych, wpływu władz państwowych na obsadę stolic biskupich etc.), e.g. Konkordat pomiędzy Państwem Kościelnym Rotria oraz Monarchią Austro-Węgierską z dnia 2 lutego 2013 roku etc.
Przedstawicielem Państwa Kościelnego Rotria w kraju konkordatowym jest Prymas.]]>