Vesperae
Dominica in Quadragesima
die XIV II MMXXVI A.D.

W sobotni wieczór ks. diakon Pierbattista Pastaballa, nowicjusz Zakonu św. Izydora, udał się do klasztornego kościoła, aby w ramach praktyk celebrować niedzielne nieszpory. Kończy się czas przedpościa, które przygotowuje nas do wielkopostnej pokuty. Diakon w obliczu zbliżającego się trudnego czasu postu radował się sprawowaną służbą Bożą, do której czuje powołanie. Będąc w zakrystii, po modlitewnym przygotowaniu, ubrał się we fioletową kapę o skromnej, monastycznej estetyce. 

Na modlitwie zgromadzili się licznie zamieszkujący w klasztorze Ojcowie Izydorianie.

Celebracja rozpoczęła się donośnym śpiewem diakona.

Cytat:

Deus in adiutorium meum intende.

Cytat:Exaltábo te, Deus meus, rex: et benedícam nómini tuo in sǽculum, et in sǽculum sǽculi.

Per síngulos dies benedícam tibi: et laudábo nomen tuum in sǽculum, et in sǽculum sǽculi.
Magnus Dóminus, et laudábilis nimis: et magnitúdinis eius non est finis.
Generátio et generátio laudábit ópera tua: et poténtiam tuam pronuntiábunt.
Magnificéntiam glóriæ sanctitátis tuæ loquéntur: et mirabília tua narrábunt.
Et virtútem terribílium tuórum dicent: et magnitúdinem tuam narrábunt.
Memóriam abundántiæ suavitátis tuæ eructábunt: et iustítia tua exsultábunt.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.

Modlitwę zakończono odśpiewaniem przez diakona oracji. Po wspólnym odśpiewaniu oficjum Ojcowie Izydorianie oraz nowicjusze Zakonu zjedli wspólnie kolację, podczas której dyskutowali o treści dzisiejszych psalmów, a także wymieniali się informacjami na temat dysput trwającego Soboru Rotryjskiego II.  Po kolacji Izydorianie rozpoczęli trwający aż do porannej Komunii Świętej post eucharystyczny i udali się do swoich cel, gdzie poświęcili się lekturze pism mistrzów. Po komplecie zakonnicy udali się na spoczynek nocny.

Cytat:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia, 

Otrzymujemy dziś bardzo sugestywne, a zarazem rzadko używane imię Ducha Świętego. Jezus podpowiada nam je po tym, jak wprowadził uczniów w zakłopotanie, bez ogródek, ale i nie bez tajemniczych wyrażeń zwiastując im rozdzielenie z sobą: „Wy będziecie się smucić, ale smutek wasz przemieni się w radość…”. „Przemiana” – oto jedno z imion Ducha Świętego! Tam, gdzie następuje przemiana stanów wewnętrznych ku Bogu, tam rękę przyłożył Duch Święty! Jak podpowiada Katechizm, „W życiu chrześcijańskim sam Duch Święty wypełnia swoje dzieło, pobudzając całą osobę, łącznie z jej cierpieniami, obawami, smutkami, jak to jawi się w agonii i męce Pana. W Chrystusie uczucia ludzkie mogą otrzymać swoje wypełnienie w miłości i Boskim szczęściu” (KKK 1769). Jeżeli mówimy w tym tygodniu, że „Jezus jest naszą Paschą” (por. 1 Kor 5, 7), to także w tym sensie: paschą, czyli przemianą naszych stanów wewnętrznych – mocą Ducha Parakleta.

Źródło

Cytat: 

Umiłowani Bracia i siostry,

Cud z kroczeniem Pana Jezusa po wodzie ukazuje nam, że Pan Bóg doświadcza człowieka, aby ukazać mu jego kruchość i aby nauczyć go pokory i zaufania. Dlaczego bowiem Pan Jezus wyprawił swoich uczniów na drugą stronę jeziora, a sam nie wsiadł do łodzi? Uczniowie jednak nie zadawali pytań, tylko wyprawili się. Gdy nadeszła burza, byli bezradni. Wtedy Pan Jezus przyszedł do nich, krocząc po wodzie, by wzmocniła się ich ufność. Również epizod z Piotrem pokazuje, że nawet będąc blisko Pana Jezusa, można zwątpić w Jego moc. Piotr został po raz pierwszy upomniany przez Mistrza i tych upomnień było więcej w jego życiu. Jednakże zawsze powstawał i szedł dalej. Interpretując to wydarzenie duchowo można uznać, że jeziorem jest cały świat, w którego historii Kościół pielgrzymuje, a burza to wszystkie prześladowania i trudności, jakie napotyka. Pan Jezus przebywa na wysokiej Górze, w Niebiosach u Boga Ojca i przychodzi do Swojego Kościoła przez wielkich świętych, którzy wprowadzają reformy przez odnowę serca, na przykład papieża Grzegorza VII, Świętego Franciszka z Asyżu czy Jana Pawła II. Święty Bernard z Clairvaux pięknie to ujął, że między pierwszym przyjściem Pana Jezusa, a drugim, na końcu czasu, istnieje trzecie, duchowe, kiedy przychodzi do naszych serc i do całej społeczności Kościoła.


Źródło